ΖΩΗ ΣΤΑ ΚΑΤΣΙΚΟΜΟΥΛΑΡΑ ΜΑΣ.

Το έφερε η περίσταση να εντρίψω λίγο στα σύμβολα.
Έτσι, όταν ακούω "καμαριέρα", κατανοώ κυβέρνηση.
Και όταν ακούω "αιδοίο", κατανοώ τριαντάφυλλο.

Γεννάται βεβαίως το ερώτημα, πως μπορεί να συσχετίζεται μια κυβέρνηση με ένα τριαντάφυλλο στην περίπτωση Στρως Καν;
Με ένα μόνο τρόπο: Πρόκειται για το τριαντάφυλλο πάνω στο φέρετρό της.

Για το φιάσκο του Στρος με την λεγάμενη, διάβασα πολλά και διάφορα: Θεωρίες ηθικής αξιολογήσεως, νομικής επιστήμης, θρησκευτικής προεκτάσεως του προτεσταντικού κώδικος περί αμαρτίας, αναλύσεις περί των σώψυχων του "εξουσιαστού φαλλοκράτη", για ποιο λόγο η δικαιοσύνη στο αμέρικα λειτουργάνει ενώ στο ελλάντα όχι, τι ήθελε προκύψει εάν η καμαριέρα ονομάζετο Τσέκου, που τα χαλάσανε ο Σαρκοζί με τον Καν όταν έστηναν την πλεκτάνη παράδοσης της Γαλλίας στα κλιμάκια της CIA σε κάποιο gay κλαμπάκι του Σανς Ελιζέ, για ποιους λόγους ο Καν είναι αντίπαλος του κατεστημένου των μεγάλοτραπεζών και έπρεπε να βγει από την μέση...
Θα μπορούσα ίσως μελετώντας όλα αυτά να υποστηρίξω διδακτορική διατριβή σε κάποιο σοβαρό κολέγιο, ή να διεκδικήσω θέση θυρωρού σε κάποια πολυεθνική κατασκευής προφυλακτικών νέας τεχνολογίας, ή έστω να γράψω ένα μικρό δοκίμιο σεξολογίας, για ποιο λόγο στην παραστατική της τσόντας συχνά επιχειρείται η διέγερσις μέσω του φετίχ της καμαριέρας. Όμως πάσχω από στομαχόπονους τελευταία. Γιατί - όχι μόνο μια ζωή - εδώ και πολλές, πάρα πολλές ζωές μου σερβίρουν την ίδια και την ίδια σαπουνόπερα ως παράσταση θεάτρου του παραλόγου. Και εγώ πλέον ξερνάω. Ξερνάω σας λέω, σε βαθμό που με λυπήθηκαν ο Μπέκετ και ο Ιονέσκο. Ανθρώποι που γνωρίζω μόνο κατ΄όνομα και που τσιτάρω χωρία τους στις καφετέριες μόνο και μόνο για να πείσω να καμιά καμαριέρα, ώστε να μην υποχρεωθώ να κάνω χρήση βίας και άντε μετά να διαβάζεις όλα αυτές τις πραγματείες που θα γράφονται για την πάρτη σου.

Μόλις διάβασα το φιάσκο με τον Στρως κατάλαβα...
Η κυβέρνηση ΓΚΑΠ ήταν τελειωμένη... Είχε κλείσει άνωθεν τον κύκλο της ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΑΣΗ.
Και έπρεπε να την κάνουν όλη η παρέα με απαλά πηδηματάκια.

Λυπάμαι για την διαπίστωση, ότι μόνο δυο πρόσωπα στην Ελλάδα είμαστε σε θέση να επεξεργαζόμαστε σοβαρές πολιτικές αναλύσεις. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και εγώ. Ο κύριος Κώστας, επειδή διακήρυξε το περίφημο: "Σε μερικά χρόνια θα έχουν όλοι ξεχάσει και δεν θα μιλάει κανείς για ότι έχει συμβεί". Και εγώ επειδή είμαι εις θέσιν να τον κατανοώ και να του δίνω δίκιο.

Ο Λευτεράκης την έκανε με απαλά πηδηματάκια τον Νοέμβριο του 1920 στο Παρίσι, αφού προηγουμένως φρόντισε να στήσει εκλογές και να ηττηθεί εκλογικά εν μέσω πολέμου. Στην "πόλη του φωτός" (στο Παρίσι έτυχε να πάω, δεν κατάλαβα όμως ποιο από τα πολλά φώτα που είδα, στάθηκε αιτία αυτού του τίτλου τιμής) είχε υπογράψει ο Λευτεράκης τρεις μήνες πριν, τον Αύγουστο την συνθήκη των Σεβρών, που έκανε την Ελλάδα από χώρα τόση δα, "χώρα των τριών ηπείρων και των πέντε θαλασσών". Αφήνω κατά μέρος, ότι αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα της ξενόδουλης υποχωρητικότητος του Βενιζέλου, αλλά της μαχητικής στρατηγικής και του αγώνος των Βασιλικών και ερωτώ: Αφού δήθεν θριάμβευσες προηγουμένως Λευτεράκη, γιατί φρόντισες να την κάνεις με απαλά πηδηματάκια;
Ο Λευτεράκης έγραφε στον Λόυντ Τζωρτζ:
"Δεν πρέπει να καταδικάσουμε τον ελληνικό λαό που είχε σαφώς κουραστεί από τον πόλεμο, επειδή είναι γεγονός ότι βρέθηκα στην ανάγκη να συνεχίσω την επιστράτευση επί δυο χρόνια μετά την ανακωχή και ότι δεν υπήρχε ασφαλές σημείο που να δείχνει αποστράτευση.."
Είναι όμως κατανοητό, ότι οι λόγοι του στημένου φευγιού ήταν άλλοι: Το φόρτωμα της προγραμματισμένης ήττας από τον αρχιτέκτονά της, αλλά στους αντιπάλους του.

Γι΄αυτό τον λόγο ισχυρίζομαι ότι ο κύκλος του ΓΚΑΠ και παρέας κλείνει άνωθεν ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΦΑΣΗ.

Διότι ο Λευτεράκης επέστρεψε το 28. Αφού αρχιτεκτόνησε την εκδίωξη των Ελλήνων με την μικρασιατική καταστροφή ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΞΕΝΟΔΟΥΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ στα πλαίσια της "ελληνοτουρκικής φιλίας" σε συνεργασία με τον δήμιο των λαών Μουσταφά Κεμάλ. Ώστε να γίνουν οι χώροι πληθυσμιακά όμογενείς, να στηθεί από την μια το δούλεμα της "τουρκικής πατρίδας" μέσα στους ζωτικούς χώρους του ελληνισμού, με τον τελικό εκτουρκισμό των εξισλαμισμένων λαών - κυρίως Ελλήνων - και από την άλλη να μπει το πανωσήκωμα στην παράγκα της Ψωροκώσταινας, ως γεωγραφική επέκταση του αγγλικού προτεκτοράτου.

Τώρα, εάν έχει προγραμματιστεί η αποπομπή της παρέας ΓΚΑΠ, δεν αφήνεις να το κάνει αυτό το αυθόρμητο κίνημα. Το οργανώνεις ως εξουσία, διότι μόνον το κράτος είναι εις θέσιν να κάνει επανάσταση εναντίον του εαυτού του. Διότι εάν ήσαν τα πράγματα διαφορετικά, δεν συνελάμβαναν μόνο τον Στρως με την καμαριέρα αλλά και θα πέφτανε ποινές πολύ πιο χοντρές, από την αναμενόμενη αθώωση μετά την εικονική καταδίκη. Διότι τότε, θα κάναμε λόγο για ομαδικό βιασμό καμαριέρας από ολόκληρη άρχουσα τάξη, που θα είχε αποφασίσει να την κάνει με απαλά πηδηματάκια, έμπροσθεν ανερχομένου και μη ελεγχόμενου λαϊκού κινήματος.

Φρονώ ότι δεν θα φύγει με ελικόπτερο, ποδήλατο ή κανό, όπως έχει γραφεί, αλλά με κάποιο αξιοπρεπέστατο μέσο μεταφοράς. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΘΡΙΑΜΒΙΚΑ. Ίσως αυτό να είναι το σφραγισμένο τραίνο του Λένιν. Διότι όλα τα καλά κρασιά είναι σφραγισμένα και οι κολλητοί έχουν την σφραγίδα στο μέτωπο και το χέρι. ΚΑΙ ΘΑ ΑΓΑΠΗΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ.

ΤΟ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΑΔΩΝΗΣ: ΕΓΓΥΗΘΗΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΑΜΕ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΜΕΡΙΚΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ. ΟΜΩΣ ΕΓΓΥΗΘΗΚΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΛΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΠΑΛΑ ΠΗΔΗΜΑΤΑΚΙΑ ΟΤΑΝ ΕΛΘΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ Η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.

ΕΤΣΙ ΑΦΟΥ ΦΥΓΟΥΜΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝΕ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ. ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙΝΑΣΕΤΕ. ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ.

Ά ρε Λευτεράκη χώρα που σκάρωσες. Των τριών ηπείρων και πέντε θαλασσών. Του ατέρμονου κεμαλοβενιζελισμού.

Και μια συμβουλή προς το κράτος: Απολύστε καμιά καμαριέρα για να αποσυμφορηθούν επί τέλους τα σωφρονιστικά ιδρύματα.

Υστερόγραφον:
Διαδίνουν ότι τον Ελληνικό στρατό κατατρόπωσε ο Κεμάλ με κάποιους δήθεν ξυπόλυτους "τσέτες".
Ποιους τσέτες;
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν και κατά την φάση προ της διαλύσεώς της ένα συγκρότημα της στρατοκρατικής γραφειοκρατίας με σώμα πενήντα χιλιάδων αξιωματικών. Άψογα εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων από την μιλιταριστική μηχανή της Πρωσίας. Μετά την διάλυση του καθεστώτος των Νεοτούρκων και την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Άγγλους, αυτός ο καλολαδωμένος πολεμικός μηχανισμός των 50.000 στελεχών πέρασε στην παρανομία, έχοντας στην διάθεσή του ένα άψογο εξοπλισμό. Αυτοί ήταν οι "άτακτοι" τσέτες, οι οποίοι αντιμετώπισαν με ένα ύπουλο επιτελικό σχέδιο προσχεδιασμένης εγκαταλείψεως από τους συμμάχους τον εξουθενωμένο από την πολυετή επιστράτευση και στερημένο από ανεφοδιασμό Ελληνικό στρατό.

Πηγή (αστείρευτη): Μποτίλια στο Πέλαγος

Όταν ο Ευρυβιάδης συνάντησε τον Θεμιστοκλή η αλλιώς όταν η πολιτική σκοπιμότητα συναντά την Ιστορική παραχάραξη.

Εδώ και τέσσερις μέρες οι δύο πολιτικοί αρχηγοί Αντώνης Σαμαράς και Γιώργος Καρατζαφέρης έχουν βαλθεί να αλλάξουν την Ιστορία που έγραψε ο Ηρόδοτος και μάθαμε στο Γυμνάσιο, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν μια γνωστή πολιτική εντυπώσεων που μας έχει φέρει ως εκεί που δεν πάει άλλο. Την αρχή την έκανε ο κ. Καρατζαφέρης ο οποίος βγαίνοντας από την σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών σε μια από τις δραματικότερες στιγμές της Ελληνικής Μεταπολιτευτικής Ιστορίας, μας είπε ότι ο Ευρυβιάδης και ο Θεμιστοκλής συμφώνησαν να γίνει η ναυμαχία στην Σαλαμίνα και έτσι τους έγραψε η Ιστορία. Αυτό όμως απλούστατα δεν ισχύει αφού όλοι μας χάρις τα βιβλία Ιστορίας του Γυμνασίου γνωρίζουμε πως ο Ευρυβιάδης ΥΠΕΚΥΨΕ στον εκβιασμό του Θεμιστοκλή να ναυμαχήσει στην Σαλαμίνα, απόφαση όμως που τελικώς δεν είχε κανένα αντίκρυσμα αφού οι περισσότεροι Πελοποννήσιοι ετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν την Ελληνική παράταξη στην Σαλαμίνα και να πλεύσουν στον Ισθμό σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο που είχε εκπονηθεί. Τελικώς η διάσπαση των Ελλήνων αποφεύχθη γιατί ο Θεμιστοκλής έστειλε ένα μυστικό μήνυμα στον Ξέρξη με το οποίο τον συμβούλευε να κυκλώσει τους Έλληνες και να τους εμποδίσει να διαφύγουν, κάτι που ο Ξέρξης πέφτοντας στην παγίδα τελικώς έπραξε. Άρα η συμπαράταξη των Ελλήνων και η λαμπρή τους νίκη στην Σαλαμίνα έγινε λόγω του τεχνάσματος του Θεμιστοκλή, ή του λάθους του Ξέρξη ή και των δύο μαζί, πάντως όχι λόγω της συμφωνίας Ευρυβιάδη - Θεμιστοκλή ( η οποία είχε προέλθει έτσι και αλλιώς εκβιαστικά και όχι λόγω συναίνεσης).

Όσο για την απάντηση του κ. Σαμαρά ότι δήθεν ο Ευρυβιάδης και ο Θεμιστοκλής τα βρήκαν για να πολεμήσουν τον εχθρό και όχι για να συνθηκολογήσουν, θυμίζω κάτι αυτονόητο: ποτέ δεν τέθηκε  σε αμφισβήτηση στο συμβούλιο που έγινε στην Σαλαμίνα αν θα πολεμούσαν τον Ξέρξη ή θα συνθηκολογούσαν. Η διαφωνία τους ήταν πάνω στην στρατηγική και την τακτική που θα ακολουθούσαν στην ναυμαχία που θα έκρινε το μέλλον της Ευρώπης.   
Δεν ξεπερνώ το γεγονός ότι η απάντηση Σαμαρά παραδέχεται ως σωστή την Ιστορική τοποθέτηση της αρχικής δήλωσης Καρατζαφέρη περί σωτήριας συμφωνίας Ευρυβιάδη - Θεμιστοκλή, ενώ είχε τον απαιτούμενο χρόνο να ενημερωθεί από τους συμβούλους του.

Ο προβληματισμός μου δεν περιορίζεται μόνο στο γεγονός ότι οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί ταγοί της Χώρας κακοποίησαν την Ελληνική Ιστορία για να την χωρέσουν στα καλούπια της πολιτικής εντυπώσεων κάτι άλλωστε που μας έχουν συνηθίσει όλα τα κόμματα στην Ελλαδα. Περισσότερο με προβληματίζει το γεγονός ότι σε μια τέτοια χοντροκοπιά που ακούστηκε και που δέχτηκε τόση μαζική προβολή από τα ΜΜΕ, κανείς δημοσιογράφος, η εκπαιδευτικός, η άνθρωπος των γραμμάτων δεν αντέδρασε. Ίσως να αντιδράσει κάποιος από τα υπόλοιπα κόμματα αν σε επόμενες δηλώσεις τους οι κ.κ. Καρατζαφέρης και Σαμαράς μας πουν ότι ο Ευρυβιάδης ψήφιζε ΛΑ.Ο.Σ. και ο Θεμιστοκλής ψήφιζε Νέα Δημοκρατία!! Ωραίο και εθνικά χρήσιμο είναι να χρησιμοποιούμε στον καθημερινό πολιτικό λόγο παραδείγματα από την Ιστορία μας, φτάνει να τα γνωρίζουμε καλά και να ταιριάζουν με την περίσταση.

Ι. Β. Δ.
   
Η εξιστόρηση των γεγονότων από τον Ηρόδοτο σε ελεύθερη απόδοση

Μετά τις Θερμοπύλες, ο περσικός στρατός έκαψε τις πόλεις της Βοιωτίας που δεν παραδώθηκαν, τις Πλαταιές και τις Θεσπιές - πριν βαδίσει για να καταλάβει την άδεια πλέον Αθήνα^[39]. Ωστόσο, στη Σαλαμίνα, ο Ευρυβιάδης και οι σύμμαχοί του (στην πλειοψηφία Πελοποννήσιοι) σκέπτονταν να εγκαταλείψουν τα στενά και να πάνε με τον στόλο τους στον κόλπο των Κεχριών για να υπερασπιστούν τον Ισθμό της Κορίνθου, καταστρέφοντας τον μοναδικό δρόμο που οδηγούσε εκεί, και χτίζοντας ένα τείχος γύρω του^[40].

Ο Θεμιστοκλής όμως υποστήριζε ότι ο στόλος έπρεπε να μείνει στη Σαλαμίνα και στα στενά της, μπροστά στα σημερινά Αμπελάκια, για να ναυμαχήσει. Όταν στο συμβούλιο που έγινε στη Σαλαμίνα, ο Θεμιστοκλής μέσα στην ορμή του μίλησε πριν από τον Ευρυβιάδη, ο Κορίνθιος ναύαρχος Αδείμαντος τού είπε ότι αυτούς που στους αγώνες ξεκινούν πριν δοθεί το σύνθημα, τους ραπίζουν. Ο Θεμιστοκλής τού αποκρίθηκε αμέσως ότι και αυτοί που ξεκινούν πολύ μετά το σύνθημα δεν παίρνουν βραβείο. Τότε, ο Ευρυβιάδης θύμωσε και σήκωσε το ραβδί του για να χτυπήσει τον Θεμιστοκλή. Ο Θεμιστοκλής όμως αντί να οργισθεί, είπε τη διάσημη φράση: "Πάταξον μεν, άκουσον δε". Ο θυμός του Ευρυβιάδη τού πέρασε αμέσως κι έτσι διατηρήθηκε η ψυχραιμία που ήταν απαραίτητη.
Ο Αδείμαντος επέμενε ότι ο στόλος πρέπει να συγκεντρωθεί στις ακτές του Ισθμού για να μπορούν να σταματήσουν τους Πέρσες^[41]. Ωστόσο, ο Θεμιστοκλής ισχυρίστηκε ότι πρέπει να επιτεθούν, με στόχο την απόλυτη καταστροφή της ναυτικής υπεροχής του περσικού στόλου. Αναφέρθηκε δε στη ναυμαχία του Αρτεμισίου, λέγοντας ότι «η μάχη σε κλειστό χώρο θα λειτουργήσει προς όφελος μας»^[41]. Όταν όμως ο Αδείμαντος αποκάλεσε μέσα στο συμβούλιο τον Θεμιστοκλή άπατρι, επειδή ο Ξέρξης είχε κυριεύσει την Αθήνα, ο Θεμιστοκλής αγανακτισμένος του είπε ότι οι Αθηναίοι έχουν πατρίδα τους τις 200 τριήρεις τους και αν μπουν σ' αυτές και πάνε στην Ιταλία μπορούν να αποκτήσουν καλύτερη πατρίδα από την Κόρινθο και οι Έλληνες θα θυμηθούν τα λόγια του γιατί θα μείνουν χωρίς στόλο. Τότε ο Ευρυβιάδης υποχώρησε ^[42] αλλά οι άλλοι στρατηγοί βλέποντας την Αθήνα να καίγεται και τον εχθρικό στόλο να βρίσκεται στο Φάληρο, ετοιμάζονταν να μπουν στα πλοία και να πλεύσουν στον Ισθμό.
Τότε ο Θεμιστοκλής έστειλε κρυφά στο εχθρικό στρατόπεδο τον παιδαγωγό των παιδιών του, τον Σίκινο, ο οποίος ήξερε περσικά γιατί ήταν από τους Έλληνες της Ασίας, να αναγγείλει στους Πέρσες στρατηγούς ότι οι Έλληνες που ήταν στη Σαλαμίνα σκοπεύουν να φύγουν και ότι ο περσικός στόλος έπρεπε αμέσως να τους περικυκλώσει^[43] και να τους επιτεθεί, για να τους καταστρέψει όλους μαζί. Παράλληλα με μήνυμα στον Ξέρξη ο Θεμιστοκλής διακήρυσσε ότι «είναι με τη πλευρά του βασιλιά και ότι πιστεύει ότι ο βασιλιάς θα επικρατήσει, και όχι οι Έλληνες»^[43].
Αυτά ήταν τα νέα που ήθελε να ακούσει ο Ξέρξης - ότι οι Αθηναίοι ίσως ήθελαν να υποταχθούν σε αυτόν και ότι ήταν ικανοί να καταστρέψουν τον υπόλοιπο συμμαχικό στόλο. Έτσι, ο περσικός στόλος στάλθηκε για να περικυκλώσει τον ελληνικό στόλο. Ο Ξέρξης διέταξε να στηθεί ένας θρόνος στο Αιγάλεω Όρος (κοντά στα Στενά) για να παρακολουθεί και να καταγράφει τα ονόματα των διοικητών που εκτέλεσαν σωστά τις διαταγές του.

πηγές

http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page


Ηροδότου Ιστορία Βιβλίο Η΄ (Ουρανία)

Δημοσιεύθηκε από: Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Τα συμπεράσματα της εβδομάδας...

Τελικά το πρόβλημα της Ελλάδος είναι οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές.
Η συνεννόηση των «πατριωτών» πολιτικών δεν επετεύχθη, λόγω των «spreads» που καταγράφονται ανάμεσα στα οικονομικά επιτελεία των εγχώριων και των ξένων «ειδικών».

Τελικά το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οι αποκρατικοποιήσεις και η δημόσια περιουσία.
Η συνεννόηση στο ξεπούλημα επετεύχθη, χάρις στην κοινή χάραξη επιλογής αυτού που θα την διαχειριστεί.

Τελικά το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι το Μνημόνιο και η Δανειακή σύμβαση, αλλά κάποιοι όροι αυτού.
Η συνεννόηση των «πατριωτών» πολιτικών, χάθηκε κάπου ανάμεσα στην μετάφραση των ανωτέρω.

Τελικά το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι το μαύρο χρήμα που είναι το πρώτο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας.
Η συνεννόηση στο «πλύσιμο» επετεύχθη, χάρις στις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα...τα χρηματοπιστωτικά στεγνοκαθαριστήρια.

Τελικά το πρόβλημα της Ελλάδος είναι ο Ευρυβιάδης, ο Αλκιβιάδης και ο Μεταξάς.
Οι δύο πρώτοι είπαν Ναι και πολέμησαν τον κοινό εχθρό, ενώ ο δεύτερος είπε Όχι και πολέμησε επίσης τον κοινό εχθρό.
Οι «δικοί» μας σήμερα, ενώ βλέπουν τον κοινό εχθρό, άλλοι λένε Ναι και άλλοι Όχι, και όλοι μαζί αφήνουν τον κοινό εχθρό να προελαύνει.
Στην ρήση «ο καιρός γαρ εγγύς», απαντούν «μακριά κι αλάργα».

Τα ανωτέρω, δεν αφορούν ΚΚΕ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α που ασχέτως των ιδεοληψιών που τους κατατρέχουν τηρούν, με την στάση τους, τον λόγο τους.

Στο εξωτερικό τα παληκάρια των Διεθνών Χρηματοπιστωτικών Οργανισμών, σφάζονται στην ποδιά της χρεωκοπούσης Ελλάδος.
Το Δημόσιο έλλειμμα και το Χρέος, ενώ παγκοσμίως είναι μία αρρώστια διαχρονική, και έτσι θα μείνει, εδώ παρουσιάζεται ωσάν καρκίνος σε προχωρημένο στάδιο με τάσεις κολλητικές.
Αποτελεί, ως τακτική, το απαραίτητο κανναβούρι, για να μπορούν να κελαηδούν τα διάφορα εδώδιμα αλλά και εξωτικά πτηνά.

Από την άλλη δεν κρύβουν ότι το ουσιαστικό τους πρόβλημα είναι η διασπορά των Ελληνικών ομολόγων στις «αποθήκες τους», και το διαδοχικό κόστος που θα επιφέρει ενδεχόμενο κούρεμα ή άλλη «πιστωτική πράξη».
Αυτά τρέχουν να καλύψουν, και όχι το Δημοσιονομικό μας πρόβλημα.
Μόλις βρουν την λύση, λέμε τώρα, απλά θα μας κουνήσουν το μαντήλι.

Τα εγχώρια πολιτικά πτηνά όμως, με εξαίρεση κάποιους Αρχαιοπτέρυγες, επειδή ανέκαθεν στην πολιτική τους ζωή ήταν τίμια, και επειδή θέλουν να κυκλοφορούν με ψηλά το κεφάλι, σπεύδουν να υποσχεθούν ότι θα τηρήσουμε την υπογραφή μας απέναντι στους δανειστές μας, συγγνώμη εταίρους μας ήθελα να πω.

Κλείνω την σύνοψη με μία αναφορά στους Έλληνες που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες.

-Καλά, βρε ανόητοι καναπεδάκηδες, δεν διαβάζετε ότι κάποιοι πονηροί κρύβονται πίσω από όλο αυτό τον χαβαλέ του φατσοβιβλίου;

Δεν καταλαβαίνετε ότι είναι επικίνδυνο να συναθροίζεστε άνω των τριών ατόμων, διότι υπάρχει περίπτωση να επικοινωνήσετε με τρόπο πέραν της τηλεόρασης και άλλων τινών μέσων αποβλάκωσης;

-Δεν διαβάζετε ότι ευφυή μυαλά έχουν χύσει τόνους σκέψεως προκειμένου να συλλάβουν τον τρόπο που θα μπορούν να σας καθοδηγούν;

Δεν καταλαβαίνετε ότι υπάρχει περίπτωση να τους βγάλετε άχρηστους;

-Δεν διαβάζετε ότι θα σας πλησιάσουν σε πρώτη ευκαιρία προκειμένου να καπελώσουν την αντίδρασή σας;

Δεν καταλαβαίνετε ότι υπάρχει περίπτωση να τους διαολοστείλετε και να διαρραγεί το πολιτικό σύστημα και οι ακόλουθοί του;

-Δεν διαβάζετε ότι κάποιοι εκμεταλλεύονται την αγανάκτησή (;) σας προκειμένου να την διοχετεύσουν κατά το δοκούν προς τα δικά τους συμφέροντα;

Δεν καταλαβαίνετε ότι υπάρχει περίπτωση να αντιστραφεί το παραπάνω;

Τι να πω και εγώ ο αφελής.
Και εγώ διαβάζω αλλά και προσπαθώ να καταλάβω.
Μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι, και οι επιλογές είναι ανοικτές.
Από την μία μπορούμε να επιστρέψουμε στην σιγουριά της θαλπωρής του καναπέως, και από την άλλη να βραχούμε και να μουσκέψουμε.

Υπάρχει πάντα και η περίπτωσις, να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τις ελπίδες μας σε αυτό το πολιτικό σύστημα που ποτέ μέχρι σήμερα δεν μας πρόδωσε.

Σάββατο σήμερα, και το βράδυ έχει τον τελικό του Champions League.
Στην Βαρκελώνη με αφορμή αυτό, λέμε τώρα, άδειασαν την πλατεία για τους προβλεπόμενους πανηγυρισμούς.
Εδώ, μάλλον, θα τις αδειάσουμε οικιοθελώς, για να πανηγυρίσουν τα ταχυφαγεία.

Σκόρπιες τελίτσες...

Τελεσίγραφο Κίνας προς ΗΠΑ.

Απετράπη θερμό επεισόδιο - Ακύρωση Τουρκικής άσκησης.

Islam's Gulem movement

Και ο κ. Δρούτσας στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών!

Ποιος είναι ο εμπνευστής της "κίνησης των αγανκτισμένων"; 

Μάθανε πως διαμαρτυρόμαστε...και πλάκωσαν και οι συντονιστικές.

Ήταν πολύς ο κόσμος Γιώργο...

Πριν από λίγο γύρισα από το Σύνταγμα.
Είχα πολλούς ενδοιασμούς πριν ξεκινήσω.
Η αλήθεια είναι ότι εάν δεν ήταν οι 300 δεν θα πήγαινα.
Είπαν ότι κάποιοι πονηροί βρίσκονταν από πίσω.
Είπαν ότι θα είναι άλλη μία "πορτοκαλί" επανάσταση.
Είπαν ότι την διαφήμιζε η Αλ Σάλεχ.
Είπαν ότι τα μαμόθρεφτα του φατσοβιβλίου και του τουϊτυ χαβαλεδιάζουν.
Είπαν ότι είχαν απαγορεύσει τις σημαίες γενικώς.
Είπαν, και τι δεν είπαν, προκειμένου να μην κατέβει ο κόσμος.
Η είδηση περί της συγκέντρωσης ανεβοκατέβαινε από τα κεντρικά σημεία των δημοφιλών ιστοσελίδων με τους πολλούς αναγνώστες.

Εγώ είπα, ότι εάν δεν πάω, να κυκλοφορήσω, να επικοινωνήσω, να κοιτάξω τα πρόσωπα δεν θα μπορούσα να έχω μία καλύτερη εικόνα.

Πήγα λοιπόν και να τι είδα.

Νωρίς, γύρω στις έξι, μαζεύτηκε πολύ νεολαία, τα μαμόθρεφτα που έλεγαν, ακριβώς στο κέντρο απέναντι από την Βουλή.
Λίγος χαβαλές, λίγη περιέργεια, λίγο i-phone ανά χείρας, αλλά και συμμετοχή στο σύνθήμα περί κλεφτών, στις μούτζες αλλά και δεκτικοί στο να συζητήσουν μαζί σου.
Δεν ήταν αγανακτισμένοι.

Ξεκινούν τα συνθήματα: Αέρα να φύγει η χολέρα, κλέφτες, ...η χούντα δεν έφυγε το '73...μούτζες εν χορώ, και χειροκροτήματα στην εμφάνιση λίγων Ελληνικών σημαιών.

Λίγο πιο πίσω περαστικοί, περίεργοι που άρχισαν να σταματάνε.
Ρωτάγανε περί τίνος πρόκειται, κουνούσαν καταφατικά το κεφάλι και παρέμεναν.
Δεν ήταν αγανακτισμένοι.

Ο χώρος της πλατείας δεν είχε πολύ κόσμο στην αρχή λόγω του ότι ακόμα είχε αρκετή ζέστη οπότε και κατέφευγαν στο χορτάρι και κάτω από τα δέντρα.
Ήταν μεγαλύτερες ηλικίες, σε παρέες, όπου μιλάγανε, κυρίως, για διάφορα άλλα θέματα περιμένοντας να δουν εάν θα πυκνώσει ο κόσμος.
Ήταν σε γενικές γραμμές ενημερωμένοι για όσα συζητούνται στο διαδίκτυο.
Δεν ήταν αγανακτισμένοι.

Μετά την πρώτη περιπλάνηση, πήγα για να πάρω ένα καφέ, και να καθίσω για λίγο, διότι αποφάσισα να επιμηκύνω την παραμονή μου.
Έχει ήδη πάει επτά και μισή, όταν επιστρέφω.
Ο κόσμος έχει πυκνώσει πολύ.
Οι κουβέντες είχαν ανάψει.
Οι ηλικίες είχαν διευρυνθεί.
Ο κόσμος μιλάει μεταξύ των, και δείχνει να θέλει να επικοινωνήσει επιτέλους, ξεφεύγοντας από την απομόνωση του μικρόκοσμού του.
Είδα πολλούς σε μεγάλη ηλικία, που κάθονταν και συζητούσαν με συγκατάβαση.
Κάποιοι ήρθαν με τα ποδήλατα, και κάποιοι έφεραν και τα σκυλάκια τους.
Αλλά δεν είδα και πάλι αγανακτισμένους, παρά πολύ λίγους.

Έφθασε και η πορεία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, και κάλυψε την Σταδίου.
Χειροκροτήματα στην αρχή, αλλά, από ότι άκουσα, και αποδοκιμασίες στους συνδικαλιστές.
Φάνηκε και μία σημαία πορτοκαλί από την ΟΛΜΕ με κακρύ κοντάρι, μάλλον για να τραβήξει την προσοχή.
Στο κάτω μέρος της πλατείας, είδα και κάτι κοπέλες να μοιράζουν φυλλάδια του ΠΑΜΕ.

Ο κόσμος έχει γίνει πολύς, και είναι δύσκολη η κυκλοφορία σε διάφορα σημεία.
Κάθομαι σε ένα παγκάκι στον χώρο της πλατείας, ανάμεσα από έναν 65άρη και δύο γυναίκες γύρω στα 45.
Ακούω την μία κυρία να μιλάει στο κινητό της.
Έχει καλέσει σπίτι της και μιλάει στα παιδιά της ρωτώντας εάν διαβάζουν η χαζολογάνε. Προφανώς την ρωτάνε τι γίνεται, διότι απαντάει ότι έχει πολύ κόσμο αν και είναι σίγουρη ότι το βλέπουνε στι διαδίκτυο αντί να διαβάζουν.
Ο 65άρης με ρωτάει πως τα βλέπω τα πράγματα, και στην κουβέντα πάνω μου εκμηστηρεύεται ότι δεν βλέπει αγανάκτηση, και ότι ο κόσμος δεν έχει καταλάβει ότι τα χειρότερα έρχονται. Μου λέει επίσης ότι η γενιά του επειδή ακριβώς γνώρισε και φτώχια και διχόνοια, έκανε το λάθος να θέλει να τα αποκρύψει από τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα τα προστατέψει, ώστε να μην μεγαλώσουν με άσχημες παραστάσεις.
Αλλά δυστυχώς, μου είπε, ταυτόχρονα τους κρύψαμε την αλήθεια αλλά και το να μάθουν να αμφισβητούν.

Πολλοί παραπονιούνται ότι δεν πιάνουν τα κινητά τους, και αμέσως ο νους τους πάει στην προσπάθεια κάποιων για απόπειρα ελέγχου της διάχυσης της άμεσης ενημέρωσης.
Κάποιος που φάνηκε να γνωρίζει, μας είπε ότι είναι φυσιολογικό, από την στιγμή που τόσος πολύς κόσμος προσπαθεί να επικοινωνήσει από συγκεκριμένο χώρο μιας και οι κεραίες των εταιρειών, έχουν συγκεκριμένη δυνατότητα εκπομπής και λήψης κλήσεων, εξ΄ου και οι καθυστερήσεις.
Με την τεχνολογία τελικά, ποτέ δεν είσαι σίγουρος.

Έχει φθάσει δέκα ο κόσμος αρχίζει και φεύγει αλλά και συνεχώς έρχεται.
Από το μετρό πολλοί φεύγουν αλλά και πολλοί έρχονται, το αδιαχώρητο.

Στην γωνία απέναντι από την Μεγάλη Βρεττανία, εχουν στήσει την προσπάθειά τους οι 300 Έλληνες, εδώ και 4 ημέρες.
Ζητούν δημοψήφισμα για το μνημόνιο, το απεχθές χρέος, την βουλευτική ασυλία, το δημοκρατικό πολίτευμα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
Ζητούν από τον κόσμο να υπογράψει, αλλά και εθελοντικά να τους πλαισιώσει ώστε να μπορούν να καλύψουν όλο το 24ωρο, με βάρδιες αυτήν την προσπάθεια.
Όλους τους διακρίνει μία ειλικρίνεια, μπόλικο πάθος, ανιδιοτέλεια και πίστη σε αυτό που κάνουν.
Μιλάνε με τον κόσμο, τους εξηγούν τον σκοπό τους, τους τονίζουν την καθαρότητα της προσπάθειάς τους από κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Ο κόσμος υπογράφει σωρηδόν.

Κάποια από αυτά που προειδοποιούσαν οι υποψιασμένοι, πριν την σημερινή ημέρα, δεν επαληθεύθηκαν.
Κάποια, μένει να φανεί εάν θα επιβεβαιωθούν.
Πρώτη φορά τόσος κόσμος κάθισε στο Σύνταγμα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να τον έχει καλέσει κάποιο κόμμα ή κάποια συνδικαλιστική οργάνωση.
Δεν γνωρίζω εάν θα καπελωθεί αυτή η ημέρα και όσοι την τίμησαν.
Δεν γνωρίζω ποιοι το οργάνωσαν και σε τι αποσκοπούσαν.
Δεν γνωρίζω εάν ήταν κατευθυνόμενο.
Δεν γνωρίζω εάν είναι αγανακτισμένοι.

Εγώ προσωπικά ένοιωσα όμορφα ανάμεσα σε τόσο κόσμο, που με ψυχραιμία και χωρίς υστερίες θέλησε να διαδηλώσει και να επικοινωνήσει.
Θεωρώ ότι και ο κόσμος το χάρηκε και αισθάνθηκε ότι δεν είναι μόνος, και ότι για πρώτη φορά ένοιωσε ότι μπορεί να κάνει κάτι έστω και εάν είναι ένα μικρό βήμα.
Θεωρώ ότι σήμερα ο κόσμος μπορεί και να άρχισε να ξεμουδιάζει από το πιάσιμο της ακινησίας.
Μπορεί και πάλι, να κάνω λάθος.

Περισσότερο δε από όλα χάρηκα με το γεγονός ότι όλοι ανεξαιρέτως συμφωνούσαν στο ότι δεν γουστάρουν πλέον τα κόμματα, αλλά τους Έλληνες.
Ίσως αυτό ανησύχησε περισσότερο αυτούς που αντιδρούσαν στην σημερινή εκδήλωση.

Όταν διϋλίζεις τον κόνωπα...

Περί αγανακτισμένων πολιτών η συγκέντρωσις.

Είναι καλό ή δεν είναι;
Είναι καθοδηγούμενοι ή όχι;
Θα βγει κάτι καλό ή όχι;
Είναι όντως αγανακτισμένοι ή όχι;
Μήπως μας καπελώσουν;
Να πάω ή να μην πάω;

Εάν δεν πας δεν θα μάθεις ποτέ τίποτα από τα παραπάνω.
Εάν δεν είσαι τηλεκατευθυνόμενος, και έχεις μία βασική παιδεία και σκέψη, θα μορέσεις να δώσεις κατόπιν τις απαντήσεις.
Αρκεί να κυκλοφορήσεις ανάμεσα, να οσμιστείς τον αέρα, να κοιτάξεις τα πρόσωπα και να επικοινωνήσεις με όσους περισσότερους μπορείς.
Εάν ανησυχείς περισσότερο από όσο πρέπει, υπάρχουν σε μία γωνία και οι 300, βάλε μία υπογραφή και φύγε.

Στην φύση υπάρχει δράσις και αντίδρασις.
Στα ψυχιατρεία υπάρχει μόνον δράσις...των κατασταλτικών αντικαταθλιπτικών.

ΟΧΙ στην συναίνεση, ΝΑΙ στην επέκταση της εξαθλίωσης και της υποδούλωσης.

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, ο κ. Σαμαράς δεν στάθηκε άξιος των περιστάσεων.
Φοβούμενος να αναλάβει τις ευθύνες του, που απορρέουν από το θεσμικό του ρόλο, αρνήθηκε την ισοπεδωτική συναίνεση που του ζητούσε ο ΓΑΠ, έβαλε τους αστερίσκους του και τέλος τον παρακίνησε να αλλάξει μείγμα, συνταγή, διαδρομή και κατεύθυνση.
Για εκλογές ή δημοψήφισμα ούτε λόγος.

Ως άλλος Πόντιος Πιλάτος, ένιψε τας χείρας του, λέγοντας ότι δεν μπορεί να συναινέσει σε ότι βλάπτει την Πατρίδα αλλά και σε νέες θυσίες που βλάπτουν τον λαό χωρίς καμία προοπτική.
Σαν τα παιδιά που μαλώνουν, είπε εν ολίγοις, ή θα κάνετε αυτά που λέω εγώ, ή αλλιώς το κρίμα στον λαιμό σας.

Και επειδή οι λέξεις έχουν σημασία, σταχυολογώ.

Τόνισε επανειλλημένως, ότι η πολιτική του ΘΑΣΟΚ, είναι λανθασμένη, και όχι εγκληματική ή έστω ανόητη. Διότι το λάθος που επαναλαμβάνεται είναι προϊόν είτε ανόητου είτε βαλτού. Αν και οι κυβέρνηση συνδυάζει μοναδικά και αυτές τις δύο ιδιότητες
Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, μάλλον δεν περιλαμβάνεται στην πολιτική του ορολογία.

Είπε όχι στην νέα φοροεπιδρομή, όπως πάντα φωνάζει η κάθε Αντιπολίτευση, και το ξεχνάει όταν γίνεται κυβέρνηση.

«Μόνο καινούργιο στοιχείο της κυβερνητικής πολιτικής οι αποκρατικοποιήσεις. Όμως, σε πολλές περιπτώσεις δίνουν την εντύπωση ότι οδηγούνται σε εκποίηση, χωρίς αναπτυξιακή διάσταση και με πενιχρά αποτελέσματα σε διαλυμένο χρηματιστήριο…», πίσω από τις λέξεις πάλι κρύβεται ο Αντώνης. Δεν τολμά να ονοματίσει το ξεπούλημα.

«Υπάρχουν μεμονωμένα θετικά στοιχεία, όπως οι συμβάσεις εκμετάλλευσης λιμανιών και αεροδρομίων. Τα προτείναμε από το Δεκέμβριο του 2009. Τώρα μόλις τα εξήγγειλε η κυβέρνηση. Ή όπως η διαφαινόμενη πρόθεση του κ. Παπανδρέου να υιοθετήσει και κάποιες από τις προτάσεις μας στο Ζάππειο-ΙΙ: αυθαίρετα, επαναπατρισμός κεφαλαίων, εργασιακή εφεδρεία».

Αυθαίρετα = μόνιμη πηγή εσόδων για το κράτος και μόνιμη πηγή εκβιασμού για τους αυθαιρετούντες.

Επαναπατρισμός κεφαλαίων = κολυμβήθρα του Σιλωάμ για παντός είδους μαύρο χρήμα ακόμα και για αυτό που προήλθε από τις, σε αρχείο πλέον, υποθέσεις πρασινομπλέ σκανδάλων. Αυτή η πρόταση συνοδεύεται και από την κατάργηση του πόθεν έσχες για κάθε αγορά, είτε αφορά οικόπεδο είτε επιχείρηση κοινής ωφελείας. Φέρτε το χρήμα και με την διαφάνεια θα ασχοληθούμε σε επόμενο τέρμινο. Η χαρά των Ελλήνων διαπλεκομένων που υποτίθεται καταπολεμούνται από τον Μπαϊραχτάρη και δώθε. Ανάσα στις τράπεζες, στους εργολάβους και στους ΜΜΕατζήδες.

Εργασιακή εφεδρεία = το νέο επάγγελμα το νεοέλληνα. Και τώρα εγώ θα κάααθομαι και εάν με φωνάξουν βλέπουμε. Ίσως η πιο πρωτοποριακή και αναπτυξιακή πρόταση που έχει γίνει. Οι αποδεδειγμένα, όποιοι, πλεονάζοντες δημόσιοι υπάλληλοι θα στριμωχτούν οικονομικά αλλά θα διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Ούτε λόγος για επαναξιολόγηση αυτών, ξεκαθάρισμα και άδειασμα θέσεων για υποψήφιους με περισσότερες ικανότητες και όρεξη για εργασία αφού δέχεται να παγώσουν οι προσλήψεις για πέντε χρόνια. Εναπόκειται στην επανεκκίνηση της οικονομίας το μέλλον τους στον καθαγιασμένο ιδιωτικό τομέα που πάντα λειτουργούσε με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια. Μάλλον θα ξέχασε το νέο καθεστώς εργασιακής ανυποληψίας και ανασφάλειας, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Δεδομένο όμως ότι υπάρχουν πλεονάζοντες δημόσιοι υπάλληλοι. Δεδομένο και το ότι δεν τους πειράζουμε αφού είναι πελάτες μας, συγγνώμη...ψηφοφόροι μας.

Και κάτι εξ ίσου σημαντικό: Κανένας στην κυβέρνηση δεν δίνει καμία εξήγηση γιατί η συνταγή αυτή απέτυχε σε όλα… Και κανείς τους δεν αναλαμβάνει ευθύνη για τις θυσίες που πήγαν χαμένες…Σήμερα υποβάλλουν τον Ελληνικό λαό σε νέες θυσίες. Χωρίς καμιά προοπτική, αφού επαναλαμβάνουν σήμερα όσα απέτυχαν ως τώρα. 

Εδώ τους μαλώνει κουνώντας το δάχτυλο, αντί να τους ξεχέσει πατόκορφα.

Η κοινωνία επιθυμεί συναίνεση σε ό,τι είναι ωφέλιμο. Όχι σε ό,τι βλάπτει την πατρίδα. Η κοινωνία αναζητεί συναίνεση για αλλαγή κατεύθυνσης. .Όχι συμφωνία κορυφής για να παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στο ίδιο αδιέξοδο. Κάτι τέτοιο αφήνει έξω την κοινωνία… Τέτοια συναίνεση δεν δίνω.

Ο απαραίτητος χαιρετισμός προς την κοινωνία που περίμενε με αγωνία τις θέσεις του. Ας κόψετε τον λαιμό σας, άλλωστε εσείς τον ψηφίσατε.

Με το Ζάππειο ΙΙ, υπέδειξα το δρόμο Επανεκκίνησης της οικονομίας και Επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου. Η κυβέρνηση δεν τολμά να κάνει Επανεκκίνηση και δεν σκέφτεται να κάνει Επαναδιαπραγμάτευση. Επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος και ξεπερνά τα όρια αντοχής της οικονομίας και του λαού μας.

Εδώ είναι και το ζουμί. Επαναλαμβάνει την δέσμευσή του προς την τρόϊκα ότι θα τηρήσει τις υπογραφές της κυβέρνησης. Τώρα τι σόι επαναδιαπραγμάτευση μπορείς να κάνεις όταν είσαι με την πλάτη στον τοίχο, και αφήνοντας τον καιρό να περνάει εις βάρος της Χώρας και των όποιων πλεονεκτημάτων, ακόμα, διαθέτεις, μόνο ο ίδιος και οι φωστήρες που τον περιβάλλουν γνωρίζουν.
Δεν κάνει καμία αναφορά για την δανειακή σύμβαση και τους επαχθείς - εχθρικούς όρους που περιέχει, και ενώ ακόμα βρίσκεται σε κάποιο συρτάρι της Βουλής περιμένοντας να ψηφιστεί, παρά την ευρεία διάδοσή της στην κοινωνία την οποία επικαλείται μόνο όταν τον βολεύει. Ποια όρια αντοχής θεωρεί ότι έχουν ξεπεραστεί, και τι κάνει για αυτό;

Εμείς παραμένουμε αντίθετοι. Και προωθούμε την Επανεκκίνηση ως μόνο δρόμο για να βγούμε από το αδιέξοδο.

Στην κλήση που του έκαναν οι ψηφοφόροι του αλλά και πολλοί άλλοι πολίτες, η απάντηση είναι...η κλήση σας προωθείται!

Έτσι την ερμήνευσα λοιπόν εγώ την σημερινή στάση του κ Σαμαρά.
Όχι βέβαια πως περίμενα κάτι συνταρακτικά διαφορετικό από κάποιον που επί 18 μήνες έχει προτεραιότητα την μπετονοποίηση της θέσης του στο κόμμα μέχρι να νοιώσει ικανός να εκμεταλλευθεί την βέβαιη πτώση του ΠΑΣΟΚοκαθεστώτος και να βγει εμπρός σαν η μοναδική και ακλόνητη λύση που έχουν οι πολίτες.

Και είναι πολύ πιθανόν βέβαια, να κάνω λάθος, εάν συνυπολογίσω τις ζητωκραυγές των οπαδών του μετά τις δηλώσεις του.

Όμως θεωρώ κ. Σαμαρά, ότι κάποια μέρα, κάποιος, θα σας στείλει ένα γράμμα μιλώντας μέσα από αυτό, για τις ευκαιρίες που σπαταλάτε μέρα με την ημέρα προκειμένου να σώσετε οτιδήποτε αν σώζεται, με το ύφος και τον λόγο που χρησιμοποιείται εσείς όταν απευθύνεσθε στους πολίτες, δηλαδή αυτόν της καρδιάς και του συναισθήματος, και όχι τον επικριτικό τον δικό μου, εκφράζοντας το παράπονο γιατί τους στήσατε στην συνάντηση που είχατε εξαγγείλει πριν 18 μήνες.

Και τότε κ. Σαμαρά, όταν θα λάβετε αυτό το γράμμα, τότε θα κλάψετε με μαύρο κλάμα (λέω εγώ τώρα).

Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Για το Σαββατοκύριακο, βρείτε λίγο χρόνο, να μελετήσετε ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχουν γραφτεί στο διαδίκτυο, εργασία ενός σπάνιου Ανθρώπου που είναι υπεύθυνος και για αρκετές άλλες σημαντικές καταθέσεις σκέψης προς όφελος όλων μας.
Έχει ωραίο καιρό δεν αντιλέγω, και χρειαζόμαστε τόσο πολύ τον ήλιο για να ζεστάνει την παγωμένη μιζέρια μας. Αλλά χρειαζόμαστε άλλο τόσο, να φωτίσουμε και τον νου, που πασχίζει να κρατηθεί έξω από τα σκοτάδια της παραπληροφόρησης και της ύπνωσης.

1. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΑΝΕΜΕΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΜΑΝΙΩΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ

Για να στηθεί ένα οικοδόμημα απαιτούνται βάσεις. Όσο πιο στέρεες είναι αυτές, τόσο πιο στέρεα εδράζεται το οικοδόμημα. Για ένα ιδιοκτήτη μιας άριστης κατασκευής, η οποία εδράζεται επί σαθρούς βάσεως υπάρχουν μόνο δυο επιλογές: Ή να ενδιαφερθεί το γρηγορότερο δυνατόν για να αποκατασταθεί η υποστήριξή της, ή να προβεί εγκαίρως σε αγγελία πωλήσεως στην τιμή που έχουν τα ανάλογα μπάζα. Το γεγονός, ότι μεταξύ αυτών θα συγκαταλέγονται τόνοι πανάκριβων ατσαλοδοκών, ασημένιες θυρολαβές, πρώτης τάξεως κουφώματα, μηχανήματα τεχνολογικού εξοπλισμού τα οποία αξίζουν περιουσίες, ουδόλως μπορούν να αλλάξουν την έσχατη επιλογή του εκ γενετής σταμπαρισμένου ερημοσπίτη.
Σήμερα, όσο αφορά την πατρίδα μας, γινόμαστε μάρτυρες αυτής της δεύτερης επιλογής, από πλευράς του άρχοντος συγκροτήματος. Πρόκειται για μεταβίβαση τεράστιων αξιών - εάν αναλογισθούμε τον πλούτο της χώρας - σε τιμή σκουπιδιών. Δηλαδή επιμένουμε να πληρώσουμε κι από πάνω, για να ιδιοποιηθούν ότι έχουμε άλλοι.

Η εκποίηση της χώρας σε τιμές ευτελισμού, δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Ήδη για την χορήγηση των ψιλών του λεγόμενου πρώτου "δανείου της ανεξαρτησίας", το οποίο ουσιαστικά χρηματοδότησε την λεγόμενη "κυβερνητική" παράταξη με πρωτοπαλίκαρο τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, για την διεξαγωγή του λεγόμενου δεύτερου εμφυλίου πολέμου και τον παραμερισμό των οπλαρχηγών του Μοριά, υποθηκεύθηκε στους τοκογλύφους - πάτρωνες όλο το έδαφος της μελλοντικής Ελλαδικής επικράτειας, πριν καν αυτή αποσπασθεί από την Οθωμανική κυριαρχία.
Οι "περιορισμένη κυριαρχία" (συμφώνως προς την διατύπωση του μετέπειτα δόγματος Ζόνενφελντ - Μπρέζνιεφ κατά την έβδομη δεκαετία του 20ου αιώνος) δορυφοριοποιούσε το προκύψαν κρατίδιο στα πλαίσια καλυμμένης επικυριαρχίας, μέσω ενός πολιτικάντικου εγχώριου κατεστημένου, το οποίο διεκπεραίωνε τα συμφέροντα των τότε "μεγάλων δυνάμεων".
Ένα θέμα, το οποίο παραμένει ουσιαστικά σχεδόν αναπάντητο, είναι ο ρόλος της λεγόμενης "ελληνικής αστικής τάξης". Υπήρξε/υπάρχει κάτι τέτοιο και εφόσον απαντηθεί καταφατικώς το προηγούμενο ερώτημα, περί ποίων πρόκειται; Διαθέτει η πατρίς αστούς και εφόσον αυτοί υφίστανται, διαθέτουν αυτοί πατρίδα;
Μια κριτική απάντηση στα εν λόγω ερωτήματα επιχειρήθηκε μόνο από την αριστερά, στα πλαίσια της κριτικής, την οποία αυτή ανέπτυξε κατά την διάρκεια του παρελθόντος αιώνος στο ισχύον καθεστώς. Η παταγώδης όμως ιστορικής φύσεως αποτυχία της αριστεράς εν Ελλάδι, έναντι των στοχεύσεων, τις οποίες η ίδια διακήρυξε, ανάγεται συν τοις άλλοις στο δεδομένο, ότι αυτή απέτυχε όχι μόνο να αναλύσει ή έστω περιγράψει τον αντίπαλο που ήθελε να αντιμάχεται, αλλά δεν τον εντόπισε καν. Τουτέστιν πρόκειται δυστυχώς περί μιας δονκιχωτικού τύπου πάλης εναντίον ανεμόμυλων και μάλιστα με φοβερό κόστος για τον Πάντσο, τον ρόλο του οποίου κλήθηκαν να επιτελούν τα κατώτερα στελέχη, τα μέλη και οπαδοί της αριστεράς. Στην πιο τραγική οπερέτα, όπου τελικά μέσα στην λεκάνη του κουρέα διασύρθηκαν οι πόθοι και οι αγώνες δυο γενεών. Με αυτήν την διαπίστωση δεν αποσκοπώ να μειώσω την προσφορά, τις θυσίες και το ήθος εκείνου του τμήματος του Ελληνικού λαού, το οποίο εντάχθη και ανέπτυξε δράση στα πλαίσια της αριστεράς κατά την περίοδο 1930 - 1980 (δεδομένου ότι μετά το 1981 και την άνοδο του φασιστικού "Πα""σό""κ" στην κυβέρνηση, η αριστερά υφίσταται μόνο ως μούμια).
Οι μόνοι οι οποίοι επιμένουν σώνει και καλά ότι υπάρχει αριστερά στην Ελλάδα, πέρα από τα δυο ιστορικώς προκύψαντα κομματικά απολειφάδια - κινούμενα λείψανα, είναι οι δεξιοί, ακριβώς για να αιτιολογήσουν την δική τους πλήρως άχρηστη κοινωνικά κομματική ύπαρξη, σε πλαίσια παρωχημένης ψυχοσωματικής υπεργειρίας, αναζητώντας με κάθε δυνατό τρόπο κάποιο αντίπαλο δέος.
Όπως επίσης δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη αυταπάτη από την προσμονή να εκπονηθεί αναλυτικός λόγος από το λιπώδες προϊόν τερατογενέσεως, που είναι το κυβερνόν κώμα.

Οι αναφορές της αριστεράς σε "αστικοτσιφλικάδικη" άρχουσα τάξη κατά τις δεκαετίες '30, '40, '50 και '60 αντικαταστήθηκαν μερικώς από τις αντίστοιχες περί "ξενόδουλης ή κομπραδόρικης αστικής τάξης" κατά την δεκαετία του '70. Και οι δυο αναφορές αποτελούν τερατολογήματα αναλυτικής αναπηρίας. Ίσως αυτή η θεωρητικού χαρακτήρος πλήρης ανεπάρκεια να τεκμηριώνει τον εντοπισμό του Καρόλου Μαρξ, ότι "κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης" καθώς και αυτόν του Βλαδίμιρου Ουλιάνωφ, ότι μια από τις πάγιες αδυναμίες της αριστεράς διαχρονικά είναι ο λεγόμενος "χειροτεχνισμός", η έλλειψη δηλαδή θεωρητικώς τεκμηριωμένων προοπτικών περί του πρακτέου. Η γενική εξωστρέφεια της Ελλαδικής κοινωνίας ήταν επόμενο να κυοφορήσει μια εξωστρεφή ιδεολογική υποδούλωση της αριστεράς στα δόγματα του σταλινισμού, του τροτσκισμού, του λεγόμενου "ευρωκομμουνισμού" και του μαοϊσμού και άλλων ήσσονος αναπτύξεως -ισμών. Πέραν του ότι εν τέλει πρόκειται για κολοκύθια καθ' εαυτά, εάν υπήρχε τουλάχιστον συνέπεια της αριστεράς προς την γνωστή λενινιστική ρήση, ότι "Μαρξισμός είναι η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης", θα έπρεπε να έχει κατανοήσει αυτή, ότι credo της υπήρξε το "πέρα βρέχει".

Όσο αφορά τα περί "αστικοτσιφλικάδων" γνώριζαν και γνωρίζουν ακόμη και οι πέτρες, ότι η έγγειος ιδιοκτησία στην Ελλάδα υπήρξε ΠΛΗΡΩΣ κατακερματισμένη. Ο κατακερματισμός αφ' ενός μεν και η υπαγωγή κάποιου τμήματος της εγγείου ιδιοκτησίας στην εκκλησία, στάθηκαν αιτίες που εμποδίστηκε μια λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη της παραγωγικότητός της γεωργίας να ακολουθήσει ασιατικά πρότυπα. Επακόλουθο ήταν ο κατακερματισμός αυτός να σταθεί αιτία να μην επαρκεί το αγροτικό προϊόν για την επιβίωση του πληθυσμού της υπαίθρου, με συνέπεια την υπέρμετρη έξοδο του πληθυσμού στα πλαίσια της αστυφιλίας. Η έλλειψη συσσώρευσης κεφαλαίων, οδήγησε στον μόνιμο δανεισμό και την παρασιτικού χαρακτήρα ανάπτυξη των πόλεων.
Δεν είναι ευρέως γνωστό ότι ένα τμήμα περίπου 40% των κρατικών εσόδων πριν την Μικρασιατική καταστροφή προερχόταν από δωρεές των Ελλήνων, οι οποίοι έμεναν στην Μικρά Ασία. Εάν συμπεριλάβουμε σε αυτούς τους πόρους αυτούς οι οποίοι προήρχοντο από την ναυτιλία και τις δωρεές των Ελλήνων του εξωτερικού, μπορούμε να αξιολογήσουμε την ισχνότατη αξία του εσωτερικού προϊόντος.
Δεν μπορεί να χαρακτηριστούν ως αστική τάξη, ούτε οι επίγονοι των κοτζαμπάσηδων, ούτε οι επίγονοι των τζομπαναραίων της Αττικής, που έκαναν οι Βαβαροί χωροφύλακες, τα αρχιχαφιεδάκια των οποίων φόρεσαν πάνω από την ποιμενική κιλότα σορτσάκι του γκολφ για να το παίξουν γιάπηδες στην πλατεία Κολωνακίου.
Οι εισροές συναλλαγματος κατά την δεκαετία του '70 είχαν προέλευση κυρίως από το ναυτιλιακό κεφάλαιο, τον τουρισμό και την γεωργία. Να θεωρήσουμε στα σοβαρά αστούς τους ξενοδόχους, οι οποίοι γέμισαν με ημιτελή μπετά τις ελλαδικές ακτές για να ξεκοκαλίσουν τα θαλασσοδάνεια της χούντας; Να θεωρήσουμε αστό τον μπάρμπα-Μήτσο, που παρήγαγε με κόστος τρεις δραχμές τις ελιές το κιλό και τις αγόραζαν οι έμποροι δύο και ογδόντα; Ένας των οποίων εμπόρων ήταν ο "Καπετάν Μαύρος", που εισήγαγε σοβιετικά ποδήλατα;
Οπωσδήποτε σοβαρή βάση έχει το ναυτιλιακό κεφάλαιο. Με σοβαρή παρουσία στο Λονδίνο, όπου είναι και το κέντρο του διεθνούς χρηματισμού. Σοβαρή οικονομική παρουσία είχαν οι έλληνες της Αιγύπτου, οι οποίοι κρατούσαν όλο το εξαγωγικό εμπόριο του βάμβακος και του καπνού καθώς και την μεταποίησή τους σε αυτήν την χώρα, με ταυτόχρονη τραπεζική παρουσία στην Αγγλία, όπως οι Μπενάκηδες και οι Χωρέμηδες. Όμως αυτοί ήσαν εβραϊκής προελεύσεως.
Αναμφίβολα στρατηγική θέση στο ελληνικής προέλευσης κεφάλαιο - και όχι μόνο - είχαν οι έλληνες της Μικράς Ασίας, οι οποίοι προήγαν προσωπικότητες όπως ο Ωνάσης και ο Καραθεοδωρής.
Είναι προφανές ότι το ελληνικό κεφάλαιο που υπέχει κάποια σημασία ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΚΟ. Δεν χρειάζεται το Ελλαδικό κρατίδιο για να αναπαράγεται. Αυτοί είναι που κρατούν από τα παρασκήνια τις τύχες της χώρας στα χέρια τους. Οι μεταπράτες τύπου Λάτση και Βαρδινογιάννη, οι οποίοι διεκπεραιώνουν τα ξένα συμφέροντα στην Ελλάδα, αποτελούν, παρά τον όγκο διαχείρισης που τους χαρακτηρίζει, οικονομική λεπτομέρεια στην αναπαραγωγή του συστήματος.
Τα "πολιτικά τζάκια" τα οποία προέκυψαν από κάτι δικηγοράκια της Πρώτης των Σερρών, τα οποία επώασαν τα ανάκτορα υπήρξαν καιροσκόποι ευκαιριακού πλουτισμού δια του αρπάζειν και άρα τους επιμερίζεται μηδενικός οικονομικός ρόλος. Το αυτό ισχύει για τους απογόνους των χαφιέδων, οι οποίοι αρχιτεκτόνησαν την συμφωνία της Βάρκιζας και τον μονόπλευρο εμφύλιο, έστω κι αν τους ανήκουν σήμερα αρκετά οικοδομικά τετράγωνα στο Τορόντο. Το αυτό ισχύει και για τα πρακτόρια της Ιντέλλιτζενς στα Χανιά, που έκλεβαν τα αρχαία για να το παίξουν "συλλέκτες". Το ίδιο και οι επίγονοι των συνεργατών της Βέρμαχτ. Δεν είναι αστοί, είναι βλαχαδερά. Δεν παίζει ρόλο εάν αποφοίτησαν κολέγια. Αυτά δεν είναι σχολεία κάποιας πραγματικής ελίτ, αλλά κοτέτσα προαγωγής επιστασίας ιθαγενών.

Ανάλογη νοοτροπία του στυλ "χέστε την Ελλάδα" περάσανε οι κοσμοπολίτες αστοί και στα παιδιά των τζομπαναραίων, που το παίζουν σήμερα μεγαλοεργολάβοι, επειδή τα γερόντια τους κουβαλάγανε ντενεκέδες λάδι για να προβιβάζονται στα έτη του πολυτεχνείου. Έξοδος κεφαλαίου στις Βαλκανικές χώρες και εξαγωγή των κερδών σε υπεράκτιες "εταιρίες". Να πάει να πηδηχτεί ο τόπος, επενδύσεις μηδέν. Μόνο από τα πακέτα εισαγωγής των ξένων, με στόχο την εσωτερική νομή για άχρηστες για μια πραγματική ανάπτυξη και ακριβοπληρωμένες κακοτεχνίες, μόνο και μόνο για να υπερχρεωθεί η χώρα, ώστε να έρθουν οι ξένοι και να τα κάνουν όλα γης Μαδιάμ.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΣΤΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ.
Για να μην πάμε στα πιο βαριά κλιμάκια της εξουσίας, τα οποία αποτελούν τα χθόνια ιερατεία. Και η Ελλάδα διαθέτει ΑΠΟ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΑΛΑΙΑ από τα πλέον ισχυρά του είδους. Η Λερναία Ύδρα δεν γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη. Μήπως έχετε ακούσει κάτι για κάποιους ΕΥΝΟΥΧΟΥΣ, οι οποίοι κάνα(ου)νε κουμάντο στην μείζονα Ελλαδική περιοχή;

Συνεχίζεται...

Πηγή (αστείρευτη): Μποτίλια στο Πέλαγος

Οι κουμαρτζήδες...

Σχετικά με τον θόρυβο που προκάλεσε η αποκάλυψη κάποιων στοιχείων σχετικά με την αγορά και πώληση CDS από το Τ.Τ, αλλά και άλλων εμπλεκομένων σε μία γενικότερη συνδιαλλαγή με κουμαρτζήδες, από τον βουλευτή της Ν.Δ. κ. Πάνο Καμμένο.

Επειδή δεν είμαι και πολύ σχετικός με τα “στοιχήματα”.
Όλοι ανεξαιρέτως στέκονται στο κατά πόσον ήταν ή δεν ήταν καλό – σωστό – ύπουλο, η πώληση των CDS από το Τ.Τ.
Κανένας δεν αναρωτιέται εάν ήταν καλό – σωστό – ύπουλο η εξ’ αρχής αγορά αυτών των CDS;
Κανέναν δεν ενδιαφέρει το γεγονός ότι μία κρατικά ελεγχόμενη τράπεζα αμφισβητούσε την αξιοπιστία των ομολόγων που η ίδια είχε αγοράσει από τον κράτος, δηλαδή τον εαυτό της και θέλησε να τα ασφαλίσει ενάντια στον κίνδυνο η ίδια εκδούσα αρχή να χρεοκοπήσει σε μελλοντικό χρόνο;;;;;;

Η κυβέρνηση έχει κάτι να ψελλίσει επί της «δικαιοπραξίας» αυτής αλλά και αυτής σε συγκεκριμένες ημερομηνίες επί των ημερών της;

Η σημερινή νέα Ν.Δ. έχει κάτι να ψελλίσει για αυτήν την ενέργεια της προηγούμενης Ν.Δ. που ήταν κυβέρνηση;

Επιβεβαιώθηκε τήξη πυρήνα στην Φουκουσίμα.

Αναδημοσίευσις από ΤΟΞΟΤΗΣ

Σύμφωνα με επίσημη πλέον δήλωση, έχουμε τήξη πυρήνα του αντιδραστήρα 1 στην Φουκουσίμα και το κτίριο του αντιδραστήρα 4 έχει πάρει κλίση. Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί τι είναι τήξη πυρήνα (meltdown), αρκεί να πούμε ότι είναι το πιο εφιαλτικό σενάριο και αυτό που από την αρχή φοβόντουσαν και απεύχονταν όλοι.

Αλλά ενώ η κατάσταση βαίνει συνεχώς προς το χειρότερο, και ενώ η Φουκουσίμα μπορεί να γίνει ο σιωπηλός φονιάς της ζωής στην Γη, η υποβάθμιση, η φίμωση, και το blackout της ενημέρωσης είναι η πρώτη είδηση.

Είναι φανερό ότι δεν θέλουν να γνωρίζουμε τι συμβαίνει και τι μας περιμένει από την πιο ανεγκέφαλη και παρανοϊκή επιλογή κάποιων να γεμίσουν τον πλανήτη της ζωής με μια «τεχνολογία» του θανάτου (πυρηνικά).

Για ένα θέμα που αφορά την επιβίωση του Βόρειου ημισφαιρίου του πλανήτη και την ζωή των 4/6 του παγκόσμιου πληθυσμού, εφαρμόζεται η συνήθης πρακτική της απόσπασης της προσοχής και της συγκάλυψης. (εδώ υποθέτω πως ανήκει και η κρεβατοκάμαρα του Στρος Καν.. -τοξότισσα.)

Στην προσπάθεια αυτή πρωτοστατούν τα μεγαλύτερα μέσα του πλανήτη, τα κυρίαρχα δηλαδή μέσα των ΗΠΑ, κάποια από τα οποία (τι σύμπτωση;) ανήκουν σε εταιρίες πυρηνικών.

Και ο τόσο ευαίσθητος ΟΗΕ (μάλλον στα κελεύσματα της νέας τάξης - βλέπε «ανθρωπιστική» επιδρομή στη Λιβύη, η την κατάσταση συναγερμού για την «γρίπη» των χοίρων, κλπ) εδώ δεν βλέπει ανάλογη κατάσταση συναγερμού για την ανθρωπιστική και περιβαλλοντική καταστροφή που έρχεται;

Επίσης η κατά τα άλλα αυστηρή Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (EPA) αποφάσισε να μετράει ανά τρεις μήνες πλέον τα ποσοστά ραδιενέργειας, την στιγμή που, κατά ένα ειρωνικό τρόπο, το μεγαλύτερο ποσοστό το δέχονται οι ΗΠΑ και ο Καναδάς.

Θύμα της ομίχλης της συγκάλυψης είναι και μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές πληροφοριών, το NILU (Νορβηγικό Ινστιτούτο για την Έρευνα του Αέρα). Το NILU μάλλον αναγκάστηκε να κλείσει προσωρινά και στην συνέχεια να αλλάξει διεύθυνση domain και να συνεχίσει να μεταδίδει δεδομένα με έναν πιο συγκαλυμμένο και δυσπρόσιτο τρόπο. Τα δεδομένα είναι πλέον διαθέσιμα εδώ: http://zardoz.nilu.no/%7Eflexpart/fpinteractive/plots/?C=M;O=D.

Κατά έναν περίεργα υπαινικτικό τρόπο, το νέο όνομα domain, "zardoz", αναφέρεται στην ομώνυμη ταινία του 1974, η οποία έχει ως υπόθεση την μελλοντική σχεδόν πλήρη εξαφάνιση των ανθρώπων λόγω της ραδιενέργειας.

Η μόνη πηγή ενημέρωσης πλέον είναι τα μικρά, ανεξάρτητα, εναλλακτικά μέσα (όπως το http://www.fairewinds.com/) και κάποια μπλογκς (όπως το http://blog.alexanderhiggins.com/), τα οποία συνεχίζουν το δύσκολο έργο της αναζήτησης του τι πραγματικά συμβαίνει και το πως θα επηρεάσει η ραδιενέργεια τον πλανήτη, ιδιαίτερα το Βόρειο ημισφαίριο όπου αυτή μεταφέρεται λόγω των ανέμων.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μια τέτοια συγκάλυψη θα οδηγήσει σε ακόμα περισσότερη έκθεση, αν και με την ραδιενέργεια καμία δόση δεν είναι ασφαλής, όσο αμελητέα και να είναι.

Μήπως κάποιοι δεν θέλουν να συνδεθούν τα υψηλά ποσοστά καρκίνου, που θα εμφανιστούν μαζικά από εδώ και πέρα, με κάποια κατεστημένα συμφέροντα;

Μήπως κάποιοι προβλέπουν ότι εάν συνεχιστεί η δημοσίευση κινδυνεύει με κατάρρευση η ίδια η πυρηνική βιομηχανία. Ήδη το πλήγμα που έχει υποστεί από την Φουκουσίμα είναι τεράστιο και κοντεύει να αποβεί μοιραίο και η χαριστική βολή γι αυτήν.

Μήπως κάποιοι φοβούνται ότι τα συνεχώς πιο άσχημα και δυσάρεστα νέα, τα οποία, εάν φτάσουν στην αντίληψη της μεγάλης πλειοψηφίας του κόσμου, θα φέρουν τελικά σε πολύ δύσκολη θέση συνολικά το σύστημα της εκμετάλλευσης; Κάτι που φυσικά θα έπρεπε να έχει γίνει από καιρό πριν οδηγηθούμε στην σημερινή κρίση.

Είναι βέβαιο ότι κάποιοι ωφελούνται από αυτή την κατάσταση συγκάλυψης εξού και η εντολή για κάτι τέτοιο.

Η εντολή προφανώς προέρχεται κατευθείαν από τον ηγετικό μηχανισμό της νέας τάξης, το συλλογικό όργανο προστασίας των πολυεθνικών και των βιομηχανικών κλάδων του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Η νέα τάξη ως το κεντρικό συνδικαλιστικό τους όργανο και όργανο προστασίας των κατεστημένων συμφερόντων έδωσε προφανώς την εντολή στα ιδιωτικά, μισθοφορικά καρτέλ της ειδησεογραφίας που ελέγχει να πνίξουν κάθε δυσάρεστη πληροφορία για την εξέλιξη της κατάστασης στην Φουκουσίμα.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται μάταιο να διεκδικούμε την αντικειμενικότητα στην ενημέρωση από αυτά τα μέσα, και όπως φαίνεται από εδώ και στο εξής οι μόνες ειδήσεις θα είναι οι φιλτραρισμένες, δημοσιοσχεσίτικες ειδήσεις του στυλ “όλα βαίνουν καλώς και ότι όλα είναι ασφαλή”.

Ο λόγος δεν είναι για να μην ανησυχούν οι πολίτες. Δεν τους ενδιαφέρει σε καμία περίπτωση η ηρεμία και η μη ψυχολογική επιβάρυνση του κόσμου, τον οποίον (χωρίς καν να τον ρωτήσουν όταν γέμιζαν τον πλανήτη με πυρηνικά) επιβαρύνουν τώρα με την πιο ύπουλη απειλή. Η απειλή της ακτινοβολίας είναι ιδιαζόντως μοναδική επειδή δεν είναι ορατή, δεν έχει οσμή, γεύση, δεν την ακούς, δεν την αισθάνεσαι έως ότου ήδη κάνει την καταστροφή και υποστεί κάποιος τις συνέπειες της.

Από εδώ και στο εξής η ολέθρια κληρονομιά του Τσερνομπίλ πολλαπλασιάζεται εκθετικά από την κλιμακούμενη και αδύνατον να ελεγχθεί και να τερματιστεί άμεσα (θα χρειαστούν μήνες) καταστροφή της Φουκουσίμα, και όλοι μας θα αντιμετωπίζουμε όλο και πιο έντονα τις επιπτώσεις ενώ οι υπεύθυνοι της καταστροφής εάν αφεθούν ανενόχλητοι, θα λειτουργήσουν και πάλι σε ένα καθεστώς άρνησης των ευθυνών, το οποίο θα αρνείται να καταγράφει τους θανάτους που σχετίζονται με αυτές, όπως έγινε και στο Τσερνομπίλ.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι εξίσου τεράστιο θα ήταν το πλήγμα και σε άλλη μία βιομηχανία του συστήματος της εκμετάλλευσης. Μια επίσης περιττή και άχρηστη βιομηχανία η οποία στήθηκε σε μια αντίληψη η οποία είναι ύβρις και προσβολή προς το οικοσύστημα το οποίο μας δημιούργησε και μας φιλοξενεί, και η οποία λόγω της ύπαρξής της δημιουργεί την μέγιστη ανωμαλία στον πλανήτη και τεράστια ανισορροπία με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Η μέγιστη ανωμαλία είναι η αντίληψη της εκμετάλλευσης και το συνεπακόλουθο ότι έχει αξία η εφαρμογή μιας αυθαίρετης παρανοϊκής αντίληψης (κόντρα στο δίκαιο και στην λογική) και ότι δεν έχει αξία η ζωή, είτε των ζώων είτε των ανθρώπων, όπως υποκριτικά δήθεν προσποιείται ότι νοιάζεται .

Πρόκειται για την βιομηχανία εκμετάλλευσης των ζώων και ιδιαίτερα την βιομηχανία γαλακτοκομικών (της οποίας η ύπαρξη και μόνο είναι ύβρις στην ανατομία των θηλαστικών γενικότερα), η οποία, εάν συνεχιζόντουσαν οι μετρήσεις στα διάφορα “προϊόντα” της, θα υφίστατο τεράστια ζημιά. Μια βιομηχανία που μετέτρεψε τους ανθρώπους σε βυζανιάρικα δια βίου των άλλων ζώων μόνο και μόνο για το δικό της όφελος και για την συνολική ενίσχυση του συστήματος της εκμετάλλευσης και η οποία εάν έκλεινε θα άδειαζαν τα μισά νοσοκομεία όπως λεει ο Δρ Douglas N. Graham.

Τελικά η εξίσωση καταλήγει ότι όσο θα «πίνουμε γάλα», όσο δηλαδή θα καταναλώνουμε την εκμετάλλευση και τον φόνο άλλων αισθανόμενων όντων συμμετέχοντας και επιβραβεύοντας το σύστημα της εκμετάλλευσης, τόσο θα καταναγκαζόμαστε να «τρωμε ραδιενέργεια», να εκτιθέμεθα δηλαδή σε ολόκληρο το φάσμα των συνεπειών αυτού του συστήματος.

Κι ενώ θα καταδικαζόμαστε να βιώνουμε όλο και πιο δραματικά την «Αποκάλυψη τώρα!», αυτό θα γίνεται κάτω από ένα πέπλο συγκάλυψης, σύγχυσης και άγνοιας.

Δεν μας αξίζει μια τέτοια προοπτική. Δεν είμαστε έρμαια των διαθέσεων αυτού του συστήματος.

Υπάρχει πάντα η δυνατότητα αποσύνδεσης από αυτό και η επιλογή ενός δρόμου ενάντια στην πορεία του προαναγγελθέντος ολοκαυτώματος.

Πηγή: http://live-sustainably.blogspot.com

 

Σχετικές αναρτήσεις:

Fukushima beyond point of no return... 

Προστασία από την ραδιενέργεια

Όπως πάντα...για το καλό μας.

Αυτά τα γνωρίζετε Ανθέλληνες πολιτικοί;;;

Απαντάμε ΟΧΙ στα μεταλλεία του Θανάτου.

Το ΤΕΕ για την πώληση της ΔΕΗ: Πίσω από την ΔΕΗ στοιχίζεται ο Εθνικός μας πλούτος

Πηγή: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ

Αυτό το γνωρίζετε Ανθέλληνες της Κυβέρνησης;

Διαγράφουν τα πρόστιμα των ΜΚΟ

Το ξετρύπωσε ο Βράχος και το ανέδειξε εδώ.

Έι, Εσείς...

Ανθέλληνες πολιτικοί.

Ναι, εσείς κ.κ. Παπανδρέου, Σαμαρά, Παπαρήγα, Καρατζαφέρη, Τσίπρα, Μπακογιάννη  και όλοι εσείς πρώην Πρωθυπουργοί και πρώην και νυν βουλευτές, που είστε ανάξιοι να εκπροσωπείτε την ψήφο των πολλών ανόητων οπαδών που σας πίστεψαν, των βολεμένων που σας ψήφισαν αλλά δυστυχώς και αυτών που ποτέ δεν σας εμπιστεύτηκαν.

Εσείς που επί 37 συνεχή χρόνια κοιτάτε μόνο το πολιτικό σας κέρδος ενώ σήμερα τολμάτε να κατηγορείτε άλλους ως κερδοσκόπους.

Εσείς που επί 37 συνεχή χρόνια, είτε υποθηκεύσατε την Χώρα και τους πολίτες της, είτε συναινέσατε με την ανοχή σας σε αυτό.

Εσείς που επί 37 χρόνια είτε παραχωρείτε είτε συναινείτε με την ανούσια διαμαρτυρία σας, μέρα με την ημέρα, εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα λες και είναι οικόπεδα και τίτλοι του μπάρμπα σας.

Εσείς που επί 37 συνεχή χρόνια αφελληνίσατε τους πάντες και τα πάντα από Έβρο μέχρι Κρήτη.

Εσείς που πριν από 21 χρόνια ανοίξατε διάπλατα, και αφήσατε ορθάνοιχτες, τις πόρτες για να εισρεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες μοιραίοι, και μη, μετανάστες με όλους τους παράνομους τρόπους, επιφέροντας όλα τα σημερινά τραγικά συνεπακόλουθα.

Εσείς που επί 1 χρόνο είτε συναινέσατε στο μνημόνιο και την Δανειακή Σύμβαση, είτε αποκρύψατε τους όρους τους, είτε, ακόμη και τώρα, αγνοείτε ότι υπάρχουν.

Εσείς που επί 1 χρόνο κωφεύετε σε όσους φωνάζουν, στοιχειοθετημένα, εναντίον των.

Εσείς που επί 1 χρόνο αντιτίθεστε επιλεκτικά, όπως προστάζει το κομματικό σας συμφέρον, σε επιμέρους σημεία των, αλλά συνεχίζετε να αποκρύβετε το όλον.

Εσείς που σήμερα είστε έτοιμοι να υπογράψετε, άλλοι εν λευκώ, άλλοι με όρους που προστάζει το προσωπικό ή κομματικό συμφέρον και άλλοι δήθεν αρνούμενοι αλλά ουσιαστικά αποδεχόμενοι, την ανανέωση και επέκταση της δουλοπαροικίας.

Όλοι εσείς είστε, και θα παραμείνετε, στην συνείδησή μου κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία.

Εσείς στην Αριστερά, διότι επενδύσατε στην διχόνοια, και ενώ σήμερα τιμάτε και αναγνωρίζετε κατά το δοκούν τους Έλληνες, που βγήκαν από τα ιδεολογικά σας σπλάχνα, για την ζωή τους που έδωσαν, ξεχάσατε ότι αυτοί έχυσαν αίμα στις επάλξεις ενώ εσείς σήμερα αρκείστε στη λογομαχία το μελάνι και τις απεργίες-παρελάσεις.

Διότι τότε που έπρεπε, προτιμήσατε την κομματική και ιδεολογικής σας επικράτηση εις βάρος της ομοψυχίας και της ενότητας συμμετέχοντας στο αδελφικό αιματοκύλισμα.

Θυσία στον βωμό των αφεντικών σας.

Διότι αποσιωπήσατε, μεταξύ άλλων, το άρθρο 14, παράγραφος 5 της δανειακής σύμβασης.

Και αμετανόητοι στο τότε έγκλημα, συνεχίζετε να επενδύετε στην ιδεολογική διχόνοια.

Εσείς στην Δεξιά, διότι επενδύσατε στην διχόνοια, και ενώ πουλάγατε όλη σας την πολιτική ζωή πατριωτισμό στους πολλούς αμόρφωτους και στους λίγους καλοταϊσμένους, σήμερα απευθύνεστε με τον ίδιο ιδεολογικό μανδύα στους θολωμένους και απελπισμένους ομοϊδεάτες σας και στους κοιμισμένους και φοβισμένους ιδεολογικά και πολιτικά αντιπάλους σας, χρησιμοποιώντας το ύφος του λόγου που είχατε ξεχάσει προσωρινά, αλλά πάντα ήταν πιασάρικο στους Έλληνες.

Διότι τότε που έπρεπε, αναδείξατε τον χείριστο εαυτό σας είτε στρώνοντας τον δρόμο

στον εμφύλιο, είτε στρίβοντας αλά Γαλλικά, είτε στρώνοντας τον δρόμο στους εξωθεσμικούς, είτε εγκαταλείποντας αδέλφια να πλέουν στο αίμα τους.

Θυσία στον βωμό των δικών σας αφεντικών.

Διότι αποσιωπήσατε, μεταξύ άλλων, το άρθρο 14, παράγραφος 5 της δανειακής σύμβασης.

Εσείς στο ΠΑΣΟΚ, χείριστοι όλων, που διεκδικήσατε για τον εαυτό σας την ταμπέλα της Σοσιαλιστικής Κεντροαριστεράς, αφού κάπου έπρεπε να χωρέσετε για να υπάρχετε πολιτικο-ιδεολογικά, διότι κάνατε την διχόνοια επικερδές επάγγελμα.

Διότι τότε που έπρεπε, εκμεταλλευτήκατε την κούραση και την ανέχεια των πολιτών και επενδύοντας στην πολιτική απάτη κλέψατε τις ελπίδες των για ένα καλύτερο αύριο. Αλλά αυτό είσαστε τελικά πολιτικοί απατεώνες.

Διότι δημιουργήσατε στρατιές κομματόσκυλων, πελατών και οπαδών.

Διότι αποχαυνώσατε πολιτισμικά, ένα ολόκληρο λαό.

Διότι ευνουχίσατε την πολιτική σκέψη ενός μεγάλου μέρους των πολιτών.

Διότι εξαγοράσατε με δόλιο τρόπο τις συνειδήσεις ενός μεγάλου μέρους των πολιτών.

Διότι παραχωρήσατε σε εχθρούς, κυριαρχικά δικαιώματα.

Διότι επιτρέψατε να χύνεται το αίμα των πολιτών, και συνηγορείτε στο να γίνει αυτό το αίμα ποτάμι.

Θυσία στον βωμό των δικών σας αφεντικών.

Διότι υπογράψατε, μεταξύ άλλων, το άρθρο 14 παράγραφος 5 της δανειακής σύμβασης.

Όσα ταξίδια και να κάνετε, όσες ψευδοαντιστασιακές κορώνες και να εκστομίσετε, όσα Ζάππεια και να συγκαλέσετε, όσες απεργίες-παρελάσεις και να διοργανώσετε, η απόφαση του Δικαστή Νού είναι τελεσίδικη.

Και η ετυμηγορία είναι ότι είστε ένοχοι άνευ ελαφρυντικών.

Και επειδή έννοιες όπως Ύβρις και Νέμεσις τις γνωρίζετε μεν (;) αλλά δεν τις εννοείτε, σας εύχομαι ολόψυχα να έρθει η στιγμή που θα τις εννοήσετε και θα τις νοιώσετε με όλες σας τις αισθήσεις.

ΥΓ. Ζητώ συγγνώμη από τους ελάχιστους πολιτικούς άνδρες που αποτελούν την εξαίρεση. Θα παραμείνουν πάντα η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της πολιτικής ανηθικότητας της νεώτερης Ελλάδας.

Δημήτρης Καζάκης: Μόνο ο λαός μπορεί να δώσει την λύση!

από το ιστολόγιο Μονοπλιό Άρτας

Η συζήτηση μετά την ομιλία.

Τα βρήκα στο ιστολόγιο Θραξ Αναρμόδιος.

Επίσης έχει πολύ ενδιαφέρον η τετράωρη εκπομπή του Μάνου Κακλαμάνου στο Ράδιο 9 με πλήρη ανάλυση όσον αφορά το μνημόνιο και την δανειακή σύμβαση.
Ο σύνδεσμος εδώ.

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η ανάγκη εθνικοποίησης των κεντρικών τραπεζών, η εμπειρία της Ν. Αφρικής, η τράπεζα της Ελλάδος, τα αποθέματα του χρυσού και ορισμένα συμπεράσματα.

“Καθώς οι πιο σημαντικές συμφωνίες ιδιωτικοποιήσεων υπογράφονται πάντα εν μέσω οικονομικών ή πολιτικών κρίσεων, δεν υπάρχει ποτέ μία σαφής νομοθεσία, ή έστω ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό πλαίσιο – η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι χαοτική, οι τιμές είναι ρευστές και οι συνειδήσεις των πολιτικών ελαστικές..…Μέχρι το 1990, πριν από την «κρίση της τεκίλας» δηλαδή, μόνο μία από τις τράπεζες του Μεξικού ανήκε σε ξένους. Μετά την κρίση όμως, στις αρχές του 2000, είκοσι τέσσερις από τις τριάντα τράπεζες «περιήλθαν» σε ξένα χέρια.

Οι ιδιωτικοποιήσεις αποδείχθηκαν τόσο επικερδείς, ώστε πολλές από τις πολυεθνικές των Η.Π.Α., οι οποίες είχαν «αλώσει» τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έβλεπαν με απληστία τις κρατικές αρμοδιότητες (παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση, αστυνομία, φυλακές κλπ.), ως την επόμενη πηγή για άμεσα κέρδη. Απλούστερα, στόχος τους ήταν η πλήρης αποκρατικοποίηση της εξουσίας, με την εγκατάσταση άβουλων, τυπικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα κατευθύνονταν απολυταρχικά από το σκοτεινό παρασκήνιο – ένα θέατρο σκιών”.     

 

Με βάση τα παραπάνω, όταν προγραμματίζονται «μαζικές» ιδιωτικοποιήσεις στη χώρα μας, δυστυχώς με τη συμφωνία της «μείζονος αντιπολίτευσης», πόσο μάλλον χωρίς κάποιο χρονοδιάγραμμα, καθώς επίσης σε συνθήκες παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και εθνικής υπερχρέωσης, απογοητεύεται κανείς - συμπεραίνοντας ότι μάλλον πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου εκποίηση, για μία λεηλασία καλύτερα της δημόσιας περιουσίας.

Ειδικότερα, όταν σχεδιάζεται η πώληση των στρατηγικών και κοινωφελών επιχειρήσεων της Ελλάδας, τότε όλοι εμείς οι Πολίτες διαπιστώνουμε ότι θα είμαστε ακόμη μία φορά θύματα μίας ακατανόητης ανευθυνότητας απέναντι στο «κοινωνικό σύνολο», η οποία «κατατρέχει» από αρκετά χρόνια τώρα την πατρίδα μας – ενδεχομένως επίσης μίας εγκληματικής ανεπάρκειας της Πολιτικής, η οποία υποτάσσεται πλέον «σύσσωμη» στις εντολές της σκιώδους εξουσίας.  

Κλείνοντας τη μικρή εισαγωγή μας, το ίδιο μας απογοητεύουν και κάποια ΜΜΕ, τα οποία δεν αντιδρούν - παρά το ότι οφείλουν να ελέγχουν και τις τρεις εξουσίες (νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική), χωρίς να «διαπλέκονται» μαζί τους. Φυσικά, οι αδυναμίες τους είναι μερικώς δικαιολογημένες, αφού δεν χρηματοδοτούνται από όλους εμάς τους Πολίτες, αλλά από τους διαφημιζομένους και τη λοιπή εξουσία.

Οι ευθύνες μας εδώ είναι τεράστιες, αφού δεν αγοράζουμε τις εφημερίδες κλπ. για το περιεχόμενο, αλλά για τα «δώρα» τους - ενώ είμαστε κομματικά ιδιοτελείς, διαβάζουμε ελάχιστα βιβλία, δεν ενισχύουμε σχεδόν καμία προσπάθεια «αντίστασης» και δεν ενημερωνόμαστε μεθοδικά, ως οφείλουμε, εάν θέλουμε να προσβλέπουμε στην άμεση Δημοκρατία.  

Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, όπως έχουμε ήδη αναφέρει (άρθρο μας), “Αυτό που απομένει σε μία «μικτή Οικονομία» ως η καλύτερη «λύση», σε μία οικονομία δηλαδή που πιστεύει σε ένα όσο το δυνατόν μικρότερο κράτος (το οποίο όμως συνεχίζει να έχει στην κατοχή του τις κοινωφελείς και τις στρατηγικές επιχειρήσεις), καθώς επίσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία (στην οποία θα πρέπει να τοποθετούνται όρια διασφάλισης του ελεύθερου ανταγωνισμού, ενώ οφείλει να ελέγχεται), δεν είναι άλλο από την κρατικοποίηση των κεντρικών τραπεζών – με τις εμπορικές να παραμένουν μεν στον ιδιωτικό τομέα, αλλά να ελέγχονται αυστηρά από τις κεντρικές και κατ’ επέκταση από το κράτος

Οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιοι οργανισμοί, ανεξάρτητοι από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, από τους ιδιώτες επενδυτές, καθώς επίσης από τις κυβερνήσεις – αποτελώντας τον τέταρτο πυλώνα της κρατικής εξουσίας. Δίπλα στις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες, στην εκτελεστική (κυβέρνηση), στη νομοθετική (κοινοβούλιο) και στη δικαστική, οφείλει να προστεθεί η νομισματική εξουσία – ένας δημόσιος θεσμός δηλαδή, ο οποίος να έχει το προνόμιο, το αποκλειστικό δικαίωμα καλύτερα της δημιουργίας των νόμιμων και αποδεκτών μέσων ανταλλαγής: των εκάστοτε χρημάτων και νομισμάτων.

Με τον τρόπο αυτό θα είχε τη δυνατότητα το κράτος να δανείζεται άτοκα - με μέτρο φυσικά και υπό τον διαρκή έλεγχο των υπολοίπων τριών εξουσιών, καθώς επίσης των Πολιτών του. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα, όσον αφορά τις ανάγκες του συνόλου της κοινωνίας – ενώ θα είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει ορθολογικότερα την ποσότητα χρήματος (επίσης τα βασικά επιτόκια κλπ), χωρίς να δημιουργούνται οι κερδοσκοπικές φούσκες, οι  υφέσεις και οι  πληθωρισμοί από τις μανιοκαταθλιπτικές, αχόρταγες «αγορές»”.  

Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ

Για να μπορέσουμε τώρα να αντιληφθούμε πόσο σημαντικός είναι ο θεσμός της κεντρικής τράπεζας μίας χώρας, θα αναφερθούμε στο παράδειγμα της Ν. Αφρικής, την εποχή που η νέα κυβέρνηση της (Nelson Mandela) διαπραγματεύθηκε την ανεξαρτησία της.

Ενώ λοιπόν διεξάγονταν θετικά για το κράτος οι διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ κλπ. στο πολιτικό σκέλος, απαιτήθηκε από τους υπευθύνους για την οικονομική πολιτική της χώρας η μετατροπή της κεντρικής τράπεζας τους σε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος θα λειτουργούσε με απόλυτη αυτονομία από την εκλεγμένη κυβέρνηση – σαν ένα κυρίαρχο «κράτος εν κράτει» ουσιαστικά, στο οποίο δεν θα παρέμβαιναν οι εκλεγμένοι νομοθέτες (όπως ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας).

Συνεχίζοντας, παρά το ότι διατυπώθηκε από τους πολιτικούς της χώρας η απορία, σε ποιόν θα «λογοδοτούσε» η ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα (στο ΔΝΤ, στο Χρηματιστήριο, στην BIS;), οι έμπειροι διαπραγματευτές της «Δύσης» κατόρθωσαν να επιβάλλουν μονομερώς τη θέληση τους - ταυτόχρονα με την «άλωση» του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο τοποθέτησαν έναν δικό τους έμπιστο πολιτικό. Όπως είπαν χαρακτηριστικά κάποιοι διακεκριμένοι Πολίτες της Νοτίου Αφρικής, οι οποίοι τότε σχολίασαν τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν:

«Δεν μας άφησαν ποτέ ελεύθερους. Απλώς έβγαλαν την αλυσίδα από το λαιμό μας και την έβαλαν στους αστραγάλους μας….Οι μεγάλες επιχειρήσεις, μας δήλωσαν ουσιαστικά ότι θα κρατήσουν τα πάντα και εμείς θα κυβερνάμε μόνο κατ’ όνομα. Μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε την πολιτική εξουσία μετά από πολλά χρόνια αγώνων, μπορούσαμε φαινομενικά να κυβερνάμε, αλλά η πραγματική διακυβέρνηση θα βρισκόταν στα χέρια των άλλων».    

Περαιτέρω, αυτό που συνέβη στη συνέχεια των διαπραγματεύσεων ήταν το ότι η κυβέρνηση «παγιδεύτηκε», χωρίς δυστυχώς να το αντιληφθεί, σε ένα είδος ιστού της αράχνης – «υφασμένου» από μυστηριώδεις κανόνες και υπόγειες ρυθμίσεις, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να «οριοθετήσουν», καθώς επίσης να περιορίσουν την εξουσία των δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών της χώρας. Όταν λοιπόν θέλησε η νέα κυβέρνηση να υλοποιήσει τα οράματα της, ανακάλυψε ότι η πραγματική εξουσία, η οικονομική, βρισκόταν στα χέρια άλλων.

Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να αναδιανείμει τη γη, επειδή το νέο Σύνταγμα προστάτευε την ατομική ιδιοκτησία και καθιστούσε πρακτικά αδύνατη την όποια αγροτική μεταρρύθμιση. Εκτός αυτού, δεν ήταν δυνατόν να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, αφού εκατοντάδες εργοστάσια της χώρας ήταν έτοιμα να κλείσουν - επειδή η κυβέρνηση είχε υπογράψει τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (του μετέπειτα ΠΟΕ), η οποία απαγόρευε την αναγκαία επιδότηση των τοπικών επιχειρήσεων.

Ίσως οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι, χωρίς κάποια προστασία και επιδοτήσεις, είναι σχεδόν αδύνατη η επαναβιομηχανοποίηση μίας χώρας - η αναβίωση δηλαδή του κατεστραμμένου παραγωγικού της ιστού (όπως απαιτείται σήμερα στην Ελλάδα, εάν θέλουμε πράγματι να επιλύσουμε το τεράστιο πρόβλημα του πάγια αρνητικού ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών μας, το οποίο ουσιαστικά ευθύνεται τα μέγιστα για το εξωτερικό τουλάχιστον χρέος μας).

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, η διανομή δωρεάν φαρμάκων για την καταπολέμηση του aids απαγορευόταν, αφού μία τέτοια απόφαση παραβίαζε τα πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας, τα οποία προστάτευε ο ελεγχόμενος από την υπερδύναμη Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου - στον οποίο είχε προσχωρήσει η Νότια Αφρική, κατ’ απαίτηση βέβαια των δανειστών της. Η διάθεση περισσότερου χρήματος προϋπέθετε φυσικά τη σύμφωνη γνώμη της ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, η οποία δεν την παρείχε.

Η δωρεάν ύδρευση δεν ήταν επίσης εφικτή, αφού η Παγκόσμια Τράπεζα, μέσω της ομάδας οικονομολόγων που είχε στείλει στη χώρα, είχε μετατρέψει σε κανόνα, σε υποχρέωση δηλαδή, τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις κοινωφελείς επιχειρήσεις. Τέλος, εάν η κυβέρνηση ήθελε να αυξήσει τους μισθούς, δεν της επιτρεπόταν, λόγω του δανείου ύψους 850 εκ. $ με το ΔΝΤ, το οποίο επέβαλλε «συγκράτηση των μισθών».

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η οποιαδήποτε μη υποταγή στους κανόνες και στους περιορισμούς που επέβαλλαν το ΔΝΤ και όλοι οι υπόλοιποι «συνεργοί» του, θα θεωρούταν απόδειξη επικίνδυνης εθνικής αφερεγγυότητας, έλλειψη αφοσίωσης στην εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων» και απουσία ενός βασισμένου σε κανόνες συστήματος – με αποτέλεσμα τη διακοπή της χορήγησης βοήθειας («δόσεων» από το ΔΝΤ) και τη φυγή των ξένων κεφαλαίων.

Συνεχίζοντας, τόσο η δήθεν «ανεξάρτητη» κεντρική τράπεζα, όσο και το «υπό κηδεμονία» Υπουργείο Οικονομικών, επέβλεπαν άγρυπνα την πιστή τήρηση των εντολών - οπότε φυσικά επαναλήφθηκε η γνωστή ιστορία: Η κυβέρνηση, «γονατισμένη» από το χρέος και υφιστάμενη διεθνείς πιέσεις, προκειμένου να ιδιωτικοποιήσει τις κοινωφελείς επιχειρήσεις, άρχισε σύντομα να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, να διασύρει τους αντιρρησίες και να «ξεπουλάει» δημόσια περιουσία - με αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, εκατομμύρια άνθρωποι να εξαθλιωθούν, μη έχοντας πλέον ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, επειδή δεν μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς.

Όσο για τα πλούσια ορυχεία, τις τράπεζες και τις μονοπωλιακές βιομηχανίες, των οποίων την εθνικοποίηση ζητούσε ο Mandela, παρέμειναν στα χέρια τεσσάρων εταιρικών κολοσσών - οι οποίοι ελέγχουν πλέον το 80% του χρηματιστηρίου της χώρας. Μεταξύ των ετών 1997 και 2004 η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής πούλησε δεκαοκτώ δημόσιες εταιρείες, συγκεντρώνοντας 4 δις $, τα οποία διατέθηκαν στην εξυπηρέτηση των δανείων των διεθνών τοκογλύφων.

Το «πικρό φάρμακο» λοιπόν του ΔΝΤ, το οποίο προβλέπει (με τη βοήθεια μίας εντελώς ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας και ενός σκιώδους Υπουργείου Οικονομικών) περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στις κρατικές δαπάνες, ελαστικότητα στην εργασία, απελευθέρωση όλων των κλειστών επαγγελμάτων, ενίσχυση του ελευθέρου εμπορίου, περιορισμένους ελέγχους στη ροή των κεφαλαίων κλπ., αποδείχθηκε στην κυριολεξία θανατηφόρο για την συντριπτική πλειοψηφία των Πολιτών της Ν. Αφρικής – όπως και για όλες σχεδόν τις χώρες, στις οποίες «εισέβαλλαν» οι σύνδικοι του διαβόλου.                                

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) τώρα, η κεντρική δηλαδή τράπεζα της χώρας μας, είναι η εποπτική των εμπορικών τραπεζών και υποχρεωτικά ένας από τους μετόχους της ΕΚΤ – όπως όλες οι άλλες τράπεζες της Ευρωζώνης. Εν τούτοις, δεν ανήκει στο κράτος, όπως κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε ενώ, κατά έναν παράδοξο τρόπο (μοναδικό φαινόμενο παγκοσμίως), είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο. Η μετοχική της σύνθεση είναι η παρακάτω:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ	ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ	ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΑΣΠΟΡΑ
Μετοχική σύνθεση	8,93%	91,07%
Αριθμός Μετοχών	1,80 εκ.	18,10 εκ.
Αξία 14.05.11*	51,00 εκ. €	519,90 εκ. €

* Τιμή μετοχής 28,74 €

Πηγή: capital

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, η Ελλάδα συμμετέχει μόλις με 8,93% στο μετοχικό κεφάλαιο της ΤτΕ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι μέτοχοι είναι άγνωστοι - με λιγότερο από 5% μερίδια, αφού διαφορετικά θα εμφανίζονταν στη μετοχική της σύνθεση.

Ιστορικά, η ΤτΕ ιδρύθηκε το 1927, επειδή η Εθνική Τράπεζα, η οποία είχε το δικαίωμα δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, το εκδοτικό προνόμιο δηλαδή από το 1841 (ιδρύθηκε ουσιαστικά από τον οίκο Rothschild, σε συνεργασία με Έλληνες), δεν δέχθηκε να «τυπώσει» χρήματα για τη χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Στον Πίνακα ΙΙ που ακολουθεί εμφανίζονται ορισμένα μεγέθη της ΤτΕ, από τον επίσημο Ισολογισμό της:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙI: Οικονομικά στοιχεία της ΤτΕ από τον Ισολογισμό του 2010, σε €

Οικονομικά μεγέθη	2010	2009
Χρυσός και απαιτήσεις σε χρυσό	5.005.114.533	3.633.315.395
Απαιτήσεις έναντι του ΔΝΤ	908.925.790	947.530.824
Απαιτήσεις έναντι Γενικής Κυβέρνησης	200.915.553	270.390.666
Δάνεια προς Πιστωτικά Ιδρύματα Ευρωζώνης	97.668.800.000	49.655.100.000
Συμμετοχή στην ΕΚΤ*	468.140.047	435.391.713
Απαιτήσεις από ΕΚΤ**	1.131.910.591	1.131.910.591
Καθαροί τόκοι (έσοδα)	825.890.005	766.668.842
Καθαρά Κέρδη χρήσεως	190.452.292	228.160.613
Τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία	21.748.281.800	20.886.044.900
Λογαριασμός Ειδικών Τραβηχ. Δικ. ΔΝΤ	905.348.233	851.675.401
Καθαρές υποχρεώσεις από το υπόλ. target-2	87.088.090.137	49.036.062.655
Προβλέψεις επισφαλειών	2.385.419.686	1.953.462.075
Ίδια Κεφάλαια	815.444.326	805.307.786

* Στο Κεφάλαιο, τα αποθεματικά και τις προβλέψεις

** Από τη μεταβίβαση συναλλαγματικών διαθεσίμων

Πηγή: ΤτΕ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ξεκινώντας την περιληπτική μας αναφορά στον Ισολογισμό της ΤτΕ από το χρυσό, ο οποίος διαφυλάσσεται από την κεντρική (μας;) τράπεζα, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι ανέρχεται στους 111,7 τόνους (πηγή: WP) - παρά το ότι η Ελλάδα πούλησε στα τέλη του 2003 περί τους 20 τόνους, στην τιμή των 300 $ την ουγγιά (σημερινή αξία περί τα 1.500 $ η ουγγιά). Βέβαια, ο χρυσός αποκλειστικής ιδιοκτησίας του Ελληνικού κράτους δεν μπορεί να είναι αυτός που εμφανίζεται στο ενεργητικό της ΤτΕ, αφού η τράπεζα δεν είναι κρατική.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι η Ελλάδα, με κριτήριο το ποσοστό χρυσού σε σχέση με τα συνολικά αποθέματα αξιών της, κατατάσσεται διεθνώς στην 2^η θέση, μετά την Πορτογαλία (ενώ διαθέτει τα ίδια σχεδόν αποθέματα χρυσού, με την πολύ μεγαλύτερη της Τουρκία). Σε απόλυτα μεγέθη, είναι η 30^η στην παγκόσμια κατάσταση – αν και ουσιαστικά η 27^η μεταξύ κρατών, αφού στον κατάλογο συμπεριλαμβάνονται το ΔΝΤ (3^ο), η ΕΚΤ (12^η) και η BIS (28^η). Πρόκειται λοιπόν για ένα ακόμη θετικό στοιχείο για τη χώρα μας, το οποίο επίσης συνηγορεί στο ότι πρόκειται για μία πολύ πλούσια χώρα, την οποία πρέπει να προστατεύσουμε από τη λεηλασία που επιχειρείται. 

Ο Πίνακας ΙII που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός, με πάρα πολλά χρήσιμα συμπεράσματα (όπως για παράδειγμα τα ελάχιστα αποθέματα της Κίνας, της Ιαπωνίας κοκ, σε σχέση με τις Η.Π.Α. ή με τη Γερμανία κλπ. – κάτι που σε περίπτωση «νομισματικού κραχ» θα ήταν σημαντικό, αφού οι χώρες που δεν διαθέτουν αξιόλογα αποθέματα χρυσού θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση):

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙII: Αποθέματα χρυσού σε τόνους και ποσοστό του στα συνολικά συναλλαγματικά αποθέματα ορισμένων χωρών.

Χώρα	2000	2010	Μερίδιο σε %
Η.Π.Α.	8.137,9	8.133,5	72,1
Γερμανία	3.468,6	3.402,5	67,4
Ιταλία	2.451,8	2.451,8	66,2
Γαλλία	3.024,6	2.435,4	65,7
Κίνα	395,0	1.054,1	1,5
Ελβετία	2.419,4	1.040,1	15,1
Ιαπωνία	763,5	765,2	2,7
Ρωσία	384,4	726,0	5,7
Ινδία	357,8	557,7	7,4
Πορτογαλία	606,7	382,5	79,6
Μ. Βρετανία	487,5	310,3	15,6
Τουρκία	116,3	116,1	5,6
Ελλάδα	132,6	111,7	76,5

Πηγή: Wikipedia

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Πρόσφατα, όταν η Γερμανία ζήτησε με θράσος από την Πορτογαλία να πουλήσει το χρυσό της, πριν ακόμη λάβει το πακέτο ενίσχυσης των 80 δις €, η κεντρική τράπεζα της χώρας είπε ότι ακόμη και αν τον πουλούσε, τα χρήματα θα πήγαιναν σε έναν ειδικό αποθεματικό λογαριασμό, τον οποίο δεν μπορεί κανείς να αγγίξει (!)

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, από τον Ισολογισμό διαπιστώνονται οι στενές σχέσεις της ΤτΕ με το ΔΝΤ, ενδεχόμενα δάνεια της προς τις Ελληνικές Τράπεζες (97,6 δις € δάνεια προς πιστωτικά ιδρύματα της Ευρωζώνης, τα οποία υποθέτουμε ότι δεν είναι ξένα – όχι τουλάχιστον στο σύνολο τους), τα τραπεζογραμμάτια που ευρίσκονται σε κυκλοφορία στην Ελλάδα (χαρτονομίσματα κλπ. αξίας περίπου 20 δις € - μία υπερδιπλάσια ποσότητα σε σχέση με το 2002), καθώς επίσης το θέμα του target-2, το οποίο προβληματίζει τη γερμανική κεντρική τράπεζα, έτσι όπως το έχουμε ήδη επισημάνει (άρθρο μας).  

Επίσης από τον ίδιο Ισολογισμό διαπιστώνουμε ότι, ο συγκεκριμένος λογαριασμός της ΕΚΤ είναι επιβαρυμένος με περίπου 87 δις €, έναντι 49 δις € το 2009. Συμπεραίνουμε λοιπόν πως μάλλον έχουν δίκιο οι Γερμανοί οικονομολόγοι, σε σχέση με τα ενδεχόμενα προβλήματα της χώρας τους (Bundesbank).

Κλείνοντας, διαπιστώνουμε ότι η ΤτΕ αξιολογείται από το χρηματιστήριο μόλις στο τριπλάσιο των καθαρών κερδών της του 2010 (!) ή στο 70% περίπου των Ιδίων Κεφαλαίων της - γεγονός που πιθανόν σημαίνει ότι, οι πάσης φύσεως επενδυτές διαβλέπουν κίνδυνο «απομείωσης» των κεφαλαίων της ΤτΕ, της τάξης του 30%.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι μάλλον προφανές ότι η χώρα μας θεωρείται ως μία επικίνδυνη βόμβα στα θεμέλια του συστήματος, τόσο της Ευρωζώνης όσο και της λοιπής «Δύσης», ενώ γίνονται πολλές προσπάθειες «απασφάλισης» της – γεγονός που πιθανολογούμε ότι είναι προς όφελος της διαπραγματευτικής μας ικανότητας, αρκεί η Πολιτική μας να χειρισθεί επιτέλους σωστά τα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε. Παράλληλα, επιχειρείται η λεηλασία του δημοσίου πλούτου της πατρίδας μας, με τη βοήθεια της τεράστιας εμπειρίας των συνδίκων του διαβόλου.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε ότι θα πρέπει να πάψουν άμεσα οι εσωτερικοί εμφύλιοι πόλεμοι - ειδικά οι «επιθέσεις αποδόμησης» εναντίον των συνδικαλιστών των επιχειρήσεων του δημοσίου τομέα της χώρας μας. Καλώς ή κακώς, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι ο στρατός που απαιτείται για την προστασία ενός κράτους, το οποίο ευρίσκεται σε μία «οικονομικά» εμπόλεμη κατάσταση.

Όπως λοιπόν όλοι όσοι δεν συμπαθούν, ενδεχομένως εύλογα, τη στρατιωτική εξουσία, συμβιβάζονται μαζί της όταν απειλούνται τα σύνορα της χώρας τους, έτσι και αυτοί που είναι αντίθετοι με την ασυδοσία κάποιων συνδικαλιστών θα πρέπει να συμβιβαστούν, όταν απειλείται η οικονομική λεηλασία του δημοσίου πλούτου. Η αντιμετώπιση του εχθρού προέχει, ενώ μπορούν κάλλιστα να λυθούν αργότερα τα εσωτερικά μας προβλήματα – φυσικά από εμάς και όχι από τους ξένους.       

Υποθέτουμε βέβαια ότι, εάν αποτύχει το πρόγραμμα του ΔΝΤ στην Ελλάδα, όπως φαίνεται να συμβαίνει σήμερα (πόσο μάλλον εάν αντισταθούν οι Έλληνες στην απίστευτη εισβολή του), τα πράγματα θα αλλάξουν ραγδαία - εις βάρος των όποιων εντολέων του. Επομένως, έχουμε την άποψη ότι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να το διακινδυνεύσει – ενώ θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, «θεμιτά και αθέμιτα», για να επιτύχει τον τελικό σκοπό του.

Πιθανότατα δε, οι πρόσφατες «φιλικές» διαπιστώσεις των γερμανικών ΜΜΕ, τα οποία φαίνεται πως κατάλαβαν τους κινδύνους της χώρας τους από την «Ελληνική βόμβα», να εντάσσονται σε μία ευρύτερη στρατηγική «απασφάλισης» - πόσο μάλλον όταν η «μερκαντιλίστρια» καγκελάριος της ηγετικής δύναμης της Ευρώπης (άρθρο μας), έχει τα δικά της μυστικά σχέδια για τη χώρα μας.   

Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα οφείλει είτε να απαιτήσει έναν βιώσιμο διακανονισμό του δημοσίου χρέους της (ενδεχομένως με τον παράλληλο «συμψηφισμό» των γερμανικών αποζημιώσεων), χωρίς τον αποκλεισμό της από τις αγορές και τη λεηλασία του εθνικού πλούτου της, είτε να αποφασίσει την άμεση στάση πληρωμών – παραμένοντας φυσικά εντός της Ευρωζώνης, αφού κανένας δεν μπορεί να απαιτήσει την έξοδο της.

«Ανάπτυξη ή χρεοκοπία» λοιπόν - με την ανάπτυξη να απαιτεί αφενός μεν την εκδίωξη του ΔΝΤ, αφετέρου την έντιμη και εφικτή αποπληρωμή του συνολικού δημοσίου χρέους μας, σε 40 ισόποσες ετήσιες δόσεις, με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζονται οι τράπεζες (με το βασικό της ΕΚΤ). Παράλληλα, αντιμετώπιση του πολιτιστικού μας προβλήματος, το οποίο γιγαντώθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια, είναι πολύ πιο σημαντικό από το οικονομικό και οφείλει να καταπολεμηθεί από όλους μας, το συντομότερο δυνατόν.  

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 15. Μαΐου 2011

viliardos@kbanalysis.com