Στην προηγούμενη ανάρτηση μιλώ για διαδραστικότητα και συμμετοχικότητα. Αντί αυτών η Κυβέρνηση αφουγκράζεται τους πολίτες με δημοσκοπήσεις και με καταγραφή αντιδράσεων που μπαίνουν στο αρχείο. Τρεις εβδομάδες μετά τις Ευρωεκλογές αντί να λάβουν αυτοί το μήνυμα, μας απαντούν με ένα δικό τους. Αναλογιζόμενος τα μέχρι τώρα πεπραγμένα των Κυβέρνησης, αλλά και όσα εφαρμόζει σήμερα και μας επιφυλάσσει για το μέλλον, διαπιστώνω ότι μας απευθύνει ένα μήνυμα που ή το αντέγραψαν από μία διαφήμιση, ή ένας έξυπνος διαφημιστής το έπιασε και το προσάρμοσε σε ένα προϊόν.
"Να φύγετε κύριοι. Να πάτε αλλού".
Το μόνο που μας μένει είναι να εφαρμόσουμε την συνέχεια της διαφήμισης.
‘’Διαδραστικότητα και συμμετοχικότητα’’, δύο λέξεις που θέλουμε να χαρακτηρίζουν το διαδίκτυο και που άριστα επεσήμανε το αλλενάκι
‘’Πάσχουμε από μοναξιές, ή μας αρέσει η επαφή εκ του ασφαλούς’’, αναρωτιέται ο αμμοδύτης
"Ξύπνησε" σε έναν κόσμο διαφορετικό, εξωγήινο. Μια αίσθηση αλλόκοτη -αυτή της τηλεμεταφοράς- τον φόβιζε. Βρισκόταν μέσα σε κάποιον άλλο -όχι σωματικά, αλλά το πνεύμα του. Ήταν μια εκπληκτική περίπτωση "κατάληψης", λογοτεχνεί ο orbital decay
‘’Αργά η γρήγορα θα εμφανιζόταν. Ήταν ζήτημα χρόνου. Τα συμπτώματα ήταν εδώ και καιρό ορατά’’, διαπιστώνει οalkimos
Όλα τα παραπάνω είναι κάποιες κουκίδες στον χάρτη της νέας γης της επικοινωνίας. Ένα συναρπαστικό ταξίδι που χρειάζεται ικανούς πλοηγούς. Αλλά χρειάζεται και Φάρους που θα φωτίζουν τις ξέρες. Εμπιστευθείτε τους παραπάνω στο ταξίδι σας, χαρτογραφήστε και άλλους στην πορεία σας, και ενημερώστε μας. Άγνωστος ακόμα ο προορισμός. Ο Ποιητής όμως μας έχει προετοιμάσει για το ταξίδι. Καλοτάξιδοι, και προσοχή στους πειρατές.
Κάποτε τα μυστικά, και τα αρχέτυπα σύμβολα ήταν ένας δρόμος για την γνώση.
Γνώση που την κατείχαν λίγοι, διότι οι πολλοί δεν ήταν ικανοί για να την γνωρίσουν.
Ο δρόμος αυτός ποτέ δεν ήταν κλειστός, απαγορευτικός.
Ήταν όμως ο πιο δύσβατος που μπορεί να φαντασθεί ο ανθρώπινος νους.
Τα «μυστικά», ποτέ δεν γράφτηκαν σε χαρτί.
Μεταφέρονταν από νου σε νου.
Κάποιοι πονηροί προσπάθησαν να διεισδύσουν ανάμεσα σε αυτούς που τα κατείχαν.
Διέτρεξαν κάμποσα μέτρα.
Ποτέ όμως δεν έφθασαν πέρα από εκεί τους επετράπη.
Μόνο η καθαρή ψυχή, που έχει εκπληρώσει κάθε της δύναμη μπορεί να διαβεί αυτόν τον δρόμο.
Άγνωστο σε εμάς όμως, εάν θα φθάσει μέχρι το τέρμα. Ο αιθέρας πλέον αποφασίζει.
Όσοι πονηροί λοιπόν προσπάθησαν να εισβάλλουν απέτυχαν, διότι είχαν μαύρη ψυχή.
Ως αποτέλεσμα της αποτυχίας, και με κίνητρο προερχόμενο από την σκοτεινή πλευρά της ψυχής τους, προχώρησαν στην δημιουργία «νέων μυστικών», νόθων και νοθευμένων, ικανοποιώντας έτσι το ασίγαστο πάθος της εκπλήρωσης της μαύρης ψυχής τους.
Γίνανε έτσι ξαφνικά πρωτοπόροι και κυρίαρχοι μίας νόθας γνώσης, προς πώληση, με αντίτιμο την εξουσία. Την απόλυτη εξουσία επί των ανθρώπων.
Βρήκανε γρήγορα πολλούς οπαδούς.
Από τον πιο φτωχό, μέχρι τον πιο πλούσιο.
Από τον πιο αδύναμο, μέχρι τον πιο δυνατό.
Από τον πιο μικρόνοοα, μέχρι το πιο δυνατό μυαλό.
Όλοι χωρούσαν στο καζάνι που έφτιαξαν. Λογιών υλικά για την παρασκευή ενός ολοκληρωμένου γεύματος.
Κοινό χαρακτηριστικό όλων, ο ανεκπλήρωτος πόθος για ανάδειξη, αναγνώριση, διάκριση, εξουσία.
Δώσανε σε κάθε έναν από αυτούς το ανάλογο κομμάτι της γνώσης που μπορούσαν να διαχειρισθούν, και συνεχώς τους έταζαν ακόμα ένα.
Καλύτερο, μεγαλύτερο, ελκυστικότερο, αυθεντικό.
Και πάντα τους έπαιρναν, ως αντάλλαγμα, ένα κομμάτι από την ψυχή τους.
Δημιούργησαν μυστικές οργανώσεις με διαύλους επικοινωνίας, και νόθα σύμβολα και συμβολισμούς.
Είναι ο απαραίτητος πορφυρός μανδύας που τους ανεβάζει στα μάτια των αδαών.
Που υποδηλώνει αρχή, σύστημα, εξειδίκευση, έλεγχο. Που προσπαθεί να πείσει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα.
Όμως η ανήσυχη φύση του ανθρώπου, η επιρρέπειά του στους εξωτερικούς παράγοντες, και η ενδόμυχη τάση αμφισβήτησης πήγε να δημιουργήσει ένα κενό.
Ο άνθρωπος χρειάζεται πάντα κάτι πιο δυνατό από τον ίδιο για να μη γυρίσει το κεφάλι αλλού. Χρειάζεται μία εξήγηση ικανή να του ικανοποιήσει τα πρώτα του ερωτήματα και στην συνέχεια τα καθημερινά.
Χρειάζεται καθησυχασμό, για να σταματήσει εκεί την αναζήτηση.
Χρειάζεται κάτι που θα φέρει την κατάσβεση στα διαρκώς αναφλεγόμενα υπαρξιακά ερωτήματα.
Κάτι, κάπου να πιστέψει.
Μία αρχή που θα εξηγεί τα πάντα.
Που θα τα βάζει σε μία σειρά.
Που θα δίνει απαντήσεις.
Που θα τον εξιλεώνει στα μάτια του, στα μάτια των γύρω του αλλά κυρίως απέναντι στην ίδια την αρχή.
Που θα τον δικαιολογεί.
Που θα τον συγχωράει.
Που θα του δείχνει τον σωστό δρόμο.
Που θα βάζει τα όρια που ο ίδιος θέλει.
Που θα τον κάνει να νοιώθει μέρος του κόσμου.
Που θα τον κάνει να νοιώθει ότι δεν είναι μόνος, και παρ΄ ότι ασήμαντος ταυτόχρονα σημαντικός.
Πήραν λοιπόν αποφάσεις για να μπορέσουν να ελέγξουν αυτήν την ετερόκλητη μάζα.
Η μέχρι τούδε διαδεδομένη σκέψη και γνώση, που τόσο απλόχερα κάποιοι την ενστάλαξαν στην ανθρωπότητα, χρησιμοποιήθηκε ως μαγιά.
Δεν ήταν δύσκολο να διαστρεβλώσουν τα κυριότερα σημεία της και να τα προσαρμόσουν στην δική τους μαύρη θέαση, εκμεταλλευόμενοι τα κενά που δημιουργεί η Ιστορία στην συνέχειά της.
Προχώρησαν στο επόμενο στάδιο.
Είχαν ήδη φτιάξει τον πυρήνα και έμενε να δημιουργήσουν και τα ενδιάμεσα στρώματα μέχρι τον εξωτερικό φλοιό.
Πρώτιστο μέλημα ο καθορισμός του τύπου του ελέγχου.
Εισήγαγαν τις δογματικές θρησκείες, τις κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες, και εγκαθίδρυσαν την οικονομία της κατανάλωσης.
Ήξεραν ότι ο καλύτερος τρόπος πρόσβασης στο υποσεινήδητο, είναι αφ’ ενός ό έλεγχος των πέντε πυλών της πρόσληψης των αισθήσεων, άρα και η επέμβασις στην διαδικασία της αποτύπωσης των εν-τυπώσεων, δηλαδή των συναισθημάτων, και αφ’ ετέρου ο έλεγχος της κίνησης των συναισθημάτων κατά την ανοδική εσωτερική πορεία τους στο κατώτερο κέντρο διάνοιας.
Η ψυχή λοιπόν στο στόχαστρο.
Εγκλεισμός στον αέναο χορό της κυκλοθυμίας.
Σφήνα και εμπόδιο, τέλος, στην διαδικασία της αναγωγής πλέον στο ανώτερο κέντρο του νου, τον διαπερατότατο.
Επόμενο στάδιο η ιεραρχία.
Δημιούργησαν ιερατεία με τις απαραίτητες βαθμίδες, διευθυντήρια για το στήσιμο και την εφαρμογή του συστήματος, και τεχνίτες σκορπισμένους ανάμεσα στον λαό, που δικαιολογούσαν την ταπεινή καταγωγή τους, για να παρακολουθούν την πορεία.
Ο Χρόνος κύλαγε υπέρ τους.
Τα ελεύθερα μυαλά είχαν αποσυρθεί προσωρινά.
Δεν υπήρχε αντίλογος, παρά μόνον κούφιος λόγος που απευθυνόταν σε στεγνά και αλίπαστα μυαλά. Τα καθρεφτάκια που τον έντυναν λειτουργούσαν διπλά.
Από την μία αντανακλούσαν δεσμίδες φωτός που στραβώνανε αλλά και εντυπωσιάζανε, και από την άλλη, όντας σε διαρκή κίνηση, απέκρυπταν το καθρέφτισμα των προσώπων. Η παραμόρφωσις τρομάζει, προκαλεί αντίδραση.
Επόμενο στάδιο, η ασπίδα προστασίας του πένητα πλανήτη.
Το πιο δύσκολο εγχείρημα αποδείχθηκε το πιο εύκολο.
Η συνήθεια, η ματαιοδοξία, η δοκησισοφία, η αμνησία, η άγνοια, η αλαζονεία, η μεμψιμοιρία, η δειλία, η μνησικακία, όλα έμφυτα χαρακτηριστικά του εγκαταλελειμμένου νου αυτού που στερείται Μέτρου, Ηθικής και Δικαιοσύνης δηλαδή Αρετής, ήταν έτοιμα να υπερασπιστούν, εν αγνοία τους, τα νέα τρωκτικά και τις δυσώδεις λειτουργίες τους.
Μικρά διαλείμματα Φωτεινών εκλάμψεων των Ιδανικών, δεν στάθηκαν ικανά να ανατρέψουν την μαύρη καθεστηκυία κατάσταση.
Και ας συνοδεύονταν από ποτάμια Αίματος, σώματος και Ψυχής.
Οι βρυκόλακες τρέφονταν και μεγάλωναν.
Οι άνθρωποι όμως ποτέ δεν σταμάτησαν να ονειρεύονται.
Όχι όλοι, αλλά αρκετοί.
Η καθαρή μορφή του Λόγου που διατηρήθηκε στους αιώνες, ως άσβεστος Φάρος του Ελεύθερου Ανθρώπου, ποτέ δεν σταμάτησε να εμπνέει κάποιους ξεχωριστούς.
Και αυτοί με την σειρά τους, ταγμένοι στο Ιερό καθήκον τους, ποτέ δεν λιποψύχησαν.
Με περίσσεια ανδρεία, που πήγαζε από την καθαρότητα του Φωτός που προέρχεται από την Ψυχή τους, έχουν ορθώσει το Ανάστημά τους.
Κατέχουν Θεόρατες πνευματικές ασπίδες, και τα πιο τέλεια λαξευμένα βέλη.
Την τεχνική της τοξοβολίας εξασκούσαν καθημερινά, σε πεδία διαφορετικά.
Είναι διασκορπισμένοι σε κομβικά σημεία της καθημερινότητάς μας.
Το κάθε βέλος στοχεύει με μαεστρία και ένα σημείο σκοτεινό.
Το Φωτίζει και το καθαρίζει.
Ο ρυθμός των βολών είναι συνεχής, αλλά εμπεριέχει την αρμονία και το μέτρο που χρειάζεται για να διασχίσουν το παραπέτασμα.
Είναι συντονισμένος.
Τα βέλη δε, είναι τόσα όσα χρειάζονται, κανένα δεν πάει χαμένο.
Η προετοιμασία πολλών ετών δίνει το νέο στίγμα στην τρικυμία.
Στίγμα που οδηγεί σε νηνεμία.
Νηνεμία που θα αντικαταστήσει τα «χάπια» κατά της ναυτίας.
Εάν νοιώσουμε κάποια στιγμή ένα «τσίμπημα», ας μην βιαστούμε να το ξύσουμε.
Ας αφήσουμε τον οξύ αλλά και γλυκό διαπεραστικό πόνο να πλημμυρίσει το μέσα μας.
Ας δώσουμε την ευκαιρία σε κάτι πρωτόγνωρο να εξαπλωθεί.
Ας νοιώσουμε τον πόνο ως λύτρωση, προσπάθεια αφύπνισης και κάθαρσης από τα αντιβιοτικά τα ηρεμιστικά και τα αντικαταθλιπτικά.
Ας δώσουμε την ευκαιρία σε εμάς να νοιώσουμε πάλι Άνθρωποι.
Αλλά να ξέρετε ότι τότε ξεκινάει και ο αγώνας μας.
Αγώνας δύσκολος, μοναχικός θα νομίσουμε.
Το σύνδρομο στέρησης θα μας γονατίσει.
Θα περεκλίνουμε κάποιες φορές, θα τρεκλίσουμε κάποιες άλλες.
Να είμαστε σίγουροι όμως ότι η δύναμη που θα έχει περάσει μέσα μας, θα καθαρίσει τον νου από τα θολά σημεία.
Και ο καθαρός νους θα βρει τον δρόμο του, συνεπικουρούμενος από την ολοκάθαρη καρδιά.
Τον δρόμο της Αρετής.
Και από εκείνη τη στιγμή δεν θα γονατίσουμε ποτέ ξανά.
Και δεν θα αφήσουμε ποτέ, κανέναν να γονατίσει μπροστά μας.
Έρχονται στιγμές που το μυαλό ξεκουράζεται, αν και η σκέψη τρέχει. Τέτοιες στιγμές έρχεται η αναζήτησις να καλύψει το κενό. Αυτό το κενό σήμερα θα το καλύψει ένας Δάσκαλος.
Αυτά τα λόγια απηύθυνε δάσκαλος στους μαθητές του, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου: Σκέφτηκα να σας μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το μυαλό σας θα πάει στο γήπεδο. Σκέφτηκα να σας μιλήσω για το 21, αλλά ο νους σας θα πάει στην Ορίτζιναλ. Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σας ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο. Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά. Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού, σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου μιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου. Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις, οι μαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος. Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ' επανάληψη, με έργα, με λόγια, με ύβρεις, δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος, που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις. Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείμματος, το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων. Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας, των δασκάλων σας και των γονιών σας. Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση, πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα. Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη. Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να μας πει την ιστορία του βίου του, το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών. Αυτό το παράδειγμα είναι για σας το πιο κατάλληλο, και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε, το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής. Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα, ήταν πάνω απ´ όλα μπεσαλής. Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα. Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας, να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία. Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά. Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους, δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει από την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του. Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά. Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας, να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα, για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε. Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι πως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία μεγαλώνετε. Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά και με επιτυχία τη σημαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους σε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες. Κι όταν βλέπω την εποχή μας να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε εσάς ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση , να αγωνιστείτε, να αντισταθείτε, να πολεμήσετε, να νικήσετε. Μη μας απογοητεύσετε.
Υπάρχουν 2 ΝΔ, 2 ΠΑΣΟΚ, 2 ΣΥΡΡΙΖΑ, 1 ΚΚΕ, 1 ΛΑΟΣ 1 ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ και διάφορα μικρά λοιπά πολιτικά συστατικά. Ακόμα και μετά από αυτές τις εκλογές ο Ελληνικός λαός καταχωρήθηκε. Το σύνολο είναι μεγάλο για να διαχειριστεί. Το κόβουμε σε κομμάτια και ο καθένας αναλαμβάνει και από ένα. Περισσότερο για συνταγή μου κάνει παρά για εκλογικό σώμα. Για αυτό φαίνεται αυξήθηκαν οι εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση. Οι μάγειροι (βλέπε ΜΜΕ και δημοσκόποι), παραθέτουν την συνταγή. Οι βοηθοί μάγειροι (βλέπε πολιτικά κόμματα), ανακατεύουν τα συστατικά. Οι μπουφετζήδες (βλέπε πολιτικοί), ετοιμάζουν τις σαλάτες και τα τυριά. Οι σερβιτόροι (βλέπε έγκριτοι δημοσιογράφοι), σερβίρουν. Ο οινοχόος (βλέπε τηλεθέαση-AGB), ευφραίνει τον ουρανίσκο. Καλή μας όρεξη.
Ο Λαβύρινθος που δεσπόζει στο κοινωνικό-πολιτικό στερέωμα πήρε χρόνια για να δημιουργηθεί.
Ένας ιδιότυπος λαβύρινθος, όπου εκτός από τους χιλιάδες διαδρόμους που επικοινωνούν μεταξύ τους, έχει σε κάποια στρατηγικά σημεία και ορισμένα στεγανά που επικοινωνούν άμεσα με τον περιβάλλοντα χώρο.
Εκεί κατοικούν οι αρχιτέκτονες.
Στους διαδρόμους κυκλοφορεί το πλήθος του κόσμου που τρέφει τον Μινώταυρο, διότι όλοι οι διάδρομοι καταλήγουν στα στεγανά σημεία που βρίσκεται ταυτόχρονα το μυθολογικό τέρας.
Το μυστικό στο χτίσιμο του λαβύρινθου έγκειται στην περίτεχνη δημιουργία λεωφόρων με μεγάλες φωτιζόμενες ταμπέλες που προσελκύουν το πλήθος.
Με το που θα διανύσουν όμως μερικές εκατοντάδες μέτρα αρχίζουν οι στενωποί και το στρίμωγμα χωρίς περιθώρια εξόδου.
Αφού διανύσουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, και πριν στερέψει η ελπίδα της διαφυγής, ανοίγεται μία νέα λεωφόρος με ακόμη πιο φωτεινή και μεγάλη ταμπέλα που στα μάτια αλλά και στη συνείδηση αντικατοπτρίζεται σαν την έξοδο.
Όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία νέα είσοδος σε μία ακόμα στενωπό.
Χρόνια τώρα το πλήθος εξαντλείται στην αναζήτηση της εξόδου από τον λαβύρινθο αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να αφήνει συνεχώς κάποιο κομμάτι του πίσω.
Η μεγάλη σύλληψη όμως έγκειται στο ύψος του λαβύρινθου.
Είναι τόσο ψηλό ώστε αφ’ ενός να μη φοβίζει και να μην καθίσταται παράγοντας εγκλωβισμού, και αφ’ ετέρου να μην μπορεί να υπερπηδηθεί με τις εξασθνημένες δυνάμεις του πλήθους. Ο ουρανός πάντα θα είναι ορατός για να καθυσηχάζει.
Χρόνια τώρα οι αρχιτέκτονες επεκτείνουν τον λαβύρινθο έτσι ώστε να χωράει όλο και πιο πολλούς, με όλο και περισσότερες φωτεινές λεωφόρους ολίγων εκατοντάδων μέτρων και νέα χιλιόμετρα στενών δρόμων.
Για την διασφάλιση της ομαλής κυκλοφορίας, έχουν τοποθετήσει ρυθμιστές σε κομβικά σημεία, ενώ ταυτόχρονα σύντομα μηνύματα εκπέμπονται για τον καθυσηχασμό και την επιβεβαίωση της ομαλής πορείας.
Η κίνηση πρέπει να είναι συνεχής και αδιάλειπτη.
Κανείς δεν τολμάει να σταθεί φοβούμενος μήπως τον παρασύρει η ορμή του πλήθους. Αλλά και όποιος το τολμήσει, επεμβαίνουν οι ρυθμιστές άμεσα και ή τον αναγκάζουν να συνεχίσει ή τον αποβάλλουν από το λαβύρινθο.
Τον αποβληθέντα προσπαθούν καταρχάς να τον αφομοιώσουν στην κατασκευαστική εταιρεία τους και αν δεν τα καταφέρουν απλά του απαγορεύουν την επανείσοδό του.
Ο φόβος του άγνωστου που κρύβεται στο περιβάλλοντα χώρο, εκεί που διασκεδάζουν οι αρχιτέκτονες με την επιτυχία τους αλλά και κατοικούν οι λίγοι που ξεφεύγουν, είναι ο μόνος λόγος που αποτρέπει το πλήθος από το ξεστράτισμα.
Η συνήθεια και το διάλειμμα των λεωφόρων κατάντησε ένστικτο επιβίωσης.
Χρόνια τώρα επίσης, οι λίγοι αποβληθέντες και μη αφομοιωθέντες προσπαθούν να δημιουργήσουν ρήγματα στον λαβύρινθο, για να δώσουν στους μέσα μία πραγματική διέξοδο.
Αυτή η προσπάθειά τους συντελείτε είτε με την προσπάθεια σκαψίματος στα θεμέλια του λαβύρινθου, είτε με την δυνατή ομιλία προς τους μέσα με σκοπό την αφύπνιση. Τα τείχη όπως είπαμε δεν είναι ψηλά, απλά λίγο ψηλότερα από το δυνατώτερο άλμα που μπορεί να επιτύχει ένας καλογυμνασμένος νους.
Η πρόσκαιρη ζημιά που πραγματοποιείται στα θεμέλια, αν και δεν μπορεί να τα βλάψει, αποκαθίσταται άμεσα.
Οι τυμβωρύχοι τιμωρούνται παραδειγματικά.
Ο Λόγος που απευθύνουν προς τους εγκλωβισμένους είναι προσεχτικός.
Δεν τους ζητάνε να σταματήσουν να προχωρούν διότι ξέρουν ότι θα επέμβουν οι ρυθμιστές κυκλοφορίας.
Τους ζητάνε να προχωρούν ενώ ταυτόχρονα να συνδυάσουν τα βήματα με άλματα αφ’ ενός για να ενδυναμώσουν τους παραμελημένους μύες, αφ’ ετέρου για να μπορέσουν κάποια στιγμή να καταφέρουν να κοιτάξουν προς τα έξω νικώντας τον φόβο και το αρρωστημένο ένστικτο επιβίωσης.
Είναι ένας ήπιος Λόγος που δεν ξυπνάει αντίδραση, αλλά λειτουργεί σαν υπνοπαιδεία. Γνωρίζουν ότι χρειάζεται χρόνος πολύς μέχρι να εγκατασταθεί μόνιμα στις συνειδήσεις του πλήθους. Γνωρίζουν επίσης ότι χρειάζεται ακόμα περισσότερος για να μετουσιωθεί σε σκέψη και σε αφύπνιση, και ακόμα περισσότερος για να γίνει πράξη.
Σκοπός είναι να ξημερώσει η ημέρα όπου άξαφνα όλη αυτή η διεργασία θα μετουσιωθεί σε μαζικό σταμάτημα.
Θα είναι η στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι του πλήθους θα σταματήσει να προχωράει αλλόγιστα γιατί θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται.
Οι μνήμες θα ξεπηδήσουν και θα δημιουργήσουν ένα ρεύμα αντίστροφο.
Δεν θα αφυπνιστούν όλοι. Το ξέρουν ότι είναι αδύνατον.
Αλλά προσδοκούν να είναι τόσοι που θα παρασύρουν και τους υπόλοιπους.
Κάποιοι θα αναλάβουν να βραχυκυκλώσουν τις φωτεινές ταμπέλες στην είσοδο των λεωφόρων και στα στενά δρομάκια.
Κάποιοι άλλοι θα γκρεμίζουν τους τοίχους προχωρώντας ευθεία μέχρι την τελική έξοδο.
Αυτοί δε που θα είναι έξω θα αρχίσουν τότε να παίζουν μουσική και θα τραγουδάνε. Θα δίνουν τον ρυθμό και θα ποτίζουν με αυτόν τον τρόπο τις διψασμένες ψυχές του πλήθους που θα περπατάει τον δρόμο για την τελική Ελευθερία.
Ξύπνησα ιδρωμένος, μούσκεμα, λες και έσκαβα ή έσπαζα πέτρες, και δεν έκανε ζέστη.
Είναι η επομένη των Ευρωεκλογών, και μόλις έφθασα στο μαγαζί μου μπήκα στο διαδίκτυο να δω τις τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών και λοιπών εκπροσώπων των κομμάτων.
Ο κάθε ένας απευθυνόταν αποκλειστικά σε αυτούς που τους ψήφισαν αλλά και σε αυτούς που τους είχαν σίγουρους αλλά τελικά απείχαν.
Άλλοι τους κανάκευαν, άλλοι υποσχέθηκαν, σε αυτούς που τους πλήγωσαν, να τους γιατρέψουν τις πληγές, άλλοι στάθηκαν αλαζονικά ικανοποιημένοι και άλλοι το ρίξανε στην ενδοσκόπηση.
Κανείς δεν απευθύνθηκε στο σύνολο του εκλογικού σώματος.
Και ως συνήθως οι εφημερίδες, τα κανάλια και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είχαν μία απάντηση για όλα τα ερωτήματα των πολιτών.
Ελπίζω το βράδυ να ξαναδώ το όνειρο και ας ξυπνήσω μούσκεμα και πάλι.
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την υπευθυνότητα της επιλογής της αποχής ή/και της λευκής ψήφου στις επικείμενες εκλογές. Τα πολιτικά κόμματα όπως είναι φυσικό, το κάθε ένα για δικούς του λόγους προτρέπει στην μαζική προσέλευση στις εκλογές. Ο λόγος που επικαλούνται για να δικαιολογήσουν αυτήν την προτροπή, είναι ότι θεωρούν αδιανόητο ο πολίτης να μην έχει γνώμη για τα πολιτικά πράγματα.
Πόσοι αλήθεια από το σύνολο των ψηφοφόρων γνωρίζουν επακριβώς το πρόγραμμα του κόμματος που προτίθενται να ψηφίσουν αλλά και το πρόγραμμα των υπόλοιπων κομμάτων που έχουν απορρίψει; Πόσοι γνωρίζουν για ποιες θέσεις συνολικά θα εκπροσωπηθούν από τους Ευρωβουλευτές; Αλήθεια γιατί δεν υπάρχει καμία τέτοια ερώτηση στις εκατοντάδες δημοσκοπήσεις; Μήπως επειδή θα αποκαλυφθεί το απίστευτο έλλειμμα πολιτικής που διέπει την κοινωνία μας; Μήπως επειδή θα αποκαλυφθεί ότι ο κυριότερος λόγος ύπαρξης των κομμάτων βασίζεται στην άγνοια των πολιτών και όχι μόνον; Μήπως επειδή θα αποκαλυφθεί η πελατειακή σχέση που τους στηρίζει τόσα χρόνια; Μήπως επειδή θα καταδείξει στους πολίτες ότι είναι έρμαια των κριτηρίων τους που μόνο πολιτικά δεν είναι; Μήπως επειδή δεν αντέχουν ούτε τα κόμματα, αλλά και ούτε οι πολίτες να δουν κατάματα την αλήθεια;
Πότε θα σταματήσει η ψήφος να υπέχει κριτηρίων όπως παράδοση, συμφέρον, αντίδραση, μονομέρεια, ακόμα δε και αισθητική; Πότε απασχόλησαν ουσιαστικά, μετεκλογικά τα κόμματα, τα ποσοστά της αποχής και της λευκής ψήφου; Ο αφορισμός τους δεν τα κρύβει σαν συνιστώσες. Ποιος μπορεί να πει σε κάποιον ότι κάνει λάθος να απέχει, όταν έχει εξετάσει όλα τα προγράμματα και έχει υπολογίσει και το παρελθόν των κομμάτων, και δεν μπορεί να συμφωνήσει σε καίρια θέματα όπως παιδεία, υγεία, οικονομία, εξωτερική πολιτική, υπηρεσίες, σχέσεις Κράτους-Πολίτη, χωροταξικό, περιβάλλον σε μία Ευρώπη που δεν τον εκπροσωπεί; Από την άλλη, ποιος θα κατηγορήσει τον Πολίτη για την αδιαφορία του για όλα τα παραπάνω; Ποιος θα του υποδείξει ότι το να διαθέσει χρόνο για την έρευνα που χρειάζεται πριν την απόφαση, δεν είναι χαμένος χρόνος; Ποιος θα του αναιρέσει το ανόητο ερώτημα που θέτει, «εγώ θα αλλάξω τον κόσμο»; Ποιος θα τους πείσει να πάρουν ανιδιοτελώς μέρος στην ζύμωση των κομμάτων, κα να απαιτήσουν την εκπροσώπηση καθαρών θέσεων;
Το δίλημμα σε αυτές τις εκλογές δεν το εκφράζουν οι πολιτικοί με τα ευφυολογήματα τους. Το δίλημμα σε αυτές αλλά και σε όλες τις υπόλοιπες εκλογές, θα έπρεπε να είναι το ακόλουθο κατά την γνώμη μου. Ψήφος πλήρους πολιτικής συνείδησης από πολίτες που είναι ενεργοί, ή ψήφος που να δικαιολογεί απλά και χωρίς πολλά πολλά την ευκαιριακή μας ύπαρξη σε αυτήν την Χώρα;
Η μπόχα, που αναβλύζει όσο πλησιάζει η μέρα των εκλογών διαγωνίζεται σε ένταση άλλων προεκλογικών περιόδων.
Ο αδυσώπητος πόλεμος των διάφορων συμφερόντων που περιβάλλουν την πολιτική δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα.
Δυστυχώς σε αυτόν τον πόλεμο και για πρώτη φορά συμμετέχουν και τα ιστολόγια.
Τα ιστολόγια που υποτίθεται ότι απευθύνονται σε περισσότερο ψαγμένους και μορφωμένους πολίτες.
Τελικά οι πρώτοι που σπεύδουν να επικρατήσουν σε μία κατάσταση είναι πάντα οι επιτήδειοι.
Και ενώ ένας λογικός άνθρωπος το περιμένει, ο ίδιος εκπλήσσεται από την σε μεγάλο βαθμό ταύτιση των σχολιαστών με τους επιτήδειους διαχειριστές.
Οι σχολιαστές των ιστολογίων θα περίμενε κανείς να είναι η νέα μαγιά των υγιώς σκεπτόμενων πολιτών, που αποκτώντας βήμα έκφρασης θα έδειχναν την διαφορά.
Θα ανεδείκνυαν αυτό που τόσα χρόνια επιμελώς κρυβότανε από τα ΜΜΕ και αρκετούς δημοσιογράφους.
Λίγες οι διαφορετικές φωνές σε σχέση με την οχλαγωγία των κολλημένων σε πολιτικά πρότυπα ξεπερασμένα.
Παρακολουθώ έντονα τους διαλόγους που αναπτύσσονται σε όσα πολιτικά ιστολόγια επιτρέπουν τον σχολιασμό.
Τα χαρακώματα πρόλαβαν και σκάφθηκαν, και οι αντιμαχόμενοι πήραν θέσεις.
Μήπως με την περιγραφή ενός νησιού, το άκουσμα ενός τραγουδιού, την ανάγνωση ενός διηγήματος, και την προσγειωμένη αντίληψη της κρίσης, καταφέρουμε να ξεφύγουμε από την εικονική ηλεκτρονική πραγματικότητα που μας πλασάρουν;
Θεσμοί είναι τα κοινά συμφωνηθέντα, σε μία Δημοκρατική Πολιτεία, με σκοπό την εύρυθμη, εύνομη, δίκαιη, ειρηνική, και με σεβασμό λειτουργία της Πολιτείας. Διά των θεσμών θα τηρηθεί και θα επικρατήσει η αρμονία και η ομαλή συμβίωση των πολιτών μέσα σε μία οργανωμένη κοινωνία. Χωρίς τους θεσμούς και το εθιμικόν δίκαιον δεν λειτουργεί η Δικαιοσύνη. Οι θεσμοί προστατεύουν με την Νομοθεσία την Πολιτεία και τους πολίτες, χωρίς συναισθηματισμούς και αναίτιες αποφάσεις. Θεσμοί είναι η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη, η Βουλή αλλά και οι εκπρόσωποι αυτών ως θεσμικά όργανά τους.
Θεσμικοί παράγοντες είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης, ο Πρόεδρος της Βουλής, ο Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι Πρόεδροι της ελάσσονος αντιπολίτευσης, ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και άλλοι και άλλα. Οι θεσμικοί παράγοντες ως εκλεγμένοι από τους πολίτες, ή από όργανα που απορρέουν από αυτήν την εκλογή τους, κρίνονται καθημερινά από τις πολιτικές τους πράξεις.
Είναι εδώ και κάποια χρόνια που ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης καλείται «ο Κωστάκης», ο Πρόεδρος της Αντιπολίτευσης «ο Γιωργάκης», ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, «το Τσιπράκι» και ούτω κάθ΄εξής. Όταν οι πολίτες και τα ΜΜΕ μικραίνουν και λοιδορούν τους θεσμικούς παράγοντες, ασχέτως της κριτικής που επιδέχονται, ταυτόχρονα μικραίνουν και τους θεσμούς με ότι αυτό συνεπάγεται στην εικόνα που δημιουργείται στο υποσεινήδητό μας. Θα το παρομοίαζα, χοντρά, με την διαφορετική αντίδραση που έχουν δύο άνθρωποι απευθυνόμενοι σε άλλους, σε ακραίες περιπτώσεις. -Είσαι ανόητος, λέει ο πρώτος. -Φέρεστε ανόητα, λέει ο δεύτερος!
Από την στιγμή που η Δικαιοσύνη διά των προέδρων της σε διάφορα κλιμάκια δέχεται να μην εκλέγεται αλλά να είναι αιρετή, αποδυναμώνει περαιτέρω την θεσμική και πολιτική ανεξαρτησία της Παράδειγμα αυτού η λήξη της θητείας του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της Εισαγγελίας στις 30 Ιουνίου λόγω ηλικίας, και η επιλογή των νέων από το Υπουργικό Συμβούλιο. Έτσι η εικόνα που υπάρχει για την Δικαιοσύνη απέχει μακράν του θεσμικού της ρόλου, μιας που εδώ και πολλά χρόνια αρνείται πεισματικά να επιτελέσει το πρώτιστο καθήκον μίας Δημοκρατικής Πολιτείας, όχι βέβαια στο όλον, αλλά σε ουσιώδεις υποθέσεις της Πολιτικής ζωής. Υπάρχουν πολίτες που λοιδορούν την Δικαιοσύνη αντί να ζητούν την αποκατάσταση των αρχών της. Και αυτό γίνεται από αυτούς που δεν θέλουν την ευνομία. Υπάρχουν δικαστές και πολίτες που την υπερασπίζονται γνωρίζοντας τα στραβά της, αλλά γνωρίζοντας κυρίως ότι η πλήρης απαξίωση ενός τέτοιου θεσμού οδηγεί στην καθιέρωση μίας νοοτροπίας αντιδημοκρατικής, όπου ο δυνατότερος σε επιρροή και μέσα κυριαρχεί.
Τέλος η Βουλή των Ελλήνων, όπου υποβαθμίζεται συνεχώς, είτε μέσα από την απαξίωση των ίδιων των Βουλευτών διά της απουσίας τους από τις συνεδριάσεις, είτε με εκμετάλλευση της μερικής λειτουργίας της κατά την ψήφιση εμβόλιμων διατάξεων ασχέτων προς το αρχικό νομοσχέδιο, τελευταία δε και με το βιαστικό πέρας των εργασιών της. Και όλα αυτά επιτελούνται από βουλευτές που οι πολίτες έστειλαν να τους εκπροσωπήσουν, χωρίς να τιμωρούνται με την καταψήφισή τους στις επόμενες εκλογές. Το χειρότερο δε επιστέγασμα της πρακτικής τους και της ανοχής μας είναι, η Βουλευτική ασυλία και ο Νόμος περί Μη ευθύνης Των Υπουργών.
Εάν πιστεύουμε ότι είμαστε αμέτοχοι των εξελίξεων και των αλλαγών που επιτελούνται κάνουμε λάθος. Το ποσοστό της επιρροής μας, θετικό ή αρνητικό, δεν πρέπει να μετριέται ατομικά αλλά συλλογικά. Εάν απαιτήσουμε πρώτα από τον εαυτό μας να σκεπτόμαστε και να λειτουργούμε δημοκρατικά, μόνο τότε θα έχουμε το δικαίωμα για οποιαδήποτε κριτική προς τους Θεσμικούς παράγοντες. Και επειδή το έλλειμμα αυτό δεν αφορά όλους τους πολίτες, αλλά μία σημαντική μερίδα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε πως μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτήν τη κατάσταση, εάν θέλουμε κάποια στιγμή η Πολιτεία να καθρεπτίζει την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και όχι ένα μέρος της.
