Μετακινήσεις



Θα ήθελα να ξεκινήσω με την φράση ότι σήμερα, ως πολίτες, βρισκόμαστε σε πολιτικό αδιέξοδο, αλλά σκέφτομαι τους πολιτικούς πραγματιστές που θα πουν ότι η πολιτική δεν έχει αδιέξοδα.
Από την άλλη σκέφτομαι, ότι το αδιέξοδο ουσιαστικά είναι η κατάληξη ενός μονοπατιού που εμείς χαράζουμε και ακολουθούμε, στο διάβα μας.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το μονοπάτι καταλήγει σε μία λεωφόρο, που η πολιτική έχει χαράξει; Τότε το αδιέξοδο εξαφανίζεται, και στην θέση του ξεχύνεται μία πλατιά λεωφόρος όπου οι μετακινήσεις σου περιορίζονται μόνο στις αλλαγές λωρίδων οι οποίες ονομάζονται επιλογές εκ των πραγμάτων.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι σε μία πορεία όπου έχεις την ψευδαίσθηση, ότι κινούμενος πότε δεξιά και πότε αριστερά, προσπερνάς αυτούς που θεωρείς ότι σε κρατάνε πίσω.
Τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι πλέον σημασία έχει η κίνηση εντός της λεωφόρου και όχι η διαδρομή προς τον προορισμό που προσδοκάς.
Και είναι τέτοια η κεκτημένη ταχύτητα, όπου οι έξοδοι φαντάζουν ως αξιοθέατα  που τα προσπερνάς.
Ενόσω λοιπόν κανείς δεν σε εμποδίζει να πάρεις την επόμενη έξοδο, το να κόψεις ταχύτητα προκειμένου να βγεις από την λεωφόρο φοβάσαι ότι θα προκαλέσει ατύχημα.

Οπότε δυναμώνεις την μουσική, και είτε ακολουθείς  το ρεύμα, είτε ασκείσαι στις προσπεράσεις προσιδιάζοντας μία ανεξάρτητη πορεία εν μέσω μίας προκαθορισμένης διαδρομής.
Παρηγορείς δε τον εαυτό σου σκεφτόμενος, ότι εάν οι περισσότεροι επέλεγαν μία έξοδο, τότε ποιος θα συντηρούσε αυτήν την λεωφόρο;

Προβληματικές λύσεις



Ένα από τα βασικά κριτήρια επιλογής των ηγετών μεγάλων κομμάτων, είναι το ποιος «πουλάει» περισσότερο σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα ψηφοφόρων, είτε όμορων ιδεολογικών χώρων είτε ακόμα και εντελώς αντίθετων.
Βασικά στοιχεία όπως, αναλυτική- στρατηγική σκέψη, νομοθετική δεξιότητα και διοικητικό ταλέντο στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική έχουν αντικατασταθεί, με προκατασκευασμένο λόγο, στείρες εξαγγελίες, και πλήρη απουσία οράματος.

Τον ρόλο της προβολής της πλαστής εικόνας τους τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ. και την ευθύνη του λόγου και της έκφρασης, τα μικροπολιτικά συμφέροντα της παράταξης και οι επικοινωνιολόγοι, προτάσσοντας συνεχώς νέα αφηγήματα που δεν είναι κάτι άλλο από κοινό παραμύθιασμα.

Η πολιτική ζωή του τόπου μας, και όχι μόνον, καθορίζεται από συντεχνίες που ουδόλως ενδιαφέρονται για την πολιτική, αφού έχουν δεχθεί ότι άλλοι την χαράζουν, αλλά για την παραπλάνηση της εκλογικής τους πελατείας με μόνο σκοπό την νομή της εξουσίας.
Η πολιτική εδώ και καιρό, είναι ένα προϊόν που προωθεί μία συσκευασία, αποκρύπτοντας το περιεχόμενο, που έχει καταντήσει άκρως επικίνδυνο για την υγεία και το μέλλον του τόπου.

Αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων, η ικανότητα ανέλιξης εντός αυτών και συνεπώς ανανέωσής τους, δεν έχει καμία σχέση με την ικανότητα διεύθυνσης και διαχείρισης των υποθέσεων τις οποίες θα επιφορτισθεί ο υποψήφιος πολιτευτής.
Η επιλογή του πολιτικά κατάλληλου, έχει καταντήσει ως η επιλογή του ικανότερου να προσαρμοσθεί στις ανάγκες αυτών που τον επιλέγουν.
Όσοι δε, κατ’ εξαίρεσιν, «διολισθήσουν» σε πρακτικές εκτός κομματικής γραμμής, ή αναλάβουν πρωτοβουλίες εκτός κομματικής πρακτικής, καρατομούνται.

Ως κοινωνία, και για λόγους που έχουν αναφερθεί εκτενώς, είμαστε σε μία φάση, ή μήπως αφασία, όπου είτε έχουμε αποδεχθεί τον ανωτέρω τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, είτε διαφωνούμε μεν, με την σκέψη μας, αλλά δεν έχουμε βρει τον τρόπο να αντιδράσουμε μαζικά, ιδιαίτερα από την στιγμή όπου η οιονεί «παρέμβασή» μας γίνεται μόνο στις εκάστοτε εκλογές.
Προς τούτο, οι εκάστοτε εκλογές δεν μπορούν να είναι ένα συνεχές άλλοθι για όσους επιμερίζουν τις ευθύνες στους πολίτες.

Κάθε πρόβλημα, όσο μεγάλο και να είναι, μπορεί να επιλυθεί, είτε μέσω ανίχνευσης της λύσης στα αίτιά του, είτε εφαρμόζοντας ρηξικέλευθες ή/και ριζοσπαστικές πρακτικές. Αρκεί, να θέλεις να λύσεις το πρόβλημα και όχι να το προσθέσεις στα πολιτικά «αδιέξοδα» που συσσωρεύονται διαχρονικά και λειτουργούν ως προίκα λαϊκισμού για τον επόμενο.
Όσο περισσότερο αφήνεις το πρόβλημα να θρέφεται, τόσο πιο επώδυνη θα είναι και η λύση αυτού.
Το πιο σημαντικό όμως, ακόμα και από το ίδιο το πρόβλημα, είναι το ποιον θα εξουσιοδοτήσεις να επιλέξει και να διαχειρισθεί την πιθανή λύση.

Η συνεχής παραπλανητική θεώρηση, ως πολιτική επιλογή, του «μη χείρον, βέλτιστον» επιφέρει συνεχώς το χείρον, έχει απομακρύνει το βέλτιον και έχει περιθωριοποιήσει το βέλτιστον.

Και ενώ είναι μέγιστη αλήθεια ότι στην πολιτική, γίνονται πράγματα που δεν λέγονται ενώ λέγονται πράγματα που δεν γίνονται, δεν παύει να είναι μεγάλο ψέμα ότι αυτό γίνεται για το καλό μας.

Του Βοτανικού οι ...μάγκες

Ανέκαθεν είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα αξιολόγησης των όσων συμβαίνουν γύρω μας και μας αφορούν άμεσα.
Έτσι, άλλο ένα θέμα που είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο ανεδείχθη, πέρασε στα ψιλά.
Αναφέρομαι στην, διά νόμου, άδεια ανέγερσης τζαμιού στον Βοτανικό.
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω, αν και όσοι με γνωρίζουν καλά το ξέρουν, ότι είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε θρησκεία.
Όμως αυτή είναι μία προσωπική θέση που ούτε μου επιβλήθηκε, ούτε αποπειράθηκα να την επιβάλλω.
Άλλο μία προσωπική θέση και εντελώς διαφορετικό ο σεβασμός της θέσης των άλλων, και ιδιαίτερα όταν αυτοί είναι συντριπτική πλειοψηφία.

Σε μία ευνομούμενη κοινωνία και σε ένα κράτος ανεξάρτητο, από την στιγμή που σταματήσεις να λαμβάνεις υπ’ όψιν σου τα βασικά συνεκτικά τους στοιχεία, είναι δεδομένο ότι θα καταλήξει σκορποχώρι.
Και δεν ομιλώ για κράτη που δεν έχουν μακρόχρονη ιστορία και δημιουργήθηκαν από άλλες ανάγκες.
Η θρησκεία λοιπόν, καλώς ή κακώς, αποτελεί για την χώρα μας, και όχι μόνον, βασικό συστατικό στοιχείο ομοιογένειας και παράδοσης, αρκετούς αιώνες τώρα.
Εάν σέβεσαι ως κράτος την ιστορία του τόπου αλλά και τους πολίτες του, δεν προχωράς σε μονομερείς ενέργειες που προέρχονται, είτε από τις μειοψηφικές ιδεολογικές σου καταβολές είτε από τις εντολές όποιων δεν θέλουν να υπάρχουν κράτη αλλά συνονθυλεύματα ανθρώπων.
Η γλώσσα, οι παραδόσεις και οι θρησκείες, μπορούν κάλλιστα να δεχθούν και να ανταλλάξουν σε βάθος χρόνων επιρροές, αλλά στην ουσία τους δεν γίνεται ποτέ να ομογενοποιηθούν σε ένα.
Και σίγουρα δεν μπορούν να επιβληθούν διότι θα φέρουν αντίδραση.
Και αυτό διότι τις κουβαλούν άνθρωποι, για αιώνες.
Άνθρωποι διαφορετικοί σε πολιτισμό, νοοτροπία και συμπεριφορά.
Και ότι δεν έγινε με φυσικό τρόπο αιώνες τώρα, δεν πρόκειται να συμβεί με επιβολή σήμερα χωρίς τις ανάλογες συνέπειες.
Ο θυμόσοφος λαός μας το λέει και αλλιώς.
Μακριά και αγαπημένοι.
Χωρίς κραυγές, κορώνες και αφορισμούς.

Οι πιθανές συνέπειες αυτής της ιδεοληπτικής ενέργειας της κυβέρνησης αλλά και της επιβεβαιωμένα για άλλη μία φορά, υποκριτικής και απατεωνίστικης αντιπολίτευσης, για άλλους είναι προκαθορισμένες και για άλλους άγνωστες.
Το να ανήκεις, ως κράτος, σε έναν πολιτικό, οικονομικό ή στρατιωτικό συνασπισμό, σίγουρα εξυπηρετεί κάποιες ανάγκες.
Το να επιβάλλεις όμως τους όρους αυτού του συνασπισμού άκριτα, σε όλες τις δραστηριότητες του κράτους και το να υποχρεώνεις τους πολίτες να τις δέχονται αυτό ονομάζεται πολύ απλά, δουλοπαροικία.
Τέλος, όποιος δεν βλέπει τις καταστροφικές συνέπειες της επιτηδευμένης έξαρσης του θρησκευτικού φανατισμού, την προσπάθεια επιβολής της πολυπολιτισμικότητας, την σύνδεση αυτών με την παγκόσμια αποσταθεροποίηση, αλλά και τους διαφαινόμενους τρόπους αντιμετώπισής τους, κοιμάται ύπνον βαθύ.
Τους εφιάλτες όμως τους ζούμε «ξύπνιοι».

Καλοκαιρινές αυταπάτες

Έχουμε και λέμε, για να λέμε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι μεν νοήμονα όντα, αλλά εντελώς ανίδεοι του τι πραγματικά συμβαίνει γύρω τους.
Αυτό τους καθιστά εύκολα ελεγχόμενους και, ακούσιους συνεχιστές της παραπληροφόρησης και της εικονικής πραγματικότητας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ανήκουν σε κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες όπου κυριαρχούν οι κατευθυντήριες γραμμές των αρχών που τις διέπουν, και οι οποίες μεταβολίζονται σε θεμελιώδη, αλλά υποκειμενικά κριτήρια σκέψης και εκφοράς λόγου, καθώς και στην δημιουργία ψευδών μεν αλλά στέρεων αντιλήψεων και πεποιθήσεων.
Κυρίαρχα μέσα επίτευξης αυτής της ομαδοποίησης είναι, η αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου συγκεκριμένα, η εμφύτευση του φόβου απέναντι στο άγνωστο που βρίσκεται έξω από αυτό που ανήκει, η συνεχής και επιτηδευμένη αδρανοποίηση της συνολικής λειτουργίας του νου μέσω των προσλαμβανουσών αισθήσεων, η απονεύρωση κύριων αισθητηρίων οργάνων ή/και αλλοίωση αυτών, καθώς και η χειραγώγηση της νοητικής διαδρομής ως προς την ερμηνεία των συμβάντων.

Τα πολύ παλιά χρόνια που δεν υπήρχε το εύρος και η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας που υπάρχει σήμερα, τα πράγματα ήταν σχετικά εύκολα στην μαζική επίτευξη του ανωτέρω αποτελέσματος.
Σήμερα, που υπάρχει τεράστιο διαθέσιμο εύρος πληροφορίας, και τρομερή ταχύτητα μετάδοσης αυτής, τα πράγματα είναι ακόμα πιο εύκολα.
Η διαφορά έγκειται στην διαφοροποίηση και στην εξειδίκευση της πληροφορίας, και στον κατατεμαχισμό των κατηγοριών των συμβάντων, όπου οι εκατοντάδες υποκατηγορίες που έχουν δημιουργήσει, ενώ συνδέονται αυτούσιες παρουσιάζονται ως ξεχωριστές.
Θα μπορούσα να το ονομάσω και αποπροσανατολισμό.

Το πλαίσιο δε που έχει διαμορφωθεί και εξελίσσεται συνδυαστικά σε ΜΜΕ, διαδίκτυο σχολείο, αέναο life style, και στην καλπάζουσα τεχνολογία, διασφαλίζει ότι και οι νέες αλλά και μελλοντικές γενιές είναι ήδη επικηρυγμένες.

Διαχρονικά, οι λίγοι ήταν αυτοί που ξεχώριζαν επειδή ακριβώς κινούνταν έξω από το κατεστημένο πλαίσιο. Άνθρωποι τολμηροί, οξυδερκείς, ανήσυχοι, ανιδιοτελείς, ηθικοί και αιώνιοι ερευνητές της φύσης και του ανθρώπου, όχι ως ξεχωριστά αντικείμενα έρευνας αλλά ως αλληλεπιδρώμενα.
Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν σε όλες τις επιστήμες και σε όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες.

Μένει να αποκτήσουν μία κοινή συνισταμένη, να συμπορευθούν δηλαδή στην απαραίτητη ανάγκη που έχει αναδυθεί και αφορά την αποτίναξη του ζυγού της αδικίας της ανελευθερίας, της ιδιοτέλειας και της μετριότητας.

Σαββατοκύριακο στην Βουλή.

Αυτό το Σαββατοκύριακο, τέθηκαν θεμελιώδη πολιτικά ερωτήματα από σύμπασα την πολιτική σκηνή όπου, όπως συμβαίνει πάντα, δόθηκαν οι ανάλογες "τεκμηριωμένες" απαντήσεις.
-Τίνος το μνημόνιο είναι καλύτερο;
-Ποιος έκανε το χρέος μη βιώσιμο;
-Ποια είναι η καλύτερη εναλλακτική πρόταση για το ασφαλιστικό των ανασφάλιστων;
-Πόσους φόρους αντέχει ακόμα η οικονομία, και πόση οικονομία μπορούμε να κάνουμε για να τους πληρώνουμε;
-Γιατί τέθηκε, παλαιότερα, θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους αφού πρόσφατα έγινε μη βιώσιμο;
-Αφού το χρέος είναι μη βιώσιμο, γιατί νομοθετούνται μέτρα που θα το κάνουν νεκροφανές;
-Τίνος ο λόγος μετράει, από τους ακριβοδίκαιους θεσμούς και την αγαπητή μας ευρωπαϊκή οικογένεια;
-Πόσο μ@λάκες είμαστε (αυτό το τελευταίο είναι καθαρά ρητορικό, με αυτόματο μηχανισμό πρόβλεψης αποτροπής κατανόησης);


Η κυβέρνηση (;) έχοντας το πάνω χέρι (153 για την ακρίβεια), και έτοιμη από καιρό, νομοθέτησε και καθάρισε.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, προβληματίστηκε περισσότερο για το τι ακριβώς συνέβη στις τελευταίες εκλογές για πρόεδρο του κόμματος.
Οι υπόλοιποι έτσι και αλλιώς είναι προβληματικοί.

Και όλα αυτά εν μέσω μίας γενικής τριήμερης απεργίας όπου απλά επέτεινε τις διακοπές του Πάσχα.

Συμπέρασμα;
Τι θα γίνει τελικά με το Brexit;

Αυτοί και εμείς.

Τα τελευταία έξι χρόνια εντόνως, και σε λιγότερο βαθμό όλα τα προηγούμενα, η εκάστοτε κυβέρνηση πουλούσε αγωνία και φόβο, και η αντίστοιχη αντιπολίτευση ελπίδα και προοπτική.
Όλα αυτά, μέχρι την στιγμή που άλλαζαν ρόλους.
Ήταν και είναι, τα μόνα πολιτικά "όπλα" που έχουν.
Δεν έχουν λόγο, δεν έχουν σχέδιο, δεν έχουν ικανότητες.
Ανάλογα την θέση που έχουν στα πράγματα, είτε είναι καθαρά εστιασμένοι στην διατήρηση της εξουσίας, είτε στο σιγοντάρισμα της καθεστηκυϊας ολιγαρχικής κατάστασης, μέχρι να έρθει η ώρα τους να αναλάβουν.
Είτε είναι σάπιοι από την φύση τους, είτε εθελοντικά "ευάλλωτοι" στην διαφθορά που προσφέρει η εξουσία ως αντάλλαγμα.
Όσοι θέλουν είτε να τους υποστηρίζουν είτε να τους δικαιολογούν, όχι επειδή έχουν λογικά επιχειρήματα αλλά επειδή η αιώνια κίβδηλη πολιική αντιπαράθεση, τους παρέχει αυτήν την ψευδαίσθηση, είναι αναφαίρετο διακίωμά τους.
Προσωπικά θεωρώ ότι οι όροι όπως: πολιτικά εφικτό, το μη χείρον βέλτιστον, ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, και άλλα σημαντικά κα διαχρονικά αποφθέγματα είναι οι λόγοι που υπάρχουν ακόμα.
Ψέμμα, παραποίηση εννοιών και χειραγώγηση.
Αυτά προσφέρουν, και σε αντάλλαγμα αγοράζουν τις θέσεις τους.
Πλέον, κοιτάζοντας πίσω ας μην ψάχνουμε αυτά που χάσαμε.
Ας κοιτάξουμε μπροστά, αναρωτώμενοι εάν έχει μείνει κάτι που μας ανήκει.
Είτε ως πολίτες, είτε ως Χώρα.
Εκτός εάν μας αρκεί ο χώρος που μας έχουν παραχωρήσει.

Η αισθητική είναι ηθική.

Είναι καθημερινό φαινόμενο αλλά, δυστυχέστατα, μάθαμε να συνηθίζουμε την ασχήμια της ανέχειας.
Δεκάδες θα περάσουν από το μαγαζί για μία βοήθεια, είτε χρηματική είτε κάποιας άλλης μορφής.
Άνθρωποι μόνοι, ή εκπρόσωποι μίας εκ των χιλιάδων οργανώσεων ή συλλόγων κάποιας ομάδας αναξιοπαθούντων.
Αν και πάντα υπήρχαν, ο αριθμός τους και οι εξαρτώμενοι από αυτούς, έχουν πολλαπλασιασθεί γεωμετρικά.
Χωρίς πολλές σκέψεις το συμπέρασμα, που αυθαίρετα βγάζω, είναι ότι ως κράτος και ως κοινωνία, έχουμε αποτύχει.

Είναι διαχρονικό φαινόμενο αλλά, δυστυχέστατα, συνηθίσαμε την ασχήμια της εξάρτησης.
Χρόνια τώρα, εξαρτώμεθα από κάποιον ξένο παράγοντα.
Τα τελευταία έξι χρόνια όμως, η εξάρτηση πολλαπλασιάστηκε γεωμετρικά.
Όλοι οι τελευταίοι «πρωθυπουργοί», και προφανώς αρκετοί επόμενοι, κάθε λίγο και λιγάκι ταξιδεύουν προς τον ξένο παράγοντα για να επαιτήσουν  την δόση μας.
Η μόνη διαφορά ίσως είναι, ότι απροκάλυπτα πλέον βουτάνε το αντίτιμο από την τσέπη μας.
Χωρίς πολλές σκέψεις, το συμπέρασμα, που αυθαίρετα βγάζω, είναι ότι χρειάζεται πολύ αναισθησία για να υποστηρίζει κάποιος τον Α ή τον Β πολιτικό, και το Α ή το Β κόμμα.

Και όπως είπε, σε ανύποπτους χρόνους, ένας πολύτιμος e-φίλος:

«Η αισθητική είναι ηθική».

ΥΓ. Και δυστυχέστατα, δεν υπάρχει κάποια ρύθμιση για να ξεχρεώσουμε.

Επιλέγω, ερμηνεύω προσαρμόζομαι.

Όποιος προσαρμόζεται σε δύσκολες καταστάσεις, επιβιώνει.
Όποιος προσαρμόζεται στην αδικία και στον παραλογισμό, υποδουλώνεται.
Αυτοί που βαπτίζουν την αδικία και τον παραλογισμό, ως δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές, επιβιώνουν εις βάρος αυτών που τα δέχονται.
Αυτοί που αναλαμβάνουν να επιβάλλουν τις δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές, είναι μεν αναλώσιμοι, αλλά επιβιώνουν εις βάρος αυτών που νομίζουν ότι τους επιλέγουν για να τους προστατέψουν, δηλαδή τους δυσπροσάρμοστους.
Θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι τα ανωτέρω είναι θέμα ερμηνείας.
Ίσως θα έπρεπε, πρώτα απ' όλα, να μάθουμε να ερμηνεύουμε τα λόγια, και τα σημάδια που αφήνουν.

Κάποιοι έχουν και περισσότερες γνώσεις, και πιο καθαρό μυαλό.
Κάποιοι από αυτούς, τα χρησιμοποιούν για να βοηθούν να προσαρμόζεσαι στις δύσκολες καταστάσεις.
Κάποιοι άλλοι για να σε "βοηθούν", να δέχεσαι τις δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές.
Θα μπορούσε κάποιος και πάλι να πει, ότι τα ανωτέρω είναι θέμα επιλογής.
Ίσως θα έπρεπε, πρώτα απ' όλα να μάθουμε να επιλέγουμε ποιον θα ακούμε.

Όποιος προσαρμόζεται σε δύσκολες καταστάσεις, επιβιώνει.
Οι υπόλοιποι, θα πρέπει πρώτα να μάθουν να επιλέγουν ποιον θα ακούν, και να ερμηνεύουν τι λέει.
Μέχρι τότε, οι λίγοι θα επιβιώνουν και οι πολλοί θα υποδουλώνονται.

Το "αζύγιστο" αύριο...

Εάν θυμάμαι καλά, το είδα σε μία ταινία που το ανέφερε ως απόφθεγμα του Θεόδωρου Ρούζβελτ.
"Και αν δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές, ας χτίσουμε καλύτερες γενιές για το μέλλον".

Σήμερα, και ενώ μας χρησιμοποιούν ως σαβούρα ή αλλιώς απόβαρο, μας έχουν βάλει στην διαδικασία να ζυγιάσουμε μεταξύ απίστευτα απάνθρωπων και ανήθικων διλημμάτων.
-Να επιλέξουμε μεταξύ της διαβίωσης των επόμενων γενεών και επιβίωσης των σημερινών γερόντων.
-Να επιλέξουμε μεταξύ του οικονομικού θανάτου χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, και την ανάσταση εκατομμυρίων ανέργων.
-Να επιλέξουμε μεταξύ των απελπισμένων Ελλήνων και των, κατά κύριο λόγο, απελπισμένων προσφύγων.
-Να επιλέξουμε μεταξύ της διάσωσης αυτών που κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία και της διατήρησης του ελάχιστου εισοδήματος που αυτοί θα δεηθούν να μας αφήσουν.
-Να επιλέξουμε μεταξύ άχρηστων, ανίκανων και ιδιοτελών μετρίων πολιτικών, και του «χάους» που θα προκύψει ελλείψει αυτών.
-Να επιλέξουμε μεταξύ του ισχύοντος απολυταρχικού συστήματος εξουσίας, και του «χάους» που καραδοκεί ελλείψει αυτού.
-Να επιλέξουμε μεταξύ μίας «ένωσης» που μισεί την ενότητα, την δικαιοσύνη και την ισομέρεια, και της ανεξάρτητης αλλά καταδικασμένης για αυτούς, Εθνική οντότητα.
Και όλα αυτά, ενώ είναι πασιφανές ότι αυτοί αποφασίζουν, για να ξεπλύνουν αυτοί τα βρωμόχερά τους από το αίμα των αδικοχαμένων και τον ιδρώτα αυτών που προσπαθούν να επιβιώσουν.

Η ζυγαριά όμως είναι πειραγμένη εξ’ αρχής.
Τα ζύγια της είναι κίβδηλα διλήμματα.
Αυτή η ζυγαριά, δεν προορίζεται για ζυγιάσει ένα καλύτερο αύριο για εμάς.
Αυτή η ζυγαριά προσπαθεί να κλέψει από εμάς το δικό μας αύριο, και από τους αυριανούς το δικό τους σήμερα.
Η ζυγαριά αυτή όμως, είναι η ζωή μας σήμερα, και η ζωή των επόμενων γενεών αύριο.
Όσο θα την αφήνουμε στην κατοχή «αργυραμοιβών», τόσο η ζωή μας, σήμερα και αύριο,  θα αξίζει σύμφωνα με τα μέτρα και σταθμά τους.

Σήμερα ζούμε με τα δανεικά τους και με την πολιτική ελεημοσύνη τους.
Αύριο;

Παλιοκατάσταση...

Η παγκόσμια "οικονομία", είναι βουτηγμένη στα χρηματοοικονομικά σκατά διότι χρόνια τώρα "ταϊζόταν" με λιπαρά και πρόσθετα, και την έχει πιάσει μία ασταμάτητη διάρροια.
Οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας, προσπαθούν να τα καθαρίσουν φορώντας μάσκες και γάντια.
Όμως η αέναη συνέχιση της αφόδευσης, τους προκαλεί πανικό.
Και ενώ συνεχίζουν την ίδια διατροφή στο σύστημα, ταΐζουν τους άμεσα και έμμεσα εξαρτώμενους από το σύστημα με "λαπάδες", νομίζοντας ότι θα την σταματήσουν.
Εντερολογικά, δεν προβλέπεται να αλλάξει κάτι.
Μένει να φανεί, μέχρι πότε θα μπορεί να πληρώνεται ο "χώρος" όπου αδειάζουν τις ακαθαρσίες τους, ή πότε θα ξεχειλίσει.
Και όπως λέει το ανέκδοτο, ας ελπίσουμε να μην ακούσουμε "...το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα".
ΥΓ. Άσχετο. Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά!