Ρε ξευτιλισμένες υπουργάρες


Δεν θα σας πω για το ξεπούλημα της χώρας. Το καταφέρατε άχρηστοι των “δύο μεγάλων κομμάτων” και τίποτα (εκτός από τα πετρέλαια  που ίσως “ανακαλυφθούν” στο Αιγαίο), δεν μπορεί να την σώσει.
Για τα ξευτιλισμένα, βρώμικα, κακόμορφα νεοελληνικά Νεάτερνταλ που πουλάνε ζωάκια στο Σχιστό  θέλω να σας μιλήσω. Εκατοντάδες κλεμένα, κακοζωϊσμένα και κακογεννημένα ζωάκια που δεν τα βλέπουν οι σούπερ-μπάτσοι που βαράνε κόσμο στο Σύνταγμα, ντυμένοι με τις στολές του Δικαστή Dread.
Γιατί, αν τα έβλεπαν (τα Νεάτερνταλ) μπορεί και να συνελάμβαναν τους υπάνθρωπους και να τους έκοβαν τις κοχόνες με τανάλιες.

Μετατρέπουν την Οίτη σε Κρανίου Τόπο


Επικεφαλής των καταστροφών υπουργός - εκπρόσωπος των παγκόσμιων κερδοσκόπων - ντυμένος με πράσινο μανδύα!
Διαγράφεται από το χάρτη ένα ολόκληρο χωριό!
Η Κίνηση Πολιτών για τη Σωτηρία της Οίτης καταγγέλλει για μια ακόμα φορά την πρακτική του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, το οποίο αγνοώντας τους κατοίκους και τους φορείς των χωριών της Οίτης, δημιουργεί τετελεσμένα σε βάρος της βουνού, του φυσικού περιβάλλοντος, της ποιότητας ζωής των πολιτών και της θέλησή τους να διατηρήσουν τη ζωή στα χωριά τους με όρους βιωσιμότητας, ευημερίας, με ήπιες δραστηριότητες. Ιδιαίτερα οι κάτοικοι του Κουμαριτσίου, αν προχωρήσουν οι αποφάσεις του ΥΠΕΚΑ και τα σχέδια της εταιρείας, θα πρέπει άμεσα να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να γίνει μετεγκατάστασή του, δεδομένου ότι οι θέσεις γεωτρήσεων είναι σε ελάχιστη απόσταση από τα σπίτια και κυκλώνουν κυριολεκτικά το χωριό. Αναλυτικά η ανακοίνωση της Κίνησης Πολιτών για τη Σωτηρία της Οίτης:
Νέα έγκριση περιβαλλοντικών όρων 219 διερευνητικών γεωτρήσεων στην Οίτη
Αυτό που δεν περιμέναμε να συμβεί από το 2006, που ξεκίνησε η υπόθεση της επέκτασης των μεταλλείων στην Οίτη, έγινε μέσα σε λίγους μήνες. Στις 4 Μαΐου 2011 ανακοινώθηκε η Κοινή Απόφαση των Υπουργείων Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και του Υπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού (ΚΥΑ 126195/1190/4.5.2011) της έγκρισης περιβαλλοντικών όρων «για την υπόγεια εκμετάλλευση μεταλλείου βωξίτη, με επιφανειακή επέμβαση 65.462,50 τ.μ. στις θέσεις “Καραβάκι” και “Χάνι Παπαμίχου” των Π.Μ. 315, 372 και 398, σε περιοχή του Δ.Δ. Κουμαριτσίου, Δήμου Λαμιέων, Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας, από την “ΕΛΜΙΝ Α.Ε”». Ανάλογες αποφάσεις ανακοινώθηκαν για την επέκταση της μεταλλευτικής δραστηριότητας της ίδιας εταιρείας στη θέση «Κοκκινόβραχος» Μεξιατών, μέσα στον Εθνικό Δρυμό, και στη θέση «Κοπρισιές» Δυό Βουνών.
Για τις τρεις αυτές αποφάσεις η Κίνηση Πολιτών για τη Σωτηρία της Οίτης, μετά τη μεγαλειώδη συνέλευση στις 22 Μαΐου στο Κουμαρίτσι με την παρουσία πολλών κατοίκων και εκπροσώπων 20 φορέων της περιοχής, κατέθεσε προσφυγές, σε συνεργασία με το Επιμελητήριο  Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, στο Συμβούλιο της Επικρατείας(ΣτΕ) για τις οποίες αναμένεται η εκδίκαση. Είναι επίσης σε εκκρεμότητα, μετά από δύο αναβολές, η προσφυγή επτά (7) κατοίκων της περιοχής στο ΣτΕ κατά του Χωροταξικού Βιομηχανίας, που ορίζει την περιοχή της Οίτης ως βιομηχανική – μεταλλευτική περιοχή καθώς και το λιμάνι της Αγίας Μαρίνας ως βιομηχανικό λιμάνι.
Η κατάσταση όμως διαμορφώνεται ακόμα πιο δυσοίωνη. Στις 31-8-2011 έχουμε και νέα απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής (απόφαση130690/2297/31.8.2011ΥΠΕΚΑ) με την οποία εγκρίνονται οι περιβαλλοντικοί όροι «για την διενέργεια ερευνητικών γεωτρήσεων από την εταιρεία “ΕΛΜΙΝ Α.Ε” σε θέσεις εντός των ισχυουσών Ο.Π 157, 209, 398, 315, 372 και 387 της ευρύτερης περιοχής της Οίτης και εντός των διοικητικών ορίων του Δήμου Λαμιέων (πρώην Δήμου Υπάτης και Γοργοποτάμου, Νομού Φθιώτιδας)»
Εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι 219 νέων ερευνητικών γεωτρήσεων καιoitiσυγκεκριμένα: 33 στη θέση «ΚΟΠΡΙΣΙΕΣ», 34 στη θέση «ΡΑΧΗ ΠΕΤΣΕΤΑ», 25 στη θέση «ΠΑΡΤΑΛΩΝΙ» και 4 στη θέση «ΜΕΣΟΡΑΧΗ» της κοινότητας Δυο Βουνών,  21 στη θέση «ΤΟΥΡΛΑ», 39 στη θέση «ΡΗΝΑΚΗ», 7 στη θέση «ΚΑΡΑΒΑΚΙ» και 35 στη θέση «ΤΣΟΥΜΑΡΙΑ» της κοινότητας Κουμαριτσίου, καθώς και 21 στη θέση «ΣΒΑΡΝΑ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ» της κοινότητας Κομποτάδων.
Για μια ακόμα φορά το ΥΠΕΚΑ επικαλείται «το γεγονός ότι το Νομαρχιακό Συμβούλιο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φθιώτιδας δεν διαβίβασε στη Δ/νση Περ/κού Σχεδ/σμού του τέως Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. νυν Υ.Π.Ε.Κ.Α. τις διατυπωθείσες γνώμες και προτάσεις των πολιτών και φορέων καθώς και τη σχετική γνωμοδότησή του στις καθορισμένες προθεσμίες και επομένως μπορεί να προωθηθεί η χορήγηση της έγκρισης περιβαλλοντικών όρων χωρίς την εν λόγω γνωμοδότηση». Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του
Η Κίνηση Πολιτών για τη Σωτηρία της Οίτης καταγγέλλει για μια ακόμα φορά την πρακτική του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας & Κλιματικής Αλλαγής, το οποίο αγνοώντας τους κατοίκους και τους φορείς των χωριών της Οίτης δημιουργεί τετελεσμένα σε βάρος της βουνού, του φυσικού περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των πολιτών, τη θέλησή τους να διατηρήσουν τη ζωή στα χωριά τους με όρους βιωσιμότητας και ευημερίας και με ήπιες δραστηριότητες. Ιδιαίτερα οι κάτοικοι του Κουμαριτσίου, αν προχωρήσουν οι αποφάσεις του ΥΠΕΚΑ και τα σχέδια της εταιρείας, θα πρέπει άμεσα να εγκαταλείψουν το χωριό τους και να γίνει μετεγκατάστασή του, δεδομένου ότι οι θέσεις ΤΟΥΡΛΑ, ΡΗΝΑΚΗ, ΚΑΡΑΒΑΚΙ και ΤΣΟΥΜΑΡΙΑ είναι σε ελάχιστη απόσταση από τα σπίτια και κυκλώνουν κυριολεκτικά το χωριό.
oitiΘεωρούμε επίσης ότι δεν αρκούν οι προσφυγές που καταθέσαμε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Πρέπει για μια φορά ακόμα να φανεί η ετοιμότητα και η αποφασιστικότητα του κόσμου ότι δεν θα επιτρέψουν την καταστροφή της Οίτης. Το Περιφερειακό Συμβούλιο της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Λαμιέων πρέπει άμεσα να συζητήσουν το θέμα και να πάρουν θέση. Σε διαφορετική περίπτωση να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την καταστροφή και την εγκατάλειψη της περιοχής, την εγκατάλειψη της Παύλιανης, του Κουμαριτσίου και των Κομποτάδων, του μυθικού ΗΡΑΚΛΗ και του Γοργοποτάμου.
Μια περίεργη «παγκόσμια σταθερά» λέει ότι όπου υπάρχουν ορυκτά, πρέπει η τοπική οικονομία να είναι φτωχή, ώστε, το να δουλέψεις στις εξορύξεις, να είναι ελκυστικό. Εμείς φυσικά και δεν συμφωνούμε πιστεύοντας ότι ευτυχώς η Οίτη είναι πολύ μακριά από τη Νέα Γουινέα. Ή δεν θα γίνουμε Νέα Γουινέα…Η Οίτη δεν θα γίνει Γκιώνα! Ο αγώνας μας συνεχίζεται. Παραμένουμε μαχητικοί και ενωμένοι. Συστρατευόμαστε στην προστασία του περιβάλλοντος της Οίτης και στο δικαίωμα και στη δυνατότητα του τόπου μας να αναπτυχθεί με ήπιους τρόπους, συμβατούς με την έννοια της αειφορίας και του σεβασμού στη ζωή.
Λαμία, 20-9-2011 
ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΤΗΣ

Ας μην επιτρέψουμε να καταστραφεί ο Εθνικός Δρυμός της Οίτης
Ας υπογράψουμε την επιστολή για να σταματήσει η παράνομη μεταλλευτική δραστηριότητα στον Εθνικό Δρυμό Οίτης και να σταματήσουν οι διώξεις των ενεργών πολιτών πατώντας εδώ
Δείτε επίσης:

Η Οίτη ΔΕΝ θα γίνει Γκιώνα


Πηγή: Βιοζώ

Έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών. Το ΤΕΛΟΣ του Συστήματος



Η επιβολή του  ειδικού τέλους ηλεκτροδοτούμενων δομημένων επιφανειών (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε), έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ΦΟΡΟΥ εφ` όσον πρόκειται για περίπτωση επιβολής, άνευ ανταλλάγματος, υποχρεωτικής χρηματικής επιβαρύνσεως σε κατηγορία συναλλασσομένων και συγκεκριμένα πρόκειται για χρηματική, υποχρεωτική και οριστική –όπως φαίνεται- οικονομική επιβάρυνση των φορολογουμένων, η οποία σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού των Οικονομικών θα επεκταθεί μέχρι το 2014 με πρόβλεψη να ενταχτεί ως μόνιμο φορολογικό μέτρο στο  νέο φορολογικό νόμο…

Το ως άνω «τέλος» (Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε) παρά τον χαρακτηρισμό του σαν τέλους, αποτελεί στην ουσία  ΦΟΡΟ, κατά τη δημοσιονομική έννοια του όρου τούτου και ΟΧΙ "ανταποδοτικό τέλος", αφού καταβάλλεται από τον φορολογούμενο χωρίς να υπάρχει ΑΜΕΣΟ και ειδικό αντάλλαγμα, κάποια δηλαδή ειδική αντιπαροχή από το Κράτος ή από άλλο δημόσιο φορέα ως αντιστάθμισμα για την παροχή του (ΑΠΟλομ 751/ 1986).
Η δικαιολόγηση του μέτρου ότι «επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων (!!!) και συνεπώς εμπεριέχει σαφή στοιχεία ΕΜΜΕΣΟΥ ανταποδοτικότητας» (βλ. τελευταία παράγραφος σελ. 1 της αιτιολογικής έκθεσης), αποδεικνύει περίτρανα, ότι το εν λογω «τέλος»αποτελεί στην ουσία ΦΟΡΟ, αφού η ανταποδοτικότητα του τέλους χαρακτηρίζεται με την αιτιολογική έκθεση ρητά ως ΕΜΜΕΣΗ ["ανταποδοτικό τέλος" νοείται μόνο όταν υπάρχει ΑΜΕΣΟ και ειδικό αντάλλαγμα από το Κράτος (ΑΠΟλομ 751/ 1986)] … 

Περαιτέρω, ο συντελεστής για το Τ.Α.Π  το οποίο είναι όντως ανταποδοτικό τέλος αφού επιβάλλεται για την αντιμετώπιση των δαπανών παροχής υπηρεσιών καθαριότητας και φωτισμού, καθώς και κάθε άλλης δαπάνης από παγίως παρεχόμενες στους πολίτεςδημοτικές ή κοινοτικές υπηρεσίες ανταποδοτικού χαρακτήρα, καθορίζεται από μηδέν εικοσιπέντε τοις χιλίοις (0,25ο/οο), μέχρι μηδέν τριάντα πέντε τοις χιλίοις (0,35ο/οο) και είναι ενιαίος για όλη τη διοικητική περιφέρεια, ενώ για το Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. ο συντελεστής καθορίζεται από 0,15 ευρώ έως 16 ευρώ ανά τετραγωνικό και επιβάλλεται ως ΔΗΘΕΝ ΤΕΛΟΣ, σε μια κατηγορία φορολογούμενων, με πάγια υποτίθεται παρεχόμενη σε αυτούς υπηρεσία ανταποδοτικού χαρακτήρατην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων από την οποία εξαρτάται η πραγματική αξία της περιουσίας τους!!!

Επιβάλλεται δηλαδή στον φορολογούμενο ανταποδοτικό τέλος, με ΑΜΕΣΟ και ειδικό αντάλλαγμα, την ειδική αντιπαροχή από το Κράτος, του ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ: της ΟΡΘΗΣ παρακολούθησης της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Κράτους, αρμοδιότητα που ανήκει στη βουλή και συγκεκριμένα στο γραφείο προϋπολογισμού του κράτους, που υπάγεται στον πρόεδρο της βουλής…

Έρχεται μαθαίνω σχέδιο νόμου που θα νομιμοποιήσει το «ειδικό τέλος  προστασίας των κτισμένων επιφανειών των κέντρων εστίασης και  διασκέδασης» (Ε.Τ.Π.Κ.Ε.Κ.Ε.Δ) που επιβάλουν στους καταστηματάρχες  οι νονοί της νύχτας, με πάγια παρεχόμενη σε αυτούς υπηρεσία ανταποδοτικού χαρακτήρα, την επίτευξη του στόχου για την αποφυγή τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών στα καταστήματά τους, από την οποία εξαρτάται η πραγματική αξία και βιωσιμότητα της επιχείρησής τους, με το σκεπτικό ότι «επιβάλλεται σε περιουσία της οποίας η πραγματική αξία εξαρτάται απολύτως από την αποφυγή τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών και συνεπώς εμπεριέχει σαφή στοιχεία ΕΜΜΕΣΟΥ ανταποδοτικότητας».   

Κατά τα λοιπά ρίξτε μία ματιά και εδώ.

Κι όμως είναι ακόμα εκεί...


Το ΝΑΤΟ αποφάσισε την επέκταση των βομβαρδισμών στην Λιβύη για τρεις μήνες ακόμη μέχρι τον Δεκέμβριο, συνεχίζοντας την καταστροφή στιςυποδομές και την σφαγή των αμάχων, αφού μέχρι σήμερα και μετά από έξι μήνες δεν έχει καταφέρει να κάμψει τον Καντάφι και τον λαό που τον υποστηρίζει.

Έχω την αίσθηση ότι στην γειτονιά μας δεν έχουμε δει τα χειρότερα, καθαρά και μόνον λόγω της αντίστασης του Λίβυου ηγέτη.
Εάν είχαν καταφέρει να τον εξοντώσουν, τώρα δεν θα συζητάγαμε για απλούς λεονταρισμούς της Τουρκίας απέναντί μας και απέναντι στην Κύπρο.
Θα είχε εκδηλωθεί πλήρως το σχέδιο.
Όσο καθυστερεί η επίτευξη των βρώμικων και υποχθόνιων σχεδίων αυτών που έχουν την βούλα της νομιμότητας της επέμβασης όπου και όποτε αυτοί γουστάρουν (βλέπε  ΗΠΑ, ΟΗΕ και ΝΑΤΟ), τόσο αναβάλλονται ή/και αλλάζουν τα σχέδιά τους.

Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τον Ομπάμα να αποκαταστήσει την εκπροσώπησητης Λιβύης στον ΟΗΕ από τους λεγόμενους «επαναστάτες», που δεν απέχουν και πολύ από το να δίνουν ουσιαστικά την θέση της σε εκπροσώπους της Αλ Κάϊντα και στη Λιβυκή Ισλαμική μαχητική ομάδα (LIFG), κατασκεύασμα και αυτό της CIA.

Και βέβαια να μην ξεχνάμε ότι οι δικοί μας, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, συνέπλευσαν υπέρ των βομβαρδισμών κατά της Λιβύης.

Αφού μπορούμε γιατί δεν τους...


Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, είναι η προηγούμενη.
Αλλού θα καταλήξει, αλλά δεν πειράζει.

Επειδή με έντονη αγωνία, το διαδικτυακό φερέφωνο του Σαμαρά της Συγγρού, και όχι της ΝΔ της Συγγρού, έσπευσε να διευκρινίσει ότι ψηφίζοντας η ΝΔ επί της αρχής το νομοσχέδιο, δεν σημαίνει ότι ψήφισαν και τις τροπολογίες, θα το γράψω και εδώ ότι έτσι είναι, και ας μην ελέγχομαι για δημοσιογραφική δεοντολογία.
Άλλωστε όποιος γνωρίζει γράμματα, αυτό διαβάζεται ευκρινώς.

Η ουσία όμως είναι, ότι στην πονηράδα της κυβέρνησης να περάσει ως τροπολογίες τα μέτρα την Παρασκευή, αυτή που έλεγε ότι αυτό το αισχρό φαινόμενο θα το σταματήσει, έδωσε για άλλη μία φορά λαβή στην Αξιωματική Αντιπολίτευση όχι μόνον να στηλιτεύσει την μεθοδολογία, αλλά και να αρνηθεί να ψηφίσει, έστω και επί της αρχής, το νομοσχέδιο αιτιολογώντας την απόφασή της ως απόπειρα να την εγκλωβίσουν σε επικοινωνιακό ολίσθημα.
Επίσης να μην ξεχνάμε ότι την Κυριακή που ο Σαμαράς έδινε συνέντευξη και έλεγε ότι δεν συμφωνεί με ανυπακοή στον νόμο, αλλά είπε ότι ο κόσμος δεν μπορεί να πληρώσει, κάποιοι ερμήνευσαν αυτή την δήλωση ως έμμεση προτροπή για το πρώτο, ενώ την ίδια ημέρα ο Παυλόπουλος σε συνέντευξη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, υποστήριζε σαφώς και ευκρινώς ότι το μέτρο και η επιβολή του είναι αντισυνταγματικά.
Σε καμία από τις δύο λαβές που του παρουσιάστηκαν δεν εφήρμοσε λαβή ο νέος ηγέτης.
Και όταν θα έρθει η στιγμή που θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο κατά άρθρο αλλά και οι τροπολογίες που έντεχνα μπήκαν, δεν θα έχει και τόση σημασία η ονομαστική ψηφοφορία.
Θα έχει χαθεί η ευκαιρία τεκμηρίωσής του ως αντισυνταγματικού, εάν όντως ισχύει.
Όσο και να σπεύδουν λοιπόν εκλεκτοί αρθρογράφοι, να προσπαθούν να κρατήσουν εγκλωβισμένους τους οπαδούς τους μέσα από μία στείρα αντιπαράθεση μικροκομματικών θέσεων, λειτουργώντας έτσι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί και η άθλια κυβέρνηση με τα δικά της φερέφωνα, τόσο θα αποκαλύπτεται η ιδιοτελής τους προσπάθεια.
Εάν δεν μπορούν να συντονιστούν ο Πρόεδρος με τα στελέχη του, τώρα που η ευθύνη τους είναι αντιπολιτευτική, φανταστείτε τον συντονισμό τους όταν θα γίνουν κυβέρνηση.
Για να μην αναφερθώ σε όλα εκείνα τα υπόλοιπα στελέχη που έχουν κατά καιρούς διαφοροποιηθεί από την επίσημη γραμμή, και παραμένουν ωσάν να μην συνέβη κάτι το αξιοσημείωτο.
Και βέβαια έχουν σπεύσει, από το φερέφωνο του Σαμαρά στο διαδίκτυο, να περάσουν έμμεσα ότι ο Πρόεδρος τους την φυλάει και ότι οι οπαδοί – ψηφοφόροι πρέπει να του λύσουν τα χέρια και να μην τους ψηφίσουν.
Το μεγαλείο του ηγέτη στο αποκορύφωμά του!

Ή μήπως δεν πρέπει να θυμόμαστε από που προέρχονται οι Χαρβαλιάς, Μυταράκης,
Σταϊκούρας, του στενού του περιβάλλοντος, και εσχάτως ο υιός Ψυχάρης και οι οποίοι αύριο μπορεί και να είναι υπουργικά στελέχη;

Αυτά να τα βλέπουν ορισμένοι που νομίζουν ότι ο Σαμαράς μιλάει κωδικοποιημένα και ότι οι ομιλίες του βρίθουν νοημάτων, λες και το κοινό που απευθύνεται είναι κρυπτογράφοι και όχι πολίτες που επιτέλους ζητούν ξεκάθαρες κουβέντες.
Επίσης να τα βλέπουν και εκείνοι που προέτρεπαν το περιβάλλον του Σαμαρά να τον προστατεύουν από τυχόν κακοτοπιές και κακόβουλες ενέργειες, λόγω του ότι είναι πολύ «πατριώτης».
Το είδαμε στο νομοσχέδιο για το τζαμί και στην αγωνία του για την κατάργηση του ασύλου.

Αλλά όπως λένε αυτοί που τον «γνωρίζουν» καλά, και τα μάτια μας θα τρίβουμε και πρέπει να κάνουμε υπομονή, και να του έχουμε εμπιστοσύνη και ένα σωρό άλλες ανοησίες που με ωραιότατο και συναισθηματικό τρόπο περνάνε προς τους εναπομείναντες και αγωνιούντες οπαδούς του.
Είναι οι ίδιοι που μέσα από το ίδιο διαδικτυακό φερέφωνο, οπλίζουν με μίσος τους οπαδούς του, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα τους κρατήσουν μαντρωμένους απέναντι στους λύκους του μπατσόκ που κυκλοφορούν ελεύθερα.
Είναι οι ίδιοι που με περισσή ευκολία κατηγορούν τα ΜΜΑποβλάκωσης, ενώ λειτουργούν με τον ίδιο ακριβώς ιδιοτελή τρόπο.

Και ναι, σίγουρα δεν μπορεί να είναι χειρότερη, η ΝΔ, αυτών των καθοδηγούμενων ανδρείκελων που κυβερνούν τώρα.
Και ναι, επίσης, οπωσδήποτε πρέπει αυτά τα ανδρείκελα να φύγουν το συντομότερο δυνατόν.
Αλλά, ναι σίγουρα θα χάσουμε άλλη μία ευκαιρία να απογαλακτιστούμε από τα μεταδικτατορικά κόμματα και την νοοτροπία που απόθεσαν σαν έρμα στα μυαλά μας.
Θα χάσουμε την ευκαιρία, να μετατραπούμε από λαός και πάλι σε πολίτες.
Διότι όσο θα μας αντιμετωπίζουνε και αντιμετωπίζουμε ως λαό, τόσο θα εξαφανιζόμαστε ακόμα περισσότερο στον λάκο της πολιτικής ανυπαρξίας.
Φρόντισαν για αυτό οι εκλεκτές ιδεολογίες, από τον Μαρξ και δώθε.

Είμεθα μόνοι μας.
Όλοι οι πολιτικοί μας έχουν προδώσει, είτε με τις πράξεις τους, είτε με την απραξία τους.
Και αφού κάποιους τους ενοχλεί, ως έκφραση, δεν είναι όλοι ίδιοι.
Αλλά και αυτοί, που για κάποιους διαφέρουν, απλά είναι απόντες.
Και το διατυπώνω έτσι, διότι σε αρκετούς τους αρέσει να παίζουν με τις λέξεις.

Ένας δύο κούκοι δύσκολα φέρνουν την Άνοιξη.
Οι κούκοι ξέρουν ποιοι είναι.
Εκεί που βρίσκονται όμως, απλά τους δίνεται η ευκαιρία να μιλάνε πιο δυνατά.
Επίσης νομίζουν ότι έχουν μεγαλύτερη προστασία και ακροατήριο.
Όταν θα καταλάβουν ότι το σύστημα, που αναγκαστικά ανέχονται, εάν το θεωρήσει απαραίτητο θα τους πετάξει με περισσή ευκολία, τότε θα είναι αργά.

Είμεθα μόνοι μας και δεν είμεθα ακόμη αρκετοί.
Ελάχιστοι, αναλογικά του μεγέθους του προβλήματος, πολεμάνε μέσα από το διαδίκτυο τους αλήτες που μας κυβερνούν.
Και είναι οι μόνοι που έχουν τεκμηριωμένη γνώμη και όχι μία απλή αφοριστική άποψη, όπως εγώ καλή ώρα.
Οι πολλοί είτε φοβούνται είτε αγνοούν τον τρόπο είτε νομίζουν ότι αντέχουν τα χτυπήματα και τα τσεκουρώματα είτε απλά βολεύονται.
Οι ηγέτες δεν αυτοανακυρήσονται, ούτε αναδεικνύονται από τα λόγια και τις κορώνες.
Οι ηγέτες αναδεικνύονται από την στάση τους και τις πράξεις τους κατά την διάρκεια της κρίσιμης κατάστασης.
Οι ηγέτες σε παίρνουν από το χέρι και σε αναγκάζουν με την στάση τους να τους ακολουθήσεις.
Οι ηγέτες δεν φωνάζουν στον αντίπαλο ότι κάνει λάθος, ούτε έρχονται κατόπιν εορτής να βροντοφωνάξουν...σας τα έλεγα εγώ!
Οι ηγέτες δεν περιμένουν να κουραστεί ο αντίπαλος από τα πολλά χτυπήματα που δίνει, εξολοθρεύοντας τους δικούς τους ανθρώπους.
Διότι όταν πλέον ο αντίπαλος θα έχει γίνει πτώμα από τα χτυπήματα που θα έχει ρίξει και θα αποχωρήσει, τότε οι ξεκούραστοι και λαοπρόβλητοι ηγέτες, θα ηγηθούν «πτωμάτων».

Θεωρώ ότι δεν έχει νόημα, να ασχοληθώ ξανά με τα πολιτικά τέρατα των πολιτικών και τις αντιδράσεις των οπαδών τους.
Νοιώθω ότι καταντώ γραφικός και παρασύρομαι από τον ρυθμό τους σε αυτήν την ανόητη και κακόηχη συμφωνία σε «ρε» βλάκα και «λα» πρόβατο, για έγχορδα μαλάκια και κρουστά ασπόνδυλα με βαρύτονους χοντρούς, υψίφωνους διοπτροφόρους με απόντα τον διευθυντή ορχήστρας και ένα κοινό που νομίζει ότι έχει διαρκείας και παρακολουθεί το ντέρμπι των «αιωνίων».
Αφήστε που κινδυνεύω να με πούνε και άσχετο.
Μήπως τελικά είμαι άσχετος;

Εμείς οι Έλληνες μπορούμε...


ImageΥπερψήφισε η Νέα Δημοκρατία επί της αρχής το νομοσχέδιο που αφορά στην εποπτεία των τραπεζών, μετά την κατάθεση των τροπολογιών για το ειδικό τέλος στα ακίνητα και την «καρατόμηση» στην Ελληνική Στατιστική Αρχή. 
Παρά τη δημοσιοποίηση των επίμαχων τροπολογιών την Παρασκευή, στις οποίες εναντιώθηκε, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μετέβαλλε την αρχική θετική τοποθέτησή της επί του νομοσχεδίου, καθώς με αυτό κυρώνεται η Σύμβαση-Πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), την οποία θεωρεί ιδιαίτερα σημαντική.
Η στάση της Ν.Δ. προκάλεσε την αντίδραση των υπολοίπων κομμάτων. "Όταν όλος ο κόσμος βογκά για το τέλος στα ακίνητα και την καρατόμηση της ΕΛΣΤΑΤ, υπερψηφίζετε επί της αρχής. Φαίνεται πως όσο νοιώθετε σιγουριά απ’ τις δημοσκοπήσεις, αλλάζετε βιολί και γίνεστε μνημονιακοί με μικροπαραλλαγές, ως φερετζές" σχολίασε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης, ενώ ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ Μάκης Βορίδης δήλωσε πως "μένει άφωνος" από την στάση της Νέας Δημοκρατίας.
Το ΚΚΕ ανακοίνωσε ότι κατά την συζήτηση των τροπολογιών την Πέμπτη, θα υποβάλλει αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας - κάτι που ανακοίνωσε αργότερα και για λογαριασμό της Νέας Δημοκρατίας, ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος, Μανώλης Κεφαλογιάννης.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ - Ξεμπερδεύοντας τα μπερδεμένα

του Β. Μαρκεζίνη


Εισαγωγικά
Εδώ και δύο χρόνια προσπαθώ να φέρω στην κοινή συνείδηση τη σημασία της ΑΟΖ ως και την κατά την γνώμη μου κακή (αν όχι επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα) διαχείριση των τουρκικών προβλημάτων από το υπουργείο των Εξωτερικών. 
Διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί συνάδελφοι, όπως π. χ. (κατά αλφαβητική σειρά) οι κ.κ. Καρυώτης, Μάζης, Ροζάκης και Σιουστούρας, αλλά και εξαίρετοι δημοσιογράφοι (ως ο κ. Σταύρος Λυγερός) έχουν εμπλουτίσει σημαντικά τη γνώση του κοινού πάνω σ' αυτό το ζωτικό και όλο και πιο επείγον θέμα.

Αλλά, δύο χρόνια μετά, το θέμα, από άγνωστο, έχει γίνει αντικείμενο τόσων πολλών άρθρων, αλλά και (ασαφών) δηλώσεων από το υπουργείο μας, ώστε ίσως να διευκόλυνε τους αναγνώστες μια συνοπτική προσπάθεια να ξεμπλέξουμε κάπως τη σύγχυση που προκαλεί το αυξανόμενο υλικό. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος του παρόντος δοκιμίου.

Η εξέλιξη του Δικαίου της Θάλασσας

To Δίκαιο της θάλασσας, από γεννησιμιού του, πάλευε μεταξύ δύο αντιμαχόμενων ιδεών: της ελευθερίας των θαλασσών (που ενθαρρύνει το εμπόριο) και της έκτασης της κυριαρχίας των παράκτιων κρατών επί του εγγύς αυτών υδάτινου χώρου. Από τη διαλεκτική αυτή σύγκρουση γεννήθηκε και μια άλλη ιδέα, η αρχή της «αβλαβούς διέλευσης», ακόμη και μέσα από τα «χωρικά ύδατα» του παρακτίου κράτους: αρχή που κατά τη γνώμη μου καταχράται (άρθρο 19 της Συνθήκης) η Τουρκία, όταν αναθέτει στα πολεμικά της να κάνουν επανειλημμένες βόλτες στο Σούνιο.

Στην αρχή τα πράγματα ήταν απλά και εντοπίζονταν στο εμπόριο και την αλιεία. Η διευθέτησή τους, λοιπόν, γινόταν βάσει εθιμικών λύσεων και ακαδημαϊκών προτάσεων, που προέρχονταν κυρίως από τις διαμαχόμενες χώρες - ειδικότερα την Αγγλία (με το έργο του Τζον Σέλντεν Mare Clausum, 1635) και την Ολλανδία (με το κλασικό έργο του Ούγκο Γκρότιους Mare Liberum, 1609). Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την ανεξαρτητοποίηση των αποικιών, η δημιουργία πολλών νέων κρατών, σε συνδυασμό με την τεχνολογική επανάσταση που αργά αλλά σταθερά επέτρεψε την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου, άρχισε να απαιτεί μια πιο σύγχρονη και πιο δίκαιη ρύθμιση των προβλημάτων. Η πρώτη σημαντική γραπτή ρύθμιση έγινε από τις τέσσερις συμβάσεις που υπεγράφησαν στη Γενεύη το 1958 και ρύθμιζαν, αντιστοίχως, την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) και τη συνορεύουσα ζώνη, την ανοικτή θάλασσα, την υφαλοκρηπίδα και την αλιεία στην ανοικτή θάλασσα. Εν προκειμένω, μας ενδιαφέρει η τρίτη συμφωνία, η σχετική με την υφαλοκρηπίδα.

Η «ηπειρωτική» υφαλοκρηπίδα ορίστηκε (στο άρθρο 1 της Σύμβασης, το 1958) ως καλύπτουσα: «α) τον βυθό της θάλασσας και το υπέδαφος των υποθαλασσίων περιοχών [...] μέχρι βάθους 200 μέτρων ή (β) έξω από το όριο αυτό, μέχρι το σημείο που το βάθος των υπερκειμένων υδάτων επιτρέπει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των περιοχών αυτών». To δεύτερο αυτό κριτήριο , γνωστό ως το «κριτήριο της εκμεταλλευσιμότητας», ήταν μεταβλητό και, ως εκ τούτου, καθιστούσε δύσκολη την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Οι συμφωνίες της Γενεύης έκρυβαν και μία ακόμη ασάφεια, η οποία μετριάστηκε με τον χρόνο. Έτσι, ενώ αναγνώριζαν υφαλοκρηπίδα σε κατοικημένες ή κατοικήσιμες νήσους, δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρο αν ο όρος αυτός ήταν νομικός ή γεωλογικός. 0 όρος «ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα», συνδυαζόμενος με τη σχετικά μικρή απόσταση από το έδαφος -ηπειρωτικό ή νησιωτικό-, προσλάμβανε μια ορισμένη γεωλογική χροιά, αυτή δε την άποψη εξακολουθεί να υποστηρίζει σήμερα η Τουρκία με ιδιαίτερη έμφαση. Έτσι, η Τουρκία επιμένει ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου -τα οποία, σημειωτέον, δεν αποκαλεί ποτέ «ελληνικά», αλλά «αιγαιακά»- αποτελούν γεωλογική προέκταση της εγγύς ευρισκόμενης τουρκικής ηπειρωτικής περιοχής, με συνέπεια να επικάθηνται επί τουρκικής υφαλοκρηπίδας και, ως εκ τούτου, να ανήκουν μεν στην Ελλάδα, αλλά να μην έχουν υφαλοκρηπίδα πέραν των έξι (ή λιγότερων) μιλίων, που ισοδυναμούν με τα χωρικά μας ύδατα, μια και η Τουρκία δεν μας άφησε, με το περίφημο Κάζους Μπέλι, να τα επεκτείνουμε στα 12 μίλια, όπως μας επιτρέπει το Διεθνές Δίκαιο.



Από πλευράς Ελλάδας, τα προβλήματα αυτά βελτιώθηκαν από τη μεταγενέστερη Σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι της Τζαμάικας, το 1982, η οποία ετέθη σε ισχύ το 1994 και υπεγράφη από 157 κράτη πλην της Αμερικής, του Ισραήλ, της Βενεζουέλας και της Τουρκίας. Έτσι, είναι πλέον σαφές ότι και τα νησιά που είναι σε θέση να στηρίξουν ανθρώπινη ζωή έχουν Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, όπως και υφαλοκρηπίδα και ότι αμφότερες εκτείνονται μέχρι 200 ναυτικά μίλια από το σημείο όπου αρχίζουν τα χωρικά ύδατα. Η προέκταση και ανάδειξη του κριτηρίου της απόστασης -200 μίλια- μειώνει έτσι ουσιαστικά, (αλλά δεν ακυρώνει εντελώς), τη σημασία του γεωλογικού κριτηρίου. Η «μετακίνηση» αυτή ενισχύεται πλέον και από τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης του 1985 σχετικά με την υπόθεση Μάλτας-Λιβύης: μια νομολογιακή «μετακίνηση» προς την ανωτέρω ιδέα, η οποία άρχισε να διαφαίνεται ήδη από την απόφαση του δικαστηρίου, εν έτει 1982, για την υφαλοκρηπίδα Λιβύης-Τυνησίας.

Η οριοθέτηση της ΑΟΖ

Η υφαλοκρηπίδα υπάρχει αφ' εαυτής και δεν χρειάζεται να διακηρυχθεί. Χρειάζεται όμως να οριοθετηθεί μεταξύ όμορων κρατών και, σε περίπτωση διαφωνίας, να παραπεμφθεί με κοινό συμφωνητικό στο αρμόδιο διεθνές δικαστήριο προς απόφαση. Η ΑΟΖ, από την άλλη πλευρά, πρέπει να διακηρυχθεί και ακολούθως να οριοθετηθεί από τα ενδιαφερόμενα κράτη.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ΑΟΖ που μας ενδιαφέρει πρωτίστως είναι με την Κύπρο και, μετά, με την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Η οριοθέτηση της απαιτεί διακρατική συμφωνία. Τυχόν αμφισβήτησή της από την Τουρκία ως τρίτο κράτος θα σήμαινε κατ' ουσίαν αμφισβήτηση των οριοθετήσεων δύο κρατών, όχι ενός. Επιπλέον, για να γίνει αυτό νομίμως (και όχι manu militari), θα απαιτείτο μονομερής προσφυγή της Τουρκίας στη Χάγη, με σκοπό την αμφισβήτηση των όποιων ρυθμίσεων θα είχαμε κάνει με την Κύπρο. Μια τέτοια προσφυγή είναι μεν δυνατή , αλλά όχι και εύκολη γιατί: (α) θα έπρεπε να είναι ad hoc, μια και η Τουρκία δεν έχει αποδεχθεί τη γενική δικαιοδοσία της Χάγης, (β) η Τουρκία δεν έχει αποδεχθεί τη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας και (γ) η αμφισβήτηση της ελληνοκυπριακής οριοθέτησης θα έπρεπε να αρχίσει με την αμφισβήτηση της «αρχής της μέσης γραμμής» -μεταξύ Καστελόριζου και Τουρκίας- μια και, κατά κοινή ομολογία, αποτελεί το πρώτο βήμα στη διαδικασία οριοθέτησης της ΑΟΖ.

Οι αρχές που μπορεί να επικαλεστεί η Τουρκία για να στηρίξει τις θέσεις της είναι τρεις (κατ' αύξουσα σειρά σημασίας): (α) η ιδέα ότι η σύμβαση του 1982/1994 ενθαρρύνει συζητήσεις/συμφωνία ως βάση οριοθετήσεων μεταξύ όμορων κρατών, (β) παρέκκλιση από τη «μέση γραμμή» λόγω «ειδικών περιστάσεων» και λόγω «τοπικών ιδιομορφιών» ή, προκειμένου για κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες -οπότε μπορεί να ληφθεί υπόψη μια πολύ μεγαλύτερη δέσμη παραμέτρων (π.χ, γεωπολιτικά, γεωμορφολογικά, πληθυσμιακά και οικονομικά κριτήρια)- βάσει της αρχής της «ευθυδικίας» και (γ) την αρχή της αναλογικότητας.

Ως νομικός, γνωρίζω ότι στο Δίκαιο δεν υπάρχουν πανάκειες και ότι τα πάντα είναι αβέβαια, ιδίως όταν έχει κανείς να κάνει με ένα πολιτικό δικαστήριο όπως της Χάγης. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ουδέποτε χρησιμοποίησα -σε αντίθεση με την Κυβέρνηση- τη λέξη «πανάκεια» αναφορικά με την ΑΟΖ. θεωρώ, όμως, ότι τα επιχειρήματα της Τουρκίας είναι ευάλωτα, ιδίως εάν λάβει κανείς υπόψη του ότι, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που κατέληξαν στη Σύμβαση του 1982, τα επιχειρήματα αυτά, ή άλλα ανάλογα, προβλήθηκαν πολλάκις, αλλά ανεπιτυχώς από τη γείτονα, στο πλαίσιο της προσπάθειάς της -ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 70- να περιορίσει τα ελληνικά δικαιώματα. Ιδού λοιπόν μερικά αντεπιχειρήματα:

Πρώτον: οι αρχές που επικαλείται η Τουρκία δεν έχουν στη νομολογία του δικαστηρίου τον απόλυτο και ανατρεπτικό χαρακτήρα που της αποδίδουν οι Τούρκοι, αλλά δικαιολογούν αποκλίσεις από τη μέση γραμμή. Κατά την ορολογία του κ. Ροζάκη, η μέση γραμμή μπορεί να υποστεί ορισμένες «διορθωτικές» μεταβολές, αλλά αυτές δεν μπορούν να ακυρώσουν το πνεύμα της οριοθέτησης που, κατά τη Σύμβαση, βασίζεται στη μέση γραμμή. Στα αγγλικά, οι λέξεις που εμφανίζονται συχνότερα στη σχετική νομολογία είναι «adjustment» και «modification».

Δεύτερον: η απόκλιση από τη μέση γραμμή δεν δικαιολογείται από το επιχείρημα ότι το Αιγαίο είναι κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα και γιατί επειδή οι πραγματικά κλειστές θάλασσες είναι πολύ λίγες -π,χ. η Κασπία, η θάλασσα της Γαλιλαίας, η Αράλη κ.λ.π,- αλλά και γιατί οι ημίκλειστες θάλασσες είναι, αντιθέτως, τόσο πολλές -π.χ. θάλασσα της Κελέβης (μεταξύ Ινδονησίας, Φιλιππίνων και Μαλαισίας), Κόλπος της Άκαμπας (μεταξύ Αιγύπτου, Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας), θάλασσα του Σιάμ (μεταξύ Ταϋλανδης, Καμπότζης, Νοτίου Βιετνάμ και Μαλαισίας) κ.ο.κ -, ώστε η γενναιόδωρη χρήση του όρου, προς αποφυγή της βασικής αρχής της Σύμβασης, θα ήταν καταχρηστική καθότι θα αντιτίθετο στο πνεύμα της, οδηγώντας σε μεγάλο αριθμό εξαιρέσεων του Δικαίου της θάλασσας.

Τρίτον: η ίδια η Τουρκία οριοθέτησε την ΑΟΖ της στη Μαύρη θάλασσα με βάση τη «μέση γραμμή», και τούτο, παρ' όλο που δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση!

Τέταρτον: Τις οριοθετήσεις στη Μαύρη θάλασσα εκ πονηρίας η Τουρκία τις αποκάλεσε οριοθετήσεις βασιζόμενες «στην αρχή της ευθυδικίας». Υπάρχει όμως όριο στα λεκτικά παιχνίδια που μπορεί να παίζει ακόμη και ο τουρκικός καιροσκοπισμός. Δεδομένης της στάσης που κράτησε η χώρα αυτη καθ' όλη την εννεαετή περίοδο που συζητείτο η Σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι, φρονώ ότι το Δικαστήριο της Χάγης θα δυσκολευόταν να αποδεχθεί αυτό που εκατόν πενήντα και πλέον κράτη αρνήθηκαν να δεχθούν κατά τις διαπραγματεύσεις.

To επιχείρημα περί αναλογικότητας αποτελεί προσθήκη του δικαστηρίου στις περιπτώσεις που δικαιολογούν απόκλιση από την αρχή της μέσης γραμμής. Πρωτοεμφανίστηκε στην απόφαση του δικαστηρίου της 3ης Φεβρουαρίου 2009 για την ρουμανοουκρανική διαφορά σχετικά με το αν έχει ή όχι ΑΟΖ η ουκρανική Νήσος των Όφεων που επικάθηται όμως επί ρουμανικής υφαλοκρηπίδας.

Στην περίπτωση του Καστελόριζου, ισχυρίζονται οι Τούρκοι, η αναλογικότητα δεν θα επέτρεπε στη μεσολαβούσα νήσο -το Καστελόριζο- να στερήσει την πολύ μεγαλύτερη τουρκική ακτή, που κείται όπισθεν της ελληνικής νήσου, από την ΑΟΖ που της δίδει η μέση γραμμή.

To νέο αυτό επιχείρημα μπορεί να μας προκαλέσει δυσχέρειες, αν και η διαφοροποίηση μεταξύ, αφενός, της Νήσου των Όφεων (που είναι απομονωμένη, έγινε «τεχνητά» κατοικήσιμη από το 2007 -με 100 περίπου στρατιώτες και τις οικογένειές τους- και είναι και πολύ μικρή σε επιφάνεια: 0,17 τ.χλμ) και, αφετέρου, του Καστελόριζου (που είναι πολύ μεγαλύτερο, από αιώνων κατοικημένο -με πληθυσμό 406 κατοίκων κατά την απογραφή του 2001- και αποτελεί λειτουργικό τμήμα των Δωδεκανήσων) θα αδυνάτιζε το τουρκικό επιχείρημα. Εύκολα όμως καταλαβαίνει κανείς για ποιο λόγο η Τουρκία προσπαθεί με τόση επιμονή να διαχωρίσει το Καστελόριζο από το Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα, να το εμφανίσει ως αποκομμένη νησίδα και να το τοποθετήσει στη Μεσόγειο.

Η κακή διαπραγμάτευση του Πρωθυπουργού

To θέμα μου, εν προκειμένω, δεν είναι ούτε το Καστελόριζο ούτε η ΑΟΖ. Θέλω ωστόσο να δείξω πόσο κακώς διαπραγματεύεται η Κυβέρνηση εφ' όλης της ύλης τις υποθέσεις μας, μεταβάλλοντας πολλές φορές τα προβλήματα σε κρίσεις. Ιδού λοιπόν εν περιλήψει οι αντιρρήσεις μου για τους χειρισμούς του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών:

Πρώτον: σύμφωνα με τα Ουίκι λίκς, ο Πρωθυπουργός δήλωσε εξαρχής στον κ. Ερντογάν ότι «διαπραγματεύεται τα πάντα πλην της κυριαρχίας των νήσων μας>>. Τι σημαίνει «τα πάντα»;

Σημαίνει:

* τη διεκδίκηση υφαλοκρηπίδας, αγνοώντας το αντίστοιχο δικαίωμα των νησιών

* την απεμπόληση, από ελληνικής πλευράς, του δικαιώματος επέκτασης της χωρικής θάλασσας, ενώ δεν αναγνωρίζεται το τμήμα του ελληνικού εναέριου χώρου μεταξύ έξι και δέκα μιλίων
* την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησίδες του Αιγαίου

* τον έλεγχο του συνόλου του εναέριου χώρου του Αιγαίου ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού

* την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας.

* τον περιορισμό πλόων και πτήσεων ελληνικών πολεμικών στο Ανατολικό Αιγαίο.

Διαπραγματευτικά, μια δήλωση με τόσο σοβαρές συνέπειες, πριν καλά καλά αρχίσουν οι συνομιλίες, αποτελεί γκάφα, ένδειξη έλλειψης διαπραγματευτικής πείρας, ίσως ακόμη και εγκληματικής αμέλειας.

Πέραν αυτών όμως, αν ο Πρωθυπουργός όντως επιθυμεί διαπραγματεύσεις για τα πάντα, χωρίς καν να εξηγήσει στη Βουλή γιατί εγκαταλείπει την πάγια πρακτική όλων των προηγουμένων κυβερνήσεων, γιατί δεν εντάσσει και αυτός στις διαπραγματεύσεις τα θέματα των αποζημιώσεων των δημευθεισών ελληνικών περιουσιών της Κωνσταντινούπολης, της Χάλκης, των παραβιάσεων της Συνθήκης της Λωζάννης σχετικά με την Ίμβρο και την Τένεδο κ.ο.κ. Διότι, χωρίς αυτήν τη διεύρυνση των θεμάτων, ο Πρωθυπουργός δεν διαπραγματεύεται τα ελληνοτουρκικά θέματα, αλλά μόνο τις τουρκικές απαιτήσεις επί ελληνικών δικαίων. Αυτό όμως δεν είναι διαπραγμάτευση, αλλά εξαρχής και εξ ορισμού παράδοση!

Αυτές οι σκέψεις, σε μένα τουλάχιστον, δημιουργούν απέραντη μελαγχολία, μια και δημιουργούν εύλογες αμφιβολίες για την ικανότητα, αλλά και τους σκοπούς των ηγετών μας.

Δεύτερον: απαράδεκτη ήταν επίσης η απόφαση που ανήγγειλα εγώ πρώτος για τον χωρισμό Αιγαίου και Ανατολικής Μεσογείου. Την πληροφορία αυτή η Κυβέρνηση την αρνήθηκε κατ' επανάληψη, αν και επαναλαμβανόταν με αυξανόμενη έμφαση μέχρις ότου τελικά την επιβεβαίωσε και ο κ. Νταβούτογλου. Εξήγησα ήδη γιατί μια τέτοια παραχώρηση αποτελεί στρατηγικό λάθος.

Τρίτον: εσφαλμένη επίσης είναι η απόφαση να προχωρήσουμε με βάση την υφαλοκρηπίδα και όχι την ΑΟΖ. Η καταφυγή στη Χάγη δεν θα αποβεί προς όφελός μας και με κοινό συμφωνητικό μπορεί να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερο και διαρκές κακό σε όλη την περιοχή του Αιγαίου και των ανατολικών μας νήσων. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά η σκέψη αυτή με βασανίζει: πάμε στη Χάγη γιατί, όποιος αναγγείλει το αποτέλεσμα που θα μας επιβάλουν οι Τούρκοι, θα καταδικαστεί αιώνια από την ιστορία. Ας αφήσουμε λοιπόν τη Χάγη να ανακοινώσει το ίδιο αποτέλεσμα και... έτσι θα γλιτώσουν την ευθύνη οι υπεύθυνοι! Δεν γλιτώνουν όμως τόσο εύκολα όσοι συμμετέχουν σε μια τέτοια διαδικασία.

Τέταρτον: η όλη διαδικασία, όπως άλλωστε και η διαχείριση της οικονομικής κρίσης, χαρακτηρίζεται από μυστικότητα, έλλειψη ειλικρίνειας στις δηλώσεις που γίνονται, συνεχείς μεταβολές στα επιχειρήματα και στις αποφάσεις, καθώς και εκτόξευση δυσφημιστικών κατηγοριών εναντίον όσων έχουν το θάρρος να διατυπώνουν αντίθετα επιχειρήματα προς εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος.

Είναι δύσκολο να δεχθώ ότι πίσω από μερικά από αυτά τα λάθη δεν κρύβονται και ανώτατοι δημόσιοι υπάλληλοι, που με ασυγχώρητη υπεροψία θεωρούν ότι μόνο το τωρινό ιερατείο του υπουργείου τους έχει το μονοπώλιο της σοφίας και της γνώσης και που νομίζουν, επίσης, ότι η κλασική δημοσιοϋπαλληλική ασυλία θα τους προστατεύσει στο μέλλον και θα συγκαλύψει τη συμμετοχή τους σε πράξεις που μπορεί μια μέρα να έχουν τραγικές συνέπειες για τη χώρα.

Επ' αυτού δεν θα μπω σε λεπτομέρειες νομικής φύσεως, αλλά θα τονίσω ότι το αυξανόμενο, αν όχι ανέλεγκτο πλέον μένος εναντίον των πολιτικών μας, πιθανόν μια μέρα να εξαπλωθεί και να αγγίξει και συμμέτοχους δημόσιους υπαλλήλους.

Επιμένω σε αυτό, διότι οι καθ' όλα απαράδεκτοι προπηλακισμοί πολιτικών, που χαρακτηρίζουν τη σημερινή πολιτική ζωή της χώρας, κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να κάνουν πολλούς να αρχίζουν να σκέπτονται ότι, σήμερα, καθώς οι κρίσεις μας πολλαπλασιάζονται και βαθαίνουν, κανείς δεν βρίσκεται πλέον στο απυρόβλητο.

Η μόνη προστασία τους είναι ο εχέφρων πατριωτισμός, η πλήρης διαφάνεια έναντι της Βουλής και του λαού, και η πολιτική ομόνοια στη διαμόρφωση των βασικών διαπραγματευτικών οδηγιών. Κατά τη γνώμη μου, και μπορεί να σφάλλω, όλες αυτές οι προϋποθέσεις χρηστής διοίκησης, επί του παρόντος, ελλείπουν.

Πηγή: "εν κρυπτώ"

Εισαγγελική παρέμβαση για την ΕΛΣΤΑΤ μετά το δημοσίευμα της «Ε»


Την παρέμβαση του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπονή προκάλεσε σήμερα το δημοσίευμα της «Ε» (16 -9-2011) στο οποίο η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Μακεδονίας και μέλος του Δ.Σ της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, Ζωή Γεωργαντά κατήγγειλε σκόπιμη διόγκωση του ελληνικού ελλείμματος με σκοπό την επιβολή σκληρότερων οικονομικών μέτρων.
Ο εισαγγελέας διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης προκειμένου να διαπιστωθεί η βασιμότητα των καταγγελιών και δεύτερον να διαπιστωθούν ενδεχόμενα αυτεπαγγέλτως διωκόμενα αδικήματα σε βάρος της εθνικής οικονομίας.
Την έρευνα ανέλαβε η εισαγγελέας Πρωτοδικών Πόπη Παπανδρέου και ως πρώτη μάρτυρα κάλεσε την καθηγήτρια Ζωή Γεωργαντά.

Διαβάστε επίσης:
Το Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010 είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από την ώρα που η Ελληνική Στατιστική Αρχή είχε επισήμως πιάσει δουλειά. Την ίδια ημέρα ο πρόεδρός της, χωρίς ακόμα να έχει διακοπεί η υπαλληλική του σχέση με το ΔΝΤ, φέρεται να απέστειλε email στον επικεφαλής του Διεθνούς Ταμείου Πολ Τόμσεν, με το οποίο τον ενημέρωνε για την άμεση ανάγκη τροποποίησης του ιδρυτικού νόμου της Ανεξάρτητης Ελληνικής Αρχής.
Νέες αποκαλύψεις
Με κάθε συγκλονιστική λεπτομέρεια, που ξεπερνά τα όρια των προσωπικών διαφορών μεταξύ των μελών του Δ.Σ. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και του προέδρου της και αγγίζει αυτά του μείζονος πολιτικού σκανδάλου, περιγράφει μέλος του Δ.Σ. την «πραξικοπηματική» ένταξη των ΔΕΚΟ στη διαδικασία αναθεώρησης του ελλείμματός τους με φανερή μόνο την πρωτοβουλία του Ανδρέα Γεωργίου.


Πηγή: Enet

Δωρεά μετοχής 670 δισ. ευρώ – Κατετέθη στη 3η ΔΟΥ Πατρών


Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1904, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ιδρύει την «Τράπεζα της Ανατολής», γνωστότερης ίσως ως «Banque d’ Orient». Η τράπεζα αυτή στη συνέχεια αναπτύσσεται σε τρεις κυρίως περιοχές. Την Θεσσαλονίκη, την Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια. Το 1932 η «Τράπεζα της Ανατολής» εξαγοράζεται και συγχωνεύεται με την μητρική της Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.
Κατά τον ισχύοντα νόμο επιβάλλεται να διενεργηθεί εκκαθάριση. Τρεις εκκαθαριστές αναλαμβάνουν την υπόθεση κατόπιν αποφάσεως της Γενικής Συνελεύσεως της «Τράπεζας της Ανατολής». Η εκκαθάριση δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Κατά τους ισχύοντες νόμους και κατόπιν παρελεύσεως πολλών ετών, η Εθνικής Τράπεζα ισχυρίζεται πώς η αξία των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής έχει εκμηδενιστεί. Πιθανώς να έχει και δίκιο ως προς τις μετοχές αν και εφόσον αυτές ήταν σε δραχμές, βοηθούσης και της τότε πτωχεύσεως του ελληνικού κράτους.
Όμως οι μετοχές αυτές στις οποίες αναφερόμεθα ήταν σε… χρυσό. Η αναφορά είναι σαφής και εγγυητής κάθε τέτοιας μετοχής ήταν και… είναι η Τράπεζα Γαλλίας.
Οι πρόσφυγες από την Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Καύκασο, οι οποίοι κάποια στιγμή ζήτησαν την ρευστοποίησης των μετοχών που κατείχαν άκουσαν τους τραπεζικούς υπαλλήλους, ιδιαίτερα μετά το 1940 να τους απαντούν πώς τα αξιόγραφα τους δεν είχαν καμία πλέον αξία. Το θέμα ξεχάστηκε. Κάποιες γιαγιάδες και κάποιοι παππούδες από την Μικρά Ασία είχαν φυλάξει μερικές από αυτές τις μετοχές στα σεντούκια. Κάποιοι άλλοι σε θυρίδες έως ότου, σαράντα από αυτές εμφανίστηκαν ξαφνικά. Κάτοχος η οικογένεια από την Πάτρα του Αρτέμη Σώρρα.
Τι πιο φυσικό κατόπιν αυτής της αποκάλυψης από το να αποταθεί η οικογένεια Σώρρα στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Με τη σειρά της η Τράπεζα πληροφορεί επισήμως τους κληρονόμους τον Σεπτέμβριο του 2010 και κατόπιν τον Φεβρουάριο του 2011 πώς στη βάση του νόμου 18/1944 η αξία των μετοχών έχει εκμηδενιστεί.
Ουδεμία μνεία γίνεται από το νομικό τμήμα της Εθνικής Τράπεζας για το γεγονός ότι η αξία των μετοχών είναι σε χρυσό (ο 18/1944 είναι ο πρώτος νομισματικός νόμος μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Την ευθύνη της διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδα κατά την περίοδο της Κατοχής είχε αναλάβει η «Deutsche Bank»).
Η οικογένεια Σώρρα δεν το βάζει κάτω. Έρχεται σε επαφή με ειδικούς επί τραπεζικών θεμάτων και νομικούς και οικονομικούς παράγοντες. Ήταν φυσικό κάποια στιγμή να γίνει και η αποτίμηση της τρέχουσας αξίας των 40 μετοχών.
Η μεγάλη έκπληξη
Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Maryland στις ΗΠΑ και διδάσκει Μακροοικονομία, διεθνείς οικονομικές σχέσεις αλλά και μικροοικονομικά. Ανέλαβε να προχωρήσει στην αποτίμηση των μετοχών. Το πόρισμα του είναι κόλαφος. Κάθε μετοχή σε χρυσό της «Τράπεζας της Ανατολής» αποτιμάται σήμερα στα 670 δισ. ευρώ εκάστη. Τουτέστιν μία φορά και μισή τους σημερινού χρέους της Ελλάδας το οποίο ανέρχεται στα 450 δις ευρώ κατά προσέγγιση. Η συνολική αξία των 40 μετοχών πλησιάζει τα 30 τρισ..

Χωρίς καπνό δεν υπάρχει φωτιά
Τον Απρίλιο του 2010 οι δικαιούχοι είχαν έλθει σε επαφή με την Τράπεζα της Ελλάδος. Ο Διοικητής της κ. Προβόπουλος είναι απόλυτα ενήμερος γι’ αυτό. Μετά από συζητήσεις η Κεντρική Τράπεζα πρότεινε συμβιβασμό (συμφωνία) ύψους 1,5 δισ. ευρώ για 10 μετοχές της «Τράπεζας της Ανατολής».
Οι δικαιούχοι αιφνιδιάστηκαν όταν άκουσαν τους νομικούς συμβούλους να προτείνουν μία «παράξενη διαδρομή» ώστε να καταβληθεί το 1,5 δισ. μέσω μία βρετανικής εταιρείας. Είχε πλέον καταστεί σαφές πώς οι δύο τράπεζες, η Κεντρική και η Εθνικής ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν την ευθεία εμπλοκή τους σε μία τραπεζική πράξη ώστε να μην υφίσταται κίνδυνος να εκτεθούν απέναντι σε άλλους ενδιαφερόμενους για την ίδια υπόθεση.
Οι δικαιούχοι αρνήθηκαν να υιοθετήσουν αυτήν την «παράξενη διαδρομή». Στράφηκαν αλλού και ίδρυσαν μία μη κερδοσκοπική εταιρεία, την «END», με έδρα την Ελλάδα στην οποία πρόεδρος είναι ο γνωστός καρδιολόγος στη Νέα Υόρκη Εμμανουήλ Λαμπράκης και αντιπρόεδρος ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης.
Η οικογένεια Σώρρα προχωρεί και σε ένα ακόμη βήμα. Δωρίζει 4 μετοχές στην «END» και καταθέτει την δήλωση φόρου δωρεάς στην Γ’ Δ.Ο.Υ. Πατρών. Ο στόχος είναι σαφής. Το ελληνικό κράτος υποχρεούται να εκδώσει διπλότυπο είσπραξης του ανάλογου φόρου δωρεάς που για τις Μ.Κ.Ο. είναι της τάξης του 0,5% και να εισπράξει φόρο της τάξης των 13,5 δισ.. Η Εφορία παραπέμπει το θέμα στο υπ. Οικονομικών.
Τα χρήματα αυτά επαρκούν για τον μηδενισμό του δημοσίου και του ιδιωτικού χρέους
Το σκεπτικό των μελών της «END» αλλά και της οικογενείας Σώρρα είναι ξεκάθαρο. Η αξία των 4 μετοχών επαρκεί για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους αλλά και του σωρευμένου χρέους σε τράπεζες των ελλήνων πολιτών αλλά και για την ύπαρξη ενός μεγάλου αποθεματικού για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Είναι προφανές πώς το τραπεζικό σύστημα της χώρας αλλά και το ευρωπαϊκό στο σύνολο του δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει στο σύνολο του αυτό το ποσό που συνεπάγεται η αξία των μετοχών. Τι μένει λοιπόν; Ο συμβιβασμός ή αλλιώς μία συμφωνία ή πιο απλά μία συμπεφωνημένη από όλα τα μέρη Σεισάχθεια (παραγραφή του χρέους).
Ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο κ. Αντ. Σαμαράς, ο κ. Ευ. Βενιζέλος και ο κ. Γ. Προβόπουλος είναι πλήρως ενημερωμένοι. Ωστόσο δεν έχει ανιχνευθεί καμία ακόμη αντίδραση τους. Δεν απομένει παρά να πληροφορηθεί τα περί της «Τράπεζας της Ανατολής» και τους αποθεματικού της σε χρυσό, τότε το 1932 και η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ.
Ναι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Προκειμένου να γελάσει και το χείλι του κάθε πικραμένου.
————–
πηγη: zougla.gr
————————

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Lesvosnews.net

Η φωτογραφία που ακολουθεί έχει παρθεί από την Ιστοσελίδα της Λέσβου
(Βέβαια το zougla.gr δεν κάνει αναφορά πηγής….)
To lesvosoldies είναι μια ιστοσελίδα, έχουμε αναφερθεί και στο παρελθόν, που αποτέλει τη ζωντανή ιστορία του τόπου μας. Υπάρχουν συλλογές για κάθετι που αφορά τη Λέσβο.
Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο τέτοιες μετοχές να υπάρχουν και στα χέρια Μυτιληνιών.

Πηγή: Lesvosnews.net

Σχετικός σύνδεσμος: Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει