"Α- ΛΗΘΗ"

Συγγραφέας:
"νήπιος γέρων"

TO WHOM IT MAY CONCERN.

Η επιβολή από τα όργανα του Δυτικού κεφαλαίου, την ΕΟΚ, το ΔΝΤ, τις Δυτικές τράπεζες μιας άγριας οικονομικής πολιτικής ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΣΗΣ του λαϊκού εισοδήματος, μιας βάναυσης επίθεσης ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, η επιβολή σκληρών όρων για την παροχή του ΔANEIOY, οι συνεχείς αποστολές Δυτικών ΕΛΕΓΚΤΩΝ για την άμεση παρακολούθηση της πορείας του προγράμματος λιτότητας, η ενδεχόμενη επιβολή ΝΕΩΝ ΣΚΛΗΡΩΝ ΜΕΤΡΩΝ σε περίπτωση απόκλισης, ισοδυναμούν με ουσιαστική ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ της χώρας, με σύγχρονο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο τύπου 1897, προσαρμοσμένο στις σημερινές, συνθήκες.

Όπως και τότε, ολόκληρη η σημερινή ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ της κυβέρνησης, από τα έσοδα, τους φόρους (μονοπώλια τότε, νέες φορολογίες σήμερα και διαιώνιση του φορολογικού συστήματος της ΑΠΑΤΗΣ και της συστηματικής ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ), τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μέχρι τις δαπάνες, την εισοδηματική πολιτική, τις κοινωνικές ασφαλίσεις και τις συντάξεις, τις επενδύσεις στους κλάδους και με τη μορφή που αποδέχεται το Δυτικό κεφάλαιο, αποφασίζονται ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ κέντρα, α λ λ ά από όργανα του Δυτικού κεφαλαίου. Αυτό συνιστά το ΤΕΛΟΣ της έ σ τ ω περιορισμένης οικονομικής ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ της χώρας.

Οι πραγματικοί στόχοι αυτού του προγράμματος ΔΕΝ είναι ο περιορισμός των ελλειμμάτων, η σταθεροποίηση κι ακόμη λιγότερο η ανάπτυξη. Πίσω απ' τις ταμιακές ανάγκες, την αποκρατικοποίηση και την αναζήτηση εσόδων από τις πωλήσεις επιχειρήσεων του Δημοσίου κρύβεται ο πραγματικός στόχος. Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ μιας πορείας πούχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια και συνίσταται στην τελειωτική διάλυση των σημαντικότερων μονάδων και κλάδων της ελληνικής βιομηχανίας και το ξεπούλημα τους σε τιμές χαριστικές, απ' τους παλιούς απατεώνες ιδιοκτήτες και το κράτος σε ομίλους του Δυτικού κεφαλαίου ...

Μοχλός για την επιβολή αυτής της πολιτικής είναι το εξωτερικό ΧΡΕΟΣ ύψους περίπου 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε συνδυασμό με το ΕΛΛΕΙΜΜΑ του εξωτερικού ισοζυγίου και την αναγκαιότητα ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ.

Ταυτόχρονα ΟΜΩΣ η χώρα μας διεκδικεί ΝΟΜΙΜΑ απ' το σημερινό Δ' ΡΆΙΧ Γερμανικό κράτος, ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ που σύμφωνα με τον καθηγητή Αγγελόπουλο ανέρχονται σε σημερινά 31 δισεκατομμύρια δολάρια, και την επιστροφή του αναγκαστικού «ΔΑΝΕΙΟΥ» ΤΩΝ ΝΑΖΙ ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ας σημειώσουμε ότι το δίκαιο αυτό αίτημα δεν μπαίνει σε μια περίοδο όπου η γερμανική οικονομία είναι καταστραμμένη, όπως συνέβαινε με τις Γαλλικές επανορθώσεις της συνθήκης των Βερσαλλιών ή με τις σημερινές βάρβαρες απαιτήσεις των Δυτικών απ' το ολοκληρωτικά καταστραμμένο απ' αυτούς Ιράκ. ΑΛΛΑ σε μια ΠΛΟΥΣΙΑ υπεραναπτυγμένη Γερμανία πούναι σήμερα μαζί με την Ιαπωνία, οι ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου, με συνεχή συσσωρευμένα εξωτερικά πλεονάσματα. Που χρηματοδότησε πρόσφατα τον πόλεμο-γενοκτονία του ΙΡΑΚ με 6,5 δισεκατομμύρια δολάρια, που χορηγεί δωρεάν βοήθεια 1,5 δισεκατομμύρια μάρκα στη δημοκρατική ΤΟΥΡΚΙΑ, που «χορηγεί βοήθειες» δεκάδων δισεκατομμυρίων μάρκων και εξαγοράζει επιχειρήσεις στην Ανατολική Ευρώπη και σε άλλες χώρες.

Δεν είναι ΛΟΙΠΟΝ για λόγους αντικειμενικής αδυναμίας που η Γερμανία αρνείται να καταβάλει τις επανορθώσεις.

Είναι ολοκάθαρο στον καθένα ότι ΑΝ το Γερμανικό κράτος πλήρωνε ΕΣΤΩ και το ένα τέταρτο των ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ και του «ΔΑΝΕΙΟΥ» η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με το εξωτερικό χρέος και το εξωτερικό ισοζύγιο θα άλλαζε ΡΙΖΙΚΑ, παρ' ότι σε σχέση με τα διαρθρωτικά προβλήματα της δεν θάλλαζε άμεσα. Η χώρα ΔΕΝ θάχε άμεση ανάγκη του κοινοτικού δανείου και δεν θα πνίγονταν για έσοδα και συνεπώς τα όργανα του Δυτικού κεφαλαίου ΔΕΝ θα μπορούσαν να ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ την πολιτική τους ...

Η καταβολή ΣΗΜΕΡΑ των επανορθώσεων καταστρέφει ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ το όργανο υποδούλωσης της ελληνικής οικονομίας πούναι το εξωτερικό ΧΡΕΟΣ και ΓΙ' ΑΥΤΟ μέχρι το οριστικό ξεπούλημα της και την πλήρη μετατροπή της σε άμεσα ελεγχόμενη απ' τη Δύση ο ι κ ο ν ο μ ί α υ π η ρ ε σ ι ώ ν, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να καταβληθούν στην καλύτερη περίπτωση παρά μόνο πενταροδεκάρες σε μια χρονική περίοδο που θα κλιμακώνεται σε δεκαετία, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ ΚΑΜΙΑ ουσιαστική ανακούφιση του ισοζυγίου.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ κατάσταση βαθιάς παρακμής της χώρας παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες —τηρουμένων των αναλογιών— με την κατάσταση των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ στην περίοδο της Ρωμαιοκρατίας. Όπως και τότε η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ήταν γράμμα κενό αφού η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία ΔΕΝ υπήρχαν ουσιαστικά, έτσι και ΣΗΜΕΡΑ ο κοινοβουλευτισμός είναι θέατρο αφού η οικονομική πολιτική της χώρας αποφασίζεται απ' την ΕΟΚ, το ΔΝΤ, τις Δυτικές τράπεζες ΚΑΙ ΟΧΙ από τον ελληνικό λαό. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ μέσα από μια ψευτοανεξαρτησία οι Ρωμαίοι καθόριζαν τους προστατευόμενους «πελάτες», τους ντόπιους τοποτηρητές τους, τους πολιτικούς, τους δικαστές, τους ανωτέρους αξιωματικούς του στρατού και της αστυνομίας, τους μεγαλοεπιχειρηματίες. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ οι συγγραφείς λιβάνιζαν και θεοποιούσαν τους Ρωμαίους ΣΦΑΓΕΙΣ και ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, το ίδιο κάνει σήμερα ο ΤΥΠΟΣ και (: η συντριπτική) μερίδα των ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ τους κατασκεύαζαν αγάλματα και ανδριάντες, το ίδιο και σήμερα.

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ οι Αθηναίοι κατά τρόπο εξευτελιστικό καθιέρωσαν γιορτές, τα «Σύλλεια», προς τιμήν του σφαγέα τους Σύλλα, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ οι γραικύλοι νεοδημοκράτες βραβεύουν τον Γκένσερ και κυρίως οργανώνουν φιέστες στην Κρήτη προς τιμή των συνεχιστών του σφαγέα του ελληνικού λαού Γ' Ράιχ, αφού ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΛΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ.

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ τέλος μόνο τα λαϊκά στρώματα στη ρωμαιοκρατία και τους λαομίσητους ντόπιους συνεργάτες τους, έτσι και ΣΗΜΕΡΑ μόνο ο λαός στη βάση κι έξω απ' τα εξωνημένα πολιτικά κόμματα και συνδικάτα αντιστέκεται και αγωνίζεται με κάθε μέσο ενάντια στο εξευτελιστικό ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ της χώρας και την τριτοκοσμοποίησή της, στη μετατροπή της σε χώρο υπό μ ό ν ι μ ο ΔΟΕ. Λογική συνέπεια του ΔΟΕ είναι το τεράστιο και παρατεταμένο κύμα ακρίβειας και τα πιεστικά προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζει η μεγάλη μάζα των εργαζομένων, όπως και η διόγκωση της ανεργίας.

Κι ενώ η ΛΑΪΚΗ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ και ΟΡΓΗ ενάντια σ' αυτή την πολιτική και η διάθεση για ΑΓΩΝΑ πραγματικό, για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης των γραικύλων κι όχι για απεργίες-στάχτη στα μάτια βρίσκεται στο ζενίθ, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και ο Συνασπισμός (ΚΚΕ-ΕΑΡ) έχουν ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ολοκληρωτικά τους εργαζομένους, ΣΥΝΑΙΝΟΥΝ σ' αυτή την επίθεση, μην τολμώντας να σηκώσουν κεφάλι στους πάτρωνες τους, τους ιθύνοντες του Δυτικού κεφαλαίου και του ΔΟΕ, αναμασώντας τα εκ του πονηρού γελοία παραμύθια τους περί σταθεροποίησης και ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ.

ΕΟ 17Ν
... Η λεκτική καταδίκη των εγκλημάτων των Ναζί απ' τους σημερινούς ηγέτες της Γερμανίας ΔΕΝ έχει καμιά απολύτως αξία ΟΣΟ ΔΕΝ συνοδεύεται από την έμπρακτη καταδίκη, τη ΔΙΚΑΙΗ ΑΠΟΖΗΜΕΙΩΣΗ της χώρας μας που υπέστη τεράστιες καταστροφές απ' τις ναζιστικές θηριωδίες. Η ΜΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΑΝΟΡΘΟΣΕΩΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ η σημερινή Γερμανία αποκομίζει οικονομικό όφελος απ' τη μη καταβολή,

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ υποδουλώνει οικονομικά τη χώρα, εξαγοράζοντας εργοστάσια, γη, σπίτια ξενοδοχεία ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ μ' αυτό τον τρόπο ΣΕ 10 ΧΡΟΝΙΑ θάμαστε στη χώρα μας μισθωτοί ΓΕΡΜΑΝΩΝ αφεντικών.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ το σημερινό Τέταρτο Ράιχ συνεχίζει τη στρατηγική υποδούλωση των λαών και έχει τους ΙΔΙΟΥΣ στόχους με το Γ' Ράιχ αλλά με διαφορετικά μέσα. θα συνεχίσουμε λοιπόν να χτυπάμε τις γερμανικές επιχειρήσεις, τα μέσα της οικονομικής υποδούλωσης της χώρας μας μέχρι την καταβολή των ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ και των «ΔΑΝΕΙΩΝ» ...
Αθήνα 4-6-91 (: !!!)

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

ΣΣ: Προς αποφυγή παρεξήγησης, για όσους δεν με ξέρουν, δεν είμαι μαρξιστής- κομμουνιστής- σοσιαλιστής κλπ , αλλά, ...απλώς, Έλλην-ας στο φρόνημα και ερασιτέχνης ερευνητής της Ελληνικής Ιστορίας, (776 πΧ - 2010 μΧ), και Προϊστορίας, (ΧΑΟΣ ή ...13.400.000.000 πΧ - 776 πΧ) .

ΙΣΤΟΡΙΑ = ΓΝΩΣΙΣ, δηλαδή, και "ΕΘΝΙΚΟ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ"...

ΓΕΙΑ + ΧΑΡΑ!

Οι γερμανικές αποζημιώσεις.

Συγγραφέας:
"Νταντόν"
Άρδην τ. 70

ΟΙ ΑΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΗΓΕΣΙΕΣ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΩΝ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Στη μνήμη του Γιάννη Σταμούλη

Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία... είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη...
Μίλαν Κούντερα


Από τους 800 Γερμανούς στρατιωτικούς εναντίον των οποίων είχε ασκήσει δίωξη το μεταπολεμικό “Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου”, για τη γενοκτονική δράση τους στην Ελλάδα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ισοπέδωση και το κάψιμο 2.500 (!) χωριών, 50.000 εκτελέσεις μαχητών και αθώων πολιτών και τον θάνατο 300.000 ανθρώπων από την πείνα (λιμό) τον χειμώνα του 1941, αλλά και μέχρι το 1945, και δεκάδες χιλιάδες σωματικά αναπήρους και ψυχικά ασθενείς, δεν καταδικάστηκε κανένας!

Υπολογίζεται πως εξοντώθηκε το 12% των Ελλήνων. Το 8% από τις δολοφονίες-εκτελέσεις και την πείνα, αλλά και ένα 4% από τις γεννήσεις που δεν έγιναν, λόγω των ασθενειών - κακουχιών. Πέρα από τις καταστροφές των δημόσιων υποδομών και των ιδιωτικών περιουσιών, για τις οποίες η «Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων» (1947) αναγνώρισε μια συνολική μελλοντική απαίτηση για Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις ύψους 8,5 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας του 1938 (!), χωρίς να αναγνωριστούν τα “διαφυγόντα κέρδη” για τις επόμενες δεκαετίες (!).
Η Ελλάδα ζήτησε τότε την αναγνώριση αποζημιώσεων ύψους 14 δις δολαρίων.

Το 1959, η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή υποχρεώθηκε από τη “δημοκρατική” Γερμανία να κλείσει-αναστείλει τη λειτουργία του Ελληνικού Γραφείου Εγκληματιών Πολέμου (με προϊστάμενο τον εισαγγελέα Ι. Τούσση) και να στείλει τους 800 φακέλους στη “Δικαιοσύνη” της τότε Δυτικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, με την υπόσχεση ότι θα ασκήσουν οι ίδιοι δίωξη στους ομοεθνείς τους, επειδή είναι, τώρα πια,... “δημοκράτες”! Παράλληλα, η κυβέρνηση Καραμανλή υποχρεώθηκε να αμνηστεύσει και να στείλει, τον σε 25 χρόνια κάθειρξη καταδικασμένο Μαξ Μέρτεν (για τις δολοφονίες και τη ληστεία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης) στη Γερμανία, για να εκτίσει την ποινή του εκεί!

Η συνέχεια ήταν η “δημοκρατική” Γερμανία να τους απαλλάξει όλους (!) με βουλεύματα, με το ατράνταχτο νομικό επιχείρημα ότι τα όλα τα εγκλήματα (και το ξεκοίλιασμα εγκύων γυναικών) αποτελούσαν νόμιμα «στρατιωτικά αντίποινα» για τη δράση «ανταρτών» (όπως και το χιτλερικό διάταγμα για 50 εκτελέσεις Ελλήνων για κάθε Γερμανό που σκοτώθηκε από αντιστασιακούς!).

Ο καταδικασμένος (1958) από Ελληνικό Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου (Στρατοδικείο) Μαξ Μέρτεν αφέθηκε ελεύθερος και απελάθηκε στην πατρίδα του, για να πάρει στη συνέχεια αποζημίωση και σύνταξη από το γερμανικό κράτος «για την άδικη μεταχείριση του στην Ελλάδα»! Πέθανε «πλήρης ημερών» το 1972 (!), αφού προηγουμένως είχε απαλλαχθεί και αυτός για τη δράση του στην Ελλάδα με βούλευμα, παρά την υπόσχεση της Γερμανίας ότι θα τον δίκαζε και θα τον φυλάκιζε…

Σήμερα κάποιοι «μάγκες» ψάχνουν, βάσει αφηγήσεων και εξομολογήσεων του Μαξ Μέρτεν, να βρουν ακόμα τον «θησαυρό των Εβραίων» στους βυθούς της Φοινικούντας στη Μεσσηνία... Με την υπόσχεση του ελληνικού κράτους πως ό,τι βρεθεί θα το μοιραστούν οι Έλληνες χρυσοθήρες, σαν «εύρετρα», και το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο της Ελλάδας… λες και είναι σίγουρο πως ό,τι απέκρυψαν οι Γερμανοί από τις ληστείες στην Ελλάδα ανήκε μόνο στους Εβραίους συμπολίτες μας της Θεσσαλονίκης… Στην έκθεση του Νίκου Καζαντζάκη για το δολοφονικό όργιο των Ναζί στην Κρήτη αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι οι Γερμανοί αφαιρούσαν, μάζευαν, ακόμα και τα χρυσά δακτυλίδια και δόντια από τα θύματα τους!

Το «κερασάκι» στην ιστορία, που αξίζει να το αναφέρουμε, είναι ότι λίγο πριν σταματήσει η Ελλάδα με νόμο (το 1959, νόμο που δεν τον κατάργησε, για λόγους τιμής και αξιοπρέπειας, η μεταπολιτευτική «Δημοκρατία μας»), τη δίωξη και τη φυλάκιση Γερμανών εγκληματιών Πολέμου, και, πριν αμνηστευτεί ο Μαξ Μέρτεν (με έναν άλλο «επείγοντα» νόμο, επίσης το 1959), μέσω των γερμανικών Μ.Μ.Ε. (Spiegel, Hamburger Echo, 1959-1961) είχε καταγγείλει πως «θυμήθηκε» κάποιον Κωνσταντίνο Καραμανλή, δικηγόρο στο επάγγελμα, που συνεργαζόταν με το γερμανικό στρατηγείο της Θεσσαλονίκης στην κατάδοση Ελλήνων αντιστασιακών, και είχε μάλιστα αποζημιωθεί με ένα κατασχεμένο εβραϊκό κατάστημα υφασμάτων. «Θυμόταν» μάλιστα ο Μαξ Μέρτεν ότι υπήρχε και μία φωτογραφία που έδειχνε τη γυναίκα του τότε καραμανλικού υπουργού «Δικαιοσύνης», την περιώνυμη Δοξούλα Μακρή, να γιορτάζει Πρωτοχρονιά του 1943 στο γερμανικό στρατηγείο, όπου ήταν γραμματέας. Μιλούσε επίσης και για την ύπαρξη και άλλων φωτογραφιών…

Λίγο αργότερα οι δημοσιεύσεις σταμάτησαν (1961) με παράκληση του γερμανικού ΥΠΕΞ, «για να μην βλαφτούν οι φιλικές σχέσεις με την σύμμαχο Ελλάδα...».

Σταμάτησε όμως και η «Αριστερά» να αναφέρεται σε αυτά τα γεγονότα, ιδιαίτερα μετά τη «μεταπολίτευση» («Καραμανλής ή τανκς») για λόγους διαφύλαξης και αποκατάστασης της «εθνικής ομοψυχίας» και της «λήθης στο παρελθόν»... (Δεν θα μας λέτε εσείς εαμο-Βούλγαρους, δεν θα σας λέμε εμείς γερμανο-τσολιάδες)...

Το 1977, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλαβε στο Άαχεν το παράσημο του θεμελιωτή της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του Γερμανικού Έθνους», του «Μεγάλου Καρόλου» (“KARLSPREIS”). Μια τιμή που την αποδίδουν οι Γερμανοί σε όλους τους καλούς τους φίλους που πολεμούν για το γερμανικό όραμα της Eνωμένης Ευρώπης (Με Χίτλερ ή χωρίς Χίτλερ… ).

Για να καταλάβουμε το τι σημαίνει να κλείνει από το 1959 (!) το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πολέμου και να σταματά η δίωξη Γερμανών στην Ελλάδα, θα πρέπει να το συγκρίνουμε με το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, 68 χρόνια μετά την έναρξη του Β΄ Π. Π., λειτουργούν ακόμα τα αντίστοιχα γραφεία στις ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Αυστραλία και τη Γερμανία, και όποτε εντοπίσουν κάποιον, ενεργό τότε Ναζί, τον δικάζουν, έστω και εάν είναι σήμερα ένα χούφταλο των 90 -100 χρονών, διότι, σύμφωνα με τις διακηρύξεις του ΟΗΕ, τα «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας» δεν παραγράφονται!

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα συμπληρώνεται με την παραίτηση από τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων –και της επιστροφής των αναγκαστικών δανείων της Τράπεζας της Ελλάδας προς το Γ΄ Ράιχ. Μιλάμε για ποσά που ξεπερνούν τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια!

Η αποζημίωση – επανόρθωση αυτή και η αναγνώριση του εγκλήματος θα αποτελούσαν τη μοναδική δικαίωση των αγώνων και των θυσιών του ελληνικού λαού.

Και όμως η Γερμανία, ασκώντας ιμπεριαλιστική πολιτική, δηλαδή εκβιασμό μεγάλης δύναμης, αρνείται και να συζητήσει έστω αυτό το θέμα. Και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό της, αυτής και των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών (δηλαδή η «πνευματική» και οικονομική ολιγαρχία που κυβερνά τη χώρα μας), ακολουθεί τις εντολές των «συμμάχων».

Μπορεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά από πολλά χρόνια αβελτηρίας, να αποφάσισε στον τελευταίο του λόγο μπροστά στην κοινοβουλευτική ομάδα του Πα.Σο.Κ. (Μάιος 1995), να ανακοινώσει –όλως επισήμως– ότι δίνει εντολή στον Έλληνα πρέσβη στη Βόννη να υποβάλει διπλωματική «ρηματική διακοίνωση» προς τη Γερμανία, με την οποία ζητά την έναρξη διαπραγματεύσεων για την τακτοποίηση των οφειλών της Γερμανίας...

Ο «Ευρωπαϊστής» όμως, ο «συνήθης Κ. Σημίτης», έγραψε και αυτή την πολιτική παρακαταθήκη του πρώην αρχηγού του Πα.Σο.Κ. εκεί που έγραψε και τις άλλες... Διότι, σύμφωνα με τους μάνατζερ του νεο-φιλελευθερισμού και του «πολιτικού ρεαλισμού», «πρέπει να κοιτάμε μπροστά» και όχι στο «παρελθόν», για να κτίσουμε τη «δυνατή Ελλάδα»...

Το καραγκιοζιλίκι αυτό ολοκληρώθηκε από τον «συνήθη Κ. Σημίτη» όταν έκανε ανοιχτή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη, βάζοντας τον άλλο γερμανοσπουδασμένο υπουργό “Δικαιοσύνης”, τον Μιχ. Σταθόπουλο, να απαγορεύσει την κατάσχεση των ακινήτων του Ινστιτούτου Γκαίτε και της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής (διάβασε τον Κυριάκο Σιμόπουλο για τον ρόλο των ξένων αρχαιολογικών αποστολών στην Ελλάδα), υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου, με μία αναχρονιστική διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, που λέει πως ο υπουργός Δικαιοσύνης μπορεί να αποτρέψει την εκτέλεση μιας δικαστικής απόφασης «όταν διακυβεύονται οι φιλικές σχέσεις με μία χώρα και το επιβάλει το εθνικό συμφέρον...». Όπως γνωρίζουμε, τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης μεταφράζονται πάντα σε “εθνικά”, δηλαδή όλων μας…

Στη συνέχεια ο ίδιος ο “συνήθης Κ. Σημίτης”, έκανε μια ακόμα πιο βαρεία πράξη «εθνικής αναξιοπρέπειας» δίνοντας, για πρώτη φορά, παράταση στη θητεία (που είχε λήξει) του τότε (2001) προέδρου του Αρείου Πάγου, Στέφανου Ματθία, ώστε να προλάβει να συγκροτήσει Ειδικό Δικαστήριο (με «ειδική» σύνθεση) με το οποίο θα ανατρέψει την απόφαση της Ολομέλειας (2001) του Αρείου Πάγου, η οποία είχε δικαιώσει την απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς για καταβολή αποζημιώσεων στα θύματα του Διστόμου, και απορρίψει την ένσταση της Γερμανίας η οποία ζητούσε την ακύρωση της απόφασης στη βάση του “δικαιώματος της ετεροδικίας”, δηλαδή ότι ένα κράτος (η Ελλάδα) δεν μπορεί να δικάσει ένα άλλο κράτος (τη Γερμανία), ακόμα και εάν τα μέλη και τα όργανα του δεύτερου έχουν αδικοπραγήσει στην επικράτεια του πρώτου!

Το “δίκαιο” της ατιμωρησίας που διεκδικούν οι ιμπεριαλιστές

Και έτσι έγινε! Επί κυβέρνησης του “συνήθη Κ. Σημίτη” και των συνεργατών του, ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ανέτρεψε την απόφαση της Ολομέλειας του δικαστηρίου που προΐστατο ο ίδιος και στην οποία είχε μειοψηφήσει!) από ένα άλλο, ad hoc συγκροτημένο “ειδικό” δικαστήριο με “ειδική σύνθεση” και αναγνώρισε –επιτέλους (!)– στη Γερμανία “δικαίωμα ετεροδικίας” – δηλαδή να μη δικάζεται στην Ελλάδα!!!

Αποτέλεσμα: Η απόφαση του Πρωτοδικείου Λιβαδει­άς, που είχε καταδικάσει τη Γερμανία στην καταβολή 28 δισ. δολαρίων στους κατοίκους του Δίστομου κατέληξε στον σκουπιδοτενεκέ της “δυνατής και περήφανης Ελλάδας”, ώστε να μην έχουν τα βιβλία της Ιστορίας να γράφουν μόνο για τον “Εφιάλτη”. Το ίδιο έγινε και με τις περίπου 80.000 αγωγές κατά της Γερμανίας, που είχαν υποβληθεί από πολίτες σε όλα τα Πρωτοδικεία της Ελλάδας. Εξαφανίστηκαν! Μπήκαν στο αρχείο, χωρίς να φτάσει σχεδόν καμία στο ακροατήριο!

Ένα τεράστιο “αναχρονιστικό”, (πόσο καλός είναι ο αναχρονισμός σε μια τέτοια περίπτωση!) κίνημα, που έφερε τις πλατιές μάζες αντιμέτωπες με τη μνήμη για τον ρόλο του γερμανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στην Ελλάδα, «θάφτηκε εν τη γενέσει του».

Μπροστά σε αυτό το κίνημα ξεσκεπάστηκε η ξενοδουλεία της ελληνικής άρχουσας τάξης. Ξεσκεπάστηκαν οι δήθεν “ισότιμες σχέσεις” ανάμεσα στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Τώρα ζητά η Γερμανία αποζημιώσεις (!) και επιστροφή για τους Γερμανούς ομογενείς (volksdeutsche) που εκδιώχθηκαν από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ακριβώς επειδή συνεργάστηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Π. Π.

Σύμφωνα με τις νέες οδηγίες του γερμανικού υπ. Έξ., δεν υπάρχουν «Νικητές και Ηττημένοι, όλοι οι πόλεμοι είναι κακοί». Και γι’ αυτό την 8-9η Μαΐου δεν πρέπει να γιορτάζουμε τη Νίκη των λαών επί του γερμανικού ιμπεριαλισμού–μιλιταρισμού, αλλά… την επέτειο ίδρυσης της Ε.Ο.Κ.– Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μουσική υπόκρουση τον «Ύμνο της Χαράς» του Λ. Φ. Μπετόβεν!

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΟΝΕΙΔΟΣ - Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ...

Έλληνες προδομένοι από την ελληνική δικαιοσύνη (δες το ντοκυμαντέρ Ένα τραγούδι για τον Αργύρη...) και Ιταλοί επιζώντες από τη ναζιστική θηριωδία προσέφυγαν στα ιταλικά δικαστήρια για την κατάσχεση γερμανικών ακινήτων στην περιοχή του Κόμο.

Μόλις στις αρχές Ιουνίου, το ιταλικό ανώτατο δικαστήριο
(αντίστοιχο του ελληνικού Άρειου Πάγου) αναγνώρισε το δικαίωμα προσφυγής τους στα ιταλικά δικαστήρια και απέρριψε τη γερμανική ένσταση για ετεροδικία (διάβαζε ατιμωρησία), ενώ τα γερμανικά Μ.Μ.Ε. οργιάζουν και απειλούν!

http://www.spiegel.de/politik/ausland,1518,558185,00.html
http://www.sueddeutsche.de/deutschland/artikel/229/178684/?page=16#readcomment
Ναι, η Ιταλία έχει Μπερλουσκόνι... Η ιταλική δικαιοσύνη είναι αστική... Αλλά δεν έχει Κ. Σημίτη, ούτε Στ. Ματθία, ούτε Γ. Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή...

Ο τελευταίος μάλιστα, με τη βαριά πολιτική κληρονομιά από τον θείο του, πουλά και ξεπουλά ΟΤΕ και ΔΕΗ στις παγγερμανικές Ντόιτσε Τέλεκομ και RWE και δεν τολμά να πει στη Γερμανία ότι, όποιος θέλει δουλειές και επενδύσεις στην Ελλάδα, πρέπει πρώτα να πληρώσει αυτά που χρωστάει!

Όπως έκαναν οι ΗΠΑ, το 1999, για να εγκρίνουν την κοινοπραξία της αμερικανικής Crysler, με την γερμανική Daimler–Benz, υποχρέωσαν –σαν προϋπόθεση– τη Γερμανία να καταβάλει συμπληρωματικές αποζημιώσεις στους Εβραίους της Αμερικής που είχαν επιζήσει από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης!

Το ίδιο και το Πα.Σο.Κ. το 1999, αντί να πει στην “Hochtief”, να πληρώσει η γερμανική κυβέρνηση την κατασκευή του “Ελ. Βενιζέλος”, από αυτά που χρωστάει στον ελληνικό λαό, της έδωσε και το μάνατζμεντ ξεπουλώντας και τα συμφέροντα Ολυμπιακής ( Τεχνική Βάση κ.λπ. ).

Διευθύνων Σύμβουλος στη “Hochtief”, λέγεται πως είναι ο γιος του Γερμανού αρχιστρατήγου στον Β΄ Π. Π. που κρεμάστηκε τo 1946 στις φυλακές του Landahut με απόφαση του Διεθνούς Συμμαχικού Στρατοδικείου της Νυρεμβέργης (Von Kaitel).

Ψιλά γράμματα αυτά για τους Έλληνες κομπραδόρους...
Το Σπίγκελ γράφει τελευταία πως η γερμανική κυβέρνηση σκέπτεται να προσφύγει «για αυτή την αδικία» της ιταλικής δικαιοσύνης στο Διεθνές δικαστήριο της Χάγης! Ποιος (;), η Γερμανία!

Αυτό που θα έπρεπε να κάνει δηλαδή η Ελλάδα, ως κράτος, είναι να προσφύγει στη Χάγη για την άρνηση της Γερμανίας να καταβάλει Επανορθώσεις-Αποζημιώσεις, όπως και κάθε άλλη χώρα που είχε υποστεί τη ναζιστική λεηλασία, για να καταγγείλουν την καταρράκωση του Διεθνούς Δικαίου από τη Γερμανία, η οποία αρνήθηκε να ονομαστεί, όπως έπρεπε, η Συνθήκη Γερμανικής Ενοποίησης (Των τεσσάρων «συμμαχικών» δυνάμεων των δυο Γερμανιών, 1990) σε “Συνθήκη Ειρήνης”, και όχι απλώς, όπως έγινε, σε «Συνθήκη Διακανονισμού των Ζητημάτων που Αφορούν τη Γερμανία».

Οι Γερμανοί γνώριζαν πως εάν ονομαζότανε “Συνθήκη Ειρήνης”, τότε, σύμφωνα με τις αρχές του διεθνούς δικαίου, θα έπρεπε να προβλέπεται και η καταβολή Πολεμικών Αποζημιώσεων προς όλες τις χώρες που είχε υπό την κατοχή του το Γ΄ Ράιχ.

Πάντα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η σημερινή Γερμανία είναι ο νόμιμος (και άξιος θα πρόσθετα εγώ) κληρονόμος του Γ’ Ράιχ, με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν εξ αυτού του γεγονότος!
Το δώρο αυτό τους το έκαναν οι σύμμαχοί μας στον αντιφασιστικό πόλεμο και η “Σοβιετική” Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εξασφαλίζοντας βέβαια άλλα οικονομικά –πολιτικά ανταλλάγματα εις βάρος κυρίως των λαών των Βαλκανίων που δεν είχαν αποζημιωθεί– δικαιωθεί.

IΝ MEMORIAM ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Υ.Γ. Στις αρχές Δεκέμβρη του 2007, πέθανε ο Γιάννης Σταμούλης. Ως Νομάρχης Βοιωτίας και δικηγόρος κινητοποίησε τους κατοίκους του Διστόμου για την υποβολή αγωγών διεκδίκησης αποζημιώσεων και κέρδισε την πρώτη δίκη στο Πρωτοδικείο Λιβαδειάς με τα επιστημονικά του επιχειρήματα! Γεγονός που δημιούργησε ελληνικό και παγκόσμιο (!) νομικό προηγούμενο.

Στη συνέχεια προώθησε τις δίκαιες κατασχέσεις στα γερμανικά ιδρύματα και υπεράσπισε στον Άρειο Πάγο την αρχή ότι δεν διαθέτει η Γερμανία δικαίωμα ετεροδικίας. Τεκμηρίωσε επιστημονικά, αναζήτησε όλες τις σχετικές αποφάσεις του διεθνούς δικαίου και κυρίως ερμήνευσε σωστά.

Δεν μπόρεσε βέβαια να αποτρέψει τις μεθοδεύσεις των Κ. Σημίτη – Στ. Ματθία και τις αποφάσεις της πάντα “ανεξάρτητης” δικαιοσύνης.

Ταξίδεψε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης για να μιλήσει για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων κατά την κατοχή. Μίλησε σε επιστημονικά συνέδρια Γερμανών αντιφασιστών.

Όμως προδόθηκε προσωπικά και πολιτικά, σχεδόν εκδικητικά, προφανώς προς ικανοποίηση και της Γερμανίας. Στις επόμενες Νομαρχιακές εκλογές (1999) το σημιτικό πολιτικό κατεστημένο φρόντισε να μην εκλεγεί Νομάρχης Βοιωτίας! Αυτή είναι η Ελλάδα. Τα ίδια δεν έπαθε ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης ;;; Κλέφτες, ληστές και απατεώνες δεν τους έβγαλαν ;;;

Αυτό μας έλειπε να υπάρχει στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας ένας «εχθρός», «αντιγερμανός»!
Όμως ο αείμνηστος Γιάννης Σταμούλης προδόθηκε και πολιτικά, με πισώπλατα «αριστερά» κτυπήματα. Δεν είναι λίγες οι δηλώσεις κάποιων αριστερών, που δεν αναφέρω ονομαστικά, οι οποίοι δήλωναν πως:
«Οι Αριστεροί και Δημοκράτες δεν χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους των Ναζιστών (!), δεν κατάσχουν και δεν διαλύουν πολιτιστικά ιδρύματα όπως το Ινστιτούτο Γκαίτε...».

Τώρα, το γεγονός ότι όλα τα γερμανικά Αριστερά κόμματα και κινήσεις καταγγέλλουν σχεδόν καθημερινά στα έντυπά τους τη δράση των γερμανικών κρατικών και κομματικών ιδρυμάτων (Γκαίτε, Φρίντριχ -Έμπερτ, Νάουμαν, Αντενάουερ, Σάιντλ κ.ά.) ως προσπάθεια πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής παρέμβασης στις χώρες του τρίτου κόσμου, όπως και ανάμειξης στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών υπέρ των πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων της Γερμανίας, δεν παίζει και μεγάλο ρόλο για ορισμένους «αριστερούς» Έλληνες “aestet” που παλεύουν για τη “συμφιλίωση”, τη “λήθη”, την “αγάπη” και το ξεπέρασμα των “προκαταλήψεων”.
ΦΛΑΣΜΠΑΚ…

Το 1988, ο τότε διευθυντής της ΕΡΤ απαγόρευσε την προβολή ενός ντοκιμαντέρ της πρώην Αν. Γερμανίας για την υπονομευτική δράση των Ινστιτούτων Γκαίτε στην Αφρική…

Η παρέμβασή μου αυτή αφιερώνεται στη μνήμη του ακούραστου, συνεπή ριζοσπάστη δημοκράτη Γιάννη Σταμούλη, με τον οποίο είχα, στο θέμα αυτό, μια καλή σχέση συνεργασίας και αλληλοσεβασμού, αλλά και στον Αργύρη Σφουντούρη (Ένα τραγούδι για τον Αργύρη), ένα από τα ορφανά παιδιά που επέζησαν της σφαγής του Διστόμου, μεγάλωσε στη συνέχεια στο ορφανοτροφείο Pestallozi της Ελβετίας, για να ακούσει – διαβάσει στην τρίτη του ηλικία, πριν λίγα χρόνια, σε μια επίσημη επιστολή της γερμανικής κυβέρνησης ότι: «Συγγνώμη, κύριε Σφουντούρη, δεν δικαιούστε αποζημίωση για τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στον Β΄ Π. Π., διότι η δράση των γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό σας αποτελούσε… νόμιμα στρατιωτικά αντίποινα για τη δράση ανταρτών...».

Εάν δινόντουσαν από την Γερμανία τέτοιες απαντήσεις, για τα ναζιστικά «αντίποινα» και για το δικαίωμα αποζημίωσης, σε πολίτες ή στις κυβερνήσεις του Ισραήλ, των ΗΠΑ, της Αγγλίας και της Ρωσίας, να είστε βέβαιοι πως θα είχαμε μέχρι και διακοπή των διπλωματικών σχέσεων και προσωρινή ανάκληση πρεσβευτών. Αλλά οι Γερμανοί γνωρίζουν. Στο ελληνικό κράτος και τους πολίτες του δίνουν αυτές τις απαντήσεις…
Δεν υπάρχει πρόβλημα. Ελέγχεται η κατάσταση.

Όμως έχουμε και μια ωραία δικαιολογία για την ένοχη συνείδησή μας: Οι Έλληνες είμαστε γνωστοί για την ανωτερότητα και τη “μεγαλοψυχία μας”, όπως και για τη λεβαντίνικη (Levante) εμπορική ψυχή μας! Και αυτό το γνωρίζουν οι Γερμανοί!

Άμεσο αίτημα στην κυβέρνηση Καραμανλή να ζητήσει από την Γερμανία –σε συνέχεια του διαβήματος (1995) της κυβέρνησης Α. Παπανδρέου – Κ. Παπούλια (τότε υπ. Εξ.) την έναρξη διαπραγματεύσεων για την καταβολή των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Όποιο μεγάλο δημόσιο έργο θελήσουν στο μέλλον να αναλάβουν γερμανικές επιχειρήσεις, να πληρωθεί από το γερμανικό κράτος σαν “προκαταβολή” των οφειλομένων γερμανικών επανορθώσεων.

Επίσημη συγγνώμη από τη γερμανική κυβέρνηση για το γεγονός ότι δεν δικάστηκε – καταδικάστηκε –παρά την υπόσχεσή– της κανένας από τους 800 Γερμανούς εγκληματίες πολέμου που είχε εντοπίσει το Ελληνικό Γραφείο Εγκληματιών Πόλεμου.
Επίσημη συγγνώμη για τα προσβλητικά προς τον ελληνικό λαό επιχειρήματα της “γερμανικής δικαιοσύνης” ότι οι σφαγές αμάχων και οι λεηλασίες κατά τη διάρκεια “αντιποίνων” του γερμανικού στρατού αποτελούσαν «νόμιμα στρατιωτικά αντίποινα για τη δράση ανταρτών».

Για λόγους ιστορικής δικαιοσύνης και πολιτικής αξιοπρέπειας, άμεση κατάργηση από την ελληνική Βουλή του νόμου (1959) με τον οποίο σταματά η δίωξη και η παραπομπή σε δίκη Γερμανών εγκληματιών –όποτε εντοπιστούν στην Ελλάδα.

Δεν πρόκειται για θέμα εκδίκησης. Πρόκειται για κάτι πιο σοβαρό. Την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας. Είναι επίσης ζήτημα παιδείας για τον ελληνικό και γερμανικό λαό.

* Άρδην τ. 70 Θεωρία 2008 Η διαρκής συνωμοσία της Νέας Τάξης

Νταντόν

Η ιστορία ενός βατράχου.

Από την αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα, έως το Matrix, διαβαίνοντας μέσα από τους μύθους του La Fontaine, καταλήγουμε πως η χρήση του γλωσσικού συμβολισμού είναι ένας προνομιακός τρόπος που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να διαδώσει τις ιδέες του σε άλλους ανθρώπους.
Ο Olivier Clerc, συγγραφεύς και φιλόσοφος, με αυτή την μικρή ιστοριούλα, μέσω της αλληγορίας, εμφανίζει τα καταστροφικά αποτελέσματα της μη συνειδητοποιήσεως των αλλαγών, που επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία μας, τις μεταξύ μας σχέσεις, την κοινωνική εξέλιξη και το περιβάλλον.
Είναι μέσα της, συμπυκνωμένες, η ζωή και η γνώση, που ο καθείς μας θα πρέπει να φυτέψει στον προσωπικό του κήπο ώστε ένα αύριο να μπορέσει να δρέψει τους καρπούς τους.

Το βατραχάκι που δεν ήξερε ότι θα βραζόταν.

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα, ένα βατραχάκι
Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβεται μια μικρή φωτιά και το νερό, αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.
Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντας το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.

Η θερμοκρασία του νερού, συνεχίζει να ανεβαίνει.
Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό, από ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο, αλλά παρ όλα ταύτα δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.
Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο, υπομένει και δεν αντιδρά.
Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει, έως ότου, το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.
Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ’ ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.
Αυτό, αποδεικνύει, ότι όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμιά αντίσταση, καμία επανάσταση.

Εάν παρατηρούσαμε αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία μας εδώ και λίγες δεκαετίες, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ότι υφιστάμεθα μια αργή αλλά σταδιακή εξαφάνιση των πανανθρώπινων αξιών μας και των ιδανικών μας.
Δεν το καταλαβαίνουμε όμως γιατί γίνεται αργά και σιγά για να το συνηθίζουμε.
Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 η 40 χρονιά, θα μας έκαναν να φρίξουμε, και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες ή αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας έκαστου, της αξιοπρέπειάς του, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με την συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέληση τους να αμυνθούν.
Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν.
Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως με την υπερπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του……………………....
Όταν για πρώτη φορά μίλησα γι αυτά τα πράγματα, αναφερόμουν στο αύριο…
Τώρα, αναφέρομαι στο σήμερα!!!

Λοιπόν, αν δεν είστε σαν το βατραχάκι, μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά
Είμαστε ήδη μισοβρασμένοι;!!

Η όχι;!

Η αθέατη πλευρά του φεγγαριού.

«Ο ήλιος και το φεγγάρι είναι οι πανάρχαιοι φάροι που καθοδηγούσαν την ανθρωπότητα στην καθημερινή ζωή. Έχουν σχηματίσει ένα ουράνιο ζεύγος, που από τη μια λατρεύτηκε και από την άλλη σκόρπιζε το φόβο, επηρεάζοντας την ανθρώπινη ύπαρξη. Από την αρχαιότητα δε το φεγγάρι έχει εμπνεύσει και τη λαογραφία».

Σήμερα συνεχίζουμε και αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο της αθέατης πλευράς του φεγγαριού, με το ίδιο δέος που αντιμετωπίζει ο αδαής, το άγνωστο και μη ορατό στην ζωή του.
Είμαστε αντιμέτωποι με τα αποτελέσματα της διαχρονική ανικανότητά μας, ως κράτος και ως πολίτες, να αντιληφθούμε τι έχει δρομολογηθεί, και πως εξελίσσεται, από το παγκόσμιο κατεστημένο.
Σήμερα εμφανιζόμαστε έκπληκτοι αλλά μονόφθαλμοι, απέναντι σε φαινόμενα που ελάχιστοι είχαν ερευνήσει και προειδοποιήσει χρόνια πριν.
Μας έδειχναν το φεγγάρι, και κοιτάγαμε το δάχτυλο.
Φαινόμενα, που θα συνεχίζουν να εμφανίζονται με την μία πλευρά τους.

Ορυμαγδός πληροφοριών, εκτιμήσεων, και απόψεων, σε συνδυασμό με σωρεία «ειδικών» ερμηνειών, συμβουλών αλλά ουσιαστικά διαταγμάτων, μας καθοδηγεί προσεχτικά στην θέαση, της μίας πλευράς, του πως θέλουν να γίνουμε.
Σε αυτήν την «ευαγή» προσπάθειά τους, έχουν στρατεύσει πλήθος επιστημόνων, πολιτικών, οικονομολόγων, ΜΜΕ, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, συντεχνιών, πρόθυμων ηλίθιων, αλλά και νέων ή ανασκευασμένων ιδεολογικών ρευμάτων, προκειμένου να δώσουν το απαραίτητο βάρος στον λόγο τους.
Έχουμε εμπλακεί σε μία συνέργεια μίας μηχανής συσσώρευσης πρωτοφανούς ενέργειας, με τοπικούς και διεθνείς χειριστές μπουλντόζας.

Λίγο πολύ ο κάθε ένας από εμάς έχει κατατάξει στο μυαλό του, ποιοι είναι οι κύριοι υπαίτιοι της σημερινής κατάντιας μας.
Αλλά δυστυχώς σε επίπεδο καφενειακής συζήτησης.
Συζητούμε, αναλύουμε, και ερμηνεύουμε αυτά που μας πλασάρουν, ενώ λαχανιασμένοι στο τέλος αναζητούμε τον «σωτήρα» που θα ενσωματώσει όλες μας τις παρόλες σε ουσιαστικές πολιτικές, ελπίζοντας ή/και πιστεύοντας ότι έχει και το κατάλληλο άμεμπτο ηθικό υπόβαθρο.

Έχουμε γίνει οι πιο καθαροί δέκτες μηνυμάτων, σύντομων αλλά και με ήχο και εικόνα, ενός δικτύου που πάντα αποσκοπούσε σε εκπομπή μαγνητοσκοπημένων στιγμιοτύπων της επόμενης ημέρας, πριν από εμάς για εμάς.
Έργο που επιτελείται με το επιτυχές κλείδωμα του δέκτη με το εύρος της ακτίνας του πομπού.
Περιφερόμαστε έτσι γύρω από τα τεκταινόμενα σε συντονισμένη κίνηση με αυτά, ευθυγραμμίζοντας όμως τον άξονά της θέασής μας, με τον άξονα των χειριστών της εικόνας των τεκταινομένων και όχι ανεξάρτητα από αυτούς.
Οι τέλειοι συνδρομητές συνειδήσεων!

Όμως τελικά...
«Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Σελήνης είναι ότι η περίοδος περιφοράς της γύρω από τον πλανήτη μας είναι η ίδια με την περίοδο περιστροφής της γύρω από τον άξονά της. Έτσι, μας δείχνει πάντα την ίδια πλευρά της. Από την πλευρά ενός παρατηρητή της Γης η Σελήνη έχει μια ορατή και μια αόρατη πλευρά. Το φαινόμενο αυτό του συγχρονισμού δηλαδή της ιδιοπεριστροφής της με την περιφορά της γύρω από την Γη ονομάζεται παλιρροιακός συντονισμός. Όμως, υπάρχει εδώ μια παρεξήγηση για την σκοτεινή και την φωτεινή πλευρά της. Δηλαδή, δεν υπάρχει καμία πλευρά της Σελήνης που να είναι μονίμως σκοτεινή ή φωτεινή. Αφού η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της και ο χρόνος αυτός δεν έχει καμία σχέση με την διάρκεια της περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο, τότε όλες οι πλευρές της κάποια στιγμή γυρνάνε προς τον Ήλιο και φωτίζονται από αυτόν. Άρα, δεν υπάρχει μόνιμη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης».

Για να μην παραμυθιαζόμαστε λοιπόν, όπως λέει και ένας φίλτατος, τα «τρομερά» αυτά «μυαλά» που έχουν εφαρμόσει παρόμοιες τακτικές, από την φύση εμπνεύστηκαν.
Δεν δημιούργησαν αυτόβουλα και πρωτότυπα αυτές τις πρακτικές.
Αν δούμε λοιπόν και εμείς τις λειτουργίες της φύσης θα διαπιστώσουμε ότι η «αθέατη πλευρά του φεγγαριού», δεν είναι τίποτα άλλο ουσιαστικά, από την ακινησία της δική μας θέασης.

Αυτό όμως σημαίνει, ότι θα πρέπει να ατενίσουμε τα γεγονότα όχι από την πλευρά που μας φωτίζουν αυτοί τα γεγονότα, αλλά από την πλευρά που φωτίζονται πρωτογενώς αυτά, δηλαδή από τις μύχιες επιθυμίες τους.
Για να γίνει αυτό θα πρέπει απαραίτητα να διανύσουμε, μαζί με αυτά, την πορεία που περνάει και εμπρός από τον Ήλιο που φωτίζει εντέλει τα πάντα.
Καίει και τσουρουφλάει αυτό το ταξίδι.
Θα αρπάξουν τα ρουχαλάκια μας, τα μαλλάκια μας, και τα μυαλουδάκια μας.
Δηλαδή, θα αρχίσουν να καίγονται οι καθημερινές μας συνήθειες και πρακτικές, και κυρίως τα κουρέλια που έχουν σκεπάσει την συνείδησή μας.

Ας αναρωτηθεί ο κάθε ένας λοιπόν, και αν τολμάει ας παραδεχθεί.
Υπάρχει άλλος δρόμος σήμερα, από αυτόν των μερικών εγκαυμάτων;
Κάποιοι ήδη έχουν αρπάξει εγκαύματα Α βαθμού.

Ή μήπως τελικά θα περιμένουμε όλοι σαν καλά παιδιά, να μας εφαρμόσουν και τα τρισδιάστατα γυαλιά για να νομίζουμε ότι οι ολοζώντανες εικόνες των λόφων και των κρατήρων του φεγγαριού περιέχουν γη και νερό που θα γίνει ζωή του μέλλοντος, ενώ ουσιαστικά απεικονίζουν την αθέατη πλευρά με τα νεκροταφεία που μας ετοιμάζουνε;

Και επειδή τον τελευταίο καιρό έχω φάει κόλλημα με τους επιστήμονες, τους καλώ να γίνουν από τους πρωτεργάτες του νέου διαφωτισμού που έχουμε ανάγκη, όχι μόνο εμείς, αλλά και σαν απαραίτητη υποστήριξη όλων εκείνων που δηλώνουν αποφασισμένοι να πετάξουν τα γυαλιά πάσης φύσεως χρωματικού στραβισμού.

Ξεκολλήστε, ξυπνήστε, και ξεκινήσατε την διαδρομή προς την αθέατη πλευρά του φεγγαριού!
Η ζωή πάντα έχει στο φαρμακείο της αλοιφές και φάρμακα προς επούλωσιν των θαρραλέων!

ΥΓ. Τα κείμενα σε εισαγωγικά και με έντονη γραφή τα έχω δανειστεί από εδώ.

Μία εξαιρετική αφιέρωση από ένα παιδί του φεγγαριού προς όλους τους υποψήφιους ταξιδευτές!

Το όνειρο των Πολεμιστών.

Ολοκληρώνοντας την ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΊΩΣΗ του Ελληνισμού
της ιστορίας του της περιπέτειας του.

Ποιο είναι το Δίκαιο που βρίσκεται με ποιον και γιατί;
Ποιο είναι το Δίκαιο;
Έχουν όλοι δίκιο όλοι έχουν άδικο
Κάποιος έχει περισσότερο…

Οι τρεις κόρες της Θέμιδος , οι Μοίρες, το πεπρωμένο, όπως το όρισε ο Όμηρος
της φυλής ή ενός χαρακτήρα,
την κατάλληλη Ώρα και Ώρες μαζί με την Δίκη,
την Ετυμηγορία του Οδυσσέα
κυλούν στις τρεις αυτές γραμμές κατεύθυνσης στο αυλάκι της Νέμεσης
εδώ και πολύ καιρό σε ένα Αιώνιο Τώρα
Παρελθόντος Παρόντος και Μέλλοντος.

Ο Οδυσσέας αναρωτιέται για το δίκαιο.
Αν είναι μαζί του και αν έχει το δικαίωμα να σκοτώσει τους μνηστήρες.
Ρωτά την Αθηνά γι αυτό την νύχτα που κοιμάται στο παλάτι κάτω από μια προβιά και παίρνει την απάντηση του Δία.
Με τον κεραυνό του.
Είναι οι μόνοι που σκοτώνει σε όλη την πορεία του.
Ο Ευρύμαχος επίσης τον ρωτά
Τι κάναμε ;
Λίγα γουρούνια φάγαμε και αρκετά πρόβατα, την γυναίκα σου την σεβαστήκαμε, θέλαμε να την παντρευτούμε, μόνο το παλάτι ρημάξαμε και κάποιους ναούς γκρεμίσαμε και …συνειδήσεις.
Να σε αποζημιώσουμε για τις ζημιές.
Γιατί μας σκοτώνεις;
Η αιτιολόγηση και η απόφαση της Δίκης βρίσκεται στην απάντηση.
Ποιοι είναι οι μνηστήρες;
Σίγουρα βλέπουμε ότι είναι πολλοί.
ΟΙ μνηστήρες πολυάριθμοι είναι κατά αρχάς εσωτερική υπόθεση.
Είναι τα ελαττώματα του ανθρώπου,
Οι ελλείψεις και οι υπερβολές του, τα θανάσιμα αμαρτήματα και είναι παραπάνω από 7.
Οκνηρία, αλαζονεία εγωκεντρισμός, φιλοτομαρισμός, φιλαυτία, απληστία, φθόνος ανταγωνισμός αντί άμιλλα, μικροψυχία, λαιμαργία λαγνεία, φλυαρία κατάχρηση εξουσίας, επίδειξη ,ζήλια δειλία, αυτοοίκτος.
Είναι όλα αυτά που ο Οδυσσέας σκοτώνει στην πορεία του και οι σύντροφοι του αφανίζονται σκοτώνονται και αυτοί εξ αιτίας της Νέμεσης που προκαλούν.
Είναι οι «σύντροφοι» του για ένα διάστημα μέχρι να μείνει μόνος με τον Εαυτό του.
Είναι η έλλειψη μέτρου, συνείδησης, αυτογνωσίας και τα όρια που δεν υπερασπίζονται και δεν διευρύνουν όταν χρειάζονται καταφεύγοντας στην υπερβολή και χάνοντας το πλοίο της αυτογνωσίας.
Μένοντας και ξεμένοντας σε κάποιο σταθμό.
Είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη αψογοσύνης που τους εμποδίζει να συνδεθούν με τον Σκοπό και εξαφανίζονται βουλιάζοντας στα μανιασμένα κύματα του Ποσειδώνα της ομίχλης της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης.

Όλοι αυτοί οι πρώην σύντροφοι και, οι πρώτοι μνηστήρες της Ελένης,
του Οδυσσέα νικημένοι από τον μικρό τύραννο καταλήγουν είτε παρά τω πλευρώ του και σε καμιά καρέκλα δίπλα του με μεγάλη μερίδα εξουσίας προνομίων και απολαβών, αυλοκόλακες δοξολογώντας, θεολογώντας και νεκρολογώντας. Είτε πηγαινοέρχονται χαμερπώς σαν δούλοι του και τον υπηρετούν για κανένα κοκαλάκι από το τραπέζι.
Ποια είναι η κατηγορία;
Για ποιο πράγμα είναι τόσο πολύ ένοχοι;
Τι έχουν διαπράξει οι μνηστήρες, οι δούλες και οι δούλοι ώστε ο Όμηρος
να μη δείξει κανένα έλεος απέναντί τους.
Ποιοι είναι το έγκλημα τους;
Γιατί δεν τους συν-χωρεί;
Γιατί δεν υπάρχει Χώρος για αυτούς σε αυτό το Παλάτι της Γης πια,
Ούτε για αυτούς τους ανθρώπους ούτε για αυτούς τους θεούς
τους.
Γιατί έχουν φάει και έχουν πιει τα πάντα.
Έχουν εξαντλήσει τα πάντα. Έχουν καταβροχθίσει τα πάντα.
Έχουν λεηλατήσει τα πάντα.
Είναι ένοχοι πρώτα ως αναφορά τον εαυτό τους.
Έζησαν ξόδεψαν χαράμισαν μια ζωή μένοντας μακριά από τον Ιερό Εαυτό τους. Χωρίς γνώση, χωρίς στόχο προορισμό,συνείδηση, ομορφιά και κατέληξαν στην λήθη. Αμνήμονες μνήμες στείρες και νεκρές άδεια σαρκία.
Έζησαν χωρίς αλήθεια χωρίς μέτρο χωρίς αυτογνωσία, χωρίς συνείδηση, χωρίς το μηδέν άγαν, άνανδρα, άτιμα.
Και όχι μόνο έζησαν έτσι αλλά δημιούργησαν και ένα απαράδεκτο
σύστημα εξουσίας και διαχείρισης των αγαθών ιεραρχίες, ιερατεία αφεντάδων και δούλων πίνοντας τρώγοντας και καταστρέφοντας τα πάντα σε υλικό πνευματικό φυσικά συναισθηματικό νοητικό επίπεδο.
Για αυτό είναι ασυγχώρητοι και δεν έχουν καμιά δικαιολογία.
Πρόδωσαν και προδίδουν πάντα πατρίδες ανθρώπους, φίλους, θεούς και το κυριότερο προδίνουν τον εαυτό τους τον Άνθρωπο αφού προδίδουν την υπόσταση του και τον εμποδίζουν να ολοκληρωθεί να συναντήσει την γυναίκα του την ψυχή του, το παιδί του την καρδιά του και ρημάζουν τον νου του κάθε φορά στην λήθη και την λησμονιά.
Τον πνίγουν σε μανιασμένα κύματα.

Η συνέχεια: Στα αστέρια της Λάϊον

Η κοινωνική ευθύνη των επιστημόνων.

Άρθρο του Joseph Rotblat στο Physics World του Δεκεμβρίου 1999.

Θα πρέπει να ενδιαφέρουν τους φυσικούς επιστήμονες οι κοινωνικές επιπτώσεις της εργασίας τους και τα ηθικά ζητήματα που ανακύπτουν από αυτή; Πρέπει να αποδέχονται την ευθύνη για τις συνέπειες της επιστημονικής έρευνας στον άνθρωπο και το περιβάλλον;

Τα συγκεκριμένα ερωτήματα δεν είχαν τεθεί στο μακρινό παρελθόν, διότι αυτού του είδους οι συνέπειες ήταν ελάχιστες. Τότε, η επιστήμη δεν έπαιζε κανένα ρόλο στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων ή στην ασφάλεια των κρατών. Το μοναδικό κίνητρο της επιστημονικής αναζήτησης ήταν η περιέργεια — το ίδιο ερέθισμα που δραστηριοποιεί τους επιστήμονες και σήμερα — χωρίς κανέναν φανερό πρακτικό στόχο. Η απομάκρυνση των επιστημόνων από τις καθολικού ενδιαφέροντος ανθρώπινες υποθέσεις τους οδήγησε στην κατασκευή ενός τείχους απομόνωσης πίσω από το οποίο βρήκαν καταφύγιο, προσποιούμενοι ότι η εργασία τους δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με την ανθρώπινη ευημερία. Ο στόχος της επιστημονικής έρευνας, διαβεβαίωναν, ήταν η κατανόηση των νόμων της φύσης. Εφ' όσον αυτοί είναι αμετάβλητοι και ανεπηρέαστοι από τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα των ανθρώπων, οι αντιδράσεις και τα συναισθήματα τους δεν έχουν θέση στη μελέτη της φύσης.

Εξαιτίας αυτού του αποκλεισμού οι φυσικοί επιστήμονες ανέπτυξαν διάφορες αντιλήψεις και αρχές περί της επιστήμης με στόχο να δικαιολογήσουν το διαχωρισμό από την πραγματικότητα. Σε αυτές περιλαμβάνονται απόψεις όπως: «η επιστήμη για χάρη και μόνο της επιστήμης», «η επιστημονική αναζήτηση δεν γνωρίζει όρια», «η επιστήμη είναι ορθολογική και αντικειμενική», «η επιστήμη είναι ουδέτερη», «η επιστήμη ουδεμία σχέση έχει με την πολιτική», «οι επιστήμονες είναι απλώς εξειδικευμένοι εργάτες» και «δεν πρέπει να κατηγορούμε την επιστήμη για τις κακές εφαρμογές της». Ο John Ziman, επίτιμος καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ, ανέλυσε όλα αυτά τα αξιώματα και βρήκε ότι κανένα δεν ισχύει στον σύγχρονο κόσμο.

Τούτη η νοοτροπία απομόνωσης ήταν ίσως ανεκτή στο παρελθόν, τότε που τα επιστημονικά ευρήματα διαχωρίζονταν σαφώς από τις πρακτικές τους εφαρμογές στο χρόνο και το χώρο. Έπειτα από μια ανακάλυψη απαιτούνταν δεκαετίες για να βρεθεί μια εφαρμογή της, και αυτή πάλι θα την αναλάμβαναν άλλοι, κυρίως μηχανικοί των πολυτεχνικών σχολών ή των βιομηχανικών εργαστηρίων.

Στις μέρες μας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνουμε τη διαφορά μεταξύ καθαρής και εφαρμοσμένης έρευνας. Οι πρακτικές εφαρμογές ακολουθούν καταπόδας τις επιστημονικές ανακαλύψεις και διεκπεραιώνονται από τους ίδιους ανθρώπους. Πράγματι, οι ερευνητές στις πανεπιστημιακές έδρες παροτρύνονται στην εφαρμοσμένη έρευνα για να εξασφαλίσουν οικονομική αυτάρκεια. Η τρομακτική πρόοδος της καθαρής επιστήμης κατά τον 20ό αιώνα — ειδικά της φυσικής κατά το πρώτο μισό του αιώνα και της βιολογίας κατά το δεύτερο — έχουν αλλάξει παντελώς τη σχέση μεταξύ επιστήμης και κοινωνίας. Η επιστήμη έχει καταστεί κυρίαρχο στοιχείο της ζωής μας. Προσέφερε τεράστια βελτίωση στην ποιότητα της ζωής, αλλά δημιούργησε και σοβαρότατους κινδύνους. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η μόλυνση του περιβάλλοντος, η σπατάλη των ζωτικών πόρων, η αύξηση μεταδοτικών ασθενειών και, πάνω απ' όλα, η απειλή για την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπινου είδους λόγω της ανάπτυξης όπλων μαζικής καταστροφής.

Οι φυσικοί επιστήμονες δεν είναι δυνατόν πλέον να υποστηρίζουν ότι η εργασία τους δεν έχει καμία σχέση με την ευμάρεια των ατόμων ή την κρατική πολιτική. Παραδόξως, πολλοί είναι αυτοί που επιμένουν σε τέτοιους ισχυρισμούς- πολλοί εμμένουν στη νοοτροπία της απομόνωσης, υπερασπιζόμενοι για την επιστήμη μια πολιτική «ελεύθερης αγοράς». Η λογική τους στηρίζεται κυρίως στη διάκριση μεταξύ καθαρής και εφαρμοσμένης έρευνας. Υποστηρίζουν ότι επιβλαβείς μπορεί να είναι μόνο οι εφαρμογές' οι περί την καθαρή επιστήμη έχουν μοναδική υποχρέωση να δημοσιοποιούν τα αποτελέσματα της ερευνάς τους. Το τι θα πράξουν οι «άλλοι» με αυτά, είναι δική τους δουλειά, όχι των επιστημόνων.

Ωστόσο, όπως έχει διαπιστωθεί, η διάκριση μεταξύ καθαρής και εφαρμοσμένης έρευνας είναι, σε μεγάλο βαθμό, ανύπαρκτη. Η υιοθέτηση αμοραλιστικής στάσης από τους επιστήμονες είναι απαράδεκτη. Κατά τη δική μου γνώμη, αποτελεί ανήθικη στάση, διότι αποφεύγει να δεχτεί την προσωπική ευθύνη για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων μας.

Είμαστε πολίτες μιας παγκόσμιας κοινότητας, με όλο και μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση — αλληλεξάρτηση οφειλόμενη κυρίως στις τεχνολογικές προόδους που δημιουργεί η επιστημονική έρευνα. Μια αλληλεξαρτώμενη κοινότητα προσφέρει σημαντικά οφέλη στα μέλη της' αλλά, για τον ίδιο λόγο, τα φέρνει αντιμέτωπα με τις μεγάλες ευθύνες τους. Κάθε πολίτης είναι υπόλογος για τα έργα του. Όλοι έχουμε ευθύνη έναντι της κοινωνίας.

Η ευθύνη αυτή είναι βαρύτερη για τους επιστήμονες για το λόγο ακριβώς που αναφέραμε προηγουμένως: τον κυρίαρχο ρόλο που παίζει η επιστήμη στη σύγχρονη κοινωνία. Ο μαθηματικός Michael Atiyah, κάτοχος του μεταλλίου Φιλντς (1966) και σημερινός πρόεδρος των Συνδιασκέψεων της Pugwash για την Επιστήμη και τις Παγκόσμιες Υποθέσεις, εξήγησε κατά τη διάλεξη Schrödinger του 1997 τους λόγους αυτής της ειδικής ευθύνης των επιστημόνων:

«Πρώτον, υπάρχει το ζήτημα της ηθικής ευθύνης. Αν δημιουργήσεις κάτι, πρέπει να ενδιαφερθείς για τις συνέπειες. Κάτι τέτοιο πρέπει να ισχύει για τις επιστημονικές ανακαλύψεις όπως ακριβώς ισχύει για τα παιδιά που φέρνουμε στον κόσμο.»

Ο Atiyah συνέχισε περιγράφοντας άλλους τέσσερις λόγους για τους οποίους οι φυσικοί επιστήμονες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη των συνεπειών της ερευνάς τους:

• Κατανοούν τα τεχνικά προβλήματα καλύτερα από τον μέσο πολιτικό ή πολίτη — και η γνώση συνοδεύεται από ευθύνη.

• Μπορούν να προσφέρουν τεχνικές συμβουλές και βοήθεια για την επίλυση των απρόοπτων προβλημάτων που ανακύπτουν.

• Μπορούν να προειδοποιήσουν για τους μελλοντικούς κινδύνους που ίσως προκύπτουν από μια τρέχουσα ανακάλυψη.

• Αποτελούν μια διεθνή αδελφότητα που υπερβαίνει τα φυσικά σύνορα κι έτσι είναι σε θέση να έχουν συνολική άποψη για τα συμφέροντα του ανθρώπινου γένους.

Και στη διάλεξη Schrodinger αλλά και στην ομιλία του ως προέδρου της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου, ο Atiyah τόνισε ότι οι επιστήμονες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη των έργων τους και για έναν ακόμη λόγο: τις συνέπειες μιας άσχημης δημόσιας εικόνας για την επιστήμη. Το κοινό θεωρεί τους επιστήμονες υπεύθυνους για τους κινδύνους που συνεπάγεται η επιστημονική πρόοδος: Τα πυρηνικά όπλα αποτελούν σοβαρή απειλή, και ορθώς κατηγορούνται οι επιστήμονες. Η κλωνοποίηση ανθρώπων είναι απεχθής και αντιμετωπίζεται ως ανήθικη- το αποτέλεσμα, η επιστήμη συνολικά δέχεται κατηγορίες εξαιτίας λίγων επιστημόνων που θέλουν να την αναπτύξουν.

Το κοινό έχει τη δυνατότητα, μέσω των εκλεγμένων κυβερνήσεων του, να ελέγξει την επιστήμη είτε σταματώντας τη χρηματοδότηση είτε θέτοντας περιοριστικούς όρους. Προφανώς, είναι προτιμότερο ο οποιοσδήποτε έλεγχος να ασκείται από τους ίδιους τους επιστήμονες.

Η επιστήμη πρέπει συνεχώς να μεριμνά για τη δημόσια εικόνα της, διότι έτσι εμπνέει σεβασμό για την ακεραιότητα της και κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού στις εξαγγελίες και τους στόχους της. Οι επιστήμονες πρέπει με τη συμπεριφορά τους να αποδείξουν ότι μπορούν να συνδυάζουν τη δημιουργικότητα με την ευσπλαχνία, ότι τη στιγμή που αφήνουν ελεύθερη τη φαντασία τους εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους, και ότι είναι πλήρως υπεύθυνοι για τις πράξεις τους όταν παλεύουν με το άγνωστο.

Για όλα τα παραπάνω πρέπει να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα. Το πρώτο είναι ένας ηθικός κώδικας για τη συμπεριφορά των επιστημόνων, ανάλογος με τον όρκο του Ιπποκράτη που δίνουν οι γιατροί. Ο ηθικός κώδικας για τη συμπεριφορά όσων ασκούν την ιατρική υπάρχει εδώ και δυόμισι σχεδόν χιλιάδες χρόνια. Στο παρελθόν, όπως και σήμερα, η ζωή του ασθενούς βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια του γιατρού* και είναι απαραίτητο να εξασφαλιστεί ότι ο γιατρός χειρίζεται αυτή τη δύναμη υπεύθυνα, έχοντας ως πρώτιστο καθήκον τη φροντίδα του ασθενούς. Σήμερα, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι φυσικοί επιστήμονες έχουν σχεδόν παρόμοιο ρόλο σε σχέση με το ανθρώπινο είδος. Είναι επομένως καιρός, όσοι αποκτούν επιστημονικό τίτλο να αρχίσουν να δίνουν κάποιο είδος όρκου ή υπόσχεσης. Αυτό θα είχε μια σημαντική συμβολική αξία, αλλά θα μπορούσε επίσης να αναπτύξει στους νέους επιστήμονες την επίγνωση και τον προβληματισμό για ευρύτερα ζητήματα.

Τέτοιοι όρκοι έχουν εισαχθεί σε μερικές διακηρύξεις (για παράδειγμα, τούτη του Ινστιτούτου για τις Κοινωνικές Καινοτομίες —ISI), και έχουν προταθεί διάφορες μορφές διατύπωσης, κατάλληλες για ποικίλες περιπτώσεις. Ο παρακάτω όρκος, ο οποίος έχει προταθεί από το φοιτητικό τμήμα της Αμερικανικής Ομάδας της Pugwash, θα ήταν κατάλληλος για την τελετή αποφοίτησης όλων των νέων επιστημόνων:

«Υπόσχομαι να εργαστώ για έναν καλύτερο κόσμο, όπου η επιστήμη και η τεχνολογία θα χρησιμοποιούνται με κοινωνικά υπεύθυνο τρόπο. Δεν θα χρησιμοποιήσω τις γνώσεις μου για οτιδήποτε έχει σκοπό να βλάψει τους ανθρώπους ή το περιβάλλον. Καθ' όλη τη σταδιοδρομία μου θα εξετάζω έγκαιρα τις ηθικές συνέπειες της επιστημονικής δράσης μου. Παρότι οι αξιώσεις της θέσης που θα κατέχω μπορεί να είναι πολύ μεγάλες, αποδέχομαι αυτή τη δήλωση, διότι αναγνωρίζω ότι η ατομική ευθύνη αποτελεί το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ειρήνη.»

Αντιλαμβάνεστε ότι ένας τέτοιος όρκος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με σταδιοδρομίες που σχετίζονται με χημικά, βιολογικά ή πυρηνικά όπλα.

Θα ήθελα να δω τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο να υιοθετούν την πρακτική μιας τέτοιας ορκωμοσίας κατά την αποφοίτηση των φοιτητών τους. Μια προϋπόθεση γι' αυτό θα ήταν η εισαγωγή στην πανεπιστημιακή ύλη μαθημάτων σχετικών με τις ηθικές πλευρές της επιστήμης.

Ενώ λοιπόν είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουν την κοινωνική τους ευθύνη όσοι ξεκινούν την επιστημονική τους σταδιοδρομία, είναι εξίσου σημαντικό να έχουν συνείδηση αυτών των ευθυνών και οι παλιότεροι επιστήμονες. Γι' αυτό το λόγο προτείνω οι εθνικές ακαδημίες επιστημών (ή τα αντίστοιχα ιδρύματα στις χώρες όπου δεν υπάρχουν ακαδημίες) να συμπεριλάβουν ρητώς ηθικά ζητήματα στον καθορισμό των αρμοδιοτήτων τους). Τα καταστατικά ορισμένων ακαδημιών ήδη περιλαμβάνουν άρθρα που τους επιτρέπουν να ασχοληθούν με τις κοινωνικές συνέπειες της επιστημονικής έρευνας. Θα ήθελα όμως αυτά τα άρθρα να γίνουν υποχρεωτικά. Θα επιθυμούσα όλες οι εθνικές ακαδημίες να δηλώνουν ρητά ότι τα ηθικά ζητήματα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του επιστημονικού έργου.

Ως συνέπεια αυτής της γενικής δέσμευσης, προτείνω να αναλάβουν οι ακαδημίες ένα συγκεκριμένο καθήκον: την ίδρυση επιτροπών δεοντολογίας — άλλη μία πρακτική που εφαρμόζεται στην ιατρική. Σε πολλές χώρες τα ερευνητικά προγράμματα που αφορούν ασθένειες πρέπει να εγκρίνονται από επιτροπές δεοντολογίας της πολιτείας ή του νοσοκομείου προκειμένου να εξασφαλισθεί ότι η έρευνα δεν θα θέσει σε κίνδυνο την υγεία του ασθενούς. Θα επιθυμούσα να επεκταθεί αυτή η πρακτική στην ερευνητική εργασία γενικότερα, αρχίζοντας από τη γενετική μηχανική.

Εκτός από τις ακαδημίες Επιστημών, σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν και άλλοι, ανεξάρτητοι οργανισμοί οι οποίοι ενδιαφέρονται ειδικά για τα ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την επιστημονική έρευνα και τις εφαρμογές της. Αυτοί οι οργανισμοί μπορούν να αναπτύξουν δραστηριότητες τις οποίες οι ακαδημίες αδυνατούν να διεξέλθουν, είτε εξαιτίας καταστατικών περιορισμών είτε επειδή είναι, επισήμως ή εμμέσως, κυβερνητικοί οργανισμοί.

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ανεξάρτητοι οργανισμοί επιστημόνων, αυτός όμως που γνωρίζω καλύτερα είναι η κίνηση Pugwash, η οποία αυτοπροσδιοριζεται ως η «συνείδηση των επιστημόνων» και περιγράφει το ρόλο της ως εξής:

«Η κίνηση Pugwash είναι η έκφραση της επίγνωσης του κοινωνικού και ηθικού καθήκοντος των φυσικών επιστημόνων να βοηθήσουν στην αποτροπή και το ξεπέρασμα των πραγματικών και δυνητικών επιζήμιων αποτελεσμάτων των επιστημονικών και τεχνολογικών ανακαλύψεων και να προωθήσουν τη χρήση της επιστήμης και της τεχνολογίας για ειρηνικούς σκοπούς.»

Στα 42 χρόνια της ύπαρξης της, η κίνηση Pugwash έχει συγκεντρώσει, απ' όλο τον κόσμο, επιστήμονες, διανοούμενους και ανθρώπους με εμπειρία σε κυβερνητικά, διπλωματικά και στρατιωτικά ζητήματα. Σκοπός της είναι η μείωση του κινδύνου ένοπλης σύγκρουσης και η εύρεση συνεργατικών λύσεων σε παγκόσμια προβλήματα που άπτονται της επιστήμης και των διεθνών υποθέσεων.

Η κοινωνική συνείδηση των επιστημόνων της κίνησης Pugwash βρήκε την κύρια έκφραση της στην ενασχόληση με τη βασική απειλή που προήλθε από την επιστημονική έρευνα: την ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων. Για πολλά χρόνια, το κύριο καθήκον της ήταν να εμποδίσει τη μετατροπή του Ψυχρού Πολέμου σε θερμό —κάτι που θα οδηγούσε στην καταστροφή του πολιτισμού μας και πιθανόν του ανθρώπινου είδους. Οι προσπάθειες της κίνησης επικεντρώθηκαν σε μέτρα που θα σταματούσαν την κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών μέσω συμφωνιών περιορισμένης σημασίας, όπως η Συνθήκη μερικής απαγόρευσης των πυρηνικών δοκιμών (1963), η Συνθήκη για τους αντιβαλλιστικούς πυραύλους (1972) και η Συνθήκη για τα πυρηνικά όπλα μέσου βεληνεκούς (1987).

Όταν ο Ψυχρός Πόλεμος τερματίστηκε, η κίνηση Pugwash έστρεφε το ενδιαφέρον της στον κύριο στόχο —την πλήρη εξάλειψη των πυρηνικών όπλων. Οι δημοσιεύσεις που προέκυψαν από αυτή την προσπάθεια είχαν ως συνέπεια να καταστεί αντικείμενο σοβαρής μελέτης το ζήτημα του απαλλαγμένου από πυρηνικά όπλα πλανήτη μας. Άμεσο αποτέλεσμα υπήρξε η ίδρυση της Επιτροπής της Καμπέρα: η αναφορά της επιτροπής, η οποία δημοσιεύτηκε το 1996, αποτελεί το πλέον εύγλωττο επιχείρημα υπέρ της ιδέας της πυρηνικής αποτροπής.

Μπορεί να συμβάλει άμεσα η επιστημονική κοινότητα στην εξάλειψη των πυρηνικών και λοιπών όπλων μαζικής καταστροφής; Νομίζω ότι θα το είχε πράξει ήδη αν πρόσεχε τις εκκλήσεις του νομπελίστα φυσικού Hans Bethe πριν από λίγα χρόνια:

«Εισερχόμαστε σε μιαν εποχή αφοπλισμού και απόσυρσης των πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, μερικές χώρες συνεχίζουν να αναπτύσσουν πυρηνικά όπλα. Είναι αβέβαιο αν, και πότε, θα συμφωνήσουν τα έθνη να σταματήσει τούτο το επικίνδυνο παιχνίδι. Όμως, οι μεμονωμένοι επιστήμονες μπορούν να επηρεάσουν αυτή τη διαδικασία αρνούμενοι να συμπράξουν. Γι' αυτό το λόγο, ζητώ από τους επιστήμονες όλων των χωρών να απέχουν από κάθε εργασία δημιουργίας, ανάπτυξης, βελτίωσης και παραγωγής πυρηνικών όπλων, καθώς και οποιουδήποτε άλλου όπλου με δυνατότητες μαζικής καταστροφής, όπως τα χημικά ή τα βιολογικά όπλα.»

Η εξάλειψη των πυρηνικών όπλων θα απομάκρυνε τον άμεσο κίνδυνο για το ανθρώπινο είδος, αλλά δεν εγγυάται την ασφάλεια μακροπρόθεσμα. Τα πυρηνικά όπλα δεν μπορεί να «αποεφευρεθούν», δεν γίνεται να σβήσουμε απ' τη μνήμη μας τη γνώση της κατασκευής τους. Αν υπάρξει στο μέλλον μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, τα πυρηνικά οπλοστάσια θα αναδυθούν και θα επιστρέψουμε στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου. Συνεπώς, θα πρέπει εντέλει να ασχοληθούμε με τη φαινομενικά ουτοπική ιδέα ενός κόσμου χωρίς πόλεμο.

«Η εξάλειψη των αιτιών του πολέμου» θα είναι το θέμα της επόμενης ετήσιας συνδιάσκεψης της Pugwash που θα διεξαχθεί στο Queen's College του Πανεπιστημίου του Καιμπριτζ τον Αύγουστο του 2000. Και αυτό αποτελεί πραγματικά ένα καθήκον για τον νέο αιώνα.

Πηγή: Physics 4U

Καυτά ερωτήματα...

"Καυτά" ερωτήματα από καθηγητή του ΜΙΤ για G. Sachs - Ελλάδα
Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010 - 13:36

Ως «κορυφή του παγόβουνου» χαρακτηρίζει σε δηλώσεις του στο αμερικανικό δίκτυο CNBC την υπόθεση των συμφωνιών swaps μεταξύ Goldman Sachs – Ελλάδας o καθηγητής του ΜΙΤ, Simon Johnson.

Εκφράζει την εκτίμηση ότι πρόκειται για πρακτική «άκρως αποσταθεροποιητική», η οποία «υπονομεύει όσα προσπαθεί να πετύχει η Συνθήκη του Μάαστριχτ» και η οποία εκτιμάται ότι έχει σοβαρές προεκτάσεις. Ζητά επίσης την πλήρη συνεργασία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ στη διερεύνηση της υπόθεσης από τις ευρωπαϊκές αρχές και θέτει 10 ερωτήματα τα οποία εκτιμά ότι θα πρέπει να επιχειρήσει να απαντήσει η έρευνα της Ε.Ε.:

- Ποιες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης έχουν συνεργαστεί με τη Goldman και σε ποια βάση την τελευταία δεκαετία; Όλες οι πράξεις πριν και μετά την εισαγωγή του ευρώ πρέπει να ερευνηθούν ενδελεχώς.

- Ποιες συναλλαγές διευκόλυνε η Goldman και πως αυτό επηρέασε την υποβολή στοιχείων για το χρέος χωρών-μελών της Ε.Ε.;

- Στην περίπτωση της Ελλάδας, η κατηγορία αφορά την σκόπιμη και προσχεδιασμένη ανάμιξη της Goldman ώστε να κρυφτεί το πραγματικό μέγεθος του χρέους της Ελλάδας. Αληθεύει αυτό και, σε ποιο βαθμό έχει βοηθήσει η Goldman άλλες χώρες με παρόμοιες πρακτικές, π.χ. χώρες που σήμερα επιδιώκουν είσοδο στην Ευρωζώνη;

- Ποια θα ήταν τα πραγματικά μεγέθη του κυβερνητικού χρέους της Ελλάδα και άλλων χωρών, αν είχαν υπολογιστεί όπως έπρεπε; Χωρίς να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, είναι αδύνατον να καταρτισθεί ένα αξιόπιστο σχέδιο υποστήριξης της Ε.Ε. προς τις πιο αδύναμες χώρες της Ευρωζώνης.

- Υπάρχουν άλλες χώρες εκτός Ευρωζώνης που έχουν προχωρήσει σε παρόμοιες πρακτικές με τη συνδρομή της Goldman; Για παράδειγμα, έχουν εμπλακεί και η Μ. Βρετανία ή η Ελβετία και αν ναι, ποιοι είναι οι κίνδυνοι που προκύπτουν;

- Έχει παραποιήσει η Goldman στοιχεία για το ελληνικό κυβερνητικό χρέος ή για το χρέος άλλων χωρών, συνδράμοντας ταυτόχρονα στην εξαπάτηση επενδυτών αναφορικά με τους πραγματικούς κινδύνους που ενείχαν τα εν λόγω μεγέθη; Ποια ήταν η έκθεση της Goldman σε αυτούς τους τίτλους;

- Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Goldman έχει προχωρήσει στη χρήση παρόμοιων πρακτικών και στον ιδιωτικό τομέα, βοηθώντας εταιρείες να αποκρύψουν τα πραγματικά τους χρέη; Έχει διαθέσει προς πώληση η Goldman τίτλους που έχουν εκδοθεί από αυτές τις εταιρείες;

- Γνώριζαν οι εποπτικές αρχές των ΗΠΑ τις συγκεκριμένες δραστηριότητες της Goldman στην Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωζώνης; Έδειξαν ανοχή απέναντι σε δραστηριότητες που υπονομεύουν τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

- Πού βρισκόταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όσο συνέβαιναν τα παραπάνω; Έχει βρεθεί η ΕΚΤ «παγιδευμένη» απέναντι στη «Νέα Wall Street» και τις τεχνικές της;

- Υπήρξαν κάποιοι υπεύθυνοι αξιωματούχοι που πίστεψαν ότι η δράση της Goldman ήταν πράγματι κάποιου είδους χρηματοοικονομική καινοτομία και όχι απλά μία εξελιγμένη μορφή οικονομικής απάτης;

"Κερδισμένη από τα ελληνικά swaps η Goldman Sachs"

Η Goldman Sachs, τουλάχιστον στις έξι από τις δέκα διαθέσεις ομολόγων που διαχειρίστηκε για την ελληνική κυβέρνηση, δεν έκανε καμία αναφορά στις συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων (currency swaps) που διακανόνισε για την ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με επανεξέταση των εγγράφων από το Bloomberg.

Η αμερικανική εταιρεία βοήθησε την Ελλάδα να αντλήσει κεφάλαια εκτός ισολογισμού ύψους 1 δισ. δολαρίων το 2002 μέσω των swaps, κάτι που οι αρχές της Ε.Ε. υποστηρίζουν ότι μέχρι πρότινος δεν γνώριζαν.

Το γεγονός ότι δεν γνωστοποιήθηκε η συναλλαγή των swaps είναι πιθανό να έδωσε τη δυνατότητα στην Goldman Sachs, η οποία έλαβε μέρος στη διαχείριση πολλών διαθέσεων ομολόγων, σε άλλους αναδόχους καθώς και στην Ελλάδα να λάβουν καλύτερη τιμή για τους τίτλους, όπως υποστηρίζει ο Bill Blain, επικεφαλής του τμήματος σταθερού εισοδήματος της χρηματιστηριακής Matrix Corporate Capital LLP από το Λονδίνο.

«Η τιμή των ομολόγων θα έπρεπε να αντικατοπτρίζει την πραγματική οικονομική κατάσταση της Ελλάδας», τόνισε ο Blain. «Αν μία τράπεζα τα διέθετε σε επενδυτές βάσει των διαθέσιμων πληροφοριών, ενώ γνώριζαν ότι οι πληροφορίες δεν ήταν σωστές, τότε οι επενδυτές έχουν εξαπατηθεί», πρόσθεσε.

http://www.capital.gr/news.asp?id=909789

Μισές αλήθειες και ολοκληρωμένα ψεύδη.

Έλαβα πριν μερικές ημέρες την παρακάτω επιστολή, την οποία και αναδημοσιεύω στα πλαίσια της ανάδειξης απόψεων και άλλων αναγνωστών του διαδικτύου εν γένει.
Διατηρώ αυτοτελώς το ύφος και τον τρόπο γραφής, θεωρώντας ότι εκπροσωπεί καίρια τον συντάκτη.

Γράφει ο zame.

Λένε οι Προπαγανδιστές του Σημιτισμού ότι επί Καραμανλή έπεσε ο ρυθμός ανάπτυξης ....Μισές αλήθειες & ολοκληρωμένα ψεύδη.
Ο υψηλός ρυθμός ανάπτυξης επί "εκσυγχρονισμού" οφειλότανε σχεδόν Αποκλειστικά στα <μεγάλα έργα> που Επιβληθήκαν λόγω Ολυμπιακών Αγώνων....(μήπως εδώ είναι & η μεγάλη μαύρη διαπλεκόμενη , διεφθαρμένη & ελλειμματική τρυπά)..?
Ξεχάσθηκε το ....C4i η ......Σι φορ αη ...μάλλον συμφορά μεγάλη μας βρήκε με τους χουβαρδάδες......που έμειναν στην Ιστορία
Φυσιολογικά λοιπόν μειώθηκε ο ρυθμός ανάπτυξης....μια και ούτε η επταετία Σημίτη διέθετε η είχε θέσει σε λειτουργία κάποιο Σχέδιο Ανάπτυξης, η χώρα βάδιζε τυφλή & άπορη στο άγνωστο, με το 3πτιχο ενός συγχρόνου κράτους
(α) το πρώτο αφορά το πλεόνασμα από την παραγωγική δραστηριότητα, το
(β) συνδέεσαι με τα φορολογικά έσοδα και το
(γ) εξαρτάται από την πηγή δανεισμού. Το τελευταίο προφανώς χρεοκόπησε και ξεπεράστηκε σαν ένα οικονομικό μοντέλο που αναδιένειμε δανεικά από τις επόμενες γενιές στην σημερινή.
Ξεπεράστηκε επίσης το πολιτικό σύστημα που αναθεωρεί συνεχώς τις <κόκκινες γραμμές> των εσχάτων υποχωρήσεων στα εθνικά θέματα, χωρίς ποτέ να χαράζει <γαλάζιες γραμμές>, χωρίς να θέτει εθνικούς στόχους, χωρίς να αναζητά εθνικούς ρόλους στον σύγχρονο κόσμο.
( Η Ελλάδα δεν είναι off shore για παραγωγή ευρωπαίων πολιτών!) και ούτε μπορεί να γίνει ο επόμενος <ρόλος> στον σύγχρονο κόσμο.
Και ας ΖΟΥΜΕ σε μια Απροκάλυπτη οικονομική τρομοκρατία.
(.....ίσως τυχαία σήμερα δημοσιοποίησε το Ποντίκι την πληροφορία που έδωσε "ξένη" δύναμη στην ελληνική κυβέρνηση περί αξιολογοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίων στην ΖΟΕ (Ζώνη Οικονομικής Εκμετάλλευσης) του Καστελόριζου (Μεγίστη).
Πετρέλαια. όσμιο και πλήθος άλλων μετάλλων, όλα τα "εθνικά ασημικά" με πλήρη λεπτομέρεια χαρτογραφημένα και καταγεγραμμένα από τις "μεγάλες ξένες δυνάμεις".)
Ένας απρόσωπος μηχανισμός κατευθυνόμενος από το άνευ ταυτότητας διεθνές κεφαλαίο και το ασύδοτο τραπεζικό σύστημα να επιβάλλει όρους επιβίωσης και οικονομικής πολιτικής στις χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς η ιδία να είναι σε θέση να αντιδρά και να επιλέξει τις δικές της πολιτικές λύσεις.
Είναι δε τόση η ισχυροποίηση του μηχανισμού αυτού , ώστε η ΕΕ έχει αναγκαστεί ως Οργανισμός να εκπροσωπείται αυτόν. (Βλέπε Μπαρόζο, Αλμούνια, και αλλά υψηλόβαθμα στελέχη κυβερνήσεων) ..προκειμένου να νομιμοποιούνται οι αποφάσεις του μηχανισμού και να περνούν ομαλά στους λαούς των χωρών - μελών.
Το τραγικό σχήμα που προέκυψε (ως αποτέλεσμα αλλεπαλλήλων υποχωρήσεων των Ευρωπαίων σε επώνυμα και μη οικονομικά συμφέροντα) , διοικεί σήμερα το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα που έχει χάσει την ταυτότητα τον ρολό & τις προοπτικές που του έδωσαν οι ιδρυτές του & οι συνεχιστές του Ευρωπαϊκού Οράματος.
ΟΧΙ μόνον δεν πείθει κανέναν αλλά καθίσταται όλο και πιο αντιπαθές σε όλο και περισσότερο κόσμο, ανεξαρτήτως χώρας καταγωγής και διαμονής!
(ποσό προφητικό είναι το παρακάτω δημοσίευμα )!

(.....Το 1932 άρθρο του διάσημου οικονομολόγου Τζον Μειναρντ Κεινς. Δεν έτυχε της δέουσας προσοχής από τα μέσα ενημέρωσης ίσως γιατί ακούγεται πολύ (αριστεριστική).
Έγραφε λοιπόν η εν λόγω Προσωπικότητα: <Είμαστε πασιφιστές> …Αλλά δεν είναι σαφές ότι η συγκέντρωση των προσπαθειών ενός έθνους στην απόσπαση του μέγιστου δυνατού μεριδίου από το διεθνές εμπόριο, η διείσδυση ξένων καπιταλιστών στις πρώτες ύλες και τις οικονομικές δομές της χωράς και η στενή εξάρτηση της οικονομικής μας ζώνης από τις διακυμάνσεις των οικονομικών πολιτικών άλλων χωρών, διασφαλίζουν την παγκόσμια ειρήνη. Η πείρα δείχνει ότι το αντίθετο είναι πιθανότερο. Η προστασία των συμφερόντων μια χώρας στο εξωτερικό, η κατάκτηση νέων αγορών, η ενίσχυση του οικονομικού ιμπεριαλισμού, ιδού η σχεδόν αναπόφευκτη συνεπεία ενός μοντέλου που επιδιώκει τη μέγιστη γεωγραφική διάχυση του κεφαλαίου, ανεξάρτητα από την έδρα της ιδιοκτησίας….)

Μαζί με αυτό καθίστανται αντιπαθείς και οι Πολιτικές Ηγεσίες που το δημιούργησαν και το στηρίζουν (ίσως επειδή δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς αλλά αυτό λίγο ενδιαφέρει, ας πρόσεχαν), μια και θεωρούνται ευθέως υπεύθυνες για όσα συμβαίνουν.
Οι πολίτες της κάθε χωράς ψήφισαν συγκεκριμένους ανθρώπους για να τους κυβερνούν, και αυτούς χρεώνουν λάθη & παραλείψεις, όπως και σε αυτούς τα θετικά..(όπως χρεώθηκε ο Καραμανλης όλη την βρώμικη δουλειά που χρειάσθηκε... ώστε να "σπάσει το απόστημα της διαφθοράς").
Δεν ξέρουν (και δεν διάλεξαν) κανένα τραπεζικό σύστημα, επιτόκια spread, κερδοσκόπους & σκοτεινά συμφέροντα....και όλο τον συρφετό που αποδεικνύεται ότι ελέγχει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με έκπληξη και αγανάκτηση παρακολουθούμε τον διασυρμό χωρών από ανώνυμα συμφέροντα, & μαζί την αδυναμία των Πολιτικών Ηγεσιών να κάνουν κάτι ...πειστικό και σημαντικό ...
Αν η κρίση είναι πολύπλευρη, βαθιά και επικίνδυνη, ακόμα πιο βαθύ και επικίνδυνο είναι το πηγάδι που ανοίγει που μέσα πρώτες Αυτές θα πέσουν βλέποντας τον ρόλο και την χρησιμότητά τους συνεχώς μειούμενες.
Και τότε θα είναι αργά για να κάνουν κάτι...Αλλά δεν χάνουν τίποτα να δοκιμάσουν...Η μήπως χάνουν...? (λέει ο παρατηρητής 7/2/10 στο Παρόν) χάνουν ίσως την "ευτυχή" κατάληξη της στήριξης οικονομικά της χώρας μας με το αζημίωτο φυσικά...βλπ. φρεγάτες...κλπ. δηλαδή ακόμα ποιό "μέσα" και αυτό το "βαφτίζουνε" επιτυχία.
Ως ύποπτο τουλάχιστον εμφανίζεται επίσης το ταυτόχρονο άνοιγμα τόσων θεμάτων όταν η αγορά βιώνει, την μεγαλύτερη ύφεση των μεταπολεμικών ετών.
Ίσως μια δεξιόστροφη επαναπροσέγγιση επαληθεύσει τους κομμουνιστές που είναι οι πρώτοι που υποστήριξαν πως ο καπιταλισμός ήταν τεράστιο βήμα στην ιστορία.

zame

Το Σύνθημα...

Στην κοπιαστική προσπάθεια συν-πόρευσης της σκέψης μετά των πράξεων, μεσολαβεί ένα κενό μέχρι την ουσιαστική σύμπλευση.
Κενό που καλείται να γεφυρωθεί από τον νου του σώφρονα, του ανόητου, ή του «τρελού».
Αυτό το γεφύρι μπορεί να είναι, ο χρόνος, το θάρρος, η αυτοθυσία, το συναίσθημα, ο παρορμητισμός, η ανοησία, η κακία, ο εγωισμός, η υστεροβουλία κ.α.
Κανένα από τα παραπάνω δεν δημιουργεί στέρεα θεμέλια, ενώ όλα επιτρέπουν ευκαιριακή σύμπλευση, με δυσανάλογα αποτελέσματα ως προς τις προθέσεις.

Το μόνο γεφύρι που αντέχει στον χρόνο και επιτυγχάνει σύζευξη, χωρίς διόδια, είναι ο ορθός λόγος, που ενώνει την ορθή σκέψη με την απαραίτητη ενέργεια.
Αυτό ταυτόχρονα σημαίνει, ότι εμπεριέχει επιλογή κατάλληλου χρόνου, απαραίτητου θάρρους, και ικανό μέγεθος αυτοθυσίας, με σκοπό την μεγιστοποίηση του προσδοκόμενου οφέλους.
Ο σώφρων λοιπόν είναι υποχρεωμένος από την φύση του, και την υπαρξιακή αποστολή του, να συγκεράσει όλα τα απαραίτητα εκείνα στοιχεία που θα μετουσιώσουν την πράξη του σε μία καταιγίδα ωφέλιμων αλληλεπιδράσεων που θα ξεκινήσει με μία απλή ψιχάλα.

Αλλά είναι και υποχρεωμένος, στο απαραίτητο διάστημα που μεσολαβεί, να αφυπνίζει, να προετοιμάζει, και να εγείρει την συνείδηση όλων αυτών που έχουν την δεκτική ικανότητα αντίληψης της κρίσιμης επερχόμενης στιγμής.

Σίγουρα δεν πρέπει να αγνοήσουμε την καταγραφή από την Ιστορία, του «τρελού» και του ανόητου, και τις δρομολογούμενες εξελίξεις που προκάλεσαν οι ενέργειές τους. Η δυναμική τους όμως, ήταν σχεδόν πάντα καθοδηγούμενη από τρίτους παράγοντες εντελώς ξένους προς την ανθρώπινη ελευθερία.
Σημειωτέον δε, ότι οι λέξεις «ανόητος» και «τρελός», συμπεριλαμβάνουν πολλούς τύπους, όπως καθοδηγητές, απλά όργανα αλλά και μοναχικούς Δον Κιχώτηδες.

Στις διάφορες φάσεις λοιπόν των ξεσηκωμών των σκλαβωμένων συνηδεισιακά, και όχι μόνον, λαών, αυτό που θεωρώ ως απαραίτητη ενέργεια είναι το ΣΥΝΘΗΜΑ.
Θεωρώ όμως περισσότερο απαραίτητες δύο φάσεις, άρα δύο ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ.
Το πρώτο αφορά την πνευματική και συνειδησιακή εγρήγορση!
Το δεύτερο είναι η ωρίμανση του πρώτου με κατάληξη τον ξεσηκωμό!
Και εδώ, το διάστημα που μεσολαβεί εξαρτάται από το μέγεθος της απειλής από την μία, και από το αριθμητικό μέγεθος των αντιληπτικά ικανών από την άλλη.
Η κρίσιμη μάζα που αποτελεί και τον βασικό τροχό των εξελίξεων, λειτουργούσε πάντα ενστικτωδώς.

Θεωρώ πως στις ημέρες μας τα περιθώρια για επεξεργασμένη στρατηγική, δομημένη τακτική και συντονισμό στην πράξη, είναι πολύ στενά.
Η άπλετη «ελευθερία» πληροφόρησης και επικοινωνίας που προσφέρει το διαδίκτυο, θα είναι πάντα δίκοπο μαχαίρι σε ανάλογες πρακτικές.
Εμπεριέχει ένα σωρό από ιούς και δούρειους ίππους, που όσα αντιβιοτικά και να χρησιμοποιούμε, αυτά θα πολλαπλασιάζονται δημιουργώντας νέους και πιο ικανούς.
Η τεχνολογία σήμερα στα χέρια των «ειδικών», λειτουργεί πλέον ως ο καθοριστικός παράγοντας πνευματικής σκλαβιάς και το μεγαλύτερο πλυντήριο ξεπλύματος μνήμης και συνείδησης.
Όμως, λόγω ακριβώς της χαοτικού μεγέθους της δεν μπορεί να ελεγχθεί και πλήρως.

Φιλότιμες προσπάθειες ανένταχτων μυρμηγκιών, διαχέουν χρήσιμα αποτελέσματα έρευνας, και κοπιαστικής εργασίας προς όφελος όλου του ζωϊκού βασιλείου.
Στα καθ’ ημάς δε, σκόρπιες μυρμηγκοφωλιές, μαζεύουν άκοπα, «τρόφιμα» για τον χειμώνα που έρχεται.
Τρόφιμα, που οι ακρίδες που κυκλοφορούν σπεύδουν ως θύελλα να αφανίσουν, όχι μόνον ως ανθό, αλλά προχωρώντας βαθιά στην γη μέχρι την ακροτελεύτια ρίζα του καρπού.

Επειδή λοιπόν «οι μάσκες όλων έπεσαν...», και πέφτοντας στο μονωμένο από άχυρα πάτωμα, κάνανε έναν θόρυβο διαφορετικό, οικείο αλλά και ξεχασμένο ίσως από την λαίλαπα ήχων του «σύγχρονου» τρόπου ακουστικής των πραγμάτων, και αποκάλυψαν ασχήμια, οικεία αλλά και ξεχασμένη από τις χιλιάδες εικόνες που βομβαρδίζουν την καθημερινότητά μας, απομένει στην διαισθητική ικανότητα της αντίληψης του καθενός, πέρα από το προφανές, να τα ερμηνεύσει.

Μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, μικροκομματικές φιλοδοξίες, συντεχνιακές παρατάξεις, επαγγελματικές μικροεπιδιώξεις, οπαδικές μωρότητες, συνειδησιακές καπηλεύσεις, ύποπτες ερμηνείες με σκοπό ύποπτες καθοδηγήσεις, εγωϊσμούς, νωθρότητα, ωχαδελφισμό, προκαταλήψεις, προσωπικές δοξασίες, θεωρίες επαϊόντων, αποφυγή αναγνώρισης ατομικών ευθυνών και εύκολης μετατόπισης στους άλλους.

Αντίθετα, ατομικά, αλλά και σε φιλικές παρέες, σε κοινωνικές συνευρέσεις, στο επαγγελματικό περιβάλλον, σε κάθε ευκαιρία.
Αλλά και στο διαδίκτυο, μέσα από τον προσωπικό χώρο του καθενός, συμμετέχοντας σε άλλους χώρους, αλλά προσέχοντας πότε μία συζήτηση εκτρέπεται σε κατευθύνσεις αποπροσανατολιστικές.

Ας μην περιμένουμε να βιώσουμε «τραγικές» καταστάσεις για να αφυπνισθούμε και να λειτουργήσουμε.

Χρειάζεται σιδερένια πειθαρχία για να καταφέρει ο κάθε ένας να επιφέρει πρώτα στον εαυτό του, δηλαδή στην σκέψη του, την καθαρότητα που απαιτείται για να μπορέσει να ερμηνεύσει με ορθολογισμό τα συμβαίνοντα, για να μπορέσει έτσι να την επικοινωνήσει σε ανάλογους δέκτες.
Χρειάζεται υπέρβαση της καθημερινότητας, όσο σκληρής και αν είναι, και των εμποδίων που αυτή φέρνει στην απαιτούμενη συγκέντρωση.
Χρειάζεται προσήλωση στις πρακτικές που βοηθούν το ξεθάμπωμα.
Χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια απόκτησης καλών συνηθειών.
Χρειάζεται συνεχή έλεγχο και επιβεβαίωση της ορθής πορείας.
Χρειάζεται θάρρος να αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς τους εφιάλτες που αφήσαμε να παρεισφύσουν στα όνειρά μας.
Χρειάζεται όραμα.

Μα πάνω από όλα, χρειάζεται θέληση και αποφασιστικότητα.
Αταλάντευτη, Άκαμπτη, Ατσάλινη.

Η στιγμή θα έρθει πιο γρήγορα από ότι περιμένουμε.
Το πρώτο ΣΥΝΘΗΜΑ έχει δοθεί.
Ας μην πάει χαμένο.

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

«Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολύ».

ΥΓ. Σας εύχομαι ένα πολύ ευχάριστο τριήμερο.
Γιατί και η χαρά, δημιουργία είναι.

Οι μάσκες όλων έπεσαν....

Η Ελλάδα "οδηγείται" σιδηροδέσμια.

Επιτέλους! Ώρα να γκρεμίσουμε τις δουλείες. Όλοι ξέρουμε πως!
Ίσως τώρα είναι H ώρα.
Δεν θα έχουμε ξανά άλλη τέτοια ευκαιρία να ανασυνθέσουμε με πραγματικούς όρους την κοινωνική συνοχή, να κοιταχτούμε στα μάτια με την αλληλεγγύη του χαμένου, να αποτινάξουμε δουλείες και να προτάξουμε δυναμικά αξίες που είχαν βρει καταφύγιο στα βαθιά μας φυλλοκάρδια, στο έσω της συνείδησης.
Αξίες που έβρισκαν δίοδο και διοχετεύονταν σε μοναχικές διαδρομές, σε ατέρμονες σκέψεις, σε σκόρπιες επιμέρους αλλά συνειδητές πράξεις και κινήσεις, αξίες που ξέρω πολύ καλά ότι διατηρήσαμε ανέπαφες για όσο χρειάστηκε με πολύ φροντίδα και επιμέλεια, όχι σε ψυγείο, αλλά σε ένα “προστατευμένο με χίλιες προφυλάξεις μυστικό κήπο της Εθνικής ψυχικής μας ακεραιότητας“.

Η γνώμη μου είναι ότι έχουμε μια μοναδική ευκαιρία στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία να κάνουμε πράξη εκείνη την Εθνική Παλιγγενεσία και εκείνη την Εθνική Αντίσταση που δεν τελεσφόρησαν τότε, τότε που έπρεπε και όπως έπρεπε και για τους όποιους λόγους.

Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι όλοι μας σχεδόν, γνωρίζουμε με ποιο τρόπο και πως πρέπει πορευτούμε από τώρα και στο εξής για να ανακτήσουμε την ταπεινωμένη Εθνική μας αξιοπρέπεια και την de facto τρωθείσα Εθνική μας κυριαρχία.
Οι μάσκες έπεσαν. Επιτέλους!

αλλενάκι


Σχολιάζει ο Αμμοδύτης.
Ελλάδα, ιδού οι “εταίροι” σου.
Τη στιγμή της κρίσης φαίνεται η αντοχή του οικοδομήματος· εν προκειμένω, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εγχειρήματος μείζονος ιστορικής σημασίας.
Τη στιγμή της κρίσης εκλείπουν η πολιτική βούληση, η αίσθηση των ιστορικών μεγεθών, η πρόνοια για συνοχή – δηλαδή, ακριβώς τα θεμέλια επί των οποίων οικοδομήθηκε η ενωμένη Ευρώπη μετά το πέρας του ολέθριου Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Πενήντα τρία χρόνια από την ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης, οι οραματιστές ευρωπαϊστές πολιτικοί εξέλιπαν.
Δεν υπάρχουν Ντε Γκωλ, Αντενάουερ, Βίλυ Μπραντ, Μιτεράν, Σμιντ, Ντελόρ.
Τη θέση τους έχουν πάρει αδύναμοι ή καιροσκόποι πολιτικοί, ασήμαντοι διαχειριστές, τραπεζίτες, τεχνοκράτες.
Η οικονομική κρίση των πιο αδύναμων χωρών-μελών, των PIGS, από την Ιρλανδία έως τις μεσογειακές χώρες και την Ελλάδα βέβαια, αντιμετωπίζεται με όρους χρηματοπιστωτικούς και όχι όρους πολιτικούς.
Διάτρητοι οίκοι αξιολόγησης και κερδοσκοπικά funds, επικουρούμενα από μονομερή μίντια, επηρεάζουν, αν δεν ορίζουν ολοκληρωτικά, τη συμπεριφορά των Βρυξελλών έναντι των εταίρων που τελούν εν αδυναμία.
Είναι λοιπόν η σειρά μας να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντί τους.

ΤΟ ΣΩΣΑΜΕ....

Οικεία Παύλου Μελά στην Κηφισιά... Κάναμε ό,τι έπρεπε για να σωθεί... Και τα καταφέραμε!

Η οικία του Πρωτομάστορα του Μακεδονικού Αγώνα Παύλου Μελά στη Κηφισιά που είχε αφεθεί εγκαταλειμμένη από τους ανεύθυνο-υπεύθυνους φορείς να ρημάζει με το πέρας των χρόνων αναστηλώνεται επιτέλους. Αισθανόμαστε υπερήφανοι γιατί δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις για να δούμε επιτέλους τη παρακάτω εικόνα.




Και θα νιώσουμε διπλή ικανοποίηση όταν ολοκληρωθεί το έργο και δούμε την οικία του Παύλου Μελά να έχει αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική μορφή από αυτή που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια και να μετατρέπεται σε μουσειακό χώρο αφιερωμένο στο Μακεδονικό Αγώνα προσβάσιμο στην Ελληνική νεολαία αλλά και στους μεγαλύτερους σε ηλικία για να μαθαίνουν μέσα από τα ιστορικά ντοκουμέντα για τη ζωή και τον Αγώνα του παλικαριού και των συμπολεμιστών του.

Σχεδόν ένα χρόνο πριν πήραμε την απόφαση να δραστηριοποιηθούμε πάνω σε αυτό το ζήτημα που έθιγε την αξιοπρέπειά μας. Το σπίτι του Παύλου Μελά σάπιζε ντροπιαστικά για την Πατρίδα και την Ιστορία μας, συνέπεια της διαχρονικής αδιαφορίας κάθε αρμόδιας αρχής. Πήραμε τη κατάσταση στα χέρια μας αποφασίζοντας να κατασκηνώσουμε έξω από την οικία του Ήρωα θέλοντας να ξυπνήσουμε από το λήθαργο την ομολογουμένως ήσυχη γειτονιά αλλά και τους αρμόδιους γείτονες ή μη...

Το διήμερο 28-29 Μαρτίου του 2009 τοποθετήσαμε μια μεγάλη Ελληνική Σημαία αλλά και γιγαντοαφίσα διατυπώνοντας το αίτημά μας και κατασκηνώσαμε έξω από την οικία απαιτώντας την δραστηριοποίηση όλων των αρμόδιων φορέων.
Μοιράσαμε χιλιάδες ενημερωτικά φυλλάδια στους διερχόμενους οδηγούς αλλά και στους περίοικους ενώ παράλληλα ενημερώσαμε τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ο οποίος ως συνήθως αδιαφόρησε…(με εξαίρεση την εφημερίδα espresso και πλήθος ιστοσελίδων που γνωστοποίησαν το γεγονός). Καλέσαμε τους Αθηναίους και τις Αθηναίες να αφήσουν τη ζεστασιά του σπιτιού τους και να διαμαρτυρηθούν μαζί μας και πράγματι η ανταπόκριση υπήρξε εντυπωσιακή. Το επόμενο πρωί τελέσαμε τρισάγιο στη μνήμη του Παύλου Μελά.



Τα πρώτα αποτελέσματα αυτών των ενεργειών δεν άργησαν να φανούν. Μια μέρα μετά... Στις 30 Μαρτίου το Υπουργείο Πολιτισμού εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία: "Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού κ. Αντώνη Σαμαρά, το ζήτημα της οικίας Μελά, θα εισαχθεί άμεσα προς συζήτηση στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, με στόχο τον χαρακτηρισμό της ως μνημείου." Και επιτέλους στις 4 Σεπτεμβρίου το Κεντρικό Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων χαρακτήρισε οριστικά και αμετάκλητα την οικία του Παύλου Μελά ως Εθνικό Μνημείο.

Σήμερα πια που οι εικόνες φανερώνουν πως οι εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν, είμαστε σε θέση να πούμε πως ο αγώνας μας δικαιώθηκε. Δεν διεκδικούμε αποκλειστικότητα στον Αγώνα αυτό για την αποκατάσταση της οικίας Μελά. Έτρεξαν πολλοί, επώνυμοι και ανώνυμοι για να πείσουμε για το αυτονόητο. Είμαστε βέβαιοι όμως, και αυτό το αναγνωρίζουν οι περισσότεροι πως ήταν η περσινή μας παρέμβαση στη Κηφισιά εκείνη που ταρακούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα, ξύπνησε συνειδήσεις και επίσπευσε τις διαδικασίες.

"ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ"

Γερμανία...über die Freiheit (2)

Οι Γερμανοί θα είναι πάντα εμπρός μας.
Πληγωμένη βαθιά η umber alles νοοτροπία και ψυχοσύνθεσή της, άφησε ρίζες που ενδυναμώθηκαν με το μίσος, που ανέπτυξε η συμπεριφορά των «συμμάχων» απέναντί τους μετά τους δύο Παγκόσμιους πολέμους.
Και αιματοκύλισαν την Ευρώπη, και ζητάνε και τα ρέστα.
Σε ομόλογα, σε repos, σε εμπορικά πλεονάσματα, σε αποβιομηχανοποίηση των ασθενεστέρων οικονομιών, σε καταλήστευση των εσωτερικών αγορών, σε κυριαρχία εμπορικών αλυσίδων εις βάρος τοπικών οικονομιών, σε spreads με βάση τη δική τους πιστοληπτική ικανότητα, σε...

Με αυθάδεια, με ύφος ανωτερότητας, με μονοπωλιακή συμπεριφορά, με ένα λαό πλήρως πειθαρχημένο που εάν ποτέ καταλάβει τι σημαίνει ελεύθερη ζωή, θα τρέχουν και δεν θα φθάνουν.
Ο ίδιος λαός, που είτε ως συνταξιούχοι είτε όχι, αγοράζει σωρηδόν σπίτια σε αυτήν, την απείθαρχη και αναθεματισμένη για την κυβέρνησή τους, χώρα, επειδή ακριβώς του προσφέρει κάθε ημέρα, αυτά που σε μία ολόκληρη ζωή δεν θα βρουν ποτέ στην ίδια τους την χώρα.
Αλλά φεύ!
Εδώ κοντεύουμε να το ξεχάσουμε εμείς.
(Φαίνεται η κυβέρνησή μας αποφάσισε με τον Νόμο περί Ιθαγένειας να τους εκδικηθεί. Θέλει να την κάνει τόσο άσχημη την Χώρα μας, για να σηκωθούν να φύγουν οι Γερμανοί).
Για αυτό πλακώνονται ΔΝΤ και ΕΕ για το ποιος θα μας σώσει;
Ο πιο αδύναμος, οικονομικά, κρίκος της ευρωπαϊκής-παγκόσμιας-διαπλανητικής συνοχής, στο μεταίχμιο μεταξύ δύο αιχμηρών παγκόσμιων νοοτροπιών.
Από το μία Deutschland über alles, και από την άλλη God save the Queen and USA.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τον δικτυακό τόπο Σοφοκλέους 10.

-Μάλιστα ο εκπρόσωπος Τύπου του υπ. Οικονομικών της Γερμανίας Michael Offer δήλωσε ότι αύριο ο υπ. Οικονομικών Wolfgang Schaeuble θα ενημερώσει τους βουλευτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) για την χρηματοδοτική βοήθεια στην Ελλάδα.

-Οι Γερμανοί νομοθέτες εξετάζουν το θέμα της χρηματοδοτικής βοήθειας στην Ελλάδα, παραδέχθηκε ο Michael Meister, βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU), του κόμματος της Angela Merkel. "Οποιαδήποτε βοήθεια, είτε διμερής είτε απ' το σύνολο των χωρών της Ευρωζώνης, θα συνδεθεί με αυστηρούς όρους", δήλωσε στο Bloomberg.

-Αν ειδικά η γερμανική κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να εξηγήσει τη διάσωση στους φορολογούμενούς της, εντούτοις, το Βερολίνο γνωρίζει καλά τους κινδύνους μιας ελληνικής χρεοκοπίας, αναφέρει στους Financial Times ο επικεφαλής οικονομολόγος της Commerzbank, Jorg Kramer, εξηγώντας ότι οι επιπτώσεις από την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων για τις ευρωπαϊκές τράπεζες θα είναι πολύ μεγάλες.

-Η Γερμανία, τονίζουν αναλυτές, δέχθηκε να δημιουργηθεί το ευρώ προς χάρη της πολιτικής ενότητας της Ευρώπης, αλλά και για να αποκτήσει ένα ισχυρό εργαλείο διεθνούς επιρροής, ένα νόμισμα που μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να ανταγωνιστεί ευθέως το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα, ή και να χρησιμοποιείται για τις συναλλαγές επί των βασικών εμπορευμάτων. Όμως, αν η γερμανική ηγεσία και η ΕΚΤ δεν προσαρμοσθούν στις σημερινές ακραίες συνθήκες κρίσης, ίσως δεν αργήσουν να δικαιώσουν τους αγγλοσάξονες που εξαρχής έλεγαν ότι το οικοδόμημα της Ευρωζώνης θα κλονισθεί, υπό την πίεση των ίδιων του των αντιφάσεων: χωρίς πολιτική αλληλεγγύη, μια νομισματική ενοποίηση είναι αδύνατο να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα…

-Στην πραγματικότητα, τονίζουν πολλοί οικονομολόγοι, η αγορά αντιδρά με τον τρόπο αυτό στη γερμανική ανελαστικότητα, που κινδυνεύει να «τσακίσει» το οικοδόμημα του ευρώ: όπως υπενθυμίζουν, η σημερινή κρίση έχει την αφετηρία της στα τέλη του 2009, όταν η ΕΚΤ, υπό την πίεση των «γερακιών» της Μπούντεσμπανκ, έστειλε τα πρώτα σήματα προς την Ελλάδα, ότι θα σταματήσει να προσφέρει άφθονη ρευστότητα στις τράπεζες –το μήνυμα, βεβαίως, είχε αποδέκτες όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες.

-Η Γερμανία, ενώ πέρσι βρισκόταν στα ίδια επίπεδα με τις ΗΠΑ κατέχοντας τη δεύτερη θέση, φέτος έχει μείνει σημαντικά πίσω και σχεδόν «ισοβαθμεί» με την Κίνα στην τρίτη θέση, η οποία σχεδόν διπλασίασε τη δυναμικότητα των αιολικών της πάρκων.
Την προηγούμενη βδομάδα ο διευθυντής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν είπε πως το Ταμείο είναι έτοιμο να βοηθήσει την Ελλάδα αν χρειαστεί, προσθέτοντας πάντως ότι κατανοεί πως η Ευρωζώνη μπορεί να θέλει να χειριστεί το θέμα μόνη της.

-Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας διαμορφώθηκε στα 16,7 δισ. ευρώ το Δεκέμβριο, έναντι 15 δισ. ευρώ που ανέμεναν κατά μέσο όρο οι οικονομολόγοι, από 17 δισ. ευρώ που ήταν τον αμέσως προηγούμενο μήνα

-Όσον αφορά στην περιοχή της Ευρωζώνης, η ανεργία «σκαρφάλωσε» στο 10% το Δεκέμβριο, σημειώνοντας άνοδο 1,8% έναντι του Δεκεμβρίου 2008.
-Σε Γαλλία και Γερμανία το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε αμετάβλητο έναντι του προηγούμενου μηνός,
-«Γιατί η Ελλάδα και γιατί τώρα;», αναρωτιέται ο Charles Wyplosz καθηγητής οικονομικών στο Graduate Institute της Γενεύης, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στους Financial Times.

-Η δημοσιονομική απειθαρχία της Ελλάδας δεν είναι κάτι νέο, ενώ την ίδια στιγμή, το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας είναι χαμηλότερο από εκείνα της Βρετανίας ή των ΗΠΑ. Ούτε και τα επίπεδα του χρέους είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστα με τα σημερινά δεδομένα (η Ιαπωνία έχει διπλάσιο χρέος, ενώ και η Ιταλία έχει υψηλότερο).

-Οπότε, ο Wyplosz καταλήγει στη δικιά του θεωρία συνομωσίας για τα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες. Όπως εξηγεί, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα προσφέρουν καλές αποδόσεις, περίπου 3 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερες από τα γερμανικά ομόλογα. Η διαφορά αυτή είναι κατά κύριο λόγο το risk premium, δηλαδή η εκτίμηση της αγοράς σχετικά με τον κίνδυνο χρεοκοπίας της Ελλάδας.

-Αυτό που τον προβληματίζει είναι η επιμονή των εμπλεκόμενων στις αγορές στην εκτίμηση ότι οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης θα διασώσουν την Ελλάδα. «Επαναλαμβάνει αυτό που είπαν οι τραπεζίτες όταν η διατραπεζική αγορά πάγωσε, τον Αύγουστο του 2007: η κρίση θα τελειώσει μόνο όταν οι τράπεζες διασωθούν», εξηγεί ο Wyplosz. Τώρα που ακούμε το ίδιο για τις κυβερνήσεις, «οι φορολογούμενοι καλούνται, και πάλι, να μετατρέψουν μία πολύ κερδοφόρα ριψοκίνδυνη δραστηριότητα σε μία ασφαλή», επισημαίνει.

-«Γιατί να πέσουν οι κυβερνήσεις σε αυτήν την παγίδα;» αναρωτιέται ο Wyplosz. Πέραν της θεωρίας της μετάδοσης της κρίσης από την Ελλάδα στους υπόλοιπους αδύναμους κρίκους, ο ακαδημαϊκός επισημαίνει και αυτό που χαρακτηρίζει ως το δεύτερο βήμα της θεωρίας συνομωσίας του: Ότι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες έχουν σημαντική έκθεση στα ελληνικά ομόλογα. «Η Γαλλία και η Γερμανία μπορούν να επιτρέψουν στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει, αλλά όχι σε κάποιες μεγάλες, συστημικά σημαντικές ευρωπαϊκές τράπεζες», τονίζει.

-Στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού Newsweek δημοσιεύει ανάλυση του Stephan Theil, στη οποία εκφράζεται η άποψη ότι "η ευρωζώνη δεν κινδυνεύει αν η Ελλάδα ή άλλα ασθενή μέλη της αποφασίσουν να την εγκαταλείψουν και ότι θα σταματήσει να υπάρχει μόνο αν τα ισχυρά κράτη, όπως η Γερμανία, αποφασίσουν ότι δεν έχουν να κερδίσουν κάτι παραπάνω από αυτήν".

-Επίσης, σημειώνεται ότι "η Γερμανία προσπαθεί να επιβάλει το δική της νομισματική και δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρώπη και πιέζει για την τοποθέτηση του νυν προέδρου της γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας επικεφαλής στην ΕΚΤ, μετά την αποχώρηση του Jean Claude Trichet τον επόμενο χρόνο".

-Η μακροπρόθεσμη διαδικασία για την αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι εγγυημένα επώδυνη, προειδοποιεί η Credit Suisse. Οι πραγματικοί μισθοί θα πρέπει να πέσουν σε σχέση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και συγκεκριμένα αυτούς της Γερμανίας (όπου δεν αναμένεται ιδιαίτερη αύξηση των μισθών, γιατί και αυτή η χώρα είναι αφοσιωμένη στη δημοσιονομική προσαρμογή).

-Η βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας σημείωσε πτώση 2,6% σε μηνιαία βάση το Δεκέμβριο, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.

-Οι βιομηχανικές παραγγελίες στη Γερμανία παρουσίασαν μεγάλη πτώση το Δεκέμβριο του 2009, από τον αμέσως προηγούμενο μήνα, σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, επιφέροντας απρόσμενο πλήγμα στην ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας.
-Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε εξέφρασε σήμερα τη βεβαιότητα των μελών του G7 ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιλύσει τα δημοσιονομικά προβλήματα της Ελλάδας.
-«Όλοι οι εταίροι μας εκτός της ευρωζώνης είναι πεπεισμένοι ότι οι Ευρωπαίοι θα βρουν λύση στα προβλήματα αυτά», αναφέρει στο σημερινό φύλλο της Frankfurter Allgemeine Zeitung ο Γερμανός υπουργός.

Κλείνω με δύο εκτενή άρθρα του κύριου Βασίλη Βιλιάρδου με τίτλο «Οι πρωταθλητές του χρέους», από όπου και τα αποσπάσματα παρακάτω, και «Πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος».

«Δυστυχώς η Ελλάδα ευρίσκεται αντιμέτωπη με μία απίστευτη επίθεση εκ μέρους του Τύπου – ειδικά του αγγλοσαξονικού, αλλά και του γερμανικού ο οποίος, στα πλαίσια της «αποστολής» του, επιδιώκει την παραδειγματική συμμόρφωση της με τις «επιταγές» του «Δικαίου του Ισχυρότερου». Ενοχοποιείται ακόμη και για το ότι η προηγούμενη κυβέρνηση της, με τη βοήθεια της Goldman Sachs, παραποίησε τα στοιχεία που έδινε προς την Κομισιόν, έτσι ώστε να αποκρύψει το πραγματικό ύψος του ελλείμματος της (πηγή: MM 06.02.10)».

«Προφανώς η Γερμανία, γνωρίζοντας ότι οι Έλληνες πολίτες δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχθούν τις επεκτατικές πολιτικές της (αν μη τι άλλο, οι πολίτες της μικρής αυτής χώρας διαθέτουν τη σπάνια αρετή της κριτικής σκέψης, ενώ δεν αποδέχονται κανενός είδους αυθεντίες – πόσο μάλλον την υποδούλωση τους σε «ολοκληρωτικές» πολιτικές), χρησιμοποιεί κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον για να επιβάλλει τις απόψεις της, φοβούμενη την ενδεχόμενη «μόλυνση» των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών από τον «ιό της ισότητας και της ελευθερίας» - ίσως ακόμη την εξέγερση των δύστυχων δικών της καταπιεσμένων πολιτών, οι οποίοι νοιώθουν απροστάτευτοι στην «επαφή» τους με έναν απίστευτα σκοτεινό και πανίσχυρο μηχανισμό εξουσίας».

Η αποικιοποίηση των ευρωπαϊκών κρατών.

Οι ξένοι -και το έχουμε εξηγήσει αυτό από παλιά- δεν ήλθαν σαν φυσικό φαινόμενο καταστροφής ούτε ανατροπής «κοσμοσωτήριων» καθεστώτων. Ούτε είναι φυγάδες «απολεσθέντων παραδείσων».
Είναι θύματα ενός νέου καπιταλισμού, που προσφυώς κάποτε κάποιος προφητικά τον είπε «καπιταλισμό του σαλούν». Μπαμ και κάτω! Αυτός ο τύπος καπιταλισμού μετά το 1989 φαινόταν να θεριεύει. Τώρα όμως παραπαίει χειρότερα από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, που όταν έπεσαν -με εξαίρεση τη Ρουμανία- δεν άφησαν θύματα. Τούτος ο καπιταλισμός, όταν θα πέσει, θα αφήσει εκατομμύρια θύματα. Ήδη τα δημιουργεί. Υπολογίζονται σε δεκάδες οι πνιγόμενοι κάθε ημέρα λαθρομετανάστες. Οι δικοί μας ψαράδες έχουν απηυδήσει με το να τραβούν με τα δίχτυα τους πτώματα, και μάλιστα μανάδων και μικρών παιδιών! Εν ονόματι κάποιων ανθρωπιστικών αρχών (τον έπιασε ο πόνος τον καπιταλισμό γι' αυτές!) χαλάρωσαν οι έλεγχοι, έπεσαν τα σύνορα, συρρικνώθηκε η έννοια του κράτους, σπιλώθηκε η έννοια του έθνους, υποβιβάστηκε η έννοια της πατρίδος. Ίσχυσε, τουλάχιστον στην πατρίδα μας, το «Μπάτε, σκύλοι, αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε». Φυσικά το σύστημα φροντίζει μαζί με τα αλεστικά να αλέθει και τους... σκύλους. Ακόμη και τον μυλωνά. Κανείς πια δεν νιώθει νοικοκύρης στον τόπο του. Συνθήματα, όχι παλιά, αλλά σαν αυτά του Αντρέα Παπανδρέου, «Η Ελλάς ανήκει στους Έλληνες», φαντάζουν στους επιγόνους του κωμικά ή ρατσιστικά. Όλα όμως αυτά τα «ανθρωπιστικά» υπηρετούν τη νέα κυριαρχούσα θεότητα του Μαμωνά. Με τη λεγόμενη ελευθερία της αγοράς, αντί για διακίνηση προϊόντων έχουμε διακίνηση ανθρώπων, που έχουν γίνει εμπόρευμα. Αν όχι ολόσωμα, πάντως το αίμα και κάποια όργανά τους! Και δεν θα πω ότι αυτά δεν είχαν προβλεφθεί. Ο γράφων σε ένα διδακτικό βιβλίο του, το «Μαθήματα Εκθέσεων», που κυκλοφόρησε το 1971, εν μέση δικτατορία, και έκανε 27 εκδόσεις, σε κάποια δοκίμια που είχαν σχέση με την τεχνολογία / τεχνοκρατία και την απόλυτη κυριαρχία της μηχανής, με τρόπο συγκεκαλυμμένο παρατηρούσε από τότε ότι η νέα μορφή οικονομίας (δεν έλεγε ιμπεριαλισμός) δεν είναι το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατικού συστήματος (δεν έλεγε καπιταλισμός ούτε το όνομα του Λένιν), αλλά μια άλλη μορφή εξουσίας και οικονομίας, που δεν έχει τα χαρακτηριστικά της αποικιοκρατίας, δηλαδή τη στρατιωτική κατοχή εδαφών και την οικονομική εκμετάλλευσή τους. Οι νέες μορφές εξουσίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τον λαό τους. Και πάλι με καμουφλαρισμένα λόγια εξηγούσα το πώς: κάθε χώρα γινόταν αποικία. Οι παραδοσιακές αποικιακές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, από μητροπόλεις μετασχηματίζονταν σε αποικίες. Έτσι δεν χρειαζόταν στρατός -κάτι που κόστιζε σε αίμα και σε χρήμα- δεν χρειάζονταν υπερπόντιες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Απλώς ο κόσμος των αποικιών συσσωρευόταν στις μητροπόλεις. Τα κέρδη ήσαν πολλαπλά για τις εξουσιαστικές κάστες. Πρώτον, οι εργατικές κατακτήσεις, που είχαν εξασφαλιστεί μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάρη στη ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας αλλά και λόγω του κομμουνιστικού κινδύνου, άρχισαν να φυλλορροούν. Τότε δεν ήταν άμεσα ορατό. Τώρα είναι ορατό και από τυφλό. Δεύτερον, έσβησαν τα απελευθερωτικά κινήματα, τουλάχιστον αυτά που είχαν έναν ανθρωπιστικό προσανατολισμό. Τότε, το 1971, θα έλεγα σοσιαλιστικό. Ο πεινασμένος λαός, αντί να κάνει επανάσταση, έκανε -και κάνει- μετανάστευση. Αντί να αγωνιστεί να δημιουργήσει έναν δικό του παράδεισο με κάθε τρόπο, ήθελε να μεταπηδήσει στον έτοιμο παράδεισο. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έτσι, στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου εγκαθιδρύθηκαν διεφθαρμένα καθεστώτα, που για να κρατηθούν χρειάζονταν όπλα. Τα οποία φυσικά έπαιρναν από τις τέως μητροπόλεις. Τότε, το 1971, είχα διαβάσει πως ένα συμβόλαιο για βομβαρδιστικά αποφέρει πολύ περισσότερα κέρδη από μια μακροχρόνια αποικιακή κατάκτηση και εκμετάλλευση. Αλλά για να χρειάζονται βομβαρδιστικά και άλλης λογής όπλα οι πρώην αποικίες, έπρεπε να αρχίσουν «να μισούνται ανάμεσά τους» και να μάθουν να πολεμούν. Και τότε ανακαλύφθηκαν θρησκευτικές διαφορές, καλλιεργήθηκε σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά ινστιτούτα ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (πού έκανε σπουδές ο Μπιν Λάντεν;), βρέθηκαν φυλετικές και γλωσσικές διαφορές, καλλιεργήθηκαν στους λαούς ira et studia, οργή και πάθη, σπάρθηκε το μίσος με το τσουβάλι για να αλληλοσκοτώνονται και να αγοράζουν όπλα σε μυθώδη ποσά. Όλη όμως αυτή η συγχυτική κατάσταση που επέτρεπε την υπογραφή των παχυλών συμβολαίων με τα μυθώδη ποσά, τα οποία καλλιέργησαν τη διαφθορά (ας θυμηθούμε τι έφαγε ο Μιτεράν), έκανε τη δήθεν ενωμένη Ευρώπη μια πολιτική «κουλουβάχατα» (η λέξη σημαίνει φύρδην μίγδην). Οι άλλοτε μητροπόλεις μετέτρεψαν τους λαούς τους σε «παιδιά ενός κατώτερου Θεού». Τους έκαναν πολτό, ιζηματώδες σκεύασμα. Και με την αθρόα μεταφορά μαζών από τις πρώην αποικίες δεν γνωρίζεις σήμερα αν βρίσκεσαι στο Παρίσι ή στο Τζιμπουτί. Η βαβελική οικονομία μετέτρεψε τα κέντρα της αποικιοκρατίας σε σύγχρονους Πύργους της Βαβέλ. Που είναι υπό κατάρρευση. Ακόμη και με ένα πέταγμα πεταλούδας... Όσο για τη χώρα μας, που δεν ήταν δα αποικιακή δύναμη, έγινε «Βαβυλωνία». Από χώρα εξαγωγής εργατικού δυναμικού έγινε χώρα εισαγωγής. Διότι κάποια στιγμή βρέθηκε χωρίς νέους που να προσφέρονται για χειρωνακτική εργασία. Η σπουδομανία, η υπαλληλομανία, που άρχισε από το τρίτο έτος της δικτατορίας, μετέτρεψε τους νέους σε πτυχιοσυλλέκτες. Η ανάγκη για πτυχία έδωσε την ευκαιρία αναπτύξεως σ' έναν φτηνό πολιτικαντισμό: Γέμισε η Ελλάδα σχολές, που κανείς δεν ξέρει τι διδάσκεται εκεί και τι δουλειά μπορεί να κάνει κάποιος απόφοιτος μιας τέτοιας σχολής. Μοιραία, το κενό που δημιουργήθηκε στον χώρο των χειρωνακτικών εργασιών ήλθε να το καλύψει ο ξενικός πληθυσμιακός κατακλυσμός. Ξένοι / ξένες ανέλαβαν τη φροντίδα των γονέων μας, των παιδιών και των εγγονιών μας, των χωραφιών και των εργαστηρίων μας, των οικοδομικών και των επισκευαστικών εργασιών. Μερικοί από τους ξένους, ιδίως Αλβανοί -και μπράβο τους!- έχουν γίνει αφεντικά. Και γι' αυτό ένα πρωί σε μια τηλεοπτική συζήτηση έκανα μια σύσταση προς τους νέους: να μαθαίνουν αλβανικά για να μπορούν να συνεννοούνται με τα μελλοντικά τους αφεντικά! Για να εισπράξω από έναν «παραθυροβίωτον» την ετικέτα του... ρατσιστή! Το ότι η προσφορά των ξένων ήταν και είναι σημαντική ουδείς το αμφισβητεί. Αλλά δεν πρέπει να αγνοούμε και τις ηθικές επιπτώσεις. Και δεν εννοώ μόνον την εγκληματικότητα, τα ναρκωτικά, την πορνεία, ούτε καν την αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ούτε την αλλοίωση της πληθυσμιακής μας συστάσεως. Είναι γνωστό ότι δεν έχω καμία υπόληψη προς τον μεταδικτατορικό Έλληνα. Είναι τα «ρέστα», τα «ψιλά» των προγόνων του. Μόνος απεμπόλησε την ελληνικότητά του, τη γλώσσα, τη γραφή, ακόμη και τη μουσική του. Εννοώ ότι ο ερχομός των ξένων ευνόησε τη ροπή των νέων προς την τεμπελιά. Γέμισε η Ελλάδα κηφηνεία, στέκια νέων αγραυλούντων, νύκτα μέρα συζητούντων. Χωρίς να λένε τίποτα. Λόγια πολλά, ουσία καμία. Όσο για λεφτά, αρκεί το χαρτζιλίκι του μπαμπά, του παππού, της γιαγιάς. Όσο για δουλειά, αυτή είναι υπόθεση των ξένων. Και κάποια στιγμή ο μπαμπάς, μέσω κάποιου βουλευτή, κάπου θα βρει να μας χώσει. Μια θέση όχι για να δουλεύουμε αλλά για να καθόμαστε! Μοιραία, όλες οι παραγωγικές εργασίες πέρασαν στα χέρια των ξένων. Και ήταν καιρός να υπάρξει κάποια μέριμνα γι' αυτούς όχι βάσει προγραμμάτων, με τα οποία βολεύονται οι «προγραμματοποιοί», αλλά μέσω μιας επίσημης αναγνωρίσεως αστικών αρχικά και ακολούθως, με κριτήρια αυστηρά (βλ. Ελβετία), πολιτικών δικαιωμάτων. Αυτή όμως η νομιμοποίηση είναι ένα σύνθετο, πολύπλοκο θέμα, που η αντιμετώπισή του απαιτεί βαθύ και όχι ρηχό μυαλό. Οι νυν κυβερνώντες, κατά τα πρότυπα των παλαιών, εφαρμόζουν μια «αλεπουδίσια» πολιτική: Θα φέρουμε το θέμα επί σκηνής, θα χωρίσουμε τους πολυχωρισμένους σε πλήθος κομμάτια Έλληνες σε δύο νέα κομμάτια, τους «φιλόξενους» και τους «μισόξενους», θα αρχίσει νέα φαγωμάρα, μια χωρίς προηγούμενο αναμπουμπούλα και, όπως είναι γνωστό, «ο λύκος στην ανεμοζάλη χαίρεται». Που μπορεί, όμως, να σπαράξει και την... αλεπού! Την κυβέρνηση εννοώ, που με τα τερτίπια αυτά θα βγει τελικά με κομμένη ουρά... Και μια επιλογική παρατήρηση: Οι ξένοι που σαν πουλιά με σπασμένα φτερά ήλθαν στη χώρα μας, πέρα από τη φτώχεια τους, έφεραν τα μίση τους και τις προκαταλήψεις τους. Έτσι, στους δικούς μας τσακωμούς θα προστεθούν και οι δικοί τους. Οι αναγνώστες θα ενθυμούνται περσινές «τσεκουρομαχίες» στην οδό Πειραιώς. Αν, λοιπόν, ελληνοποιηθούν κάποιοι μεν, αλλά δεν ελληνοποιηθούν κάποιοι δε, θα ζήσουμε πολλές «Νύχτες Αγίου Βαρθολομαίου». Το θέμα, όπως είναι φυσικό, έχει και άλλες πτυχές, που θα αναλύσουμε προσεχώς ή στο προσεχές.

Σαράντος Καργάκος
"ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 7/2/2010

Αναδημοσίευσις από: ΣΥΜΠΟΣΙΟ