2.500 χρόνια μετά...αλλά η μαραθώνια ψυχή ίδια.

Απόσπασμα από το σημερινό άρθρο του Βασίλη Γαλούπη (ΝΤΟΠΕρμαν) στον Φίλαθλο.

…Πώς να γεννηθεί σήμερα ένας Κυριακίδης;

Κι’ αν δεν είναι αυτός η μεγαλύτερη ή, μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ελληνικού αθλητισμού, τότε ποιος είναι;

Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από παλαιότερο κομμάτι στην στήλη του ΝΤΟΠΕρμαν για τον μεγάλο αγώνα του Κυριακίδη στην Βοστώνη το 1946.

«Ο Τρούμαν, που ήταν τότε πρόεδρος της Αμερικής, καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον Αμερικάνο μαραθωνοδρόμο, τον 2^ο Τζόνι Κέλι.

Τρομερός αθλητής ο Κέλι, ο οποίος στην καριέρα του βγήκε 15 φορές μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης.

Μεγάλη μορφή στην Αμερική θεωρείται.

Το 2000 το περιοδικό Runner’s World τον ανακήρυξε ως τον κορυφαίο δρομέα του 20^ου αιώνα.

«…Και ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν στον Λευκό Οίκο πρώτα τον Τζόνι Κέλι:

«Πως έχασες, βρε παιδί μου, απ’ αυτόν τον πειναλέο και αδύναμο Έλληνα;».

Και του απαντάει ο Κέλι: «Μόνον εγώ έχασα; Κανείς δεν μπόρεσε να τον κερδίσει…».

Όπως το λέω ακριβώς έγινε.

Και αφού πρώτα έβαλε…χέρι στον Αμερικάνο δρομέα ο Τρούμαν, δίνει το καλύτερο χαμόγελό του και τα πιο εγκάρδια συγχαρητήρια στον Κυριακίδη:

«Μπράβο παιδί μου. Κι επειδή είσαι άξιος νικητής, σου ζητάω να μου πεις τι θες από εμένα.

Τι μπορώ να σου προσφέρω ως ένα ακόμα «εύγε» για τη νίκη σου;

Θες ρούχα;

Θες τρόφιμα; Για να δυναμώσεις λίγο;

Ότι ζητήσεις θα το έχεις…»».

Ξέρετε τι απάντησε ο Κυριακίδης στην προσφορά του Τρούμαν;

Απάντησε σας Έλληνας εκείνης της εποχής.

Σαν Έλληνας μιας άλλης Ελλάδας, πιο γνήσιας, πιο αληθινής, πιο ανθρώπινης, λιγότερο ψευτολαϊφστάϊλ:

«Σας ευχαριστώ, πρόεδρε, αλλά δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στον λαό μου που λιμοκτονεί. Δεν μπορώ να σκεφθώ τίποτα σημαντικότερο τούτη τη στιγμή».

Και πράγματι, ο Τρούμαν στέλνει αμέσως από την Αμερική 250.000 δολάρια εκείνη την εποχή και έξι πλοία γεμάτα με τρόφιμα και ρουχισμό.

Ήρθαν στον Πειραιά τα καράβια και ξεφόρτωναν φαγητά για να μπορέσουν να φάνε οι λιμοκτονούντες από τον β’ παγκόσμιο πόλεμο Έλληνες που αλληλοσκοτώνονταν εκείνα τα μαύρα χρόνια.

Αυτά ακριβώς γίνανε κι έτσι ακριβώς τα είχαμε γράψει από την στήλη.

Που να βρεις σήμερα Κυριακίδηδες;

Τέτοια θηρία της φύσης, της ψυχής και του κορμιού.

Κρίση εμπιστοσύνης, ή αρχή συνειδητοποίησης;

Τα τελευταία τρία χρόνια, το πολιτικό σκηνικό αποκάλυψε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πρωτόγνωρα θα έλεγα, το πραγματικό του υπόβαθρο.
Αποκάλυψε όλο το σκηνικό που κάλυπτε το θέαμα που παρουσίαζε τα τελευταία 36 χρόνια.

Δεν υπήρχε τελικά, ούτε υψηλή τεχνολογία, ούτε καν «από μηχανής θεός»
Δεν υπήρχε ενδυματολογικός πλουραλισμός, και απουσίαζε πλήρως η φαντασία στα χρώματα και στα υλικά κατασκευής των.
Ένα απλό θέατρο «σκιών».
Αλλά και αυτό ακόμα το σενάριο που υποτίθεται ότι στήριζε τους διαλόγους του θιάσου, απεδείχθη κατώτερο ακόμα και μίας σχολικής παράστασης.
Μονότονο και πληκτικό.
Οι ηθοποιοί δε, που ανέλαβαν να εκτελέσουν το έργο, ούτε δικαιολόγησαν την υπερπαραγωγή που νομίζαμε ότι βλέπαμε, σε αριθμό, πολλώ δε μάλλον σε ποιότητα.

Θα πρέπει όμως να παραδεχτούμε, ότι έπαιξαν άψογα τον ρόλο τους.
Απέδωσαν τους διαλόγους, αλλά και τον εν γένει ρόλο τους, μοναδικά.
Πως αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί το γεγονός ότι η ίδια παράσταση κράτησε τόσα χρόνια, και μάλιστα είχε και τόσο υψηλά ποσοστά θεατών;
Μιλάμε για το 70-90% του συνόλου των θεατών της χώρας.

Τελικά απέδειξαν ότι το «πολιτικό θέατρο» στηρίζεται στο μπλα-μπλα και στο άγγιγμα του ψυχισμού του θεατή.
Μόνον με αυτόν τον τρόπο, ο θεατής αγνοεί τα σκηνικά και επικεντρώνεται στο άκουσμα της φωνής.
Μπορεί γύρω από τους ηθοποιούς να σκάγανε κανόνια, αλλά ο θεατής εκεί, κρεμασμένος από τα χείλια των ηθοποιών.
Εδώ πέφτανε τα σκηνικά, κατά καιρούς, και οι θεατές δεν έπαιρναν χαμπάρι.
Η ατάκα των ηθοποιών ήταν έτοιμη.
Αλλάζουμε την ακουστική υποδομή, για να ακούτε καλύτερα.
Και η υποδομή δεν ήταν κάτι άλλο, παρά η συνεχής απόκρυψη των παρασκηνίων.

Παρασκήνια που έκρυβαν αριστοτεχνικά, την όλη ουσία του έργου.
Ένα έργο που βασιζόταν στον οπαδισμό, την αφέλεια και την έλλειψη μνήμης των θεατών.
Λες και ήταν εντελώς απαίδευτοι στην πολιτική τέχνη.
Ένα έργο όπου οι θεατές καλούνταν να στοιχηθούν πίσω από τους «δικούς» τους ηθοποιούς, κάθε φορά.
Το χειροκρότημα έπεφτε κάθε φορά μονόπαντα.
Ούτε μία στιγμή δεν φάνηκε, όπου το κοινό θα χειροκροτούσε ενθουσιωδώς όλον μαζί τον θίασο.
Έτσι και οι ηθοποιοί συνέχιζαν την απόδοσή τους σύμφωνα με τον υποβολέα.
Ούτε μία παρέκκλιση από το σενάριο, ούτε μία πρωτοβουλία στις περιπτώσεις που το έργο «κρέμαγε».

Είχαν βλέπετε εξασφαλισμένους τους ρόλους.
Άλλοτε ως πρωταγωνιστές, και άλλοτε σε δεύτερους ρόλους.
Διόλου δεν τους ενοχλούσε η εναλλαγή.
Τους έφθανε που ήταν συνεχώς στο σανίδι, που είχαν συνεχώς από κάτω τους χειροκροτητές έτοιμους να τους αποθεώσουν.

Και βέβαια, είχαν εξασφαλισμένο τον επιούσιο.
Βλέπετε, το θέατρο ήταν συνεχώς γεμάτο, με ελάχιστες απουσίες.
Σίγουρα κέρδη, σταθερό εισόδημα αλλά και περίσσευμα για το κάτι «παραπάνω».
Υπήρχαν βλέπετε και οι διάφορες χορηγίες από λογιών λογιών ενδιαφερόμενους.
Υπήρχαν αυτοί που κατασκεύαζαν και συντηρούσαν τα διάφορα τεχνικά έργα για το θέατρο, εντός και εκτός, αυτοί που είχαν αναλάβει την έκδοση των φυλλαδίων με την περίληψη του έργου, αυτοί που είχαν αναλάβει την προβολή του έργου, αυτοί που είχαν αναλάβει την δανειοδότηση με τα απαραίτητα κονδύλια για το ανέβασμα της κάθε περιόδου, και ένα σωρό άλλοι.
Και ενώ μέσα στις υποχρεώσεις των θεατράνθρωπων, ήταν και η συντήρηση και η ανακαίνιση του θεάτρου, καθώς και η παροχή αναλόγων υπηρεσιών με αυτών των χρημάτων που πλήρωναν οι θεατές, αυτοί αγνοούσαν συνεχώς αυτούς που τους τάϊζαν.

Δεν άργησε λοιπόν να έρθει η στιγμή που οι θεατές άρχισαν σιγά σιγά να αραιώνουν και να μην γεμίζουν τις πλατείες και τους εξώστες.
Ο κόσμος άρχισε να δείχνει σημάδια κούρασης, και σε αυτά που άκουγε και σε αυτά που έβλεπε.
Και ενώ αυτό το φαινόμενο θα έπρεπε να κάνει τους ιθύνοντες να βελτιώσουν την παραγωγή, αυτοί άρχισαν έναν, δήθεν, πόλεμο μεταξύ τους προβαίνοντας σε αποκαλύψεις και μεταξύ τους κατηγορίες για να αποδώσουν το φταίξιμο.
Πίστευαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσέλκυαν και πάλι το ενδιαφέρον των θεατών, προσβλέποντας στον φανατισμό της αντιπαλότητάς τους.

Δεν σταμάτησαν να «γδύνονται» ουσιαστικά εμπρός στα μάτια των θεατών, αποκαλύπτοντάς τους όλα εκείνα τα μυστικά, που ουσιαστικά τους κράταγαν δέσμιους του θεάματος.
Το μυστικό είναι ότι με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να απενεχοποιηθούν στα μάτια των θεατών τους, ομολογώντας ουσιαστικά ότι ήταν απατεώνες και αλμπάνηδες μεν, αλλά είχαν σκοπό αυτήν την φορά να αλλάξουν.

Στήθηκε μία τεράστια, χρονικά, κολυμβήθρα όπου «βούτηξαν» όλες σχεδόν τις «αμαρτίες» τους και παρασπονδίες τους, με σκοπό να τις «συγχωρήσουν», μιας και δεν είχαν ποτέ σκοπό, πράγματι, να απολύσουν ή έστω να απομακρύνουν, τους υπαίτιους συναδέλφους τους.

Φθάνουμε λοιπόν στο σήμερα, όπου οι δύο κύριοι συντελεστές του, ίδιου, έργου που βλέπουμε, οι μεν εκτελούν, φανερά, ένα έργο «ξένο» προς το κοινό, και οι δε καλούν τους θεατές να ανανεώσουν την πίστη τους στον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, και στον Αισχύλο, αλλά και τον Τσιφώρο, τον Δαλιανίδη και τον Σακελάριο.
Ο Αριστοφάνης είναι απαγορευμένος και από τους δύο διότι το μόνο που έκανε ήταν να τους εκθέτει.

Οι θεατές όμως συνεχίζουν και φεύγουν, διότι απεχθάνονται τα ξένα των μεν, αλλά ούτε και πιστεύουν στις ικανότητες των σύγχρονων τραγωδών και κωμωδιογράφων δε.
Αντιμέτωποι λοιπόν οι θεατράνθρωποι με αυτήν την πιθανή πανωλεθρία στο επικείμενο ανέβασμα του έργου, «Οι δικοί μας άνθρωποι, στις δικές μας θέσεις», εξαπολύουν όλα τα επιχειρήματα που έχουν.

Να τους χαίρεστε κύριοι του λόγου, που έχετε βγει στα ιστολόγια και γράφετε δεκάρικους με μπόλικη καρδιοσυναισθηματική σάλτσα για να πείσετε και να εξυψώσετε το πληγωμένο ηθικό των οπαδών σας.
Σε τι διαφέρετε από τους άθλιους της κυβέρνησης;
Σε τίποτε, όσον αφορά τους σκοπούς σας.
Απαιτείτε από τον κόσμο να ψηφίσει αντιμνημονιακά, αλλά ΝΔκρατικά, Αριστερά και Λα(ϊ)οκίστικα.
Και δεν λέει κανείς σας ότι οι εκλεκτοί των αρχηγών σας, που οι περισσότεροι είναι δοκιμασμένα άθλιοι και αυτοί, την επαύριον που θα έχουν πάρει το χρίσμα, δεν θα δώσουν δεκάρα για το τι θα πει ο μέχρις της εκλογής τους αρχηγός.
Θα έχουν κατοχυρώσει για μία πενταετία τους θώκους και τις εξουσίες τους και θα διαχειρίζονται πλέον κατά το δοκούν, όπως και σήμερα, τους μοχλούς των πόλεων.
Θα συνεχίσουν το ανύπαρκτο έργο τους, και την μονομερή αυτοπροβολή των μουτσούνων τους.

Αυτούς λοιπόν εσείς ευφυείς κονδυλοφόροι, προτρέπετε να ψηφίσει ο κόσμος, μονοκούκι, κομματικά για να δηλωθεί και καλά η αντίδραση στην άθλια κυβέρνηση;

Οι «κριτικοί» που μέχρι σήμερα έχουν εκφρασθεί επανειλημμένως για την ποιότητα του θεάματος, δεν περιμένουν να δουν την νέα παράσταση.
Φωνάζουν για το μάταιο της θέασης.
Φωνάζουν για την ανάγκη στροφής του κόσμου, σε νέα μικρότερα περιφερειακά θέατρα, όπου ο λόγος είναι ευκρινέστερος, ποιοτικότερος και η παρουσία είναι αντιπροσωπευτική της ουσίας.

Η μάχη αυτή την φορά δεν είναι μεταξύ των κομμάτων, αλλά ανάμεσα στους πολίτες και στα κόμματα.
Όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο λιγότερος χρόνος θα χρειαστεί για να ξαναδούμε την Ελλάδα μας όπως της πρέπει.
Κλείνω με λίγα λόγια προς τους θιασάρχες.

Κύριε Παπανδρέου, καταφέρατε μέσα σε ελάχιστο πολιτικά χρόνο, να γίνετε Εθνικά ανεπιθύμητος.
Το κακό όμως είναι ότι καταστήσατε την χώρα, δέσμια ιδιοτελών συμφερόντων.
Η Ιστορία σας έχει ήδη καταγράψει με τα μελανότερα των χρωμάτων.

Κύριε Σαμαρά, αποδεικνύεστε ένας περίτεχνος λογοπλάνος και τίποτε άλλο.
Διότι εάν ήσασταν πολιτικά τίμιος, μαζί με τον τεκμηριωμένο καταγγελτικό σας λόγο για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, θα έπρεπε να είχατε δώσει διορία στον αυταρχισμό της κυβέρνησης που ταυτόχρονα είναι και απελπισία για τους πολίτες.
Αντ’ αυτού όμως προτιμάτε την ανέξοδη πλαγιομετωπική σύγκρουση μέσω των τοπικών εκλογών, ενώ ταυτόχρονα κερδίζετε χρόνο για να εδραιωθείτε στο κόμμα σας.
Διότι αυτό είναι που σας ενδιαφέρει αυτήν την στιγμή.
Αυτός είναι ο διακαής πόθος σας.
Την Πρωθυπουργία την έχετε εξασφαλισμένη εν ευθέτω χρόνο.
Είσαστε συν-υπεύθυνος για την κατάντια της χώρας.
Να το θυμόσαστε όταν θα ζητήσετε την ψήφο των πολιτών.
Να θυμάστε πως ήταν οι πολίτες όταν αγορεύατε και πως θα είναι όταν θα επιζητάτε πλέον την ψήφο τους.

Δεν ελπίζω σε κάτι σημαντικά διαφορετικό.
Εύχομαι όμως με όλη την καρδιά μου, μέχρι και την τελευταία στιγμή, όλο και περισσότεροι πολίτες να καταφέρουν να απεμπλακούν από τον οπαδισμό και να ψηφίσουν, γιατί πρέπει να ψηφίσουν, ανθρώπους που από την επόμενη ημέρα θα σκύψουν επάνω από τα προβλήματα των πόλεων και των δήμων.
Δεν υπάρχει καμμία εξασφάλιση ότι θα επιβεβαιωθείτε.
Αξίζει όμως να δοκιμάσετε, και να στείλετε για πρώτη φορά ένα ηχηρό μήνυμα προς τις μαριονέτες που σας διασκέδαζαν μέχρι τώρα, στερώντας σας κάθε ίχνος Αξιοπρέπειας, Ισονομίας, Δικαιοσύνης και Δημοκρατίας.

Είθε!

Δύο ωρολογιακές βόμβες στο μνημόνιο, η νέα απειλή για την Ελλάδα.

Τη Δευτέρα οι ΗΠΑ πούλησαν ομόλογα προστατευμένα από μία ενδεχόμενη αύξηση του πληθωρισμού 5αετούς λήξης και αξίας 10 δις δολαρίων σε μία δημοπρασία όπου το επιτόκιο των ομολόγων ήταν αρνητικό για πρώτη φορά, στο –0,55%. Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή οι επενδυτές στρέφονται στην αγορά ομολόγων που προστατεύουν από ενδεχόμενη αύξηση του πληθωρισμού, συνεπάγεται πως φοβούνται ότι ο πληθωρισμός θα αυξηθεί.

Το γεγονός, ωστόσο, πως είναι διατεθειμένοι όχι μόνο να μην πληρωθούν επιτόκιο για την αγορά των συγκεκριμένων ομολόγων αλλά και να πληρώσουν προκειμένου να τα αποκτήσουν σημαίνει ότι ο φόβος τους ότι ο πληθωρισμός θα ανέβει είναι πολύ μεγάλος. Για να γίνει το παραπάνω καλύτερα κατανοητό αρκεί να σκεφτούμε πως προκειμένου οι επενδυτές να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα ζητούν από την Ελλάδα να πληρώσει επιτόκιο, περίπου, 9,50% ενώ προκειμένου να αγοράσουν τα συγκεκριμένα αμερικανικά ομόλογα που προστατεύουν από αύξηση του πληθωρισμού πληρώνουν τις ΗΠΑ επιτόκιο 0,55%.

ΟΧΙ

Γιώργος Σεφέρης: πώς έζησε την 28η Οκτωβρίου 1940.

24grammata.com/ editorial

O Γ. Σεφέρης, το 1940, υπηρετούσε στο υπουργείο εξωτερικών και υπήρξε αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας ιστορικών γεγονότων. Οι εμπειρίες του απ΄ εκείνες τις ημέρες καταγράφονται στον γ΄τόμο των απομνημονευμάτων του.

Δευτέρα 28. Κοιμήθηκα δύο το πρωί, διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις τρεις και μισή μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο με ξύπνησε: « έχουμε πόλεμο ». Τίποτε άλλο, ο κόσμος είχε αλλάξει. Η αυγή, που λίγο αργότερα είδα να χαράζει πίσω από τον Υμηττό, ήταν άλλη αυγή: άγνωστη. Περιμένει ακόμη εκεί που την άφησα. Δεν ξέρω πόσο θα περιμένει, αλλά ξέρω πως θα φέρει το μεγάλο μεσημέρι. Ντύθηκα κι έφυγα αμέσως.

Στο Υπουργείο Τύπου δυο-τρεις υπάλληλοι. Ο Γκράτσι είχε δει τον Μεταξά στις τρεις. Του έδωσε μια νότα και του είπε πως στις 6 τα ιταλικά στρατεύματα θα προχωρήσουν. Ο πρόεδρος του αποκρίθηκε πως αυτό ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου, και όταν έφυγε κάλεσε τον πρέσβη της Αγγλίας. Αμέσως μετά τον Νικολούδη στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο πρόεδρος ήταν μέσα με τον πρέσβη της Τουρκίας.
Στο γραφείο του Μαυρουδή, ο Μελάς έγραφε σπασμωδικά ένα τηλεγράφημα. Ο Μαυρουδής μέσα στο παλτό του σαν ένα μικρό σακούλι. Διάβασα τη νότα του Γκράτσι. Ο Γάφος κι ο Παπαδάκης τηλεφωνούσαν. Καθώς ετοίμαζα το τηλεγράφημα του Αθηναϊκού πρακτορείου, μπήκε ο Τούρκος πρέσβης για να ιδεί τη νότα και σε λίγο ο πρόεδρος με όψη πολύ ζωντανή.

Έπειτα άρχισαν να φτάνουν οι υπουργοί, χλωμοί περισσότερο ή λιγότερο, καθένας κατά την κράση του. Το υπουργικό συμβούλιο κράτησε λίγο. Ο Μεταξάς πήγε αμέσως στο γραφείο του κι έγραψε το διάγγελμα στο λαό . Το πήραμε και γυρίσαμε στο υπουργείο τύπου. Μέσα από τα τζάμια του αυτοκινήτου, η αυγή μ’ ένα παράξενο μυστήριο χυμένο στο πρόσωπό της.

Έγραψα μαζί με το Νικολούδη το διάγγελμα του βασιλιά. Καμιά δακτυλογράφος ακόμη. Πήγα σπίτι μια στιγμή και το χτύπησα στη γραφομηχανή μου. Η Μαρώ μου είχε ετοιμάσει καφέ. Γύρισα στο Υπουργείο καθώς σφύριζαν οι σειρήνες. Στη γωνία Κυδαθηναίων μια φτωχή γυναίκα με μια υστερική σύσπαση στο πρόσωπο. Τώρα όλοι μαζεμένοι στα υπόγεια της «Μεγάλης Βρετανίας».

Ο βασιλιάς με ύφος νέου αξιωματικού. Υπόγραψε το διάγγελμά του και φύγαμε. Τηλεφώνησα στο τηλεγραφείο να σταματήσουν τα τηλεγραφήματα και των Γερμανών ανταποκριτών. Οι υπάλληλοι εκεί είναι ακόμη ουδέτεροι. Δεν μπορούν να πιστέψουν τη φωνή μου:-είστε βέβαιος; και των Γερμανών; -Και των Γερμανών είπα. -Τι δικαιολογία να δώσουμε; Δεν έχω καιρό για συζητήσεις: -Πέστε τους πως τώρα είναι χαλασμένα τα σύρματα με το Βερολίνο, κι αν φωνάζουν πολύ στείλτε τους σ’ εμένα. . Πήρα και έδωσα το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν μας και κατέβηκα στους δρόμους για να ιδώ τα πρόσωπα. Το πλήθος έσπαζε τα τζάμια των γραφείων της «Αλα Λιτόρια» .

Γιώργος Σεφέρης Μέρες Γ΄ 16 Απρίλη 1934 – 14 Δεκέμβρη 194, εκδ.ΙΚΑΡΟΣ

Πηγή: 24γράμματα

Αν αντιδράσω σαν Έλληνας...

Γράφει η Ιδεοπηγή.

Αηδιασμένος απ’ την υποκρισία, τα ψέματα και την οσφυοκαμψία των πολιτικών, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Θυμωμένος απ’ τις συκοφαντίες και τις προσβολές των «φίλων», εντός και εκτός της χώρας, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Οργισμένος απ’ τη συμπεριφορά και τις απειλές, αυτών που πριν λίγα χρόνια έπιναν κρασί σε νεκροκεφαλές, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Εξαγριωμένος με αυτούς τους βάρβαρους, που ήρθαν στην Ευρώπη καταστρέφοντας τα πάντα και σήμερα καμώνονται τους πολιτισμένους, θέλω να αντιδράσω αλλά πως;

Αν πω ότι δεν χρωστάμε τίποτε, στους διεθνείς τοκογλύφους, που εδώ και 190 χρόνια έχουν καταληστέψει την χώρα, θα πέσουν όλοι επάνω μου, «υπάρχουν υπογραφές κύριε», «υπάρχουν χαρτιά», μα! Εγώ δεν έχω υπογράψει σε κανένα χαρτί, «άπαξ και υπέγραψε ο υπουργός (που εσύ ψήφισες) είναι το ίδιο».

Ναι! Αλλά εγώ λεφτά ποτέ δεν είδα, «εμείς πάντως τα δώσαμε», «ψάξε να’ βρεις ποιοι τα πήραν».

Μα! πως θα πληρώσω όντας άνεργος και αφού η χώρα μου δεν παράγει τίποτε; «Δεν μας νοιάζει, πούλησε τα νησιά σου, έχεις πολλά», «πούλησε τα ακίνητά σου», «πούλησε την Ακρόπολη».

Μήπως τελικά πρέπει να πω «σε λίγο θα πάρετε το τρίτο το μακρύτερο»;

Αν πω ότι οι Έλληνες στη βόρεια Ήπειρο καταπιέζονται απ’ τους Αλβανούς θα πέσουν επάνω μου «πιπέρι στο στόμα αν το ξαναπείς, δεν υπάρχει βόρεια Ήπειρος αλλά νότια Αλβανία»

Μήπως πρέπει να τους πω «έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, τη λένε βόρεια Ήπειρο, την αγαπώ πολύ»;

Αν πω ότι το 40% της Κύπρου είναι κάτω από Τουρκική στρατιωτική κατοχή αν και οι Τουρκοκύπριοι ήταν 18% θα πέσουν όλοι επάνω μου και θα μου πούνε «εμείς με τον εποικισμό θα τους κάνουμε 50% και πάνω», ναι! Αλλά οι αποφάσεις του ΟΗΕ; «τις γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια»

Μήπως πρέπει κι εγώ να πω «σας γράφω κι εγώ εκεί που δεν πιάνει μελάνι»;
Αν πω γιατί να χαρίσω το όνομα Μακεδονία στους Σλάβους θα μου πούνε «πρέπει για γεωπολιτικούς λόγους το κρατίδιο να υπάρχει και μπορεί να υπάρξει μόνο σαν Μακεδονία», που με εξυπηρετεί εμένα η ύπαρξη αυτού του κρατιδίου; «δεν χρειάζεται να ξέρεις πρέπει να δεχτείς ότι σε εξυπηρετεί».

Μήπως πρέπει να πω «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα»;

Αν πω τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι στο Αιγαίο και την Θράκη θα πέσουν όλοι επάνω μου και θα μου πουν «έχεις αναγνωρίσει ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», «στη Θράκη υπάρχει Τουρκική μειονότητα», μα! Δεν ρωτήθηκα ποτέ για το αν έχουν συμφέροντα οι Τούρκοι στο Αιγαίο, οι άνθρωποι στη Θράκη είναι μόνο μουσουλμάνοι όχι Τούρκοι, «ο πρωθυπουργός σου που εσύ ψήφισες αναγνώρισε τα δικαιώματα των Τούρκων στο Αιγαίο», «στη Θράκη μουσουλμάνος σημαίνει Τούρκος».

Μήπως πρέπει να πω «είναι βαριά, είναι βαριά, η π….τσα του τσολιά»;

Αν πω φτάνει πια δεν χωράνε άλλοι λαθρομετανάστες στη χώρα μου, θα μου πουν «είσαι αφιλόξενος και απολίτιστος», ναι! Αλλά με κλέβουν, με βιάζουν και αύριο θα με σκοτώσουν, «υπερβολές, ληστείες, κλοπές και δολοφονίες γίνονταν και πριν».
Μήπως πρέπει να τους πω «πάρτε ένα αγγούρι Καλυβιώτικο και βάλτε το εκεί που ξέρετε»;

Αν πω ότι οι πολιτικοί μας είναι κλέφτες, προδότες και οσφυοκάμπτες, θα πέσουν επάνω μου όλοι και θα μου πουν «είσαι ισοπεδωτικός και μηδενιστής», «δεν έχεις αποδείξεις», «αν το πεις θα πας φυλακή», «εσύ τους ψηφίζεις τόσα χρόνια».

Μήπως πρέπει να πω «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»;
Φυσικά όλοι οι θολοκουλτουριαραίοι και οι νεοταξίτες θα με περιλούσουν με «κοσμητικά» επίθετα όπως πολεμοχαρής, φασίστας, ρατσιστής, εθνικιστής κτλ.

Μήπως πρέπει να πω «είμαι Έλληνας και θα αντιδράσω σαν Έλληνας»; Λέω μήπως;;;;;;;;

http://ideopigi.blogspot.com/2010/10/blog-post_5461.html

Δεν πιστεύουν την στρατιωτική & πολιτική ηγεσία και θέλουν να φύγουν από τις Ε.Δ. τα μόνιμα στελέχη!

Ένα στράτευμα στο οποίο οι ηγέτες του, τα μόνιμα στελέχη των τριών Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων απορρίπτουν την ανώτερη στρατιωτική ηγεσία σε ποσοστό μέχρι και 82% (!), την πολιτική ηγεσία σε ποσοστό μέχρι και 86% (!) και βασικό επαγγελματικό στόχο έχουν την επιβίωση των ιδίων των οικογενειών τους, είναι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σήμερα, όπως αυτό καταγράφεται σε έρευνα-σοκ του περιοδικού Monthly Review και της VPRC!
 
Tα ευρήματα της έρευνας είναι εξόχως ανησυχητικά για τις Ένοπλες Δυνάμεις και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αλλά και την ίδια την χώρα και θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ’όψιν από την πολιτική ηγεσία της χώρας. Έχει ιδιαίτερη σημασία να τονιστεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της έρευνας έγινε πριν καταργηθούν οι δύο μισθοί και τα επιδόματα στις Ένοπλες Δυνάμεις (συνολικά στον δημόσιο τομέα)

Η έρευνα διεξήχθη την περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 2010 και υπήρξαν απαντήσεις από 750 αξιωματικούς και 676 υπαξιωματικούς. Οι περιοχές διεξαγωγής της έρευνας ήταν η Αττική, η Θεσσαλία, η Θράκη, η Κρήτη και τρία νησιά του Αιγαίου.
Η έρευνα αφορά τους ακόλουθους τομείς:
• την εκπαίδευση των στρατιωτικών·
• τα προβλήματα των στρατιωτικών (οικονομικά, μεταθέσεις, προαγωγές κ.λπ.) ·
• την ικανοποίηση από τις παρεχόμενες υπηρεσίες και παροχές·
• την ανίχνευση των αιτιών για τις ενδεχόμενες μελλοντικές αποχωρήσεις αξιωματικών και υπαξιωματικών από τις ΕΔ·
• την αξιολόγηση του τρόπου λειτουργίας των ΕΔ·
• το επίπεδο ενημέρωσης των στρατιωτικών·
• τους τρόπους έκφρασης των συμφερόντων του ανθρώπινου δυναμικού·
• την ικανοποίηση από τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού·
• τη διερεύνηση της κοινωνικής στήριξης στις ΕΔ.

Ποιά ήταν τα αποτελέσματα της έρευνας;
- Το 52% των αξιωματικών και το 65% των υπαξιωματικών σκέπτονται να αποχωρήσουν από τις ΕΔ την ερχόμενη 5ετία. Το υπόλοιπο 48% απλώς δεν μπορούν ακόμα! Οι κυριότεροι λόγοι είναι οικονομικοί, οικογενειακοί και η χαμηλή ποιότητα ζωής του στρατιωτικού. Όπου φύγει-φύγει δηλαδή...
- Το νομικό πλαίσιο λειτουργίας των ΕΔ κρίνεται από την πλειοψηφία ως ανορθολογικό και αναποτελεσματικό. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών κρίνει μη ικανοποιητική τη λειτουργία της στρατιωτικής ηγεσίας σε ποσοστό 75–82% και της πολιτικής ηγεσίας σε ποσοστό 85–86%. Αυτό σημαίνει και απόρριψη. Εκτίμησή μας είναι ότι τέτοιο στράτευμα μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε περίπτωση μαζικών εχροπραξιών που ενεργοποιήσουν τα εθνικά ανακλαστικά που παραμένουν εξαιρετικά ισχυρά.
- Το 44% των αξιωματικών και το 61% των υπαξιωματικών δεν θα συνιστούσαν τη στρατιωτική σταδιοδρομία σε τρίτους. Το 37% των αξιωματικών και το 56% των υπαξιωματικών είναι δυσαρεστημένοι από τη σταδιοδρομία τους στις ΕΔ. Τραγικό: Περισσότεροι από ένας στους τρεις Έλληνες αξιώματικούς μετάνιωσαν που έγιναν αξιωματικοί και περισσότεροι από ένας στους δύο υπαξιωματικούς!
- Το 66% των αξιωματικών και το 91% των υπαξιωματικών είναι υπέρ του συνδικαλισμού στις ΕΔ, ενώ υπέρ του θεσμού του συνήγορου του στρατιωτικού τάσσεται το 88% των αξιωματικών και το 94% των υπαξιωματικών. Για να φτάνουμε στο σηεμίο δύο στους τρεις αξιωματικούς των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να είναι υπερ του συνδικαλισμού φαντάζεστε τι συμβαίνει και πόσο κολοσσιαιες είναι οι ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών από το 1974 μέχρι σήμερα.
- Το 68% των αξιωματικών και το 37% των υπαξιωματικών θεωρούν ότι η ιδιότητα του στρατιωτικού είναι λειτούργημα.
- Το 56% των αξιωματικών και το 70% των υπαξιωματικών πιστεύουν ότι η κοινωνία στηρίζει λίγο ή καθόλου τις ΕΔ. Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό. Αυτό, αν και η κοινωνία τους στηρίζει σε βαθμό πολύ ψυψηλότερο από τους πολιτικούς και συνήθως βρίσκονται μέσα στην πρώτη τριάδα των θεσμών που εμπιστεύονται περισσότερο. Αν οι στρατιωτικοί νιώθουν ότι αυτοί που καλούνται να προστατέψουν δεν τους στηρίζουν είναι το χειρότερο για το ηθικό των ανδρών και γυναικών της Ε.Δ.
- Χρειάζονται μεγάλες αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης των ΕΔ σε όλα τα επίπεδα. Σε αυτό συμφωνούν σχεδόν όλοι.
- Τα προβλήματα των οικονομικών αποδοχών και των μεταθέσεων είναι τα κυριότερα προβλήματα με ποσοστά που υπερβαίνουν το 90%. Αυτό σημαίνει ότι τα στελέχη δεν μπορούν να λειτουργήσουν.
- Τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι υπαξιωματικοί δεν είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (στρατιωτικά καταλύματα, θέρετρα, αθλητικές εγκαταστάσεις, οικογενειακά προγράμματα, εκδηλώσεις κ.λπ.). Αντίθετα, υπάρχει ικανοποίηση από τις παροχές υγείας.

Από τις απαντήσεις προκύπτει σαφώς ότι με βάση τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας του, έχει διαμορφωθεί ένας στρατός δύο ταχυτήτων – υπάρχουν σαφείς διαφορές στον τρόπο που οι αξιωματικοί και οι υπαξιωματικοί βιώνουν τη σταδιοδρομία τους. Αυτό μέχρις ενός σημείου είναι λογικό, αλλά όχι με τέτοια απόκλιση.
Ένοπλες δυνάμεις με τέτοια προβλήματα δεν μπορούν να λειτοργήσουν, είναι σαφές. Και είναι τεράστια η ευθύνη της πολιτικής ηγεσία όχι απλώς του υπουργείου, αλλά του ίδιου του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Είναι επομένως προφανές ότι τα οικονομικά προβλήματα των στρατιωτικών έχουν διογκωθεί και θα χειροτερεύουν όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι –και με βάση τα δεδομένα της έρευνας– οδηγούμαστε με γρήγορο ρυθμό σε ένα «στρατό επιβίωσης» – ένα στρατό που το βασικό μέλημα των στελεχών του είναι η διασφάλιση της επιβίωσής τους.

Ένας στρατός δύο ταχυτήτων, στον οποίο επικρατεί η λογική της επιβίωσης, είναι αναμενόμενο να είναι λιγότερο αποτελεσματικός και να μη μπορεί να εκτελέσει τα καθήκοντα που αναμένει από αυτόν η κοινωνία.

Πηγή: Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Παιχνίδι διαπλοκής μεταξύ κυβέρνησης & μεγαλοεκδοτών - καναλαρχών.

Παίζεται μεγάλο παιγνίδι αυτές τις ημέρες με τον Τύπο. Οι αποτυχημένοι και χρεοκοπημένοι εκδότες, πρωταθλητές στην διαπλοκή, προσπαθούν να πείσουν τον κ. Χυτήρη για δύο πράγματα:
* Να πάρουν χρήματα από το ελληνικό δημόσιο για να συνεχίσουν να… επιχειρούν και
* να μπει οπωσδήποτε το αγγελιόσημο στο internet, στον μεγάλο, κατά αυτούς, υπαίτιο των δικών τους προβλημάτων!

Η κυβέρνηση θα υποκύψει, κατά πάσα πιθανότητα, στις απαιτήσεις τους.

Προτιμά ημιθανείς και εξαρτώμενους εκδότες από τις ανεξάρτητες φωνές. ..

Έρχονται κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις και η προπαγάνδα είναι ένα σπουδαίο όπλο, όταν βρίσκεται στα χέρια της εξουσίας.

Αυτό είναι το σκεπτικό μιας από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις διαπλοκής που έχουν στηθεί τα τελευταία χρόνια.

Με πρόσχημα την κρίση και τις θέσεις εργασίας των δημοσιογράφων επιχειρείται ένα γενικό ξεκαθάρισμα στον χώρο του Τύπου.

Η αγορά βοά για τις υπόγειες διεργασίες που συντελούνται για να σωθούν τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες.

Σε μία αγορά που «σηκώνει» το πολύ 2 τηλεοπτικούς σταθμούς, η κυβέρνηση θέλει με το ζόρι να διατηρήσει τα τηλεπαράθυρα των 8.

Κι αυτό, φυσικά, με το αζημίωτο.

Παρελαύνοντας όλα τα κυβερνητικά στελέχη κάθε βράδυ από κανάλι σε κανάλι για να κάνουν πιο… κατανοητό το έργο τους στις πλατιές λαϊκές μάζες.

Το internet είναι ο μεγάλος εφιάλτης τους.

Αν ήταν στο χέρι τους θα απαγόρευσαν την ύπαρξή του.

Το φοβούνται, διότι το internet δεν έχει σύνορα.

Μπορεί κάποιος να βγαίνει στον αέρα από την Αθήνα, αλλά και από ένα οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

Θέλουν να θάψουν το internet πάση θυσία. Το επιχείρησαν στα μουλωχτά πριν λίγο καιρό με το αγγελιόσημο.

Την τελευταία στιγμή η διάταξη αποσύρθηκε, έπειτα από έντονες αντιδράσεις και αφού δημιουργούσε τεράστιο ζήτημα αθέμιτου ανταγωνισμού με ξένα μέσα ενημέρωσης που δραστηριοποιούνται και στην ελληνική αγορά.

Τώρα προσπαθούν να φέρουν και πάλι το θέμα στην επιφάνεια. Πιστεύουν ότι έτσι θα κερδίσουν χρόνο…

Τώρα το βάρος της νέας προσπάθειας καλείται να το σηκώσει ο κ. Χυτήρης. Γνωστός είναι ο κ. Χυτήρης. Διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Τύπο. Δηλαδή με ορισμένους εκδότες.

Η στόχευση είναι συγκεκριμένη. Να ζήσουν όσοι υποταχτούν και να πεθάνουν όσοι αντισταθούν.

Η αντίληψή τους είναι ολοκληρωτική και επικίνδυνη. Α, για να μην το ξεχάσουμε!

Πρόσφατα η κυβέρνηση του Ιράν αποφάσισε να επιδοτήσει τις εφημερίδες εκείνες που στηρίζουν το… καθεστώς.

Ναι, αυτά συμβαίνουν στο Ιράν. Εκεί που δεν λειτουργούν οι νόμοι της αγοράς. Ενώ στην Ελλάδα της Ε.Ε. που λειτουργούν οι νόμοι της αγοράς συμβαίνει δήθεν κάτι διαφορετικό.

Τι λέμε;

Απλά πράγματα: Να μην υπάρξει ιδιαίτερη ρύθμιση για τις εκδοτικές επιχειρήσεις.

Είναι πρόκληση για την δοκιμαζόμενη από την κρίση κοινωνία.

Όσο για το αγγελιόσημο στο internet;

Θα λάβουν την πρέπουσα απάντηση εν καιρώ.

Στο μεταξύ να υπενθυμίσουμε στους κρατικοδίαιτους ότι για τα δικά τους χάλια δεν φταίει το internet, αλλά το προϊόν που παράγουν.

Δεν τους έχει γυρίσει τυχαία ο κόσμος την πλάτη.

Θανάσης Μαυρίδης

Ε.Μ.ΠΡΟ.Σ. για Ανάπτυξη

Πηγή: olympia.gr 

Οι αγρότες της Ελλάδας...

"Αγρότης μόνος, ψάχνει…" from Kouti Pandoras on Vimeo.

Γιατί η Ελλάδα μια γεωργική χώρα δεν παράγει πια γεωργικά προϊόντα; Γιατί ένας καλλιεργεί και δέκα μεταπωλούν; Γιατί ένα γεωργικό προϊόν καταλήγει έως και δέκα φορές πιο ακριβό στον καταναλωτή; Γιατί τα τρακτέρ είναι πλέον πιο γνωστά από τα μπλόκα και όχι από το όργωμα;

Η εκπομπή παρουσιάζει τη μοναχική πορεία του αγρότη και της γεωργίας τις τελευταίες δεκαετίες. Τι συνέβη στην Ελλάδα; Η αγωνιώδης προσπάθεια του Έλληνα καλλιεργητή, αλλά και ο χορός των δισεκατομμυρίων στο όνομά του. Πώς η πρακτική των επιδοτήσεων δημιούργησε παρασιτικές λογικές;

Γιατί οι αγρότες προτιμούν να αφήνουν τη σοδειά να σαπίζει και να εισπράττουν τις επιδοτήσεις;
Η χώρα μας καταναλώνει 33.000 τόνους φασόλια, αλλά παράγει μόνο τους 8.000. Το βαμβάκι όμως πλεονάζει. Οι λογικές του «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» που απέδωσαν στο 20% των παραγωγών, το 80% των επιδοτήσεων.
Υπάρχει μέλλον για την ελληνική γεωργία, ή η επόμενη βασική καλλιέργεια θα είναι τα…φωτοβολταϊκά;

Ένα αποκαλυπτικό οδοιπορικό για ένα θέμα ταμπού, για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση.

Πηγή: ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ.

Ο φασισμός είναι εδώ. Αστυνομικός αρνήθηκε να πάρει την κάρτα του Πολίτη, και τον απέταξαν.

Αναδημοσίευσις από αλλενάκι

Στο βίντεο ο δικηγόρος του Έλληνα πολίτη, αστυνομικού, ο οποίος για λόγους θρησκευτικής συνείδησης αρνήθηκε να πάρει την Κάρτα Πολίτη και απετάχθη με συνοπτικές διαδικασίες.
Πηγή: Cretan Patriots
Η Κάρτα Πολίτη εμπεριέχει στοιχεία και πληροφορίες για τον Έλληνα πολίτη, τα οποία δεν του γνωστοποιούνται ποτέ, εφ’ όρου ζωής.

Το τέλος της φθωρίασης στο νερό της Ιρλανδίας.

 Φθοριούχο νάτριο .. Υδρωφθοριοσιλικικό οξύ.
Αυτό το δηλητήριο υπάρχει στο νερό μας για δεκαετίες, εξευμενίζοντας τις μάζες, σαπίζοντας τα δόντια μας, ασβεστοποιώντας την επίφυσή μας, και τώρα μας κατηγορούν για την ευχαρίστηση που νοιώθουμε.
Δεν λέω κάτι άλλο.
Ζητώ από τον καθένα που θέλει να κάνει κάτι γι 'αυτό να ενωθεί μαζί μας σε αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για την αρχή μιας διαδικασίας που θα οδηγήσει την Ιρλανδία, να έχει καθαρό πόσιμο νερό και πάλι.
Θα έρθω σε επαφή με την κάθε ομάδα Αντι-φθορίου σε αυτή τη χώρα, και τον καθένα που γνωρίζω, που αντιτίθεται με πάθος σε αυτό το δηλητήριο, και θα τους ενώσω όλους μαζί.
ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΣΧΥΡΟΙ ...
Συγκεντρώνοντας ιδέες, πόρους και χρόνο, δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε.
Αυτό είναι, είμαστε η πρώτη επίσημη συνάντηση της Αλλαγής, ώστε όσο περισσότεροι εμφανίζονται, τόσο το καλύτερο.
Ας το κάνουμε αυτό πραγματικότητα.

Η συνέχεια του άρθρου εδώ (στα αγγλικά).

Πηγή: The Sovereign Independent

Σύνδεσμος για την εκδήλωση: We are change Irland

Σπιτικό μη επανδρωμένο...σκάφος διαστήματος!

Homemade Spacecraft from Luke Geissbuhler on Vimeo.

Μου το έστειλαν στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, και το αναδημοσιεύω.
Εάν είναι αληθινό, έχει πολύ ενδιαφέρον.

Εδώ, η πηγή της είδησης.

ΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ - ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Το νέο Μνημόνιο ~ Η Μαύρη Βίβλος για την Ελλάδα

Πηγή: ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

Η διάχυση της νοοτροπίας της ήσσονος προσπάθειας.

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο, με ευθύνη των κομμάτων, που - για λόγους ψηφοθηρίας - απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία, μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές παιδιών «κουλοχέρηδων»... Παιδιών, δηλαδή, που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους - πέρα από τη μούντζα - για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή - τάχα - είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ» - ως δεύτερο συνθετικό - το «άναξ», που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν, αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή, αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά - τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας - είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White colar workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ, ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία - φτερά στον άνεμο, σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!), οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα, με τα ηλεκτρονικά, ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά, αλλά τον πετρώνει δημιουργικά, σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται, αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι, τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό», που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό, ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία, που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ, ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα, που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ, ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα - απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες, που να ζητούν τέτοια προσόντα, δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας - πέραν από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές - που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία, που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς, αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία -θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες, με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε... αγροτικό!
Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί - ακόμη στο Δημοτικό - μαθαίναμε απ’ έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;), δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς, αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως «στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς». Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη…

Σαράντος Καργάκος

Πηγή: ΣΥΜΠΟΣΙΟ

Περιοδικό ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ

Στο τεύχος του περασμένου Σαββάτου, 16-10-2010 έγινε μία μικρή αναφορά στην ομάδα Σείριος στο ένθετο περιοδικό ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ του Ελεύθερου τύπου..

και συγκεκριμένα στην στήλη, ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, παρουσιάστηκαν 5 ομάδες, οι κάτωθι:

Η ομάδα Πυθέας με το link http://www.explorers.gr/

Η ομάδα μας, (Σείριος) http://seiriosteam.blogspot.com/

Η ομάδα Alpha research team http://alpharesearchteam.wordpress.com/

Η ομάδα PRC (paranormal research crew) http://rc.paranormalteams.net/

και τέλος το αρχείο fortean traveller του βρετανικού περιοδικού  "Fortean times" http://www.forteantimes.com/features/fortean_traveller/archive/

το εξώφυλλο

η παρουσίαση των ομάδων

η κεφαλίδα με τις μικρογραφίες των λογότυπων των ομάδων

η παρουσίαση της Σείριος

Ευχαριστούμε πολύ τα "ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ" και προσωπικά εγώ ευχαριστώ τον Απόστολο Αντωνάκη διευθυντή του περιοδικού..


Πηγή: ΟΜΑΔΑ ΣΕΙΡΙΟΣ

ΥΓ. Ένα ιστολόγιο διαφορετικό, που ερευνά μυστήρια εκδράμοντας προς αυτά. Ανοίξτε μυαλά προκειμένου να εισέλθετε.  Εκεί θα βρείτε τον Ευρύνοο, όνομα και πράγμα.

Τρόποι αντίδρασης.

Αφορμή για αυτή την σύντομη ανάρτηση στάθηκε η συζήτηση που αναπτύχθηκε, σε φιλικά ιστολόγια, γύρω από το θέμα που ανέκυψε με την διαμαρτυρία των συμβασιούχων εργαζομένων του υπουργείου Πολιτισμού, που μόνον κατ’ όνομα υπάρχει.
Η αλήθεια είναι ότι βρέθηκα αντιμέτωπος με τις απόψεις μου με γνωστούς και μη σχολιαστές και ιστολόγους, όσον αφορά τον τρόπο διαμαρτυρίας.
Ευτυχώς, το διαδίκτυο ευνοεί την παράθεση όλων των απόψεων, και βοηθά στην σύνθεση, μέσω της αντίθεσης, προτάσεων που μπορούν, ίσως, να βοηθήσουν να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα.
Μετά από παραίνεση λοιπόν μίας αξιόλογου και δυναμικής, ιστολόγου καταθέτω μία πρόταση, έχοντας πλήρη επίγνωση της πορείας της.

Οι μέχρι τώρα τρόποι αντίδρασης των διαφόρων επαγγελματικών ομάδων, έχουν αποδειχθεί εντελώς άκαρποι, αν και χρησιμοποίησαν διάφορα μέσα.
Αλλά ακόμα και εκείνες οι προτάσεις που ξεπήδησαν μέσα από το διαδίκτυο, και που πραγματικά ήταν πρωτότυπες και χρηστικές, δεν βρήκαν την ανταπόκριση που τους έπρεπε.
Αυτό συνέβη, ίσως, διότι απευθυνόταν σε μία όσον το δυνατόν μαζικότερη συγκέντρωση.
Και όπως έχει ήδη διαπιστωθεί, τα κυρίαρχα συναισθήματα που επικρατούν αυτήν την στιγμή στον απλό κόσμο, είναι η ανασφάλεια και ο φόβος.

Αυτό που έχω εγώ να προτείνω, είναι απλό, ασφαλές και δεν χρειάζεται πολύ κόσμο.
Χρειάζεται μία ελάχιστη οργάνωση, και μερικούς αποφασισμένους να διαθέσουν λίγο χρόνο, χωρίς ταυτόχρονα να έχουν αντίρρηση να εκτεθούν σε δημόσια θέα.
Προτείνω λοιπόν, σε καθημερινή βάση και σε συγκεκριμένο ωράριο, την ανάρτηση πανό, ή/και ακόμα απλών χαρτονένιων επιγραφών, έξω από το σπίτι όπου κατοικοεδρεύουν οι υπάλληλοι του ΔΝΤ, αλλά και για να μην ξεχνιόμαστε αυτοί που ταυτόχρονα επιτηρούν την υπόδουλη κυβέρνηση, με δύο τρία το πολύ, απλά συνθήματα όπως:
-ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
-ΕΙΣΤΕ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ.
-ΔΩΣΑΜΕ! ΔΩΣΑΜΕ!
Σε αυτόν τον τομέα, οι προτάσεις καλοδεχούμενες.

Η πρώτη παρουσία, θα γίνεται κάθε πρωί, που θα ξεκινάνε για την δουλεία τους.
Η δεύτερη, την ώρα που θα επιστρέφουν από την δουλεία τους.
Δεν χρειάζεται να είναι πολλά τα άτομα, και δεν χρειάζεται να φωνάζουν.
Απλά θα στέκονται στο σημείο, όπου θα είναι η πρώτη και η τελευταία εικόνα που θα αντικρίζουν τα «καλόπαιδα» στην διάρκεια της ημέρα τους.

Την ψυχολογία δεν μας έχουν τσακίσει;
Ας κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο.
Πολλοί θα πουν, και μετά...ξύπνησα.
Δεν πειράζει, τουλάχιστον,από τη στιγμή που έστω και ένα άτομο, θεωρεί καλή την ιδέα, του χρωστώ να την κοινοποιήσω.

Η προφητική συνέντευξη ενός πρώην Σοβιετικού πράκτορα.

Ο Yuri Alexandrovich Bezmenov, γιός υψηλόβαθμου σοβιετικού αξιωματικού γεννήθηκε το 1939 στην Μόσχα. 

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Novosti Press και ως πράκτορας στην KGB (Κα Γκε Μπε) αλλά και στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Συμβούλιο τα χρόνια της Σοβιετικής Ενώσεως. Ειδικότητα του ήταν η προπαγάνδα.

Λόγω διαφωνίας του με το σοβιετικό καθεστώς, τον Φεβρουάριο του 1970 διέφυγε στη Δύση και μάλιστα από την Αθήνα όπου είχε έρθει ως τουρίστας. Μετά την παραχώρηση ασύλου από την πρεσβεία των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα αυτή,

Σε συνέντευξη που έδωσε το 1985 όπως θα δείτε στο βίντεο, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφωτιστική ανάλυση των  τεχνικών προπαγάνδας που εφάρμοζαν οι σοβιετικοί από την εποχή που υπηρετούσε. Τεχνικές που μέσα από την συνέντευξη, προκύπτει ως οφθαλμοφανές ότι έχουν εφαρμοστεί κατά γράμμα και για την πολύχρονη προετοιμασία της δικής μας κρίσης.

Σκοπός των σοβιετικών κατά τον πράκτορα, ήταν η οικονομική αποσταθεροποίηση της χώρας (ΗΠΑ) και όπως βγαίνει από συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση, προφανώς μέσα από τα ίδια σκοτεινά και υπερεθνικά κέντρα αθέατης εξουσίας που την εφήρμοσαν και στην περίπτωση της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης.

Μερικά χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης, αναφορικά με την τεχνική αυτή του ψυχολογικού πολέμου μέσω χειρισμού των συνειδήσεων, που οι σοβιετικοί έχουν ονομάσει προπαγάνδα :

·         Η κύρια δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών καλύπτει μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία την οποία ονομάζουν ιδεολογική υπονόμευση.

·         Βασικός στόχος της είναι ο ‘εχθρικός’ πληθυσμός να αλλάξει την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό ώστε κανείς να μην μπορεί να βγάλει λογικά συμπεράσματα για να προστατεύσει τον εαυτό του, τους δικούς του και την χώρα του

·         Πρόκειται για μια πολύ αργή διαδικασία πλύσης εγκεφάλου την οποία χωρίζουν σε 4 στάδια :

Το 1^ο  από αυτά λέγεται ‘υπονόμευση του ηθικού’ και διαρκεί 15 με 20 χρόνια !  Αυτό θεωρήθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο διάστημα για να εκπαιδευθεί μια τουλάχιστον γενιά μαθητών ώστε να στραφεί εναντίον της επικρατούσας τοπικής νοοτροπίας και ιδεολογίας.

Μετά την εν λόγω υπονόμευση, το άτομο δεν επηρεάζεται πλέον από την επαφή με γεγονότα που αφορούν πραγματικές
καταστάσεις. Καθίσταται ανίκανο να διακρίνει την πραγματική πληροφορία, έστω και μετά από καταιγισμό αυθεντικών
αποδείξεων και ντοκουμέντων, σε φωτογραφίες ή βίντεο.

Το 2^ο στάδιο λέγεται ‘Αποσταθεροποίηση’ και διαρκεί 2 με 5 χρόνια. Εδώ ο στόχος είναι η Οικονομία, οι Διεθνείς Σχέσεις και τα Αμυντικά Συστήματα. Στο στάδιο αυτό, η  αποσταθεροποίηση επέρχεται μέσα από την επιρροή και την επίδραση των
Μαρξιστικών – Λενινιστικών θεωριών της τότε ΕΣΣΔ (εν προκειμένω αναφέρεται στις ΗΠΑ ως στόχο !)
Το 3^ο στάδιο είναι η Κρίση η οποία επέρχεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. (αναφέρεται στις ΗΠΑ του 1985 όπου η κρίση επήλθε μέσα σε 6 μόλις εβδομάδες) !

Το 4^ο στάδιο λέγεται ‘Εξομάλυνση’ με απροσδιόριστη διάρκεια, όπου επιβάλλονται δυσβάστακτα και καταδυναστευτικά μέτρα με σκοπό την δήθεν επαναφορά στο κανονικό επίπεδο ποιότητας ζωής, αλλά με πραγματικό στόχο την απόλυτη οικονομική υποδούλωση.

Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι η συνέντευξη αυτή, αν και δίδεται πριν από 25 ολόκληρα χρόνια, μοιάζει να αναφέρεται σε καταστάσεις πολύ πρόσφατες για μας τους Έλληνες και οπωσδήποτε πανομοιότυπες με την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας.

Επίσης ενδιαφέρον έχει στο τέλος της συνέντευξης, όπου ο πρώην πράκτορας επισημαίνει πως όλοι αυτοί οι φορείς των αριστερών ιδεολογιών στις ΗΠΑ, των ανθρωπιστικών ιδεών του πανεπιστημιακού κατεστημένου και οι ‘προστάτες’ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μια τέτοια διαδικασία, καθίστανται ακούσια όργανα της υπονόμευσης που αναφέρεται στο 1^ο στάδιο, (έπαιξαν άθελα τους δηλαδή το παιχνίδι των σοβιετικών), με μοναδικό σκοπό από πλευράς του ‘επιτιθεμένου’ την αποσταθεροποίηση του κράτους των ΗΠΑ.

Αν και ο επηρεασμός ενός αποσκιρτήσαντος κατασκόπου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος -με ότι αυτό συνεπάγεται-, μοναδική για μας σημασία έχει η επαλήθευση των λεγομένων του σε κάθε σημείο, σε σχέση με τα τραγικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα.
Εκτός των ποικίλων άλλων παραλληλισμών με την δική μας Κρίση, οι ομοιότητες με την ασύμμετρη ‘ανθρωπιστική’ υστερία υπέρ των λαθρομεταναστών είναι κάτι παραπάνω από προφανείς.

Κ.Σ.

Πηγή: ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

Οι μύθοι της παράδοσής μας.

Koρνήλιος Καστοριάδης: Ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς  τής  μεταδιαφωτιστικής εποχής. Η σκέψη του θα τροφοδοτεί ακατάπαυστα όσους θέλουν να  “συλλογούνται ελεύθερα”.

Η πολιτισμική στειρότητα

της τυφλής λατρείας και μίμησης του παρελθόντος

     [ O Koρνήλιος Καστοριάδης ανέκαθεν πίστευε, ότι η Ιστορία είναι γνήσια και πρωτότυπη δημιουργία και διαφωνούσε τόσο με την αντίληψη περί ιστορικής “νομοτέλειας”, όσο και με την αντίληψη των θεωρουμένων ως σημαντικών ιστορικών δημιουργιών σαν πρότυπα  προς στείρα μίμηση.

 

     Το κείμενο αυτό, το οποίο είναι από διάλεξη, που έδωσε ο Κ. Καστοριάδης το 1994 “φωτογραφίζει” εκτός από την δουλική αρχαιολατρεία, τον βυζαντινοθρεμμένο εθνικό κομπλεξισμό, την καθαρευουσιάνικη γλωσσική “καθαρότητα” και -χωρίς να το έχει επιδιώξει- κάποιες άλλες φαιδρές καταστάσεις της σημερινής Ελλάδας (π.χ. χλαμυδοφορίες κ.λπ.) εντάσσοντας στα σωστά ιστορικά τους πλαίσια τις σημερινές γραφικότητες και αντιλήψεις, που ταλανίζουν την νεοελληνική κοινωνία. ]

Η κλασική Εβραϊκή Παράδοση, που κληρονόµησε και ο Χριστιανισµός και το Ισλάµ, παρ’ όλο που προέρχεται από µια κοινωνία, που µε κανένα τρόπο δεν θα µπορούσε να χαρακτηριστεί αρχαϊκή, πρωτόγονη ή άγρια, προσφέρει µια τέλεια εικόνα αυτής της κατάστασης. Ο θεός δηµιούργησε τον κόσµο και τους ανθρώπους, διάλεξε ανάµεσα σ’ αυτούς µια φυλή, στην οποία µια σειρά από θεόπνευστους «ήρωες» -Αβραάµ, Ισαάκ, Ιακώβ και τελικά Μωυσής παρουσίασαν τους νόµους του Θεού.

Αυτές οι κοινωνίες µπορούν να ονοµαστούν ετερόνοµες, γιατί θεωρούν τους νόµους τους δοσµένους από κάποιον ανώτερο Άλλο και συνεπώς απαγορεύουν στον εαυτό τους οπιαδήποτε µεταβολή αυτών των νόµων. Από την σκοπιά όπου τοποθετηθήκαµε, η σχέση αυτών των κοινωνιών µε την Παράδοση µπορεί να ονοµαστεί παθητική.

Σεβασμός και μεταμόρφωση: Η ενεργητική σχέση με την Παράδοση

Μια ιστορική στροφή, καλύτερα ρήξη, εµφανίζεται µε την αρχαία Ελλάδα και ξανά µετά από πολλούς αιώνες στη Δυτική Ευρώπη. Και στις δυο αυτές περιπτώσεις η σχέση µε την Παράδοση αλλάζει και µπορεί να ονοµαστεί ενεργητική. Η αλλαγή αυτή είναι φυσικά οργανικά συνδεδεµένη µε αυτό που συνιστά την απόλυτη ιστορική ιδιοµορφία της αρχαίας Ελλάδας, τη δηµιουργία για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία µιας κίνησης προς την αυτονοµία, δηλαδή την ελευθερία, σε σχεδόν όλους τους τοµείς της κοινωνικής ζωής, κατά πρώτο λόγο στην πολιτική µε τη δηµιουργία της δηµοκρατίας και στη σκέψη µε τη δηµιουργία της φιλοσοφίας και της επιστήµης.

Η δηµιουργία αυτή ισοδυναµεί βέβαια µε µια ριζική ρήξη µε την προηγούµενη κατάσταση πραγµάτων. Η Αθηναϊκή δηµοκρατία, στην ουσία της, δεν έχει καµµιά σχέση µε τις οµηρικές ή µινωικές ή µυκηναϊκές βασιλείες, όπως και η φιλοσοφία αναδύεται ως καταστροφή της Μυθικής Παράδοσης του κόσµου. Π.χ. και οι δυο πρώτοι ιστορικοί, ο Εκαταίος και ο Ηρόδοτος αρχίζουν τα συγγράµατά τους και τα δικαιολογούν µε την βεβαίωση, ότι αυτά που οι Ελληνες διηγούνται για το παρελθόν τους είναι παραµύθια. Εν τούτοις, αυτά µε κανέναν τρόπο δεν σηµαίνουν απεµπόληση ή λησµονιά της Παράδοσης. Συµβαδίζουν µε την διαµόρφωση µιας νέας σχέσης ανάµεσα στο παρόν και το παρελθόν, που µπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς µε δυο λέξεις φαινοµενικά αντιφατικές, σεβασµός και µεταµόρφωση. Η αντίφαση αίρεται άµα σκεφτούµε ότι σ’ αυτό το πεδίο σεβασµός δεν σηµαίνει τυφλή λατρεία και παγωµένη συντήρηση, αλλά αναζωογόνηση του παρελθόντος µέσω της µεταµόρφωσης των στοιχείων του, που έτσι γίνονται σηµαντικά για το παρόν.

Θα προσπαθήσω να κάνω κατανοητό αυτό που θέλω να πω µε παραδείγµατα από τον χώρο της τέχνης και ιδιαίτερα αυτού που ονοµάζουµε λογοτεχνία. Ξέρουµε, ότι ο Οµηρος έµεινε πάντα ζωντανός στην κλασική Ελλάδα, τα οµηρικά έπη τα τραγουδούσαν στις γιορτές και τα παιδιά τα µάθαιναν στο σχολείο. Ξέρουµε όµως επίσης, ότι µετά τον Ησίοδο και το έπος και το χαρακτηριστικό του µέτρο, το δακτυλικό εξάµετρο, εξαφανίζονται και ότι οι καινούργιοι ποιητές ο Αρχίλοχος, η Σαπφώ και αυτοί που ακολούθησαν δηµιουργούν νέα µέτρα, νέα θέµατα, νέες µορφές ποίησης. Αυτό δεν εµπόδισε τους κλασικούς φιλόσοφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, να παραθέτουν τους οµηρικούς στίχους στα φιλοσοφικά τους κείµενα. Αλλά µόνο στην Αλεξανδρινή Εποχή, εποχή παρακµής, µε τα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ρόδιου, εµφανίζεται µια προσπάθεια µίµησης των οµηρικών επών, φυσικά µε πολύ µέτρια αποτελέσµατα.

Αλλά το πιό λαµπρό παράδειγµα αυτής της δηµιουργικής µεταµόρφωσης της Παράδοσης µας το δίνει η Αθηναϊκή Τραγωδία και η σχέση της µε την άλλη προαιώνια µεγάλη Ελληνική δηµιουργία, το Μύθο. Ολοι οι λαοί έχουν ωραίους µύθους, αλλά µόνο οι αρχαίοι Ελληνικοί µύθοι είναι αληθινοί, µεστοί από ανθρωπολογικά και κοσµολογικά νοήµατα, αληθινά που παρουσιάζονται µε µυθική µορφή. Είναι φυσικά αδύνατο να ξέρουµε ως ποιό βαθµό αυτό το νόηµα των µύθων σε όλη του την έκταση και την ένταση µπορούσαν να το αφοµοιώσουν και να το οικειοποιηθούν οι Ελληνες, ας πούµε του 6ου π.Χ. αιώνα. Λογικό είναι να υποθέσουµε, ότι τουλάχιστον ασυνείδητα και υπόγεια τους άγγιξε, αλλιώς και οι µύθοι ως µύθοι δεν θα είχαν διασωθεί. Αυτό που εµφατικά ξέρουµε είναι, ότι η τραγωδία, που µε µόνη εξαίρεση τους «Πέρσες» του Αισχύλου και την «Μιλήτου Αλωση» του Φρύνιχου έχει ως αποκλειστικό θέµα της τους µύθους, αφ’ ενός αναλαµβάνει αυτό το νόηµα, το κάνει προσιτό σε όλους, το πλουτίζει, ασφαλώς το µεταµορφώνει και του δίνει µιας εκπληκτικής έντασης και ενάργειας παρουσίαση µε την ενσάρκωσή του σε ανθρώπινους χαρακτήρες και λόγους, αφ’ ετέρου εκσυγχρονίζει τους µύθους, τους πλέκει µε τα καινούργια προβλήµατα, που αντιµετωπίζουν οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα.

Ταυτόχρονα βλέπουµε τους ποιητές να τροποποιούν και να πλουτίζουν την πλοκή των µύθων. Αναµφισβήτητη ένδειξη µας δίνει στην ποιητική του ο Αριστοτέλης, λέγοντας ότι η σηµαντικότερη αρετή του τραγικού ποιητή είναι η µυθοσκοπία. Θα έπρεπε να είχαµε το χρόνο να το δείξουµε αυτό πάνω σε συγκεκριµένα παραδείγµατα. Θα περιοριστώ να αναφέρω την «Ορέστεια» του Αισχύλου, τις τρεις Θηβαϊκές τραγωδίες του Σοφοκλή («Οιδίπους τύραννος», «Οιδίπους επί Κολονώ», «Αντιγόνη») και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Συνοπτικά η Τραγωδία ούτε επαναλαµβάνει το Μύθο, ούτε τον χρησιµοποιεί σαν παθητικό υλικό. Στηρίζεται στις δυνατότητές του και δηµιουργεί µια καινούργια µορφή τέχνης, που της επιτρέπει σε µια οργανική συνέχεια µε το µύθο να παρουσιάσει καινούργια περιεχόµενα. Ανάλογες αναπτύξεις θα µπορούσε να κάνει κανείς για την Αρχιτεκτονική, τη Γλυπτική ή τη Ζωγραφική, όσο την ξέρουµε από τα αγγεία.

Δυτικοευρωπαϊκός Πολιτισμός: Μιά καινούρια σχέση με την Παράδοση

Από αυτή τη σκοπιά, τη δηµιουργία µιας καινούργιας σχέσης µε την Παράδοση, ο µόνος αληθινός κληρονόµος της αρχαίας Ελλάδας είναι η Δυτική Ευρώπη. Χωρίς να µακρυγορήσω θα υπενθυµίσω πόσο ο Δυτικοευρωπαϊκός Πολιτισµός από τον 11ο αιώνα και πέρα και υπήρξε επαναστατικά δηµιουργός και διατήρησε µια γνήσια σχέση µε την Παράδοση, που είχε πίσω του είτε λαϊκή, είτε «καλλιεργηµένη». Η Παράδοση αυτή περιλαµβάνει βέβαια κατά πρώτο λόγο τη Χριστιανική κληρονοµιά και αργότερα την Ελληνορωµαϊκή κληρονοµιά.

Και σ’ αυτήν την περίπτωση, µιλώντας πολύ σύντοµα, θα πάρω για παράδειγµα την καταπληκτική εξέλιξη της Δυτικοευρωπαϊκής Ζωγραφικής, που αρχίζει µε µια εκκλησιαστική εικονογραφία, παραφυάδα της Βυζαντινής και από τον Giotto και µετά παρουσιάζει µια ακατάπαυστη δηµιουργική ανανέωση, που όµως είναι ταυτόχρονα µια αδιάκοπη οργανική συνέχεια ως το 1950. Το ίδιο ισχύει και για την µουσική που βγαίνει και από την εκκλησιαστική ρίζα του Γρηγοριανού Άσµατος και από την φολκλορική ρίζα λαϊκών µελωδών, ρυθµών και τρόπων. Η βαθειά σχέση µεγάλων µουσικών δηµιουργών, όπως οι κλασικοί Γερµανοί, ο Chοpin, o Mussorgsky, o Albéniz, µ’ αυτές τις ρίζες, αλλά και η ικανότητά τους να µετουσιώνουν επαναστατικά τα στοιχεία της Παράδοσης, που χρησιµοποιούν είναι προφανείς. Το πιό έντονο παράδειγµα αυτής της σχέσης προσφέρει ίσως η Δυτικοευρωπαϊκή Φιλοσοφία η οποία, µέσα από τις συνεχείς τοµές στην ιστορία της σκέψης, που παρουσιάζει εξελίσσεται πάνω σε ρητή αναφορά µε την Παράδοση της Φιλοσοφικής Θεολογίας του Μεσαίωνα και της Κλασικής Ελληνικής Φιλοσοφίας.

Βυζάντιο: Στείρα, µιµητική και επαναληπτική σχέση με την Παράδοση

Η περίπτωση της Δυτικής Ευρώπης παίρνει για µας όλο το τραγικό της βάρος, αν την αντιπαραθέσουµε µ’ αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν στο ανατολικό µέρος της άλλοτε Ρωµαϊκής αυτοκρατορίας, στο Βυζάντιο. Παρά το ότι το Βυζάντιο δεν υποχρεώθηκε να διασχίσει την περίοδο καθαρής βαρβαρότητας που υπέστη η Δυτική Ευρώπη από τον 5ο ως τον 11ο αιώνα, ο πολιτισµός του µας δίνει στις µεγάλες του γραµµές µια στατική εικόνα απολιθωµένων µορφών. Η σχέση µε την Παράδοση εδώ είναι στείρα, µιµητική και επαναληπτική. Η Ζωγραφική γίνεται µια εικονογραφία, που πολύ γρήγορα φτάνει σε τυποποιηµένες µορφές τις οποίες µετά απλώς επαναλαµβάνει µιµούµενη τον εαυτό της. Το ίδιο ισχύει και για την Αρχιτεκτονική. Η τέχνη του Λόγου µένει µια ισχνή και ανιαρή αποµίµηση των αρχαίων προτύπων. Εξω από τη Λαϊκή Μουσική, που γι’ αυτή την περίοδο ελάχιστα ξέρουµε, η Μουσική καθηλώνεται στο µονωδικό εκκλησιαστικό άσµα.

Δύο παραδείγµατα µπορούν να συνοψίσουν τη βυζαντινή και µεταβυζαντινή πολιτισµική κατάσταση. Οι Βυζαντινοί κληρονόµησαν ό,τι περίπου σώζεται και σήµερα από την Αρχαία Ελληνική Γραµατεία. Απ’ αυτούς την παίρνουν και την µεταφράζουν οι Αραβες και αργότερα οι Δυτικοευρωπαίοι. Οι Αραβες, όχι µόνο σχολιάζουν τον Πλάτωνα και ιδίως τον Αριστοτέλη, αλλά µέσα απ’ αυτή την επαφή γεννούν τουλάχιστον δύο σηµαντικούς φιλοσόφους, τον Αβικένα και τον Αβερρόη.

  «Ποιά είναι η ακρότατη Εξουσία; Η Παρά-δοση.» Φρ. Νίτσε.

Για τους Δυτικοευρωπαίους, η «ανακάλυψη» των αρχαίων Ελληνικών κειµένων δηµιουργεί έναν εκρηκτικό συγκλονισµό, που βρίσκει το πρώτο του κορύφωµα στην Αναγέννηση αλλά, που οι δονήσεις του δεν σταµατούν∙ περιοδικά διαπιστώνεται κάτι σαν επιστροφή στους Ελληνες. Τώρα τι κάνουν οι Βυζαντινοί; Απλώς αντιγράφουν τα αρχαία χειρόγραφα και τους σχολιαστές τους και κάπου κάπου προσθέτουν και κανένα σχόλιο.

Το άλλο παράδειγµα είναι ο Γκρέκο. Παινευόµαστε και ξιπαζόµαστε µε τον Γκρέκο χωρίς να καταλαβαίνουµε τι σηµαίνει η περίπτωσή του. Ο Γκρέκο είναι βέβαια βαθειά ριζωµένος στην χριστιανική παράδοση και ξεκινάει από Βυζαντινούς τύπους. Αλλά το πέρασµά του από τη Βενετία και η εγκατάστασή του στην Ισπανία τον αλλάζουν ριζικά. Η ζωγραφική του σαφώς µαρτυράει την προέλευσή του π.χ. σε παραλλαγές χρωµατικής ή στην περίφηµη επιµήκυνση των προσώπων και των σωµάτων. Αλλά τα αριστουργήµατα της ισπανικής εποχής «Η ταφή του κόµητος Οργκάθ», «Οι απόψεις του Τολέδου», «Η κυρία µε τη γούνα» είναι αδύνατα και αδιανόητα στο Βυζάντιο ή στη Κρήτη του 17ου αιώνα. Οι σηµερινοί βυζαντινοκάπηλοί µας δεν στέκονται µια στιγµή να αναρωτηθούν γιατί ο Δοµήνικος Θεοτοκόπουλος έπρεπε να εγκατασταθεί στην Ισπανία και να γίνει El Greco; Το Βυζάντιο και η εποχή της Τουρκοκρατίας µας προσφέρουν το παράδειγµα ενός µεταελληνικού πολιτισµού, που έχει κάποια γνώση της Αρχαιότητας σε σχέση µε αυτήν, αλλά που µένει καθηλωµένη σε µια µιµητική, εξωτερική και άγονη σχέση µε την Παράδοση.

Σε διαμετρική αντίθεση Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο

Τέλος, έρχοµαι στο σύγχρονο Ελληνικό Δράµα. Τα κεντρικά στοιχεία του Ελληνικού Δράµατος είναι, από τη µια µεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για µας η Παράδοση: Αναφορά στους αρχαίους Ελληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στη λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δηµιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία. Από την άλλη µεριά, η αντιφατική και, θα µπορούσε να πει κανείς, ψυχοπαθολογική σχέση µας µε τον Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισµό, που περιπλέκεται ακόµα περισσότερο από το γεγονός, ότι ο Πολιτισµός αυτός έχει µπει εδώ και δεκαετίες σε µια φάση έντονης κρίσης και υποβόσκουσας αποσύνθεσης.

Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσηµο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστηµένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαµετρική αντίθεση µεταξύ τους. Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισµός είναι πολιτισµός ελευθερίας και αυτονοµίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών, που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευµατικό επίπεδο µε την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο Βυζαντινός Πολιτισµός είναι πολιτισµός θεοκρατικής ετερονοµίας, αυτοκρατορικού αυταρχισµού και πνευµατικού δογµατισµού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, µόνο σχολιαστές ιερών κειµένων.

Η προσπάθεια συνδυασµού και συµφιλίωσής τους δεν µπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δηµιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισµό, όπως αυτός, που χαρακτήριζε το πνευµατικό κατεστηµένο της χώρας επί ενάµισυ σχεδόν αιώνα µετά την ανεξαρτησία και που επαναλάµβανε τα χειρότερα µιµητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είµαστε ο µόνος λαός µε µεγάλο πολιτιστικό παρελθόν, που πρόσφερε στον κόσµο το γελοίο και θλιβερό θέαµα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της Γλώσσας, που µιλιόταν πριν από 25 αιώνες. Ούτε οι Ιταλοί προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν τα Λατινικά, ούτε οι Ινδοί τα Σανσκριτικά. Και είναι εξ ίσου χαρακτηριστικό, ότι ενώ η Δυτική Ευρώπη στους δυο περασµένους αιώνες γέννησε δεκάδες λαµπρούς ελληνιστές, µόνο τρία ονόµατα έχουµε, που µπορούν να σταθούν αχνά στο ίδιο επίπεδο µε αυτούς: Τον Κοραή, τον Βερναρδάκη και τον Συκουτρή, τον οποίο Συκουτρή οδήγησε χαρακτηριστικά σε αυτοκτονία ο φθόνος και το µίσος των κηφήνων του εν Αθήνησι Πανεπιστηµίου. Περηφανευόµαστε, ότι είµαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να µάθουµε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουµε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες µελέτες.

Αυτή η ίδια στάση έκανε ασφαλώς επίσης αδύνατη τη γονιµοποίηση της λαϊκής Παράδοσης και τη µεταφορά της στο χώρο της έντεχνης Παιδείας, µε εµφατική εξαίρεση την Ποίηση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ότι ο τεράστιος µουσικός πλούτος της λαϊκής μουσικής σε µελωδίες, ρυθµούς, κλίµακες και όργανα έµεινε νεκρός στα χέρια των νεοελλήνων συνθετών, όπως έµεινε άχρηστος και ο αρχιτεκτονικός και διακοσµητικός πλούτος της λαϊκής παράδοσης.

Η σχιζοφρενική μας σχέση με το Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισμό

Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο µεγάλα παρελθόντα, µε τον αποστειρωτικό τρόπο που τέθηκε, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής µας σχέσης µε το Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισµό, του συνδυασµού ενός κακοµοιριασµένου αισθήµατος κατωτερότητας και µιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Ετσι παίρνουµε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγµένα, κ.λπ., κ.λπ., χωρίς να µιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ και τους βρίζουµε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισµό τους. Πράγµατα που η Δύση βέβαια δεν περίµενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια και που δεν απαλείφονται µε µια ετήσια εκδροµή στο Αγιο Ορος.

Φαντάζοµαι, ότι δεν περιµένετε από µένα να δώσω συνταγές, για το πώς θα µπορούσαµε να υπερβούµε αυτή τη δραµατική βουβαµάρα, που πολιτισµικά µας χαρακτηρίζει σήµερα. Για ένα πράγµα είµαι βέβαιος: αυτό που από την Ελληνική Ιστορία διαδόθηκε, γονιµοποίησε τον κόσµο και παραµένει σηµείο αναφοράς και πηγή έµπνευσης είναι η αρχαία Ελληνική δηµιουργία και η ανάδυση µέσα από αυτήν των ιδεών της Αυτονοµίας και της Ελευθερίας.

Αν η Δυτική Ευρώπη µπόρεσε, µε τη σειρά της, να µεγαλουργήσει κι αυτή επί δέκα σχεδόν αιώνες είναι, και διότι µπόρεσε να συγκροτήσει µέσα από τις δυο Αναγεννήσεις την κλασική εποχή, το Διαφωτισµό και τις µετέπειτα εξελίξεις, µια σχέση δηµιουργικού διαλόγου κι όχι µιµητικής επανάληψης µε τα αρχαία Ελληνικά σπέρµατα.

Για µας σήµερα, αν είµαστε ικανοί να τον συγκροτήσουµε, ένας τέτοιος διάλογος, που προϋποθέτει και τη βαθειά γνώση και το σεβασµό της λαϊκής µας παράδοσης δεν µπορεί παρά να είναι διπλός: και µε τους αρχαίους και µε την τεράστια πολιτιστική κληρονοµιά της Δυτικής Ευρώπης. Οπως το ανέφερα ήδη, και αυτός ο Δυτικός Πολιτισµός περνάει σήµερα µια βαθειά κρίση, που δεν ξέρουµε αν και πότε θα µπορέσουν οι δυτικοί λαοί να την ξεπεράσουν. Είτε το θέλουµε είτε δεν το θέλουµε, στο ίδιο καράβι είµαστε µπαρκαρισµένοι κι εµείς και δεν εννοώ τις οικονοµικές και διπλωµατικές διασυνδέσεις.

Αν µπορέσουµε να αφοµοιώσουµε δηµιουργικά τον απέραντο πολιτισµικό πλούτο, που δηµιούργησε η Δύση –και που περιέχει έστω και ανεπαρκώς την αρχαία Ελληνική αναφορά- θα µπορέσουµε ίσως να µιλήσουµε µια πραγµατικά δική µας γλώσσα και να παίξουµε την παρτίδα µας σε µια νέα πολιτιστική συµφωνία.

Αλλιώς, θα εξακολουθήσουµε να βράζουµε στο ζουµί µας και να καλλιεργούµε την περιθωριακή µας ασηµαντότητα.

Κορνήλιος Καστοριάδης

Πηγή: Ελεύθερη Έρευνα