Υποχωρώντας (;), σε αίτημα φίλου (;) σχολιαστή αναδημοσιεύω ένα σχόλιο που έκανα στο antinews, δοκιμαστικά, για να δω τις αντοχές αυτού του ιστολογίου σε καθαρά πολιτικές θέσεις έναντι των πολιτικών ανδρών.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο το φαινόμενο που ακούει στο όνομα Κ. Καραμανλής. Ξεκίνησε πριν 13 χρόνια με αρχηγικό αέρα φέρνοντας νηνεμία στον χώρο της ΝΔ που σπαραζόταν από δελφίνους και φάλαινες. Ανδρώθηκε πολιτικά, ως αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, για ένα διάστημα 8 ετών που θα έπρεπε να είναι ικανό για να καταλάβει πως λειτουργεί η πολιτική στην Ελλάδα, με τις συγκρούσεις, τις υποχωρήσεις και τους ελιγμούς με εσωκομματικά στελέχη, με αντίπαλα κόμματα, και τα «διαπλεκόμενα» συμφέροντα. Νέος πολιτικός, μορφωμένος με καθαρό πρόσωπο και πατριώτης (προσωπική εκτίμηση), πίστεψε ότι μπορεί να σφραγίσει την μεταπολίτευση με ουσιαστικές αλλαγές (μεταρρυθμίσεις), στην πολιτική αλλά και στην κοινωνία. Ένθερμος αντίπαλος της διαφθοράς και της πολιτικής ασυδοσίας, ξεκίνησε με όνειρα για κάτι καλύτερο. Μεγάλος του σύμμαχος στο ξεκίνημα, το συντριπτικό κομμάτι του ευρύτερου δεξιού χώρου, από άκρο σε άκρο, τόσο σε πολίτες όσο και σε πολιτικούς.
Και μετά ήρθε η νίκη στις εκλογές του 2004. Σε μία περίοδο δύσκολη και στριμωγμένη, λόγω Ολυμπιακών, πήρε την μεγαλύτερη περίοδο χάριτος που δικαιούται μία φρέσκια Κυβέρνηση, όχι τόσο από τα ΜΜΕ και τα αντίπαλα κόμματα αλλά από τους πολίτες.
Κατάφερε λοιπόν μέσα 5 χρόνια και 5 μήνες, να ανατρέψει όλα του τα πλεονεκτήματα σταδιακά, μέσα από σκάνδαλα, ανοργανωσιά, εσωκομματικές διαμάχες, υποχωρήσεις στα διαπλεκόμενα, εξαρτήσεις από επικοινωνιολόγους, απώλεια ελέγχου των Κυβερνητικών του στελεχών, υποχωρήσεις σε Εθνικά θέματα, και αρκετές άλλες παθογένειες που μαστίζουν χρόνια τώρα την Ελλάδα.
Αποτέλεσμα αυτών ήταν και η σταδιακή υποχώρηση της εμπιστοσύνης, που τον περιέβαλλε, από τους ψηφοφόρους του αλλά και η αύξηση της αμφισβήτησης από τους εσωκομματικού του αντιπάλους. Θα συμφωνήσω ότι του έγινε πόλεμος από αρκετές πλευρές, ότι είχε τεράστιο έλλειμμα ικανών στελεχών και ότι άλλο θέλετε.
Αλλά αυτά τα ήξερε, και εάν δεν τα ήξερε τότε πως προχώρησε; Πρωθυπουργός επεδίωκε να γίνει, όχι πρόεδρος μίας μεγάλης εταιρείας. Που είναι η βούληση που απαιτείται στα δύσκολα; Που είναι η θέληση για συγκρούσεις με τους αντιπάλους; Που είναι η γροθιά στο τραπέζι στους ανυπάκουους; Που είναι το θάρρος που χρειάζεται στους επιβουλεύοντες; Που είναι η αυτοθυσία που εγκωμιάζει στους πεσσόντες; Που είναι το καθαρό μυαλό που απαιτεί το αξίωμα; Που είναι το όραμα που είχε;
Και φθάνουμε στο σήμερα, όπου ο κάθε πολιτικός νάνος προσπαθεί να καθορίσει τις εξελίξεις, συνάμα με αυτούς που διψάνε για περισσότερη εξουσία χωρίς να φαίνονται, στα μάτια των αδαών τουλάχιστον. Και ακόμα και τώρα κάποιοι περιμένουν μία εμπνευσμένη κίνησή του που θα ανατρέψει τα δεδομένα, μία κίνηση που θα διαψεύσει όλα τα προηγούμενα. Και βλέπουμε ότι τα «σενάρια» αυξάνονται έτσι ώστε να μην μείνει κάποιο που θα αιφνιδιάσει. Καλύπτονται όλες οι πιθανές εξελίξεις λες και ακόμα και τώρα, που πιθανώς διανύει το πολιτικό του τέλος, θέλουν να τον εγκλωβίσουν. Αλλά και ο ίδιος δίνει το δικαίωμα για όλα αυτά, μένοντας απαθής, άβουλος, και καθοδηγούμενος από τις εξελίξεις, μέχρι αποδείξεως τουναντίον.
Η λέξη που συνοδεύει κάθε πράξη ανθρώπου που θυσιάζεται για τους άλλους ή για τα άλλα. Που αποφασίζει σε χρονικό διάστημα, που κάποιοι άλλοι χρειάζονται για να γυρίσουν το κεφάλι, βραχύτατο για αυτό που πρέπει να γίνει.
Χωρίς να σκεφτεί τις δυνατότητες. Χωρίς να αναλύσει τα δεδομένα. Χωρίς να ρωτήσει την γνώμη των άλλων. Χωρίς να υπολογίσει κέρδος ή ζημία.
Έτσι απλά ενεργεί.
Διότι το γνωρίζει τι πρέπει να γίνει. Διότι το μπορεί. Διότι έχει την θέληση. Διότι έχει την καρδιά και την ψυχή. Διότι είναι έτοιμος.
Πολλές αυτοθυσίες ζήσαμε σε αυτήν την Χώρα, και πολλές θα ζήσουμε ακόμα. Και εάν ακόμα και τώρα κάποιοι, ταχύτατα, γυρίζουν το κεφάλι και την γλώσσα από την άλλη, είθε οι πολλοί να μείνουν καρφωμένοι ατενίζοντας τον ουρανό και ας συνοδεύσουν την Αυτοθυσία και τους πιστούς της με εγκάρδιες ευχές, στον μόνο δρόμο που μας έχει μείνει. Αυτόν της Αυτογνωσίας.
Περίπου 295.000 στρέμματα καμμένης γης. - Ο κρατικός συντονισμός λειτούργησε άψογα. Οι ευθύνες πρόληψης και κατάσβεσης δεν είναι αρμοδιότητα της Κυβέρνησης. (Κυβερνητικός εκπρόσωπος).
110.000 στρέμματα, που ταιριάζουν με τα καμμένα, διεκδικούνται από 128 συνεταιρισμούς. - Ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιάς, δήλωσε χθες: "Επειδή, όμως, λέγεται και γράφεται από ορισμένους ότι οι δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται από την πυρκαγιά θα μετατραπούν σε οικόπεδα και βίλες, θέλω να επισημάνω ότι έχουν γίνει από πλευράς νομοθεσίας τα πάντα ώστε να μην επιτραπεί αυτό. Υπενθυμίζω και τονίζω ότι το Σύνταγμα, στο άρθρο 117 παράγραφο 3, ορίζει ότι δάση και δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται από πυρκαγιά κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλον προορισμό." Κι όμως, η κυβέρνηση επιχείρησε το 2007 να αναθεωρήσει τα άρθρα του Συντάγματος, 24, 117 και 100 για να εξουδετερώσει τον προληπτικό έλεγχο νομιμότητας του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο επέστρεφε τα Προεδρικά Διατάγματα με τις πολεοδομικές μελέτες που παρέδιδαν στην οικοδόμηση δάση και δασικές εκτάσεις. Οι εκτάσεις των οικοδομικών συνεταιρισμών στην Αττική είναι διάσπαρτες στις περιοχές που επλήγησαν από την τελευταία καταστροφική πυρκαγιά
Περίπου 2.000.000 καμμένα δέντρα. - Τα πυκνά πεύκα ευθύνονται για την εξάπλωση της φωτιάς (Κυβερνητικός εκπρόσωπος).
Περίπου 20.000 στρέμματα καλλιεργειών καμμένα. - Δεν θα τροφοδοτηθεί η αγορά με ζαρζαβατικά από τον Μαραθώνα (ΜΜΕ).
Περίπου 150 σπίτια με μερικές ή ολικές ζημιές. - Το κόστος των ζημιών θα καλυφθεί από τον προϋπολογισμό, αλλά μπορεί και να τα πάρουμε και από το ταμείο Αλληλεγγύης (Κυβερνητική συντονιστική επιτροπή).
220 ώρες πτήσεων συμπλήρωσαν οι πιλότοι μας σε τέσσερις ημέρες - Συνεχίστε κλείνοντας τα αυτιά σας στους λίγους που εκ του ασφαλούς και για τις δικές τους σκοπιμότητες επιχειρούν να ισοπεδώσουν τα πάντα (Σε ποιους αναφέρεται ο κ. Πρωθυπουργός;).
Κάηκε το φίλτρο και ο ρυθμιστής κλίματος της Αττικής. - Θα επιδοτήσουμε εκ νέου την αγορά κλιματιστικών (πιθανή εξαγγελία).
Έκθετοι οι πληγέντες οικισμοί σε βροχές και καταιγίδες. Στην Θεσσαλονίκη πλημμύρισαν. - Θα φτιάξουμε κορμοδέματα και θα αναδασώσουμε τα καμμένα (εάν θυμάμαι καλά ειπώθηκε το 2007 και επανελήφθη το 2009). - Θα φτιάξουμε αντιπυρικές ζώνες. (πότε και τι θα προστατέψετε;)
Τα νούμερα είναι αμείλικτα. Αλλά και τα «νούμερα» αμείλικτα είναι.
Όταν έχεις καλούς φίλους το βλέπεις στην καθημερινότητα. Το διαπιστώνεις από το χρόνο που καταναλώνουν για να ικανοποιήσουν τις παραξενιές σου. Το νοιώθεις όταν χαίρονται από τα καλά σου νέα, και όταν ο καλός τους λόγος σε εφοδιάζει με προμήθειες για την συνέχεια.
Νοιώθω ευτυχής που έχω αποκτήσει αρκετούς στο σύντομο διάστημα της παρουσίας μου στο δαιδαλώδη λαβύρινθο του διαδικτύου. Με βοήθησαν στα πρώτα βήματα, με στήριξαν στην συνέχεια, ενώ συνεχίζουν να μου αποδεικνύουν ότι οι Άνθρωποι είναι εκεί, έξω από την τρύπα μας, και το μόνο που ζητάνε και προσφέρουν είναι επικοινωνία και ενδιαφέρον.
Να είσαι καλά αλλενάκι. ΥΓ. Το ενδιαφέρον της φωτογραφίας αποκαλύπτεται με κλικ, στον τίτλο της ανάρτησης.
Φωτιά, στάχτη, και άνεμοι παντού..
Βορειοανατολικά.
Βορειοδυτικά.
Νοτιοευβοϊκά.
Νησιωτικά.
Από τα μικρά γεννώνται τα μεγάλα.
Και στις πυρκαγιές.
Τα «μικρά» δάση καίγονται.
Τα «μεγάλα» σπίτια σώζονται.
Απειλές από παντού εμφανίζονται σαν φαντάσματα.
Αλλά ο εχθρός είναι μέσα.
Βρίσκεται στο άρρωστο και ανόητο μυαλό μας.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που μας διοικούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που κατοικούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που κερδίζουν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που κτίζουν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που αδιαφορούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που καραδοκούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που βλέπουν ευκαιρίες.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που κάνουν εταιρείες.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που δεν λυπούνται.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που δεν θυμώνουν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που δεν θυμούνται.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που εύκολα συγχωρούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που δύσκολα απαιτούν.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που εύκολα κοιμούνται.
Βρίσκεται στο μυαλό αυτών που ποτέ δεν θα ξυπνήσουν.
Και εκεί μέσα στο μυαλό μας, δεν φυσάει καθόλου.
Άπνοια πλήρης.
Και καμμία σπίθα δεν ανάβει.
Είναι το μόνο σημείο που έχουμε λάβει όλα τα απαραίτητα αντιπυρικά μέτρα.
Για αυτό, θα συνεχίσουν να καίγονται τα «μικρά», και θα σώζονται τα «μεγάλα».
Για αυτό θα βλέπουμε τα «μικρά» σε ωραιότατες φωτογραφίες, και τα «μεγάλα» ολοζώντανα.
Δύσκολη λέξη όχι στο να την προφέρεις, αλλά στο να την εννοήσεις. Είναι άραγε η έκφραση του υποσυνείδητου, ή απλά είναι η έκφραση της αδούλευτης μνήμης και των συναισθημάτων; Τι εννοεί ο καθένας όταν εκστομίζει στον άλλον ότι είναι ασυνείδητος; Σε τι τον κατηγορεί; Τι απάντηση περιμένει; Και αυτός που δέχεται την ερώτηση-κατηγορία, τι νοιώθει-καταλαβαίνει; Είναι έτοιμος να απαντήσει; Πόσο χρόνο χρειάζεται; Τι διεργασία ξεκινάει και για τους δύο; Είναι ύβρις τελικά; Ή μήπως είναι προσπάθεια επαναπροσδιορισμού του ανθρώπου;
Φεύγω για τρεις ημέρες σε αναζήτηση απαντήσεων και λίγης ανάπαυσης. Δεν ξέρω εάν θα γυρίσω με απαντήσεις, ή απλά με λίγη φρεσκάδα.
Η ανάγκη των ανθρώπων να ομογενοποιήσουν την συμπεριφορά τους ως σύνολο, οδήγησε στην ύπαρξη συστημάτων.
Συστημάτων κοινωνικών, πολιτικών, και οικονομικών.
Το σύστημα έχει σχέδιο, θέτει όρους, πρακτικές, και ακολουθίες.
Οπλίζει με στεγανά, τον εαυτό του, ρυθμίζει την κίνηση και την ενέργεια που απαιτείται για να λειτουργεί.
Παρακολουθεί συνεχώς την διαδικασία, μεταλλάσσεται όπου χρειάζεται, και δημιουργεί την απαραίτητη ασπίδα προστασίας του.
Προέρχεται από, και απευθύνεται σε, ένα σύνολο που χρειάζεται καθοδήγηση και κανόνες λειτουργίες σε όλες τις εκφάνσεις του.
Οι θρησκείες, οι πολιτικές ιδεολογίες, και τα οικονομικά μοντέλα, είναι τα κυρίαρχα συστήματα που σκαρφίστηκε ο άνθρωπος για να υπηρετήσει το σύνολο.
Μέσα από αυτά καταλαγιάζονται οι πνευματικές ανησυχίες, διαμορφώνονται οι πολιτικές σκέψεις, και, last but not least, που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, διανθίζεται, αλλά και διαμορφώνεται η καθημερινότητα, με συναλλαγές σε χρήμα, πραγματικό ή εικονικό.
Είναι δε, πλέον το κυρίαρχο στοιχείο επιβίωσης, επιβεβαίωσης, προβολής, δύναμης και εξουσίας.
Χιλιάδες συζητήσεις και εκατομμύρια σελίδες αφιερώθηκαν και θα συνεχίζουν να αφιερώνονται σε αυτά. Αναλύσεις επί αναλύσεων για την ορθότητά τους, την διαφορετικότητά τους, και την σύγκριση μεταξύ τους.
Και το ειρωνικό της υπόθεσης στέκει ολόρθο απέναντί σε όλους.
Το 99,99% του συνόλου ακολουθεί τα αποφθέγματα του 0,01%.
Αλλά για να μην το καταλάβει, του επιτρέπεται η ενεργή συμμετοχή του, όχι σε επίπεδο καθορισμού συνιστωσών και ορισμού κανόνων, αλλά στην επικύρωση και εφαρμογή των συμφωνημένων με έναν απατηλό τρόπο αίσθησης της εκούσιας παρέμβασης στην εναλλαγή των ρόλων.
Για την θρησκεία δεν έχω να πω πολλά πράγματα, διότι βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη. Την έμαθα στο σπίτι, την γνώρισα στο σχολείο, την έζησα μέσα από την γιαγιά μου που με μεγάλωσε, και που με υπομονή ανεχόταν τις ενστάσεις μου.
Σέβομαι όσους βρίσκουν σε αυτήν αποκούμπι από την ανθρώπινη αδυναμία αυτοτέλειας, λυπάμαι αυτούς που την ασπάζονται από συνήθεια, άρα δεν την σέβονται, απεχθάνομαι το 99,99% των εκπροσώπων της και το 100% των οπαδών τους.
Δεν μου προσέθεσε κάτι στον ψυχισμό μου, ενώ προσπάθησε πολλές φορές να με σκλαβώσει. Και ας το κατάλαβα αργά.
Σίγουρα ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο σύστημα ελέγχου του συνόλου.
Οι πολιτικές ιδεολογίες ίσως είναι το μόνο σύστημα που προέρχεται από ζύμωση των πολλών για ακόμα περισσότερους.
Δεν θα εμπλακώ σε όρους και ορολογίες.
Εκφράζουν, τις κοινωνικές ανησυχίες του πολίτη, την ανάγκη έκφρασης της πολιτικής σκέψης, την κοινωνική συμπεριφορά ενός συνόλου, την ανθρωπιστική προσέγγιση.
Ενώ λοιπόν έχουν διατυπωθεί όχι και λίγα πολιτικά συστήματα, όλα καθορίζονταν ή προσαρμόζονταν από τις εκάστοτε συνθήκες του τόπου που αναπτύσσονταν. Ξεκινούσαν από ιδιαίτερα μυαλά, διαχέονταν σε λίγους σκεπτόμενους και κατέληγαν σε πολλούς οπαδούς.
Στην θεωρία υπήρξαν πάντα σταθερά, ανθρωποκεντρικά, λυτρωτικά.
Στην πράξη κατέληγαν πάντα μεταλλασσόμενα, ιδιοτελή, και παγίδα με άπειρα θηράματα.
Ο κόσμος περισσότερο έχει υποφέρει από αυτά και λιγότερο ωφελήθηκε.
Και το χειρότερο είναι ότι ιδεολογοποιήθηκε, αλλοιώθηκε, και συστηματοποιήθηκε και η μόνη αγνή, αυθόρμητη, και αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου. Η επ-ανάσταση.
Όποτε συνετελέσθη, αντί το αίμα που έρρευσε να επιφέρει κάθαρση, έγινε τροφή για τους «δράκουλες».
Τα οικονομικά συστήματα τα θεωρώ ως το μεγαλύτερο αναγκαίο κακό για τον άνθρωπο.
Δημιουργήθηκαν για να διευκολύνουν το εμπόριο, χρησιμοποιήθηκαν για να δώσουν υπόσταση στους γυρολόγους, εξελίχθηκαν για να φέρουν την ανάπτυξη, την πρόοδο και την ευημερία, και κατέληξαν στον απόλυτο έλεγχο της ζωής του ατόμου και του συνόλου.
Στο άτομο, που βασίσθηκε πάνω του για να μπουσουλίσει.
Στο σύνολο, που του έδωσε τις βάσεις για να ορθωθεί.
Ποτέ δεν είχε αγνές προθέσεις και δεν το έκρυψε.
Πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού σκοπός του είναι το κέρδος.
Και ενώ το κέρδος είναι απόλυτα θεμιτό, βάλθηκε να αποδείξει ότι η αισχροκέρδεια υπερέχει.
Ολάκερες "ανεπτυγμένες" κοινωνίες συνομολόγησαν ότι αφού οι πολλοί κερδίζουν, δεν τρέχει και τίποτα που πολλοί χάνουν και ελάχιστοι αισχροκερδούν.
Η ρόδα γυρίζει, δεν μενει στάσιμη, άρα κινούμαστε άρα υπάρχουμε.
Το εκπληκτικότερο δε, είναι το γεγονός ότι δημιούργησαν θεωρίες και εργαλεία εφαρμογής τους, έτσι ώστε να χάνεται το σύνολο σε βαρύγδουπους όρους και ορολογίες, που καλύπτουν την ατιμία των εφευρετών από την μία, και την δικαιολογία της ανοησίας των εφαρμοζόντων από την άλλη.
Οι θεωρίες και τα εργαλεία έγιναν σπουδές, αντικείμενα ερευνών, επιστημονικές αυθεντίες, και τέλος ενσταλλάχθηκαν στο υποσεινήδητο του συνόλου ως Ανάγκη.
Μέχρι και πυραμίδα την έκαναν.
Και είναι ικανοί να την κάνουν και Ακρόπολη.
Για να είμαι βέβαια δίκαιος, θα δεχθώ ότι αρκετοί προσπάθησαν να διορθώσουν την τρελλή πορεία, εισήγαγαν κατά καιρούς ασφαλιστικές δικλείδες, θέσπισαν κανόνες προστασίας του αφελούς ατόμου.
Αλλά το σύστημα επαγρυπνεί, μαθαίνει από τα λάθη του, σκαρφίζεται νέους δρόμους και καλύπτει την κάθε φούσκα του με μία μεγαλύτερη.
Και όσο το σύμπαν θα παραμένει άπειρο, τόσο άπειρος θα είναι και ο χώρος που θα καταλαμβάνει η φούσκα.
Και όλα αυτά γιατί διαθέτει ένα τεράστιο κοινό που διψάει για προβλήματα και θολές λύσεις.
Εάν το big bang ισχύει για την δημιουργία του κόσμου, τόσο δύσκολο είναι και ένα small bang για το σκάσιμο της ακροτελεύτειας φούσκας;
Σαν επίλογο θα αναφέρω το τι θεωρώ εγώ, άρα υποκειμενικό, καλύτερο τρόπο λειτουργίας για μία κοινωνία, και ένα Κράτος:
-Να δίνει στον κάθε ένα την ευκαιρία να αναδειχθεί ή/και να αναδείξει την προσωπικότητά του.
-Να του παρέχει όλα τα μέσα για αυτόν τον σκοπό, και να τον προστατεύει από ότι επιβουλεύεται το αντίθετο.
-Να διασφαλίζει την Ελευθερία του λέγειν, πράττειν, σκέπτεσθαι και συναλλάσσεσθαι μέσα σε πλαίσια μη όχλησης του συνόλου.
-Να είναι Δίκαιο και αυστηρό.
-Να πιστεύει και να εμπιστεύεται τον πολίτη.
-Να δέχεται την αμφίδρομη αμφισβήτηση με ευθυκρισία.
-Και πάνω από όλα να τον έχει παιδεύσει σε αυτές τις αρχές μη βλέποντάς τες ως υποχρεώσεις και δικαιώματα, αλλά απαραίτητη Ανάγκη δημιουργικής συνύπαρξης, ανάπτυξης, και ευημερίας.
Αλλά όπως σοφά έχει ειπωθεί, "παντών χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος".
ΥΓ.Εδώ θα σημειώσω, ότι όλα τα ανωτέρω τα γράφει ένας άνθρωπος που ζει μέσα στο σύστημα, το χρησιμοποιεί, το υπομένει, ωφελείται αλλά και υποφέρει από αυτό.
Έχω ξεκινήσει όμως εδώ και λίγα χρόνια να το κοιτάω κατάματα.
Δεν με τρομάζει πια η αμφισβήτησή του.
Το έχω απομυθοποιήσει.
Διακρίνω τα καλά του και τα κρατώ.
Εντοπίζω τα άσχημά του και του βγάζω ένα, ένα τα δόντια.
Μέχρι να επέλθει συστηματική αποσυστηματοποίησις.
Ή να με προλάβει κάποιο νέο.
Ή να προλάβω και να έχω φύγει.
Αλώβητος ξέρω ότι δεν θα μείνω.
Αλλά προτιμότερο να εισαχθώ για την νέα γρίππη, παρά για την κακιά αρρώστια.
(Για το καλό μου).
ΥΓ2. Διαβάζεται καλύτερα με την ηχητική υπόκρουση του Γ. Μηλιώκα.
Επειδή κάποιοι αναλώνονται, σε αναρτήσεις και σχόλια με ενδιαφέρον παιδικής χαράς.
Επειδή η τραμπάλα η κούνια και ο μύλος σε διασκεδάζουν μεν, αλλά σε ζαλίζουν κιόλας.
Επειδή, εκουσίως αλλά και ακουσίως, συνεχώς απομακρυνόμαστε από τον "προορισμό μας".
Επειδή υπάρχουν και αρκετοί που δεν ικανοποιούνται με την μετριότητα.
Επειδή θεωρώ τον εαυτό μου γραφικό και ονειροπόλο.
Επιμένω σε μία πιο επίπονη αλλά και πιο αισιόδοξη θέαση του χθες του σήμερα και του αύριο.
Κοιτάζω και προς τα αστέρια.
