Εξομολόγησις

Η αίσθηση που έχω πλέον για αυτό το ιστολόγιο, μετά από 8 μήνες ουσιαστικής του ύπαρξης, θα μπορούσε να αποτυπωθεί ως ακολούθως:

Ξεκίνησε σαν μία λιμνοθάλασσα, έχοντας περισσότερο αλάτι από γλυκό νερό.
Το αλάτι ήταν και είναι η ατομική έλλειψη γνώσεων, εμπειριών, και αναγνωσμάτων.
Η περίσσεια γεύση του αλατιού, όταν βουτούσα την γλώσσα στην λιμνοθάλασσα της σκέψης μου, πάντα με ενοχλούσε.
Προσπάθησα λοιπόν να ανοίξω αυλάκια που θα έφερναν περισσότερο γλυκό νερό από τα ποτάμια της γνώσης, που πηγάζουν από λόφους, βουνά, και μεγαλοπρεπείς ορεινούς όγκους.
Ταυτόχρονα επεδίωξα να δώσω έρεισμα και σε υπόγεια ρεύματα σκέψης να αναδυθούν και αυτά μέσα στην λιμνοθάλασσα.

Και τα ανωτέρω, χωρίς να είναι προσχεδιασμένα, προέκυψαν από μία εσωτερική ανάγκη που με κατηύθυνε στο να ξεδιπλώσω την προσωπικότητά μου, εκθέτοντας τον εαυτό μου και τις σκέψεις μου.
Εκθέτοντας ταυτόχρονα τις ελλείψεις μου αλλά και τις ανάγκες μου.
Δεν ήταν μόνο η δίψα για γλυκό νερό από την πηγή της Μνημοσύνης.
Ήταν και η ανάγκη για δροσερό λόγο που θα κλιμάτιζε την ανεβασμένη θερμοκρασία κατά την συνέχιση της αναζήτησης και άλλων ομοιοπαθούντων.
Διπλός σκοπός δηλαδή.
Αρχικά, ατομική ανάγκη άρα και λίγο εγωϊσμός.
Στην πορεία, συν-στράτευση.

Η αλήθεια είναι ότι από ένα σημείο και μετά, παραμέλησα το διάβασμα και την μελέτη, προς όφελος της διαχείρισης αυτού του ιστολογίου αλλά και της επικοινωνίας με καταπληκτικούς φίλους που απέκτησα..
Ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να ασχολούμαι και με την εργασία μου.
Ισορροπίες χρόνου, δύσκολες.
Και έτσι βρήκα διέξοδο, σε αναρτήσεις αξιόλογων θεμάτων, είτε από άλλα ιστολόγια είτε ανεβάζοντας σχόλια, αξιόλογων σχολιαστών από αλλού.
Ταυτόχρονα έτρεχε και τρέχει μία επικαιρότητα, αμείλικτη, γεμάτη προκλήσεις για τοποθέτηση και σχολιασμό.

Έτσι, ακόμα εξοργίζομαι βλέποντας κλειστά σχολεία που συνοδεύονται από βανδαλισμούς και παιδιά που το αντιμετωπίζουν ως χαβαλέ.
Θρανία αραδιασμένα που μπλοκάρουνε τις πόρτες, είναι τα ίδια θρανία που κάθονται για να διδαχθούν. Τι μπλοκάρουνε τελικά, τις πόρτες ή την εκ-παίδευσή τους;
Γονείς αδιάφορους, εκτός μικρών μειοψηφιών, και καθηγητές είτε ανήμπορους είτε αδιάφορους.
Κράτος ανάλγητο που παζαρεύει κάθε χρονιά με ζύγι, το ποσοστό χρηματοδότησης της παιδείας ως προς το ΑΕΠ.
Λες και θέλει χρήματα για να τραβήξεις αυτιά.
Λες και θέλει χρήματα για να καθαρίσεις τον κόπρο των ΑΕΙ.
Λες και θέλει χρήματα για να επαναφέρεις αξίες.
Πότε θα μάθουμε να μαθαίνουμε;

Ακόμα εξοργίζομαι βλέποντας να κατακλύζεται ο τόπος μας από εξαθλιωμένους νοικοκύρηδες, αλλά και από απολίτιστους, τεμπέληδες, και επικίνδυνους μετανάστες.
Και το κράτος πάντα Πόντιος Πιλάτος.
Και οι πολίτες, όπου τους συμφέρει τους απασχολεί εις βάρος συν-πολιτών του, και όπου δεν τους μπορεί τους ανέχεται εις βάρος της ελευθερίας του.
Γιατί όταν θέλεις φθηνή εργασία οι μετανάστες είναι καλοί.
Όταν όμως κυκλοφορούν ελεύθεροι επαιτώντας και εγκληματώντας, τότε κλείνεσαι σπίτι σου.
Πότε θα μάθουμε να αγαπάμε την Ελλάδα μας;

Ακόμα εξοργίζομαι που υπάρχουν τέτοια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Και εξοργίζομαι διότι υπάρχει ακόμα η λέξη Μαζικής.
Διότι αντιπροσωπεύει όχλο ακόλουθων, και όχι σκεπτόμενους ερευνητές και αναζητητές της είδησης και της αλήθειας.
Πότε θα μάθουμε να αναζητάμε την Αλήθεια;

Και τόσα άλλα θέματα που δεν σου φθάνουν χιλιάδες σελίδες να προσεγγίσεις και να αναλύσεις.
Αλλά εδώ είναι και η παγίδα.
Ανοίγουνε τόσα θέματα για να μας κρατάνε απασχολημένους συνεχώς.
Για να μην έχουμε χρόνο για τα απαραίτητα.
Για να μην μπορούμε να εστιάσουμε.
Για να μην μπορούμε ούτε να διαβάσουμε, ούτε να μελετήσουμε, ούτε να επικοινωνήσουμε αξιοπρεπώς.
Για να χάσουμε εντελώς, εάν δεν το έχουμε ήδη χάσει, το απαραίτητο ΜΕΤΡΟ.
Και εγώ το χάνω ορισμένες φορές, αλλά πάντα ανασυντάσσομαι και ξαναγυρνώ σε εκείνους που το δίδαξαν και σε αυτούς που δεν κουράζονται να το αναπαραγάγουν.
Σε εκείνους που «φωνάζουν» ήρεμα, για επιστροφή σε αξίες, για παλινόρθωση ψυχής, για ένστικτα αρχέγονα, και για εμπιστοσύνη στο DNA μας.

Επιστρέφω, κλείνοντας, στην αρχή λέγοντας, ότι, αυτή η λιμνοθάλασσα πλέον γίνεται μία λίμνη με γλυκό και γάργαρο νερό από όπου πηγάζει ένα ποτάμι που κυλάει γλυκά μέσα μου.
Εύχομαι να φανώ καλός και συνετός πλοηγός και να μην παραβλέψω τους φάρους που έχουν πάρει θέση κατά μήκος.
Όπου φάροι είναι, οι πολύτιμοι φίλοι και σχολιαστές που με συντροφεύουν και που τροφοδοτούν αυτήν την λίμνη.

Αφορμή για το ανωτέρω παραλήρημα, η άφιξη εχθές ενός νέου ποταμού, με γραπτά του νήπιου γέροντα, και σχόλια των αγαπητών σχολιαστών αλλενάκι, αμμοδύτης, Δωδωναίος.

Πάντα θα αναζητούνται και άλλοι, είτε ψάχνοντας σε άλλα ιστολόγια είτε αναμένοντας να αφήσουν και εδώ την άποψή τους.
Χωρίς αναζήτηση δεν επιτελείται αποκάλυψη.
Και επειδή "επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως..."
«Εάν μη έλπηται, ανέλπιστον ουκ εξευρήσει, ανεξερεύνητον εόν και άπορον...»

Εν τέλει ΑΙΣΙΟ-ΔΟΞΩ, αλλά και ΕΠ-ΑΓΡΥΠΝΩ.

Είθε

Επειδή κάποιοι αναλώνονται, σε αναρτήσεις και σχόλια με ενδιαφέρον παιδικής χαράς.
Επειδή η τραμπάλα η κούνια και ο μύλος σε διασκεδάζουν μεν, αλλά σε ζαλίζουν κιόλας.
Επειδή, εκουσίως αλλά και ακουσίως, συνεχώς απομακρυνόμαστε από τον "προορισμό μας".
Επειδή υπάρχουν και αρκετοί που δεν ικανοποιούνται με την μετριότητα.
Επειδή θεωρώ τον εαυτό μου γραφικό και ονειροπόλο.
Επιμένω σε μία πιο επίπονη αλλά και πιο αισιόδοξη θέαση του χθες του σήμερα και του αύριο.
Κοιτάζω και προς τα αστέρια.

Επέτειος

Εικονικό γράμμα προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μέσα από μία εικονική πραγματικότητα.

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας,

Με όλον τον σεβασμό που τρέφω προς το αξίωμά σας, αλλά και προς το πρόσωπό σας, και με αφορμή τον λόγο που εκφωνήσατε κατά τον εορτασμό της επετείου της αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην χώρα μας, θα ήθελα να σας απευθύνω τα παρακάτω.

Ο εκμαυλισμός που υφίσταται χρόνια τώρα η πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου μας, έχει πολλές αφετηρίες και κανένα ορατό τερματισμό.

Η συνεχής επιδείνωση της πολιτικής πραγματείας στο πέρασμα των χρόνων, δημιούργησε ανάλγητους πολιτικούς, και εξέθρεψε ασελγείς ανθρώπους.

Η ιδιότητα του πολιτικού μεταλλάχθηκε από «υπηρέτη» του πολίτη, σε δυνάστη για τους πολλούς, και επ’ ωφελεία συνδιαλεγόμενο με τους λίγους.

Η νοοτροπία της εφήμερης δόξας, και η απουσία συνείδησης για υστεροφημία, όχι μόνον κυριάρχησε πάνω από τα κεφάλια μας αλλά εισήλθε και σε όλες τις αισθήσεις μας.

Οι λίγες εξαιρέσεις που ενυπάρχουν στο σύνολο, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα, παραδομένες και αυτές στην ακινησία που έχει επιβάλλει ο φόβος της διαφορετικότητας.

Λέξεις όπως θράσος, ανηθικότητα, ανυποληψία, αναλγησία, ανευθυνότητα, εμπαιγμός, αμάθεια και ημιμάθεια, αδικία, λήθη, καπηλεία, υστεροβουλία και υποχωρητικότητα ανασύρθηκαν από το λεξιλόγιό μας, γινόμενες κυρίαρχες, όχι σε κάποιες αναφορές, αλλά στην καθημερινότητα.

Και από την άλλη, λέξεις όπως ταπεινότητα, ηθική, παρρησία, υπευθυνότητα, έμπνευση, δημιουργικότητα, Δικαιοσύνη, μνήμη, σωφροσύνη και φιλότιμο, αναζητούνται ως λήμματα στο λεξικό της συνείδησής τους.

Οι πολίτες από την πλευρά τους, καλυπτόμενοι πίσω από την αιώνια δικαιολογία της φυγεύθυνης παθογένειάς τους, περιμένουν τον λυτρωτή που θα τους απαλλάξει από όλα τους τα ελαττώματα.

Μέχρι τότε, απενεχοποιημένοι από την ασχήμια που αφήνουν σε κάθε βήμα τους, λειτουργούν με το καρώτο και το μαστίγιο, αντιγράφοντας πιστά τα ινδάλματα που έφτιαξαν ή/και δέχτηκαν, εφαρμόζοντας με περίσσεια διορατικότητα τα ίδια και στους συμπολίτες τους που αρνούνται να αφομοιωθούν. .

Άβουλοι και αρνητές της φύσης τους, ενστερνίζονται μία ζωή που επιβραβεύει ή τιμωρεί την κάθε τους πράξη λες και είναι κατοικίδια και όχι κάτοικοι.

Δέχονται, ουσιαστικά, αδιαμαρτύρητα ότι τους επιβουλεύεται χωρίς να αντιδρούν, ενώ πολλές φορές τρέχουν να συμμετάσχουν.

Χάθηκαν οι παρέες που γλένταγαν, οι συζητήσεις που συντηρούσαν την φωτιά, η αγάπη προς τον συνάνθρωπο και τον εαυτό μας.

Τα παιδιά μας, με τεράστια ελλείμματα, σε γνώσεις και αξίες προχωράνε σε ένα τυφλό δρόμο που τα αναγκάζει να ακροβατούν σε επικίνδυνα εμπόδια.

Η νεανική τους ορμή όμως, ενώ του δίνει την δύναμη του άλματος, στερείται της εμπειρίας του τι θα συναντήσουν πίσω από αυτά

Με αποτέλεσμα να ματώνουν εξωτερικά και εσωτερικά.

Και κανένα «σύστημα υγείας» δεν υπάρχει για να τα περιθάλψει.

Γλύφουν μόνα τους τις πληγές, και γίνονται πιο άγρια.

Και αν τα παρουσιάζω αρκετά μαύρα τα πράγματα, σας εκμυστηρεύομαι ότι, φοβάμαι ότι είναι ακόμα πιο μαύρα και ακουμπάνε και ένα σωρό άλλες πτυχές της ζωής μας.

Και τα γνωρίζετε όλα αυτά κύριε Πρόεδρε, διότι προέρχεστε από το ίδιο ακριβώς σύστημα.

Το έχετε γνωρίσει από μέσα, σε όλες του τις διαστάσεις!

Και στα καλά, και στα άσχημα.

Και στην δόξα, και στην αποδομή.

Επιπλεύσατε όμως, και τώρα βρίσκεστε στην κορυφή!

Και από την κορυφή, πάνω από τα σύννεφα βλέπετε τα πράγματα πιο καθαρά.

Εμείς εδώ κάτω, το μόνο που καταφέραμε είναι να φτιάξουμε ένα χώρο ζύμωσης που λέγεται διαδίκτυο, και εκφράζεται μέσα από χιλιάδες ιστολόγια, με αξιόλογους ανθρώπους, που πασχίζουν να αλλάξουν έννοιες όπως πληροφόρηση, συζήτηση, συμμετοχή, και που απλόχερα σκορπίζει πληροφορίες και γνώσεις.

Δεν έχει μείνει αλώβητος, σας προλαβαίνω.

Με λύσσα έχουν πέσει επάνω του οι αναμορφωτές, προσπαθώντας να το κάνουν είτε να σωπάσει είτε να συνθηκολογήσει.

Κουβαλάει και αυτό τις αμαρτίες του, αλλά δεν σταματάει να διατρανώνει την διαφορετικότητα, την Ανεξαρτησία, και την γενναιοψυχία.

Καθημερινά εκκολάπτει και γεννάει σκεπτόμενους Πολίτες.

Δεν φτάνει κύριε Πρόεδρε όμως από μόνο του.

Με πλήρη αντίληψη των Συνταγματικών σας καθηκόντων, και με ιδιαίτερη μνεία όχι μόνο από εμένα, για την σημαντικότητα που ακόμα πρεσβεύει ο Θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας για τον Έλληνα Πολίτη, σας απευθύνω δύο λέξεις.

Ανακόψτε την ολισθηρότητα της πολιτικής.

Λόγος χρειάζεται.

Ηρεμήστε το τέρας του εκμαυλισμού.

Θυσία χρειάζεται.

Ελευθερώστε τον φιμωμένο λόγο.

Ισσοροπήστε τα βαρίδια του.

Απευθυνθείτε και σε εμάς.

Φυσικά και θα είμαστε παρόντες.

Ως έτοιμοι από καιρό.

Σας ευχαριστώ.

Ν.Α.

Ο μύθος του Σπηλαίου.

Αφορμή για την παράθεση αυτού του μύθου του Σωκράτη από τον Πλάτωνα, σε έναν από τους διαλόγους του με θέμα την Πολιτεία είναι, η τραγική πράγματι σύμπτωσις της σύγχυσης και του σκοταδισμού που επικρατεί την σήμερον στην πλειοψηφία του κόσμου.
Ο μύθος ηλικίας τουλάχιστον 2,400 ετών ακούγεται τόσο επίκαιρος σήμερα, όταν περιδιαβαίνοντας τα ιστολόγια και τους ιστότοπους, συναντάς ένα πλήθος ανθρώπων που εκφράζονται τόσο ελεύθερα όσο ποτέ άλλοτε.
Που έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή πληροφόρηση που είχαν ποτέ, δήλα δή την άπλετη πρόσβαση σε πληροφορίες κάθε είδους.
Αυτό που κατέδειξε ο Σωκράτης ήταν η τάση του ανθρώπου να δουλεύει μόνο με τα συναισθήματα και τον παρορμητισμό που πηγάζει από αυτά, ως αποτέλεσμα των ερεθισμάτων που δέχεται από την κίνηση των εξωτερικών εικόνων και ακουσμάτων. Δέσμιος όμως αυτών, ελάχιστα προσπαθεί να κάνει την περίφημη αναγωγή σε λεπτότερα στρώματα σκέψης και νόησης, ξεφεύγοντας από το βάρος και την πυκνότητα του σώματος.

Τελικά αυτό που δεν προέβλεψε ο Μεγάλος Φιλόσοφος, ήταν ότι ο άνθρωπος θα έφθανε κάποτε στο σημείο, να εκμεταλλευτεί εις βάρος του συνανθρώπου του, την σκέψη του, να την χαλιναγωγήσει σε έναν υλικό τρόπο ζωής, καλύπτοντας την μνήμη και την διακριτική της ικανότητα, με τόνους από περιττές πληροφορίες ανάκατες με τις ουσιώδεις για να καταφέρει αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Τι φταίει περισσότερο; Ο διαχειριστής που βάζει τα θέματα ή οι σχολιαστές που οδηγούν την συζήτηση;
Μεγάλη στεναχώρια με βρίσκει όταν, βλέπω και ακούω ανθρώπους με μόρφωση, καλλιέργεια, γνώση, κριτική σκέψη να έχουν υποταχθεί σε μία βάρβαρη ζωή υποκύπτοντας στην ματαιοδοξία.

Περισσότερη όμως στεναχώρια με καλύπτει, όταν βλέπω ικανό δείγμα συνανθρώπων μου να αναλώνονται σε συζητήσεις που μόνο σκοπό έχουν να καλύψουν την γύμνια του σήμερα και άκουσον-άκουσον να προσπαθούν και να την δικαιολογήσουν τοποθετώντας και τον εαυτό τους μέσα. Λες και πάντα πρέπει να ανήκουν κάπου, αρκεί να είναι μεγάλο το σύνολο.
Ομηρικές κόντρες μεταξύ τους, όχι για τον νόστο, αλλά για την ναυτία της θαλασσοταραχής.
Όαση μοναδικής δροσιάς έμειναν λίγοι που, με ευφορία καρδιάς και ψυχής, διαβάζω τον λόγο τους και κοσμούν την καθημερινή μου επικοινωνία.
Ακολουθεί ο μύθος. Αλλά και η ευχή, οι μύθοι να γίνουν οδηγός για την ερμηνεία της πραγματικότητας που κρύβεται (;) μέσα τους.

Από το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσάτσου «Η Κοινωνική Φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων» από το βιβλιοπωλείο της Εστίας. {Πολ. 514 α.}

- «Να φαντασθής ὸτι ἡ ανθρώπινη φύση βρίσκεται στην ακόλουθη κατάσταση, ως προς την γνώση και την αγνωσία της. Φαντάσου ανθρώπους σε ένα υπόγειο οίκημα σαν σπήλαιο, με μιαν είσοδο ανοιχτή προς το φώς, που εκτείνεται σε όλο το μήκος του σπηλαίου. Μέσα εκεί βρίσκονται από μικρά παιδιά με τον αυχένα και τα πόδια τους έτσι σε δεσμά βαλμένα, ώστε να μένουν ακίνητοι και να κοιτάζουν μόνο μπροστά τους και να μην μπορούν από τα δεσμά που τους κρατούν να στρέψουν γύρω το κεφάλι.
Μακριά πίσω τους και ψηλότερα από αυτούς, καίει το φέγγος μίας φωτιάς.
Και ανάμεσα στη φωτιά και τους δεσμώτες, κάπως ψηλότερα, φαντάσου να περνάη ένας δρόμος.
Στου δρόμου την άκρη είναι χτισμένος ένας μικρός τοίχος, σαν τα παραπετάσματα που έχουν οι ταχυδακτυλουργοί εμπρός στους θεατές και δείχνουν επάνω από αυτά τα θαύματά τους.
- Φαντάζομαι είπε ο Γλαύκων.
- Φαντάσου τώρα πλάϊ στον τοίχο να περνούν άνθρωποι, που βαστούν παντός είδους σκεύη, σε τρόπο που να εξέχουν από τον τοίχο, και αγάλματα και άλλα ζώα πέτρινα και ξύλινα και λογής λογής δουλεμένα αντικείμενα. Και φυσικά από αυτούς που έτσι περνούν, άλλοι μιλούν και άλλοι σωπαίνουν.
- Μας παρουσιάζεις εδώ μιαν εικόνα απίθανη και απίθανους δεσμώτες.
- Και εν τούτοις αυτοί είναι όμοιοι με εμάς, είπα εγώ. Γιατί πρώτα-πρώτα νομίζεις πως αυτοί οι δεσμώτες μπορούν να δουν από τον εαυτό τους και από τους άλλους δεσμώτες τίποτε άλλο, παρά τις σκιές που πέφτουν, εξ αιτίας της φωτιάς, στον απέναντί τους τοίχο του σπηλαίου;
- Και τι άλλο, λέει, αφού είναι αναγκασμένοι να έχουν ακίνητο το κεφάλι των διά βίου.
- Και όσο γι΄ αυτά που κουβαλιώνται, δεν θα βλέπουν και αυτών των πραγμάτων μόνον τη σκιά;
- Τι άλλο δά;
- Αν λοιπόν μιλούσαν αναμεταξύ τους, δεν φρονείς, πως αυτά που βλέπουν θα τα χαρακτήριζαν σαν τα αληθινά όντα;
- Κατ΄ ανάγκην.
- Και αν σχηματιζόταν ηχώ στο δεσμωτήριο, από τον αντικρυνό τοίχο, κάθε φορά που κάποιος μίλησε από αυτούς που περνούν, τι φρονείς, δεν θα νομίσουν πως η σκιά που περνάει είναι εκείνη που ομιλεί;
- Έτσι μα τον Δία είπε.
- Ώστε οπωσδήποτε δεν θα νομίζουν, ότι υπάρχει τίποτε άλλο αληθινό εκτός από τις σκιές εκείνες, που κουβαλάν τα πράγματα στον δρόμο;
- Αναγκαστικά είπε.
- Σκέψου τώρα πως λύνονται τα δεσμά αυτών των ανθρώπων και πως γιατρεύονται από την αφροσύνη τους, όποια και αν είναι, σκέψου αν δεν είναι φυσικό να τους συμβούν τα ακόλουθα. Όταν κάποιος από αυτούς ξεδεθεί και αναγκαστεί ξαφνικά να σηκωθή και να στρέψει τον αυχένα και δεν μπορεί από την μαρμαρυγή του φωτός να δη εκείνα που πριν έβλεπε τη σκιά τους, τι φαντάζεσαι πως θα πη αυτός, αν κάποιος του υποδείξη, πως ό,τι ταότε έβλεπε ήταν φλυαρίες και πως τώρα είναι πιο κοντά στο όν και, καθώς είναι στραμμένος προς όντα που έχουν περισσότερο αληθινήν ύπαρξη, βλέπει και ορθώτερα τώρα, και τι θα πῆ, μάλιστα, άμα του δείξη κάθε έναν που περνάει και τον ρωτήση και τον αναγκάση να του αποκριθή τι είναι αυτός; Δεν φρονείς, πως αυτός θα απορή και θα νομίζη, πως εκείνα που έβλεπε τότε είναι αληθινώτερα από αυτά που τώρα του δείχνουν;
- Ασφαλώς μου λέει.
Και αν μάλιστα τον αναγκάσει να κοιτάξη το ίδιο το φώς, δεν θα πονέσουν τα μάτια του να κοιτάζουν και δεν νομίζη πώς αυτά είναι τω όντι σαφέστερα από εκείνα που του δείχνει ο άλλος;
- Έτσι είναι.
Και αν, είπα εγώ, τον τραβήξει κανένας από εκεί δια της βίας προς τραχύ και απότομο ανηφόρισμα και δεν τον αφήσει πριν τον φέρει έξω στο φώς του ήλιου, άραγε τότε δεν θα στεναχωριέται και δεν θα θυμώνη καθώς τον τραβούν και, όταν έλθη προς το φώς και έχη τα μάτια του γεμάτα από θάμβος, μήπως και τότε δεν θα του είναι αδύνατο να αντικρύσει έστω και ένα από αυτά, που τώρα λέγονται αληθινά;
- Έτσι ξαφνικά όπως θα ανεβή δεν θα του είναι δυνατόν είπε.
- Θα χρειασθεί λοιπόν να συνηθίσουν τα μάτια του, ως που να δή τον επάνω κόσμο. Και πρώτα θα βλέπη ευκολότερα τις σκιές και ύστερα τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων όντων μέσα στο νερό και τελευταία τα ίδια τα όντα. Όσο για τα ουράνια σώματα και τον ουρανό, αυτά θα τα κοιτάξει ευκολότερα νύχτα, ατενίζοντας το φέγγος των άστρων και της σελήνης, παρά μέρα τον ήλιο και το φώς του.
-Πως αλλοιώς;
-Τελευταίο νομίζω πως θα μπορέση να αντικρύση τον ήλιο, όχι το φάντασμά του στα αντιφεγγίσματα του νερού ή σε όποιο άλλο μέρος φθάνει, αλλά αυτόν τον ίδιο, να τον κοιτάξη εκεί, στη θέση του, και να τον δή όπως είναι.
-Κατ΄ανάγκην είπε.
-Και τότε πια θα συλλογισθή, πως αυτός ο ήλιος είναι που φτιάνει τις ώρες του έτους και τα χρόνια και όλα τα επιτροπεύει, όσα υπάρχουνε στον ορατό κόσμο και πως είναι τρόπον τινά η αιτία όλων εκείνων, που αυτοί έβλεπαν.
-Φανερό, είπε, σε αυτά θα καταλήξη η σκέψη του.
-Και τι λοιπόν; Όταν θα αναθυμάται την πρώτη του κατοικία και τη σοφία την εκεί και τους τοτινούς συνδεσμώτες του, δεν φρονείς πως θα μακαρίζη τον εαυτό του για την τέτοια μεταβολή του και εκείνους θα τους ελεεινολογή;
-Και βέβαια.
-Και αν στους συνδεσμώτες του εκεί κάτω, τιμώνταν, επαινώνταν και αμοιβαία βραβεύονταν, εκείνοι που οξύτερα βλέπανε όσα περνούσαν και που καλύτερα θυμόντουσαν όσα από κάθε σκεύος περνούσαν πριν και όσα μετά, και που έτσι ασφαλέστερα προμάντευαν ποιο σκεύος θα περάση, νομίζεις, πως αυτός θα επιθυμήση να έχει αυτά και θα ζηλέψη εκείνους που ανάμεσα στους δεσμώτες έχουν τις τιμές και την υπεροχή, ή θα του συμβεί αυτό που μας λέει ο Όμηρος και ολόψυχα θα προτιμήση «να ζήση στη γή επάνω δούλος ενός άλλου, ενός άκληρου» και άλλο, ο,τιδήποτε να πάθη, παρά να σκέπτεται όπως εκείνοι σκέπτονται και να ζή όπως εκέινοι ζούνε;
-Έτσι και εγώ νομίζω, πως θα δεχθή να πάθη ό,τιδήποτε άλλο, παρά ζήση κατά εκείνον τον τρόπο.
-Και τώρα στοχάσου, του λέω. Αν πάλι αυτός ο άνθρωπος ξανακατεβή και καθίση στην ίδια θέση, δεν θα είναι τα μάτια του γεμάτα σκοτάδι, καθώς ξαφνικά θα έρχεται από τον ήλιο;
-Και βέβαια λέει.
-Και αν πρέπει να διαγωνισθή με αυτούς που πάντα μείναν δεσμώτες, λέγοντας για τις σκιές εκείνες τη γνώμη του, ενώ θα τα βλέπη όλα θαμπά, πριν συνέλθουν τα μάτια του, -και δεν χρειάζεται λίγος καιρός για να εξοικειωθούν,- δεν θα δώση αφορμή σε γέλια και δεν θα λένε γι’ αυτόν, πως αφού ανέβηκε στον επάνω κόσμο, γύρισε με χαλασμένα τα μάτια του και ότι δεν αξίζει ούτε να δοκιμάση κανείς να ανέβη επάνω; Και όποιων επιχειρεί να λύση τα δεσμά τους και να τους πάη ψηλά, αν μπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια τους και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;»

Σιωπηλή κραυγή

Ο θόρυβος από τους χθεσινούς πυροβολισμούς δεν ήταν αρκετά δυνατός.
Ο θόρυβος από την πρόσκρουση των σφαιρών στα κεφάλια των αστυνομικών είχε σιγαστήρα;
Κουφαθήκαμε τελείως, εκτός των άλλων, ή τα κάλυψε όλα η απεργία (ή μήπως αποχή;) και η σύνοδος των 20;
Σιγά, σιγά τα αισθητήρια όργανά μας ατονούν ή έγιναν επιλεκτικά;
Η αντίδραση, ως πρωτογενής λειτουργία των αισθήσεων, εξαντλείται σε άναρθρες αποτυπώσεις του στόματος και της σκέψης.
Τα συναισθήματα ως αποτέλεσμα επεξεργασίας των αισθήσεων, επικοινωνούνται σε αφορισμούς και σκληρές απόψεις.
Η ψυχή εγκλωβίστηκε στον αέναο κύκλο της κίνησης, στερούμενη πια κάθε διεξόδου προς τα άνω.
Το υποσεινήδητο αποκλείστηκε.
Η συνείδηση αλλοτριώθηκε.
Η μνήμη θόλωσε.
Πως θα ονομάσει η κάθε επιστήμη αυτόν τον ιό που κατατρώγει την ανθρωπότητα;
Ποιος νέος ορισμός μπορεί να συμπεριλάβει την ανοησία, την αναλγησία, την αδιαφορία, την ολιγοψυχία, την ανανδρεία, την απελπισία, την αφωνία, την απερισκεψία, την δειλία, και την πνευματική πενία σε λίγες λέξεις;

Τα αισθητήριά του όργανα βρίσκονται σε συναγερμό.
Τα συναισθήματά του φιλτράρονται κατά την επεξεργασία τους, προσπαθώντας να αποβάλλουν τους ρύπους που τα συνοδεύουν.
Βρίσκεται σε ψυχική διέγερση.
Το υποσεινήδητο γκρεμίζει ασυνείδητα τα τείχη.
Η συνείδηση ανοίγει ξανά τον δρόμο.
Η μνήμη επανέρχεται ασυγκράτητη.
Επιτέλους εμφανίστηκε η Ανάγκη.
Ευτυχώς ενυπάρχει η Δικαιοσύνη.
Σταματά να μιλάει πολύ. Η σιωπή τον τρέφει περισσότερο.
Αρχίζει να εκφράζεται με σκέψη και περισσυλογή.
Αισθάνεται μόνος.
Αλλά δεν είναι.
Ποιος είναι;

Ακούει κανείς;

Τα όριά μας

Κάποιοι θέλησαν να δοκιμάσουν τα όριά μας.
Δεν υπάρχει πιο πρόσφορο έδαφος και πιο πρόσφορος χρόνος.
Όλες οι συγκυρίες μαζί τους.
Ένας απίθανος συνδυασμός ετερόκλητων (;) γεγονότων, με στόχο την προσωρινή επικράτηση στα νέα δεδομένα.
Από τη μία, ένα χρεοκοπημένο πιστωτικό σύστημα που πιέζει, και θα πιέζει, αφόρητα την καθημερινή μας διαβίωση, μέχρι αυτή να καταλήξει «επιβίωση».
Από την άλλη, ένας κύκλος βίας που ξεκίνησε με ψέματα (11/9/2001) και κατέληξε αληθινός.
Και στη μέση, ρυθμιστής, η «πολιτική»
Στόχος, κατά την γνώμη μου, η πλήρης εξαθλίωση του «σκεπτόμενου ανθρώπου».
Το τελευταίο οχυρό.
Έχουν κερδίσει τις περισσότερες μάχες.
Έτσι, φθάσαμε στο σημείο απλά, να παρακολουθούμαι τις εξελίξεις.
Βέβαια τις σχολιάζουμε εκτενώς, τις αναλύουμε, και πολλές φορές αποκαλύπτουμε και κάποιες πραγματικές αλήθειες.
Όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από την πολιτική την οικονομία και τα παράγωγά τους.
Τόνοι ηλεκτρονικού μελανιού, γιατί το αυθεντικό στοιχίζει πλέον, χύνονται καθημερινά στην προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε και να καταλάβουμε τα τεκταινόμενα.
Ο πόλεμος έτσι, καλά κραττεί.
Οι μεν, θέλουν να μας κάνουν ζητιάνους οι δε, φοβικούς και άβουλους. Και οι δύο πλήρως εξαρτώμενους.
Δεν είμαι οικονομολόγος, οι γνώσεις μου προέρχονται από την ενασχόλησή μου και από τα διαβάσματά μου.
Δεν είμαι ειδικός, και ούτε έχω εντρυφήσει σε πολιτικές ιδεολογίες, οι απόψεις μου προέρχονται από την ενασχόλησή μου και από τα διαβάσματά μου.
Επειδή λοιπόν είμαι ακόμη μαθητής, θα μου συγχωρήσετε, ελπίζω, και τα λάθη μου.
Την οργή όμως που φουντώνει μέσα μου ποιος θα την συγχωρήσει;
Και δεν μιλάω για οργή που θα ξεχυθεί κατά δικαίων και αδίκων.
Αυτό το παιγχνίδι το παίζουν πολύ καλά διάφορες «σέχτες».
Μιλάω για την οργή που προέρχεται, από τη διαπίστωση της δηλητηρίαση της σκέψης που βλέπω γύρω μου, και από την αποτελεσματικότητα, της σύγχυσης που καταλαμβάνει όλο και περισσότερους.
Και με επιστέγασμα, τον φόβο να διαχέεται.
Γιατί αυτό είναι το κύριο όπλο τους για τα παραπάνω.
Και τα ΜΜΕ είναι το κύριο εργαλείο τους.
Και παρ’ όλο που θα κρατώ πάντα επιφυλάξεις για το διαδίκτυο, απέμεινε το μόνο μέσο για επικοινωνία με ανήσυχους ηλεκτρονικούς φίλους.
Ευελπιστώ λοιπόν να μην παρεξηγούμαι εάν κάποιες φορές παρεκτρέπομαι.
Προτιμώ να εκτίθεμαι σε εσάς παρά στον «ψυχολόγο».
Σε όλα αυτά που μας ζώνουν λοιπόν, εγώ στέκομαι όρθιος και απέναντι.
Τα οικονομικά ζόρια θα τα ξεπεράσω με το μυαλό, τα χέρια και τα πόδια μου.
Τα κοινωνικά-ψυχολογικά ζόρια θα τα ξεπεράσω με τη σκέψη μου.
Τις εξωτερικές απειλές θα τις ξεπεράσω με την μνήμη μου και ότι άλλο χρειαστεί.
Τις εσωτερικές απειλές θα τις ξεπεράσω με τον λόγο μου και ότι άλλο χρειαστεί.
Αλλά ακόμα και εάν ηττηθώ, να είστε σίγουροι ότι δεν θα είναι χωρίς αντίσταση ψυχή τε και σώματι.
Και για να είμαι και επίκαιρος.
Μήπως ήρθε η ώρα, να οργανώσουμε και εμείς ένα αποτελεσματικό σχέδιο απόδρασης από την φυλακή της καθημερινότητας του μυαλού μας;