Περί δεξιάς

Μπορεί να αποβεί μοιραίο λάθος να αρνείσαι, εθελοτυφλώντας, να δεχθείς ότι μία απειλή είναι υπαρκτή και πολύ πιθανό να λάβει χώρα και οστά.
Είναι όμως άκρως επικίνδυνο να συνεχίζεις να το αποφεύγεις, όταν αυτό αρχίζει και συμβαίνει, περιμένοντας τον από «μηχανής θεό».

Αυτό που συμβαίνει με διάφορα στελέχη της ΝΔ, ειδικά τα τελευταία 8 χρόνια, και με αποκορύφωμα τις δηλώσεις του αρχηγού (;) της στη δεξαμενή σκέψης της Ουάσιγκτον, CSIS δεν είναι πρωτόγνωρο.
Αυτό το κόμμα, είχε πάντα στους κόλπους της μερικούς από τους πιο ανθέλληνες πολιτικούς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και σε άλλους πολιτικούς χώρους.
Πολιτευτές ταγμένους σε ξένα συμφέροντα, αλαζόνες στο έπακρο, που κουνούσαν πάντα το δάχτυλο στην Ελληνική κοινωνία.
Με προκάλυμμα την καταγωγή τους, την ακριβή μόρφωση και εμφάνιση και την δέουσα αυστηρότητα και παραδοσιακή νοοτροπία, σκίαζαν την ύπουλη, ιδιοτελή και συμπλεγματική νοοτροπία τους απέναντι σε μία κοινωνία που προσπαθούσε να τους μοιάσει, αν και αυτοί την απεχθάνονταν.
Πουλούσαν και πουλάνε «νοικοκυροσύνη», «πατριωτισμό» και θρησκευτική προσήλωση σε ήθη και έθιμα, ενώ ήταν πάντα έτοιμοι να τα «ανταλλάξουν» όλα, έναντι «πινακίων» εφήμερης δόξας, αναγνώρισης και χρηματισμού ακόμα και μέσω «ανίερων» συμμαχιών.
Και αυτό συνέβη, διότι άμα τη πτώση της δικτατορίας, η ΝΔ δημιουργήθηκε ως το χωνευτήρι μίας ευρείας γκάμας πολιτικών υπολειμμάτων και αριβιστών, μαζί με μία πλειοψηφία παραδοσιακών δεξιών, με μόνα κοινά τους σημεία τον αντικομουνισμό και τον πόθο για σφετερισμό της Ελληνικής πολιτικής εξουσίας ως οι μόνοι νόμιμοι «κληρονόμοι», απόλυτα εξαρτώμενοι από το σύμπλεγμα ανωτερότητας που πάντα τους διακατείχε.
Ο κύριος υπαίτιος αυτής της υβριδικής δεξιάς είναι ο Καραμανλής, ο οποίος εκμεταλλεύθηκε, από την μία την ιστορική αλλαγή του 1974 και από την άλλη την θέληση Αμερικανών και Άγγλων, να μην πέσει η χώρα στα χέρια της κεντροαριστεράς, κατά την έξοδο από την δικτατορία.
Στο πρόσωπό του συμμάχησαν βασιλικοί, ακροδεξιοί, παραδοσιακοί δεξιοί, αλλά και αρκετοί κεντροδεξιοί, με απώτερο σκοπό τους, ουδέ της εγκαθίδρυσης και πάλι της Δημοκρατίας μηδέ της ομαλής μετάβασης από ένα απολυταρχικό καθεστώς σε μία ευνομούμενη πολιτεία. Αλλά, τον σφετερισμό της εξουσίας και την εγκαθίδρυση μηχανισμών που θα μεταβίβαζαν σταδιακά την χώρα σε δικά τους αλλά και αλλότρια συμφέροντα, σημαδεύοντας την πορεία της ανεξίτηλα.
Η, πράγματι, ισχυρή και επιβλητική του προσωπικότητα, ήταν το εχέγγυο για τους ξένους ότι η δουλειά θα γίνει χωρίς κραδασμούς από τα ετερόκλητα στοιχεία που δημιούργησαν την ΝΔ.
Το ίδιο ετερόκλητη και υποκριτική όμως ήταν και η κοινωνική βάση που εκμεταλλεύθηκε για να την θεμελιώσει. Από πολίτες της ανώτερης οικονομικής και κοινωνικής τάξης μέχρι απλούς χωρικούς, χωρίς κανένα, αναλογικά, κοινό σημείο παρά μόνον το αντικομουνιστικό μένος απόρροια του «εμφυλίου», και παραδοσιακών αρχών και αξιών που θεωρούσαν ότι μόνον αυτοί μπορούν να εκπροσωπήσουν στην νέα σελίδα που γύριζε η Ελλάδα.
Σε όλα αυτά τα 44 χρόνια, υπήρξαμε θεατές ανηθικότητας, που έχουν λεκιάσει και την πολιτική μας ιστορία, αλλά και την ίδια την δεξιά παράταξη.
Οι κατοπινές ηγεσίες της όχι μόνον δεν στάθηκαν ικανές να δώσουν μία ξεκάθαρη μορφή στην δεξιά, αλλά αντίθετα βάλθηκαν να την αποσαθρώσουν ηθικά, ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα όλα αυτά τα χρόνια να παροπλισθούν κάποια διαμάντια της παράταξης, επειδή ακριβώς είχαν το ήθος που εξέλειπε πλέον της παράταξης.
Ειδική μνεία θα κάνω στην περίοδο του Καραμανλή του νεώτερου, ο οποίος θεωρώ ότι ενώ ήταν από τους πιο καθαρούς και πατριώτες δεξιούς, και ενώ θέλησε να ενώσει και να δώσει ξανά αίγλη στον δεξιό πολιτικό χώρο, αποδείχθηκε άνευρος, αδύναμος και πολιτικά ανίκανος να ελέγξει το νέο κύμα τυχάρπαστων πολιτευτών που είχε ανέλθει στο κόμμα μετά από μακρά περίοδο στην αντιπολίτευση.
Αυτή η μακρά περίοδος απουσίας από την εξουσία, λειτούργησε καταλυτικά στην ανάδειξη των πιο πεινασμένων και ιδιοτελών, αντί των πιο μυαλωμένων.
Αυτό όμως που συμβαίνει από το 2009 και εφεξής, είναι η πλήρης αλλοτρίωση του παραδοσιακού δεξιού χώρου, με κυριαρχία πολιτικών τσαρλατάνων και κάφρων που νέμονται ένα βασικό και απαραίτητο πολιτικό χώρο, για τις καθαρά προσωπικές τους βλέψεις με έντονες τάσεις εκδικητικότητας απέναντι στους όποιους αντιπάλους τους.
Η εκάστοτε ενότητα εντός του κόμματος που διατυμπανίζουν κατά καιρούς, δεν είναι τίποτα άλλο παρά γκρίζος καπνός απέναντι στην εκάστοτε αγωνία απώλειας της εξουσίας, ή προσδοκίας επανάκτησής της.
Ας μην ξεχνάμε ότι η απότομη μεγέθυνση της ΧΑ, ενός υβριδίου απατεώνων και θρασύδειλων κατακαθιών, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, συνέβη επί ημερών της και, πλέον μόνο όποιος είναι πολιτικά αφελής ή ανόητος πιστεύει ότι ήταν καθαρά ένα αποτέλεσμα των μνημονίων.
Η παροιμιώδης δε πολιτική ανικανότητα και ανεπάρκεια της σημερινής της «ηγεσίας», όντας αιχμάλωτη στις έντονες διασπαστικές διαθέσεις που έχουν προκαλέσει οι «πρωτοβουλίες» μίας φατρίας εντός της, θα σφραγίσει, κατά πάσα ευτυχή πιθανότητα, την διάλυση της.
Έτσι, μετά την διάλυση και ανακαίνιση του άλλου «μαγαζιού», αυτού του «τρίτου δρόμου», μένει να δούμε τι είδους ανακαίνιση θα παρουσιασθεί στο «εκ δεξιών του Κυρίου».
Επειδή οι καιροί όμως σήμερα είναι και πονηροί και επικίνδυνοι, ας αναλογισθούν όλοι αυτοί που την στηρίζουν με πάθος, ότι εάν η βάση ενός κόμματος δεν θέλει να την εκπροσωπεί κάτι πολιτικά καθαρό, τότε η πολιτική βρωμιά θα πνίξει και την ίδια.
Και όλα αυτά σε μία περίοδο όπου μία κυβέρνηση υβρίδιο, αποτελειώνει κοινωνικά και οικονομικά το καταστροφικό έργο που ξεκίνησαν οι δύο ανωτέρω παρατάξεις, καλυπτόμενη πίσω από την πλήρη ανεπάρκειά τους στο να την αντιμετωπίσουν καθαρά πολιτικά, αλλά και από την κούραση και απέχθεια των πολιτών από την πολυετή υποκρισία, συνολικά του πολιτικού κόσμου, καθώς και από την ασφυκτική οικονομική πίεση που δέχονται καθημερινώς.
Όσοι λοιπόν σιωπούν για τις ευθύνες που έχουν απέναντι στο παρελθόν αλλά κυρίως στο παρόν και στο μέλλον, ενώ είναι αδιάφορο εάν θα τους γράψει η ιστορία με μελανά χρώματα, είναι τουλάχιστον εγκληματική η σιωπή τους από την στιγμή που από όλους αυτούς, δυστυχέστατα, εξαρτάται το παρόν και το μέλλον ένα ολόκληρου Έθνους.

Περί Δημοκρατίας

«…Πες μου λοιπόν, πως εννοείς εσύ την Δημοκρατία»;
«Δημοκρατία υπάρχει όταν, όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στους νόμους, όταν έχουν τα ίδια δικαιώματα, αλλά και όταν όλοι τιμούν και σέβονται τους νόμους. Γιατί μέλημα του νόμου είναι η διασφάλιση του κοινού συμφέροντος. Δημοκρατία υπάρχει όταν, οι νόμοι είναι δίκαιοι και οι πολίτες τηρούν αυτούς τους νόμους, όχι από το φόβο της ποινής, αλλά από σεβασμό απέναντι σε αυτούς που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία, απέναντι στους ίδιους τους νόμους και κυρίως, όπως λέει ο Θουκυδίδης, απέναντι σε εκείνους τους νόμους που έχουν θεσπιστεί για την προστασία των αδικημένων.

Δημοκρατία υπάρχει όταν, υπάρχει ελευθερία λόγου. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για τα δηλώσουν αυτή την έννοια τις λέξεις ισηγορία και παρρησία. Ο Ισοκράτης στο λόγο του «Περί Ειρήνης», που είναι γραμμένος σε μια εποχή που το δημοκρατικό πολίτευμα μαστίζεται από τους δημαγωγούς και βρίσκεται στην παρακμή του, κατηγορεί τους Αθηναίους γιατί έχουν μεν ισηγορία αλλά δεν υπάρχει παρρησία. Ισηγορία είναι το δικαίωμα που έχουν όλοι οι πολίτες να αγορεύσουν, να μιλήσουν στην Εκκλησία του Δήμου. Η παρρησία όμως είναι κάτι παραπάνω από την ισηγορία. Παρρησία είναι το δικαίωμα του πολίτη να μπορεί όχι απλώς να έχει το λόγο, αλλά να εκφράσει τη γνώμη του ελεύθερα, ακόμη και αν αυτή δεν είναι σύμφωνη με τη γνώμη των άλλων. Γιατί δεν έχει πραγματικά κανένα νόημα να πει κανείς τη γνώμη του, αν δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα αυτό που πραγματικά πιστεύει χωρίς να αποδοκιμάζεται από τους άλλους για αυτό. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια ευρύτητα πνεύματος τέτοια, που να μπορεί να δεχτεί το διαφορετικό, το αντίθετο.

Η δημοκρατία χρειάζεται υπεύθυνους πολίτες. Πολίτες που να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους για όσα γίνονται. Πολίτες με ευρύτητα πνεύματος, απαλλαγμένους από φανατισμό, που ξέρουν να σέβονται την προσωπικότητα του διπλανού τους και να του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από αυτούς. Και από την άλλη μεριά, η πολιτεία οφείλει να σέβεται τους πολίτες της και να φροντίζει για το καλό όλων. Να δίνει σε όλους χωρίς διάκριση το δικαίωμα να μορφωθούν και να αναπτυχθούν ως προσωπικότητες. Να παρέχει ευκαιρίες για όλους και να στηρίζεται στην αξιοκρατία. Καθένας έχει μια θέση, ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή, στην οποία μπορεί να αποδώσει καλύτερα και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αναλάβουν αξιώματα, χωρίς να παίζει ρόλο η κοινωνική τους καταγωγή ή η οικονομική τους κατάσταση. Αυτή η αρχή βέβαια συνδέεται πολύ στενά με την αρχή της αξιοκρατίας. Ο καθένας πολίτης έχει τη θέση εκείνη που του αρμόζει μέσα σε μια δημοκρατική πολιτεία. Ολόκληρη η πολιτεία μπορεί να λειτουργεί σωστά, αν βρίσκεται ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Η σύγχρονη Δημοκρατία χρειάζεται λειτουργούς, στην χάραξη εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, στην δημόσια διοίκηση, στην Δικαιοσύνη. Δεν χρειάζεται διαχειριστές (managers) και εκτελεστές μίας ιδεολογικής παραφυάδας.
Η σύγχρονη Δημοκρατία χρειάζεται έναν τύπο έντυπο αλλά κυρίως έντιμο.

Η Δημοκρατία, είτε σύγχρονη είτε όχι, είναι μία καθημερινή μάχη με τους φοβερότερους αντιπάλους. Τους ίδιους τους πολίτες της».

«Και τώρα νομίζεις ότι είπες κάτι νέο»;
«Όχι βέβαια, αλλά τι εννοείς»;
«Όλα αυτά μου ακούγονται πολύ κοινότυπα. Έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές από χιλιάδες ανθρώπους, φιλόσοφους, πολιτικούς, διανοούμενους, αλλά και απλούς πολίτες».
«Συμφωνώ, αλλά τότε γιατί υπάρχει ακόμα και σήμερα τόσο μεγάλο έλλειμμα» Δημοκρατίας;
«…..».

Επιστροφή στα βασικά

Τα κόμματα σήμερα στην Ελλάδα, δεν έχουν κάποια διακριτή διαφορά.

Στον οικονομικό τομέα έχουν εφαρμόσει, εφαρμόζουν ή θα εφαρμόσουν ότι ακριβώς τους επιβάλλουν οι δανειστές, χρησιμοποιώντας, αναλόγως, προσχηματικό λόγο.

Στον τομέα εξωτερικής πολιτικής, πάντα είχαν σχεδόν κοινή γραμμή.

Στον τομέα της εσωτερικής διοίκησης, είχαν και έχουν ακριβώς την ίδια λογική με κάποιες παραλλαγές ως προς το επικοινωνιακό μέρος.

Στον τομέα της σχέσης τους με την καρέκλα, είναι όλοι πλήρως εξαρτημένοι.

Στον τομέα της διαφθοράς και κατασπατάλησης της δημόσιας περιουσίας, έχουν επιδείξει, αναλογικά, την ίδια ζηλευτή απόδοση.

Στον τομέα της δημιουργικής καταστροφής της χώρας έχουν δείξει αναλογικά, την ίδια ζηλευτή απόδοση.

Στον τομέα της σχέσης τους με τους πολίτες, έχουν δείξει αναλογικά, την ίδια αναλγησία και αδιαφορία.

Συνεπώς, οι εκλογές που αναδεικνύουν συνεχώς τα ίδια κόμματα έχουν νόημα μόνον, για όσους αφελείς θεωρούν ότι ψηφίζουν ιδεολογία διαφόρων χρωματικών κόκκων, για όσους αιθεροβάμονες νομίζουν ότι επιτέλους κάτι θα αλλάξει, για όσους πεπλανημένους  περιμένουν κάτι καλύτερο, για όσους ιδιοτελείς έχουν συμφέρον, και για όσους έχει κολλήσει η βελόνα της παραδοσιακής ψήφου.

Κανένας από τους παραπάνω δεν ωφελεί ούτε τον εαυτό του, ει μη μόνον οι ιδιοτελείς, ούτε την πατρίδα του.

Ναι, αλλά θα πει κάποιος ότι η χώρα πρέπει να έχει κυβέρνηση, εξ’ ου και οι εκλογές.

Από την στιγμή όμως που οι εκλογές δίνουν την εξουσία στα κόμματα και όχι στους πολίτες τι γίνεται;

Εάν ο μύθος του πολυμήχανου Οδυσσέα, τα αποτυπώματα του Σόλωνα  και του Κλεισθένη,  η Δημοκρατία των αγνώστων Εφιάλτη και Αρχέστρατου, ο πολιτικός λόγος του Αριστοτέλη, και μία σειρά από ίχνη που άφησαν κάποιοι μεταγενέστεροι Έλληνες στην διακυβέρνηση της νεώτερης ιστορίας μας, συνέβησαν αλλού και όχι σε αυτόν τον τόπο, τότε απλά δεν έχουμε καμία ελπίδα.

Μνημόνια

Μπήκαμε αισίως στο όγδοο έτος των μνημονίων.

Οκτώ χρόνια μνημόνια, που σκοπό είχαν να διορθώσουν και να αναδιαρθρώσουν, τα κακώς κείμενα της Ελληνικής διοίκησης και οικονομίας.

Μία πλειάδα από διεθνείς οργανισμούς με εμπειρία σε τέτοια θέματα, μέχρι ολόκληρης της Ε.Ε., σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις μας, «θέλησαν», όχι μόνον να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά μας, αλλά και να τα εξομαλύνουν.

Οκτώ συναπτά χρόνια λοιπόν μεταρρυθμιζόμεθα, τοις κοίνων μνημόνια πειθόμενοι, αλλά προκοπή δεν είδαμε.

Αλλάξαμε τέσσερις κυβερνήσεις πολλών ιδεολογικών αποχρώσεων όπως, σοσιαλιστική, οικουμενική, δεξιά, και εσχάτως «αριστερή», αλλά τα αποτελέσματα της διαχείρισής των συνεχίζουν να ανθίστανται στις προταθείσες λύσεις.

Και εάν, εντελώς καλόπιστα, δεχθούμε ότι τον πρώτο καιρό της επαφής μας με τους δανειστές, αυτοί δεν γνώριζαν σε βάθος την Ελληνική πραγματικότητα, ο παρελθών χρόνος και η στενοτάτη  πλέον επαφή που αποκτήσαμε, καθιστά αδικαιολόγητους ακόμα και αυτούς τους ειδήμονες, όπως ακόμη εμφανίζονται, ως προς την νουνεχή και εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία και μεθοδολογία τους.

Εύλογα λοιπόν ανακύπτουν πλείστα όσα ερωτήματα, στο κουρασμένο, μέχρι εξάντλησης,  Ελληνικό κοινό.

Φταίνε οι λύσεις που προτάθηκαν και επεβλήθησαν από  το Ευρωπαϊκό και διεθνές κονσόρτσιουμ;

Φταίνε οι τέσσερεις κυβερνήσεις που δεν εφήρμοσαν ορθώς τις λύσεις που επεβλήθησαν;

Ή φταίει ο κουρασμένος, μέχρι εξάντλησης, λαός που πίστεψε και τους μεν και τους δε, ενεργώντας ως κυρίαρχος μεν δια της ψήφου του, ως αποδέκτης δε των αποτελεσμάτων της ψήφου του;

Και εάν δεχθούμε ότι όλοι έχουν, αναλογικά, το μερίδιο ευθύνης τους, τι είναι αυτό που μόνον εμάς  καθιστά ακόμα απλούς παρατηρητές στην συνεχιζόμενη απορρύθμιση της χώρας;

Διότι, σε αυτό το ζήτημα των τριών συνυπευθύνων, η μόνη παράμετρος που δεν μπορεί να εκλείψει, είναι ο Ελληνικός λαός.

Ή μήπως πλέον δεν είναι απαραίτητο να εκλείψει, αλλά απλώς να συνεχίσει να συμφιλιώνεται με την απραγία της παθητικής στάσης;

Άλλωστε δεν είναι μακριά ο καιρός όπου, παντός είδους αισθητήρες θα αντικαταστήσουν μία πλειάδα, από την αναγκαία σήμερα επίβλεψη από τον πολίτη, καθημερινών αναγκών του.

.......

Ζούμε την δεκαετία όπου οι εταιρείες και χρηματοπιστωτικός τομέας, έχουν αναλάβει πλήρως την εξουσία από τους πολιτικούς.
Ζούμε πλέον την εποχή όπου, αντί η πολιτική να ορίζει «πόση» οικονομία χρειαζόμαστε, η οικονομία καθορίζει πόση πολιτική της είναι απαραίτητη.

Οι πολιτικοί δεν παράγουν πλέον πολιτική, αλλά υπηρετούν πιστά τα οικονομικά συμφέροντα ενός κυρίαρχου και τρομερά ευέλικτου οικονομικού συστήματος.
Η νομοθεσία δεν υπηρετεί πλέον τις ανάγκες που προκύπτουν από την λειτουργία των κρατών, αλλά τις αυξανόμενες ανάγκες κυριαρχίας των εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα.
Η Δικαιοσύνη δεν υπηρετεί πλέον την ισονομία και την απόδοση δικαίου, αλλά την ετερονομία και την παρακράτηση δικαίου.

Σε όλα τα παραπάνω, οι εξαιρέσεις που υπάρχουν, ακόμα, δεν είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα αλλά αφορούν, είτε μία τελευταία μορφή αντίστασης είτε μία συγκράτηση ανατρεπτικών ενεργειών, πριν την ολοκληρωτική επικράτηση.
Ο θεσμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δηλαδή η πολιτική έκφραση των πολιτών διά αντιπροσώπων στα πολλαπλά θεσμικά όργανα που διοικούν τα κράτη, έχει εκφυλιστεί σε μία απροκάλυπτη πλέον αρπαγή της υπολανθάνουσας αντίληψης των κοινωνιών, για το πώς θέλουν να ζουν.

Οι πολίτες όμως, ούτε ευτυχισμένοι είναι, ούτε νοιώθουν ότι διοικούνται όπως πρέπει.
Παρ’ όλα αυτά έμαθαν να συμβιβάζονται είτε με το μη χείρον βέλτιστον, είτε με την αποδοχή ότι εδώ που φθάσαμε δεν υπάρχει εναλλακτική.
Αυτή η μεγάλη απόσταση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της πολιτικής εξουσιοδότησης μέσω της ψήφου, με την λαθροχειρία της από τους πολιτικούς πρέπει να μειωθεί απαραίτητα,
Και μάλιστα, δεν είναι μόνον η απόσταση που τις χωρίζει αλλά και η ανεξέλεγκτη δυναμική που αποκτά σε επίπεδα που ποτέ δεν εξουσιοδότησε ο πολίτης.

Είναι πράγματι παράδοξο στον τόπο που δίδαξε ο Αριστοτέλης την πολιτική επιστήμη, οι σημερινοί κάτοικοι να ασχολούνται μόνον με την οικονομία, ενώ καλά καλά δεν μπορούν να διαχειριστούν τα του οίκου τους, και μάλιστα φθάνοντας στο, επίσης θλιβερό, σημείο να διαχωρίζουν το άτομο από την πόλη.

Μετακινήσεις

Θα ήθελα να ξεκινήσω με την φράση ότι σήμερα, ως πολίτες, βρισκόμαστε σε πολιτικό αδιέξοδο, αλλά σκέφτομαι τους πολιτικούς πραγματιστές που θα πουν ότι η πολιτική δεν έχει αδιέξοδα.

Από την άλλη σκέφτομαι, ότι το αδιέξοδο ουσιαστικά είναι η κατάληξη ενός μονοπατιού που εμείς χαράζουμε και ακολουθούμε, στο διάβα μας.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το μονοπάτι καταλήγει σε μία λεωφόρο, που η πολιτική έχει χαράξει; Τότε το αδιέξοδο εξαφανίζεται, και στην θέση του ξεχύνεται μία πλατιά λεωφόρος όπου οι μετακινήσεις σου περιορίζονται μόνο στις αλλαγές λωρίδων οι οποίες ονομάζονται επιλογές εκ των πραγμάτων.

Και ξαφνικά βρίσκεσαι σε μία πορεία όπου έχεις την ψευδαίσθηση, ότι κινούμενος πότε δεξιά και πότε αριστερά, προσπερνάς αυτούς που θεωρείς ότι σε κρατάνε πίσω.

Τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι πλέον σημασία έχει η κίνηση εντός της λεωφόρου και όχι η διαδρομή προς τον προορισμό που προσδοκάς.

Και είναι τέτοια η κεκτημένη ταχύτητα, όπου οι έξοδοι φαντάζουν ως αξιοθέατα  που τα προσπερνάς.

Ενόσω λοιπόν κανείς δεν σε εμποδίζει να πάρεις την επόμενη έξοδο, το να κόψεις ταχύτητα προκειμένου να βγεις από την λεωφόρο φοβάσαι ότι θα προκαλέσει ατύχημα.

Οπότε δυναμώνεις την μουσική, και είτε ακολουθείς  το ρεύμα, είτε ασκείσαι στις προσπεράσεις προσιδιάζοντας μία ανεξάρτητη πορεία εν μέσω μίας προκαθορισμένης διαδρομής.

Παρηγορείς δε τον εαυτό σου σκεφτόμενος, ότι εάν οι περισσότεροι επέλεγαν μία έξοδο, τότε ποιος θα συντηρούσε αυτήν την λεωφόρο;

Προβληματικές λύσεις

Ένα από τα βασικά κριτήρια επιλογής των ηγετών μεγάλων κομμάτων, είναι το ποιος «πουλάει» περισσότερο σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γκάμα ψηφοφόρων, είτε όμορων ιδεολογικών χώρων είτε ακόμα και εντελώς αντίθετων.

Βασικά στοιχεία όπως, αναλυτική- στρατηγική σκέψη, νομοθετική δεξιότητα και διοικητικό ταλέντο στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική έχουν αντικατασταθεί, με προκατασκευασμένο λόγο, στείρες εξαγγελίες, και πλήρη απουσία οράματος.

Τον ρόλο της προβολής της πλαστής εικόνας τους τον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ. και την ευθύνη του λόγου και της έκφρασης, τα μικροπολιτικά συμφέροντα της παράταξης και οι επικοινωνιολόγοι, προτάσσοντας συνεχώς νέα αφηγήματα που δεν είναι κάτι άλλο από κοινό παραμύθιασμα.

Η πολιτική ζωή του τόπου μας, και όχι μόνον, καθορίζεται από συντεχνίες που ουδόλως ενδιαφέρονται για την πολιτική, αφού έχουν δεχθεί ότι άλλοι την χαράζουν, αλλά για την παραπλάνηση της εκλογικής τους πελατείας με μόνο σκοπό την νομή της εξουσίας.

Η πολιτική εδώ και καιρό, είναι ένα προϊόν που προωθεί μία συσκευασία, αποκρύπτοντας το περιεχόμενο, που έχει καταντήσει άκρως επικίνδυνο για την υγεία και το μέλλον του τόπου.

Αλλά και στο εσωτερικό των κομμάτων, η ικανότητα ανέλιξης εντός αυτών και συνεπώς ανανέωσής τους, δεν έχει καμία σχέση με την ικανότητα διεύθυνσης και διαχείρισης των υποθέσεων τις οποίες θα επιφορτισθεί ο υποψήφιος πολιτευτής.

Η επιλογή του πολιτικά κατάλληλου, έχει καταντήσει ως η επιλογή του ικανότερου να προσαρμοσθεί στις ανάγκες αυτών που τον επιλέγουν.

Όσοι δε, κατ’ εξαίρεσιν, «διολισθήσουν» σε πρακτικές εκτός κομματικής γραμμής, ή αναλάβουν πρωτοβουλίες εκτός κομματικής πρακτικής, καρατομούνται.

Ως κοινωνία, και για λόγους που έχουν αναφερθεί εκτενώς, είμαστε σε μία φάση, ή μήπως αφασία, όπου είτε έχουμε αποδεχθεί τον ανωτέρω τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, είτε διαφωνούμε μεν, με την σκέψη μας, αλλά δεν έχουμε βρει τον τρόπο να αντιδράσουμε μαζικά, ιδιαίτερα από την στιγμή όπου η οιονεί «παρέμβασή» μας γίνεται μόνο στις εκάστοτε εκλογές.

Προς τούτο, οι εκάστοτε εκλογές δεν μπορούν να είναι ένα συνεχές άλλοθι για όσους επιμερίζουν τις ευθύνες στους πολίτες.

Κάθε πρόβλημα, όσο μεγάλο και να είναι, μπορεί να επιλυθεί, είτε μέσω ανίχνευσης της λύσης στα αίτιά του, είτε εφαρμόζοντας ρηξικέλευθες ή/και ριζοσπαστικές πρακτικές. Αρκεί, να θέλεις να λύσεις το πρόβλημα και όχι να το προσθέσεις στα πολιτικά «αδιέξοδα» που συσσωρεύονται διαχρονικά και λειτουργούν ως προίκα λαϊκισμού για τον επόμενο.

Όσο περισσότερο αφήνεις το πρόβλημα να θρέφεται, τόσο πιο επώδυνη θα είναι και η λύση αυτού.

Το πιο σημαντικό όμως, ακόμα και από το ίδιο το πρόβλημα, είναι το ποιον θα εξουσιοδοτήσεις να επιλέξει και να διαχειρισθεί την πιθανή λύση.

Η συνεχής παραπλανητική θεώρηση, ως πολιτική επιλογή, του «μη χείρον, βέλτιστον» επιφέρει συνεχώς το χείρον, έχει απομακρύνει το βέλτιον και έχει περιθωριοποιήσει το βέλτιστον.

Και ενώ είναι μέγιστη αλήθεια ότι στην πολιτική, γίνονται πράγματα που δεν λέγονται ενώ λέγονται πράγματα που δεν γίνονται, δεν παύει να είναι μεγάλο ψέμα ότι αυτό γίνεται για το καλό μας.

Του Βοτανικού οι ...μάγκες

Ανέκαθεν είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα αξιολόγησης των όσων συμβαίνουν γύρω μας και μας αφορούν άμεσα.
Έτσι, άλλο ένα θέμα που είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο ανεδείχθη, πέρασε στα ψιλά.
Αναφέρομαι στην, διά νόμου, άδεια ανέγερσης τζαμιού στον Βοτανικό.
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ξεκαθαρίσω, αν και όσοι με γνωρίζουν καλά το ξέρουν, ότι είμαι αντίθετος σε οποιαδήποτε θρησκεία.
Όμως αυτή είναι μία προσωπική θέση που ούτε μου επιβλήθηκε, ούτε αποπειράθηκα να την επιβάλλω.
Άλλο μία προσωπική θέση και εντελώς διαφορετικό ο σεβασμός της θέσης των άλλων, και ιδιαίτερα όταν αυτοί είναι συντριπτική πλειοψηφία.

Σε μία ευνομούμενη κοινωνία και σε ένα κράτος ανεξάρτητο, από την στιγμή που σταματήσεις να λαμβάνεις υπ’ όψιν σου τα βασικά συνεκτικά τους στοιχεία, είναι δεδομένο ότι θα καταλήξει σκορποχώρι.
Και δεν ομιλώ για κράτη που δεν έχουν μακρόχρονη ιστορία και δημιουργήθηκαν από άλλες ανάγκες.
Η θρησκεία λοιπόν, καλώς ή κακώς, αποτελεί για την χώρα μας, και όχι μόνον, βασικό συστατικό στοιχείο ομοιογένειας και παράδοσης, αρκετούς αιώνες τώρα.
Εάν σέβεσαι ως κράτος την ιστορία του τόπου αλλά και τους πολίτες του, δεν προχωράς σε μονομερείς ενέργειες που προέρχονται, είτε από τις μειοψηφικές ιδεολογικές σου καταβολές είτε από τις εντολές όποιων δεν θέλουν να υπάρχουν κράτη αλλά συνονθυλεύματα ανθρώπων.
Η γλώσσα, οι παραδόσεις και οι θρησκείες, μπορούν κάλλιστα να δεχθούν και να ανταλλάξουν σε βάθος χρόνων επιρροές, αλλά στην ουσία τους δεν γίνεται ποτέ να ομογενοποιηθούν σε ένα.
Και σίγουρα δεν μπορούν να επιβληθούν διότι θα φέρουν αντίδραση.
Και αυτό διότι τις κουβαλούν άνθρωποι, για αιώνες.
Άνθρωποι διαφορετικοί σε πολιτισμό, νοοτροπία και συμπεριφορά.
Και ότι δεν έγινε με φυσικό τρόπο αιώνες τώρα, δεν πρόκειται να συμβεί με επιβολή σήμερα χωρίς τις ανάλογες συνέπειες.
Ο θυμόσοφος λαός μας το λέει και αλλιώς.
Μακριά και αγαπημένοι.
Χωρίς κραυγές, κορώνες και αφορισμούς.

Οι πιθανές συνέπειες αυτής της ιδεοληπτικής ενέργειας της κυβέρνησης αλλά και της επιβεβαιωμένα για άλλη μία φορά, υποκριτικής και απατεωνίστικης αντιπολίτευσης, για άλλους είναι προκαθορισμένες και για άλλους άγνωστες.
Το να ανήκεις, ως κράτος, σε έναν πολιτικό, οικονομικό ή στρατιωτικό συνασπισμό, σίγουρα εξυπηρετεί κάποιες ανάγκες.
Το να επιβάλλεις όμως τους όρους αυτού του συνασπισμού άκριτα, σε όλες τις δραστηριότητες του κράτους και το να υποχρεώνεις τους πολίτες να τις δέχονται αυτό ονομάζεται πολύ απλά, δουλοπαροικία.
Τέλος, όποιος δεν βλέπει τις καταστροφικές συνέπειες της επιτηδευμένης έξαρσης του θρησκευτικού φανατισμού, την προσπάθεια επιβολής της πολυπολιτισμικότητας, την σύνδεση αυτών με την παγκόσμια αποσταθεροποίηση, αλλά και τους διαφαινόμενους τρόπους αντιμετώπισής τους, κοιμάται ύπνον βαθύ.
Τους εφιάλτες όμως τους ζούμε «ξύπνιοι».

Καλοκαιρινές αυταπάτες

Έχουμε και λέμε, για να λέμε.

Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι μεν νοήμονα όντα, αλλά εντελώς ανίδεοι του τι πραγματικά συμβαίνει γύρω τους.
Αυτό τους καθιστά εύκολα ελεγχόμενους και, ακούσιους συνεχιστές της παραπληροφόρησης και της εικονικής πραγματικότητας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ανήκουν σε κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες όπου κυριαρχούν οι κατευθυντήριες γραμμές των αρχών που τις διέπουν, και οι οποίες μεταβολίζονται σε θεμελιώδη, αλλά υποκειμενικά κριτήρια σκέψης και εκφοράς λόγου, καθώς και στην δημιουργία ψευδών μεν αλλά στέρεων αντιλήψεων και πεποιθήσεων.
Κυρίαρχα μέσα επίτευξης αυτής της ομαδοποίησης είναι, η αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου συγκεκριμένα, η εμφύτευση του φόβου απέναντι στο άγνωστο που βρίσκεται έξω από αυτό που ανήκει, η συνεχής και επιτηδευμένη αδρανοποίηση της συνολικής λειτουργίας του νου μέσω των προσλαμβανουσών αισθήσεων, η απονεύρωση κύριων αισθητηρίων οργάνων ή/και αλλοίωση αυτών, καθώς και η χειραγώγηση της νοητικής διαδρομής ως προς την ερμηνεία των συμβάντων.

Τα πολύ παλιά χρόνια που δεν υπήρχε το εύρος και η ταχύτητα διάδοσης της πληροφορίας που υπάρχει σήμερα, τα πράγματα ήταν σχετικά εύκολα στην μαζική επίτευξη του ανωτέρω αποτελέσματος.
Σήμερα, που υπάρχει τεράστιο διαθέσιμο εύρος πληροφορίας, και τρομερή ταχύτητα μετάδοσης αυτής, τα πράγματα είναι ακόμα πιο εύκολα.
Η διαφορά έγκειται στην διαφοροποίηση και στην εξειδίκευση της πληροφορίας, και στον κατατεμαχισμό των κατηγοριών των συμβάντων, όπου οι εκατοντάδες υποκατηγορίες που έχουν δημιουργήσει, ενώ συνδέονται αυτούσιες παρουσιάζονται ως ξεχωριστές.
Θα μπορούσα να το ονομάσω και αποπροσανατολισμό.

Το πλαίσιο δε που έχει διαμορφωθεί και εξελίσσεται συνδυαστικά σε ΜΜΕ, διαδίκτυο σχολείο, αέναο life style, και στην καλπάζουσα τεχνολογία, διασφαλίζει ότι και οι νέες αλλά και μελλοντικές γενιές είναι ήδη επικηρυγμένες.

Διαχρονικά, οι λίγοι ήταν αυτοί που ξεχώριζαν επειδή ακριβώς κινούνταν έξω από το κατεστημένο πλαίσιο. Άνθρωποι τολμηροί, οξυδερκείς, ανήσυχοι, ανιδιοτελείς, ηθικοί και αιώνιοι ερευνητές της φύσης και του ανθρώπου, όχι ως ξεχωριστά αντικείμενα έρευνας αλλά ως αλληλεπιδρώμενα.
Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν σε όλες τις επιστήμες και σε όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες δραστηριότητες.

Μένει να αποκτήσουν μία κοινή συνισταμένη, να συμπορευθούν δηλαδή στην απαραίτητη ανάγκη που έχει αναδυθεί και αφορά την αποτίναξη του ζυγού της αδικίας της ανελευθερίας, της ιδιοτέλειας και της μετριότητας.

Σαββατοκύριακο στην Βουλή.

Αυτό το Σαββατοκύριακο, τέθηκαν θεμελιώδη πολιτικά ερωτήματα από σύμπασα την πολιτική σκηνή όπου, όπως συμβαίνει πάντα, δόθηκαν οι ανάλογες "τεκμηριωμένες" απαντήσεις.
-Τίνος το μνημόνιο είναι καλύτερο;
-Ποιος έκανε το χρέος μη βιώσιμο;
-Ποια είναι η καλύτερη εναλλακτική πρόταση για το ασφαλιστικό των ανασφάλιστων;
-Πόσους φόρους αντέχει ακόμα η οικονομία, και πόση οικονομία μπορούμε να κάνουμε για να τους πληρώνουμε;
-Γιατί τέθηκε, παλαιότερα, θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους αφού πρόσφατα έγινε μη βιώσιμο;
-Αφού το χρέος είναι μη βιώσιμο, γιατί νομοθετούνται μέτρα που θα το κάνουν νεκροφανές;
-Τίνος ο λόγος μετράει, από τους ακριβοδίκαιους θεσμούς και την αγαπητή μας ευρωπαϊκή οικογένεια;
-Πόσο μ@λάκες είμαστε (αυτό το τελευταίο είναι καθαρά ρητορικό, με αυτόματο μηχανισμό πρόβλεψης αποτροπής κατανόησης);

Η κυβέρνηση (;) έχοντας το πάνω χέρι (153 για την ακρίβεια), και έτοιμη από καιρό, νομοθέτησε και καθάρισε.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, προβληματίστηκε περισσότερο για το τι ακριβώς συνέβη στις τελευταίες εκλογές για πρόεδρο του κόμματος.
Οι υπόλοιποι έτσι και αλλιώς είναι προβληματικοί.

Και όλα αυτά εν μέσω μίας γενικής τριήμερης απεργίας όπου απλά επέτεινε τις διακοπές του Πάσχα.

Συμπέρασμα;
Τι θα γίνει τελικά με το Brexit;

Αυτοί και εμείς.

Τα τελευταία έξι χρόνια εντόνως, και σε λιγότερο βαθμό όλα τα προηγούμενα, η εκάστοτε κυβέρνηση πουλούσε αγωνία και φόβο, και η αντίστοιχη αντιπολίτευση ελπίδα και προοπτική.
Όλα αυτά, μέχρι την στιγμή που άλλαζαν ρόλους.
Ήταν και είναι, τα μόνα πολιτικά "όπλα" που έχουν.
Δεν έχουν λόγο, δεν έχουν σχέδιο, δεν έχουν ικανότητες.
Ανάλογα την θέση που έχουν στα πράγματα, είτε είναι καθαρά εστιασμένοι στην διατήρηση της εξουσίας, είτε στο σιγοντάρισμα της καθεστηκυϊας ολιγαρχικής κατάστασης, μέχρι να έρθει η ώρα τους να αναλάβουν.
Είτε είναι σάπιοι από την φύση τους, είτε εθελοντικά "ευάλλωτοι" στην διαφθορά που προσφέρει η εξουσία ως αντάλλαγμα.

Όσοι θέλουν είτε να τους υποστηρίζουν είτε να τους δικαιολογούν, όχι επειδή έχουν λογικά επιχειρήματα αλλά επειδή η αιώνια κίβδηλη πολιική αντιπαράθεση, τους παρέχει αυτήν την ψευδαίσθηση, είναι αναφαίρετο διακίωμά τους.
Προσωπικά θεωρώ ότι οι όροι όπως: πολιτικά εφικτό, το μη χείρον βέλτιστον, ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου, και άλλα σημαντικά κα διαχρονικά αποφθέγματα είναι οι λόγοι που υπάρχουν ακόμα.
Ψέμμα, παραποίηση εννοιών και χειραγώγηση.
Αυτά προσφέρουν, και σε αντάλλαγμα αγοράζουν τις θέσεις τους.

Πλέον, κοιτάζοντας πίσω ας μην ψάχνουμε αυτά που χάσαμε.
Ας κοιτάξουμε μπροστά, αναρωτώμενοι εάν έχει μείνει κάτι που μας ανήκει.
Είτε ως πολίτες, είτε ως Χώρα.
Εκτός εάν μας αρκεί ο χώρος που μας έχουν παραχωρήσει.

Η αισθητική είναι ηθική.

Είναι καθημερινό φαινόμενο αλλά, δυστυχέστατα, μάθαμε να συνηθίζουμε την ασχήμια της ανέχειας.

Δεκάδες θα περάσουν από το μαγαζί για μία βοήθεια, είτε χρηματική είτε κάποιας άλλης μορφής.

Άνθρωποι μόνοι, ή εκπρόσωποι μίας εκ των χιλιάδων οργανώσεων ή συλλόγων κάποιας ομάδας αναξιοπαθούντων.

Αν και πάντα υπήρχαν, ο αριθμός τους και οι εξαρτώμενοι από αυτούς, έχουν πολλαπλασιασθεί γεωμετρικά.

Χωρίς πολλές σκέψεις το συμπέρασμα, που αυθαίρετα βγάζω, είναι ότι ως κράτος και ως κοινωνία, έχουμε αποτύχει.

Είναι διαχρονικό φαινόμενο αλλά, δυστυχέστατα, συνηθίσαμε την ασχήμια της εξάρτησης.

Χρόνια τώρα, εξαρτώμεθα από κάποιον ξένο παράγοντα.

Τα τελευταία έξι χρόνια όμως, η εξάρτηση πολλαπλασιάστηκε γεωμετρικά.

Όλοι οι τελευταίοι «πρωθυπουργοί», και προφανώς αρκετοί επόμενοι, κάθε λίγο και λιγάκι ταξιδεύουν προς τον ξένο παράγοντα για να επαιτήσουν  την δόση μας.

Η μόνη διαφορά ίσως είναι, ότι απροκάλυπτα πλέον βουτάνε το αντίτιμο από την τσέπη μας.

Χωρίς πολλές σκέψεις, το συμπέρασμα, που αυθαίρετα βγάζω, είναι ότι χρειάζεται πολύ αναισθησία για να υποστηρίζει κάποιος τον Α ή τον Β πολιτικό, και το Α ή το Β κόμμα.

Και όπως είπε, σε ανύποπτους χρόνους, ένας πολύτιμος e-φίλος:

«Η αισθητική είναι ηθική».

ΥΓ. Και δυστυχέστατα, δεν υπάρχει κάποια ρύθμιση για να ξεχρεώσουμε.

Επιλέγω, ερμηνεύω προσαρμόζομαι.

Όποιος προσαρμόζεται σε δύσκολες καταστάσεις, επιβιώνει.

Όποιος προσαρμόζεται στην αδικία και στον παραλογισμό, υποδουλώνεται.

Αυτοί που βαπτίζουν την αδικία και τον παραλογισμό, ως δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές, επιβιώνουν εις βάρος αυτών που τα δέχονται.

Αυτοί που αναλαμβάνουν να επιβάλλουν τις δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές, είναι μεν αναλώσιμοι, αλλά επιβιώνουν εις βάρος αυτών που νομίζουν ότι τους επιλέγουν για να τους προστατέψουν, δηλαδή τους δυσπροσάρμοστους.

Θα μπορούσε κάποιος να πει, ότι τα ανωτέρω είναι θέμα ερμηνείας.

Ίσως θα έπρεπε, πρώτα απ' όλα, να μάθουμε να ερμηνεύουμε τα λόγια, και τα σημάδια που αφήνουν.

Κάποιοι έχουν και περισσότερες γνώσεις, και πιο καθαρό μυαλό.

Κάποιοι από αυτούς, τα χρησιμοποιούν για να βοηθούν να προσαρμόζεσαι στις δύσκολες καταστάσεις.

Κάποιοι άλλοι για να σε "βοηθούν", να δέχεσαι τις δύσκολες αλλά αναγκαίες επιλογές.

Θα μπορούσε κάποιος και πάλι να πει, ότι τα ανωτέρω είναι θέμα επιλογής.

Ίσως θα έπρεπε, πρώτα απ' όλα να μάθουμε να επιλέγουμε ποιον θα ακούμε.

Όποιος προσαρμόζεται σε δύσκολες καταστάσεις, επιβιώνει.

Οι υπόλοιποι, θα πρέπει πρώτα να μάθουν να επιλέγουν ποιον θα ακούν, και να ερμηνεύουν τι λέει.

Μέχρι τότε, οι λίγοι θα επιβιώνουν και οι πολλοί θα υποδουλώνονται.

Το "αζύγιστο" αύριο...

Εάν θυμάμαι καλά, το είδα σε μία ταινία που το ανέφερε ως απόφθεγμα του Θεόδωρου Ρούζβελτ.

"Και αν δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές, ας χτίσουμε καλύτερες γενιές για το μέλλον".

Σήμερα, και ενώ μας χρησιμοποιούν ως σαβούρα ή αλλιώς απόβαρο, μας έχουν βάλει στην διαδικασία να ζυγιάσουμε μεταξύ απίστευτα απάνθρωπων και ανήθικων διλημμάτων.

-Να επιλέξουμε μεταξύ της διαβίωσης των επόμενων γενεών και επιβίωσης των σημερινών γερόντων.

-Να επιλέξουμε μεταξύ του οικονομικού θανάτου χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, και την ανάσταση εκατομμυρίων ανέργων.

-Να επιλέξουμε μεταξύ των απελπισμένων Ελλήνων και των, κατά κύριο λόγο, απελπισμένων προσφύγων.

-Να επιλέξουμε μεταξύ της διάσωσης αυτών που κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία και της διατήρησης του ελάχιστου εισοδήματος που αυτοί θα δεηθούν να μας αφήσουν.

-Να επιλέξουμε μεταξύ άχρηστων, ανίκανων και ιδιοτελών μετρίων πολιτικών, και του «χάους» που θα προκύψει ελλείψει αυτών.

-Να επιλέξουμε μεταξύ του ισχύοντος απολυταρχικού συστήματος εξουσίας, και του «χάους» που καραδοκεί ελλείψει αυτού.

-Να επιλέξουμε μεταξύ μίας «ένωσης» που μισεί την ενότητα, την δικαιοσύνη και την ισομέρεια, και της ανεξάρτητης αλλά καταδικασμένης για αυτούς, Εθνική οντότητα.

Και όλα αυτά, ενώ είναι πασιφανές ότι αυτοί αποφασίζουν, για να ξεπλύνουν αυτοί τα βρωμόχερά τους από το αίμα των αδικοχαμένων και τον ιδρώτα αυτών που προσπαθούν να επιβιώσουν.

Η ζυγαριά όμως είναι πειραγμένη εξ’ αρχής.

Τα ζύγια της είναι κίβδηλα διλήμματα.

Αυτή η ζυγαριά, δεν προορίζεται για ζυγιάσει ένα καλύτερο αύριο για εμάς.

Αυτή η ζυγαριά προσπαθεί να κλέψει από εμάς το δικό μας αύριο, και από τους αυριανούς το δικό τους σήμερα.

Η ζυγαριά αυτή όμως, είναι η ζωή μας σήμερα, και η ζωή των επόμενων γενεών αύριο.

Όσο θα την αφήνουμε στην κατοχή «αργυραμοιβών», τόσο η ζωή μας, σήμερα και αύριο,  θα αξίζει σύμφωνα με τα μέτρα και σταθμά τους.

Σήμερα ζούμε με τα δανεικά τους και με την πολιτική ελεημοσύνη τους.
Αύριο;

Παλιοκατάσταση...

Η παγκόσμια "οικονομία", είναι βουτηγμένη στα χρηματοοικονομικά σκατά διότι χρόνια τώρα "ταϊζόταν" με λιπαρά και πρόσθετα, και την έχει πιάσει μία ασταμάτητη διάρροια.
Οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας, προσπαθούν να τα καθαρίσουν φορώντας μάσκες και γάντια.
Όμως η αέναη συνέχιση της αφόδευσης, τους προκαλεί πανικό.
Και ενώ συνεχίζουν την ίδια διατροφή στο σύστημα, ταΐζουν τους άμεσα και έμμεσα εξαρτώμενους από το σύστημα με "λαπάδες", νομίζοντας ότι θα την σταματήσουν.

Εντερολογικά, δεν προβλέπεται να αλλάξει κάτι.
Μένει να φανεί, μέχρι πότε θα μπορεί να πληρώνεται ο "χώρος" όπου αδειάζουν τις ακαθαρσίες τους, ή πότε θα ξεχειλίσει.

Και όπως λέει το ανέκδοτο, ας ελπίσουμε να μην ακούσουμε "...το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα".

ΥΓ. Άσχετο. Η καθαριότητα είναι η μισή αρχοντιά!

Έξοδος...

Σε όλα τα δημόσια κτήρια αλλά και σε όσους ιδιωτικούς κλειστούς χώρους συγκεντρώνεται αρκετός κόσμος, υπάρχουν κάποιες ταμπέλες αναρτημένες σε κάποιο ύψος, οι οποίες μάλιστα φωτίζονται διαρκώς και διακριτά.
Οι ταμπέλες αυτές γράφουν "Έξοδος" ενώ κάποιες συμπληρώνουν ..."Έξοδος κινδύνου".

Η αλήθεια είναι ότι ενώ όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν, κανείς δεν τις προσέχει κάθε φορά που περνάει από κάτω τους.
Και αυτό διότι, νοιώθουν ασφαλείς μέσα σε αυτόν τον χώρο όσο τους καλύπτει κάποια ψυχολογική ή συναισθηματική ανάγκη, ή όσο δεν παρουσιάζεται κάποια απειλή.
Αλήθεια επίσης είναι ότι σπανιότατα παρουσιάζεται απειλή σε σχέση με την συχνότητα και την διάρκεια που βρίσκεται κάποιος μέσα σε έναν τέτοιο χώρο (εξαρτάται βέβαια εάν αυτός ο χώρος είναι μία εφορία ή ένα mall).
Ένας από τους σκοπούς της ταμπέλας επίσης είναι, και η περίπτωση να διευκολύνει κάποιον που μπορεί να έχει «χαθεί» σε έναν δαιδαλώδες κλειστό χώρο.

Και ενώ λοιπόν μία τέτοια ταμπέλα, σε συγκεκριμένες συνθήκες δείχνει ουσιαστικά μία «διέξοδο», πολλές φορές αυτοί που συνωστίζονται σε «κλειστούς» και «αδιέξοδους» χώρους, είτε λόγω μεγάλης διάρκειας παραμονής τους σε αυτούς, είτε λόγω τεχνητής δημιουργίας ψευδαίσθησης ασφάλειας, αρνούνται να κοιτάξουν την ταμπέλα ή, ακόμα χειρότερα, «διαβάζουν» τις λέξεις και τις ερμηνεύουν ως μεγαλύτερη απειλή.

Ήταν κάποτε ο άνθρωπος...

Μάθαμε να προσαρμοζόμαστε και σταματήσαμε να αμφισβητούμε.
Η αμφισβήτηση είναι πλέον περισσότερο επώδυνη.
Θρηνούμε και συμπαραστεκόμαστε με κριτήρια, ενώ κάποτε αντιδρούσαμε αυθόρμητα.
Η αντίδραση είναι πλέον περισσότερο επώδυνη.

Κάποτε όλα ήταν πολύ μακρυά, αλλά απλώναμε τα χέρια μας προσπαθώντας να τα φέρουμε κοντά μας.
Σήμερα όλα είναι δίπλα μας, αλλά είμαστε πιασμένοι από την ακινησία.

Οδηγός και αρωγός μας, η τεχνολογία.
Ο άνθρωπος συνεχίζει και ηττάται κατά "κράτος", σε όλα τα πεδία.

Άνευ τίτλου...

Επειδή σε αυτές τις εκλογές, άκουσα και διάβασα τα λιγότερα σχόλια μεν αλλά τα πιο ανόητα δε, δεν μπορώ να κρατηθώ από το να γράψω ένα σχόλιο που μοιάζει σεξιστικό, αλλά σας βεβαιώ ότι δεν είναι αυτός ο σκοπός του.

Σαράντα χρόνια τώρα, σύσσωμη η πολιτική, αλλά ανίκανη, σαβούρα, ασελγεί στο σώμα της Ελλάδας ωσάν περιζήτητος γαμπρός.
Και εμείς, που την απαρτίζουμε, συμπεριφερόμασταν ωσάν μυξοπαρθένες παρακαλώντας ουσιαστικά να μην ...τελειώσει ο χαριεντισμός με τις θωπείες και τα πρόστυχα λόγια.
Μετά από σαράντα χρόνια λοιπόν πολιτικής ανικανότητας, ήρθε ο Τσίπρας και με συνοπτικές κινήσεις ....(μας) τελείωσε στο χειμαζόμενο κορμί της.
Και έτσι σήμερα, όπου η πολιτική παρθενία αποτελεί πλέον σύντομο ανέκδοτο για ανικανοποίητους, άλλοι αναπολούν τους οργανοπαίχτες του παρελθόντος, άλλοι ερωτεύτηκαν το γρήγορο πιστόλι, και άλλοι αναζητούν την τάξιν της συνεύρεσης και την  πολιτική ελευθερία του έρωτα που δεν έζησαν.

Ελάχιστοι όμως αναρωτιούνται, για το τι "καρπός" φυτεύτηκε στο σώμα της.

Και είναι ίσως η πρώτη φορά, που επιβάλλεται η πολιτική «αποβολή».

Τι διακυβεύεται αλήθεια, σε αυτές τις εκλογές;

Ψήφος είναι το μέσο με το οποίο κάποιος δηλώνει την προτίμησή του σε μία ψηφοφορία.

Για παράδειγμα, στο δημοψήφισμα της 13ης Ιουλίου, επί των εγκύρων ψηφοδελτίων, το 61,3% (3.558.000 πολίτες) επέλεξε την μη υιοθέτηση και εφαρμογή ενός ακόμα άθλιου μνημονίου, και το 38,7% (2.245.000 πολίτες) επέλεξε την ....παραμονή στην Ευρώπη και στο ευρώ πάση θυσία.

Εκλογική ψήφος, είναι το μέσο με το οποίο κάποιος δηλώνει την προτίμησή του στο ποιος θεωρεί ότι θα κυβερνήσει καλύτερα την χώρα του, προς όφελος της ιδίας και των πολιτών της.

Πόσοι, αναλογικά, από όσους ψηφίσουν κάποιο κόμμα, θα ψηφίσουν με το ανωτέρω κριτήριο;
Ελάχιστοι.
Πόσοι από αυτούς που θα επιλέξουν κάποιο από τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, έχουν διαβάσει αυτό που δεν διάβασαν ούτε αυτοί που το ψήφισαν;
Κανένας.
Πόσοι έχουν συνειδητοποιήσει, ότι επιλέγοντας ένα από τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, εγκρίνουν με την ψήφο τους την επιμήκυνση και επιβάρυνση των αλυσίδων της οικονομίας και της κοινωνίας;
Κανένας.
Πόσοι αναγνωρίζουν στα πρόσωπα αυτών που θα στείλουν στην Βουλή, ψηφίζοντας ένα από τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, τους ψεύτες, τους κλέφτες, τους απατεώνες, τους τυχοδιώκτες και τους αριβίστες;
Κανένας.
Πόσοι από αυτούς που θα επιλέξουν κάποιο από τα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο, θα ψάχνουν μέχρι τελευταία στιγμή ένα άλλοθι για να μην χτυπάνε την επαύριο το κεφάλι τους.
Αρκετοί, διότι πάντα θα υπάρχει ένα ποσοστό που ψηφίζουν, "έντιμα" μεν όσον αφορά το συμφέρον τους, άτιμα δε όσον αφορά το γενικό όφελος.
Πόσοι από αυτούς που θα απέχουν, ή θα ψηφίσουν λευκό και άκυρο, αγνοούν την δύναμή τους;
Οι περισσότεροι.
Το πιο άχρηστο, ανίκανο και ιδιοτελές πολιτικό προσωπικό, από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους, ζητάει την ψήφο σας.

Σε ποιον κυρίαρχο λαό ακριβώς, αναφέρεται το αφήγημα των εκλογών;

Κυριακή κοντή γιορτή λοιπόν, και σας βεβαιώ ότι οι μόνοι που θα γιορτάσουν, είναι το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο που διοικεί την χώρα και οι τοπικοί εκπρόσωποί τους, που ο "κυρίαρχος" λαός θα ψηφίσει.

Οι πιο σοβαρές εκλογές, έγιναν και οι πιο αδιάφορες. Σημεία των καιρών, ή σημάδια των ισχυρών;

Στην Ελλάδα, για μία κόμη φορά, συνετελέσθη κάτι μοναδικό.

Ένα κόμμα με «αριστερή» θέαση, κατάφερε μέσα σε ένα πρωτοφανές μικρό χρονικό διάστημα, έναν απίθανα επικίνδυνο συνδυασμό, με έναν προσχηματικό αλλά απατεωνίστικο τρόπο.

Κατάφερε μέσα σε έναν χρόνο, να μετεξελίξει το αργόσυρτα διεφθαρμένο πολιτικό  σκηνικό, σε ένα ταχύρυθμα μεταλλαγμένο πολιτικό μόρφωμα, όπου εξαφανίστηκαν από άκρου σε άκρο, όλες οι, τύποις, πολιτικές διαχωριστικές γραμμές.

Επίσης, κατάφερε να αποδομήσει την αναγκαία ύπαρξη πολιτικών προσδοκιών εντός της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα επέτυχε την νομιμοποίηση της αποικιοποίησης της χώρας μέσα από την «μεταρρύθμιση» του μνημονίου που ξόρκιζε.

Τέλος, αφ’ ενός συντήρησε, μέχρι σημείου αναγέννησης, τα πολιτικά κόμματα και τους συμμετέχοντες σε αυτά, που έπρεπε πρώτα να τιμωρηθούν και στην συνέχεια να εκλείψουν, και αφ’ ετέρου την τάση δημιουργίας νέων κομμάτων που λειτουργούν ουσιαστικά ως πολιτικά αναχώματα στην διαρροή της σκέψης των ψηφοφόρων προς κάτι πιο υγιές πολιτικά.

Αποτέλεσμα των ανωτέρω ήταν, αφ’ ενός η μεγιστοποίηση του θυμού και της απογοήτευσης μίας σημαντικής μερίδας της κοινωνίας όπου κυρίως εκφράσθηκε αυθόρμητα σε ένα δημοψήφισμα παγίδα, και αφ’ ετέρου την «επανασυσπείρωση» του φόβου και της ανασφάλειας του πιο συντηρητικού κομματιού της κοινωνίας, που εν μέρει είχε αποπειραθεί να ριζοσπαστικοποιηθεί από παρόμοια «πολιτικά» συναισθήματα.

Σε μία εβδομάδα λοιπόν, και ασχέτως του τι θα ψηφίσει το εκλογικό σώμα, επίκειται ο μεγάλος συνασπισμός της αριστερο-κεντρο-δεξιάς και, νεοφιλελευθέρου, προόδου, σύμφωνα με κρυφές στην αρχή, και φανερές στην πορεία, ομολογίες στο εσωτερικό και εξωτερικό.
Αυτή η ωμή παραδοχή, που κυριαρχεί πλέον στην κοινή γνώμη, μέσα από την χορηγούμενη προσφορά των ΜΜΕ και των κύριων πολιτικών εκφραστών των επικείμενων συνασπισθέντων, αφήνει απειροελάχιστα περιθώρια πολιτικής αντίδρασης και αντίστασης.
Και δυστυχέστατα, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι όπου θα μπορούσε να αλλάξει την επικείμενη τραγική κατάληξη της τραγωδίας που ξεκίνησε πριν από πεντέμισι χρόνια.

Το γεγονός ότι πολλοί και μεταξύ αυτών και εγώ, δημιουργήσαμε αυθαίρετα, εκ του αποτελέσματος, πολιτικές προσδοκίες στο πρόσωπο του Τσίπρα, άλλοι σε μικρό και άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό, αποδεικνύει ότι πιαστήκαμε για άλλη μία φορά πολιτικά, αδιάβαστοι.
Και επειδή κάποιοι μας έχουν για πλάκα, που λένε, το επιβεβαιώνουν περίτρανα με την ανάδειξη του νέου πολιτικού μας χαρακτηριστικού, που ακούει στο όνομα "και Λεβέντης και μαλάκας".
Ίσως είναι η πρώτη φορά όπου δεν τους απασχολεί ποσώς, πόσοι και τι θα ψηφίσουν.

Εάν συνέχιζα να σκέπτομαι ανόητα, θα ψήφιζα ένα από τα εννέα κόμματα που ξεδιπλώνουν την πραμάτεια τους, όπου η μόνη διαφορά βρίσκεται στο ποιος την πουλάει.
Όντας, έντονα, θυμωμένος και απογοητευμένος θα ήταν φυσικό επόμενο να απείχα.
Το λευκό και το άκυρο, καταγράφουν, ως σύνολο, διαφορετικές προσεγγίσεις και λειτουργούν ως χωνευτήρι των αρνητικών ψήφων.
Τέλος, κάποιοι από τους διάφορους μικρούς σχηματισμούς και συμπράξεις, πάντα θα έχουν ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Συμπέρασμα;
Γρίφος η ψήφος.
Καλό βόλι, αν και αυτήν την φορά εκτός από αθόρυβο θα είναι και άσφαιρο.