02.12.2011 Συζήτηση ακυρώσεως μαζικής αυτόματης χορήγησης ιθαγένειας & συμμετοχής αλλοδαπών στις Δημοτικές Εκλογές στην Ολομέλεια του ΣτΕ

Προς απογοήτευση διαβόλων & τριβόλων, συζητείται τελικώς στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) την Παρασκευή 02.12.2011 στις 09.30 η Αίτηση Ακυρώσεως μου για τη συνταγματικότητα της μαζικής αυτόματης χορήγησης ιθαγένειας σε αλλοδαπούς με μόνο ουσιαστικό κριτήριο τη γέννηση τους στην Ελλάδα ή τη φοίτηση τους επί 6 τάξεις σε Ελληνικό σχολείο, καθώς & για τη συνταγματικότητα συμμετοχής αλλοδαπών στις Δημοτικές Εκλογές μετά την παραπεμπτική απόφαση 350/2011 του Δ' Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, που είχε κρίνει, ότι ο Ν. 3838/2010 που εισήγαγε τις ανωτέρω ρυθμίσεις παραβιάζει 9 άρθρα του Συντάγματος http://syntagmagr.blogspot.com/2011/04/3502011-03062011-07062011-10042011.html 

Για την είσοδο των πολιτών στο ΣτΕ απαιτείται ταυτότητα, συζητάμε την υπ' αριθμόν 19 υπόθεση αμέσως μετά τις Αιτήσεις Ακυρώσεως για το χαράτσι της ΔΕΗ, ενώ υπάρχει & σχετική σελίδα συμπαράστασης στο facebook στο σχετικό event http://facebook.com/event.php?eid=188090691237762

Διαβάστε τι προηγήθηκε στο http://syntagmagr.blogspot.com/2011/05/02122011.html

Τι διακυβεύεται στην υπόθεση & γιατί μειοψηφίες προσπαθούν να τρομοκρατήσουν την κρίση των δικαστών;

- Όσον αφορά την ιθαγένεια

Αποδείχτηκε, ότι  η Ελλάδα έχει το πιο χαλαρό καθεστώς απονομής ιθαγένειας παγκοσμίως. 

Οι αντίδικοι δεν μπορούσαν να βρουν καμία χώρα, που η ιθαγένεια απονέμεται αυτομάτως με τη γέννηση ή με 6 έτη φοίτησης σε σχολείο, χωρίς επιπρόσθετες προϋποθέσεις, χωρίς αμφιβολίες νομιμότητας & χωρίς όρους αμοιβαιότητας

-Όσον αφορά τη συμμετοχή αλλοδαπών στις Δημοτικές Εκλογές

Έχει κριθεί αντισυνταγματική σε Αυστρία, Γαλλία, Γερμανία & Ιταλία

Οι αντίδικοι δεν μπορούσαν να βρουν καμία χώρα, όπου δικαστήρια την έκριναν συνταγματική

Αυτήν την στιγμή, αυτό, που διακυβεύεται, είναι, εάν η Ελλάδα όχι μόνο οικονομικά, αλλά & θεσμικά θα παραμείνει στον ανεπτυγμένο πρώτο κόσμο, ή θα λειτουργεί πλέον σε όλα τα επίπεδα ως χώρα του τρίτου κόσμου, όπου μειοψηφίες θα επιβάλλουν με τη δύναμη του χρήματος, των ΜΜΕ & των κυβερνήσεων την αντίθετη άποψη τους στη θέληση & επιθυμία του Ελληνικού λαού μην υπολογίζοντας ούτε Σύνταγμα ούτε νόμους ούτε ήθη ούτε έθιμα.

ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ; ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ιωάννης Ανδριόπουλος

Κατάλαβες τώρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ);

Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες;
Για να σου πάρουντο πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο;

Όταν ένας πρωθυπουργός τής χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου,τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά";

Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα
μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας.

Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουντους δικούς τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας;

Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου;

Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό;

Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να τηνξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια;

Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλς. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς σου μια θέση στο... "δημόσιο";

Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους... "εποίκους".

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του;

Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.

Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;

Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" του τόπου.

Έτσι, στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι... θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ' αυτά;

Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ, για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ.

Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.

Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

Πηγή: Ενεργοί πολίτες Δ.Ε. Αρναίας

«Περί αιολικών και περί ενέργειας», του Νίκου Στεφανή

«Ως φυσικός, νιώθω ότι προσβάλλεται η εκ­παίδευση, η εμπειρία και η νοημοσύνη μου από την απόπειρα παραγωγής αιολικής ενέργειας σε μεγάλη κλίμακα.»
―Dr Phillip Bratby προς τη Βρετανική Βουλή

Η ιδέα ότι υπάρχουν "δεξιοί" και "αριστεροί" στο θέμα των αιολικών είναι επιεικώς ανόητη - βλακώδης θα έλεγα….Ο ακτιβισμός έχει πολιτικάντικες χροιές, αλλά η αριθμητική και η στοιχειώδης επιστήμη δεν έχουν. Η άποψη ότι το κλίμα αλλάζει από ανθρωπογενείς λόγους, είναι άποψη. Αλλά το ότι με αιολικά θα διορθώσουμε το κλίμα ή την Πτολεμαΐδα, είναι πίστη και παραλογισμός. Ή επιστήμη μαϊμού και σχήμα οξύμωρον.

Το 1+1=2 δεν έχει "πολιτική" και σε αντίθεση με διλήμματα χωροθέτησης λιγνιτικών ή, ...θου Κύριε, πυρηνικών μονάδων, δεν πρέπει να υπάρχει δίλημμα περί χωροθέτησης βιομηχανικών ΑΠΕ, όπου η απάντηση είναι: ΠΟΥΘΕΝΑ! Ή, εάν "πρέπει" να βάλεις κάπου βιομηχανικά αιολικά, μπορεί μόνο κοντά σε Υδροηλεκτρικές μονάδες και κοντά σε γραμμές υψηλής τάσης, ώστε να είσαι κοντά σε δυνητική αντλησιοταμίευση.

Για το τελευταίο, την αντλησιοταμίευση, υποτίθεται ότι με όχι αμελητέο κόστος, ξεπερνάει την εγγενή αδυναμία της χαμηλής διαθεσιμότητας των αιολικών. Αλλά είναι η Ευρυτανία για πέταμα;;; Να ρωτήσουμε τους Ευρυτάνες. Η ιδέα να κατασκευάζουμε τεχνητές λίμνες σε νησιά ή στην Κρήτη για αντλησιοταμίευση είναι μόνο ψυχανώμαλη, και αντιοικονομική, αλλά οι Μουράτογλου ή οι Μυτιληναίοι του κόσμου δεν νοιάζονται, όσο οι επιδοτήσεις τρέχουν πλουσιοπάροχα.

ΟΛΑ τα αιολικά, σε όλο τον κόσμο, στην Δανία και στην Γερμανία είναι μία «απάτη» από οικονομικής και ενεργειακής άποψης. Σίγουρα ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ δεν υποκαθιστούν μονάδες βάσης. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, και εάν έχεις αέριο, μειώνουν ίσως την κατανάλωση αερίου - αν και αυτό αποδείχθηκε μάλλον μαϊμού και στην Ισπανία. Η ιδέα ότι θα καις αέριο για ισχύ βάσης είναι μόνο για το Κατάρ.

Η ιδέα περί αυτονομίας και κάλυψης τοπικών αναγκών είναι επίσης ουτοπική ή ρομαντική. Οι e-φίλοι μου στην Ικαρία θα είναι πιο ευτυχείς χωρίς ρεύμα, παρά με αιολικό ρεύμα, που θα είναι άχρηστο εάν δεν έχουν ΚΑΙ γεννήτρια. Που στην πράξη, αυτή θα τους τροφοδοτεί, αλλά με διπλασιασμένο κόστος λόγω αιολικού. Όποιος από εμάς έχει αυθαίρετο εκτός δικτύου (εγώ έχω !) το ξέρει αυτό. Μπορείς να ζήσεις, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας…..

Άρα , παρακαλώ όλους τους οικολόγους και τους οικολογίζοντες, να βοηθήσουν ώστε οι χωροθετήσεις να μην είναι απόλυτα καταστροφικές, αλλά να σημειώσουν ότι ΔΕΝ υπάρχει σωστή χωροθέτηση βιομηχανικού αιολικού πάρκου, απλά γιατί κανένα αιολικό πάρκο ΔΕΝ θα υπήρχε εάν δεν επιδοτείτο. Γιατί επιδοτούνται από το υστέρημα ανθρώπων , με την εντελώς οξύμωρη δικαιολογία ότι σώζουν από καρκίνους ή ότι υποκαθιστούν συμβατικά καύσιμα! Να το βροντοφωνάξετε: 10.000 αιολικά δεν προλαμβάνουν ούτε έναν καρκίνο. 100.000 αιολικά δεν υποκαθιστούν ούτε μία ανθρακική μονάδα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα να ζω χωρίς ρεύμα στο χωριό μου αλλά η ιδέα ότι η πόλη ή ότι το εργοστάσιο κάπως χρησιμοποιούν αιολικό ρεύμα είναι ΜΟΝΟ στα παραμύθια και ΜΟΝΟ για εξαγωγείς αιολικών.

Αυτή η άποψη μπορεί να σας ακούγεται ακροδεξιά, την συμμερίζεται ο ...Πούτιν και ο Πρίγκηπας Φίλιππος της Αγγλίας (αλλά όχι ο Κάρολος) και αρκετοί ακροδεξιοί, και αρκετοί αριστεροί, και, προσωπικά, δηλώνω αναρχοαυτόνομος. ΔΕΝ υπάρχει αειφορία. Είναι φτιαχτός όρος. Υπάρχει φτώχεια, υπάρχει εναλλακτικός τρόπος ζωής, ιατρική με βότανα κλπ, αλλά αειφόρο νοσοκομείο, ή αειφόρο Πονστάν, ή αειφόρο χυτήριο, δεν υπάρχει. Και φυσικά υπάρχει στοχευμένη και πληρωμένη προπαγάνδα. Τα ανά τον κόσμο Πράσινα κόμματα δεν είναι τυχαία. Είναι επιδοτούμενα ώστε να επηρεάζουν κοινοβουλευτικές ισορροπίες προς όφελος της Γερμανικής εξαγωγικής πολιτικής. Η σωτηρία του Πλανήτη είναι σαν την προ πολλών αιώνων σωτηρία της ψυχής. Όσο σωζόταν η ψυχή από την αμαρτία με συγχωροχάρτια το 1011 μΧ, άλλο τόσο σώζεται ο Πλανήτης με δικαιώματα άνθρακα και με αιολικά το 2011.

Κουράγιο στην Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία που μοιάζει να είναι η μόνη καθαρή από τις επώνυμες...

Παρενθετικό μάθημα χρηματαγορών, γιατί ανεβαίνουν τα ...spreads, και οι ειδήσεις

Για να δούμε εάν θα την αντέξετε αυτήν την ανάρτηση... Αλλά να την αντέξετε, γιατί θα είναι οι ...ειδήσεις της εβδομάδας... Και θα την χωρίσω σε δύο μέρη:  Τις ειδήσεις, και το ...μάθημα.

Οι ειδήσεις είναι ότι διεθνείς κεφαλαιαγορές έχουν αρχίσει να φοβούνται την τραπεζική κρίση στην Ευρώπη, που είναι συνέπεια των μακροικονομικών ισορροπιών στην "Ευρώπη", που πάσχει από το οξύμωρο να είναι "Ενωμένη" αλλά να υπάρχουν θετικά και αρνητικά ισοζύγια συναλλαγών.  Ο φόβος καταγράφηκε στις χρηματαγορές την περασμένη εβδομάδα, στις ειδήσεις το Σ/Κ, και τις συνέπειες θα τις ...ζήσουμε. Ελπίζω οι πολιτικοί μας και ο διορισμένος πρωθυπουργός να ξέρουν ότι πολλά πράγματα είναι πλέον ...φανερά. Θα τα ξέρει... (Αλλά και που τα ξέρει; δείτε και την Ολυμπία...)

Αυτά που γίνονται στις αγορές, και που δεν πολυκαταλαβαίνουμε, είναι πράγματι εξειδικευμένα, και δεν προσφέρονται για "συνοπτική εκλαΐκευση", Είναι σχεδόν πιο εύκολο να εκλαϊκεύσεις την Θερμοδυναμική, από το να εκλαϊκεύσεις τις χρηματαγορές, που είναι ένα υποσύνολο των κεφαλαιαγορών. Οι χρηματαγορές αφορούν "επενδυτικούς ορίζοντες" ημερών ή ωρών:  Που βάζεις τα μετρητά σου για το επόμενο 24ωρο. Και είναι δύσκολο να εκλαϊκεύσεις σε ...αναρτήσεις κάτι που είναι τόμοι βιβλίων και χρόνια εξειδικευμένης εμπειρίας, που δεν έχει ο πολύς κόσμος, και που ...αλλάζει -- οι χρηματαγορές δεν είναι "στατικές".

Αυτό που γίνεται από την περασμένη εβδομάδα είναι, για δεύτερη φορά από το 2008, "τριγμοί στην παγκόσμια διατραπεζική χρηματαγορά".

Θα θυμάστε, ότι είχα γράψει μία βαρετή ανάρτηση για τα λεφτά που ...υπάρχουν. Σας είχα πει, ότι τα λεφτά είναι περίπου $90 τρις και είχα παραθέσει τάξεις μεγέθους ποῦ περίπου είναι τα λεφτά, και ποιος τα διαχειρίζεται. Το "ποῦ" είναι ( ο πρώτος πίνακας) , δεν αναφέρεται τόσο σε γεωγραφία, αλλά σε "κλάση" επενδυτών, και, συγκεκριμένα, βραχυπρόθεσμοι καιμακροπρόθεσμοι. Τα λεφτά της σύνταξης της θείας μου είναι μακροπρόθεσμα.  Τα λεφτά που χρειάζεται μια τράπεζα για να καλύψει "συναλλαγματικές θέσεις" της είναι βραχυπρόθεσμα:  Μέρα, ώρες.

Σε φυσιολογικούς καιρούς, ΚΑΝΕΙΣ δεν δίνει σημασία στην βραχυπρόθεσμη διατραπεζική αγορά. Κανείς. Λειτουργεί από το τηλέφωνο ή, ούτε καν, από την οθόνη, μεταξύ ανθρώπων που βασικά "γνωρίζονται" από την σχέση εμπιστοσύνης που υπάρχει τραπεζών και dealing rooms τραπεζών (και από τα credit ratings). Το πιο βαρετό τμήμα σε ένα dealing room είναι το τμήμα των χρηματαγορών -- σε φυσιολογικούς καιρούς. Η αξία ενός 20-ετούς ομολόγου 10 εκατομμυρίων σε ρούβλια περνάει σκαμπανεβάσματα και τρικυμίες, ανάλογα με τι κάνει ο ...Πούτιν, η πόσο πετρέλαιο βρήκαν στην Σιβηρία, ή τι κέφια έχουν για ψώνια οι Μοσχοβίτες. Η αξία μια τοποθέτησης 100 εκατομμυρίων ευρώ, από την Τράπεζα Χ, στην Τράπεζα Ψ, από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 8 την άλλη μέρα το πρωί, είναι σκέτη βαρεμάρα. 100 το βράδυ, 100 το πρωί, και κανείς δεν ασχολείται.

Κανείς δεν ασχολείται, μέχρι να του μπει κάποιου τύπου, στην Τράπεζα Χ, η ιδέα, ότι η Τράπεζα Ψ μπορεί να μην μπορεί να δώσει πίσω τα λεφτά στις 8 το πρωί, επειδή κάτι τρέχει είτε στην Τράπεζα Ψ, ή στην Κεντρική Τράπεζα της Χώρας της Τράπεζας Ψ, είτε στον Πλανήτη όπου βρίσκεται η Τράπεζα Ψ.  Αν του μπει αυτή η ιδέα του τύπου στην Τράπεζα Χ, απλά δεν θα τα βάλει στην Ψ, αλλά θα πάει στην Ζ, που δεν έχει τέτοιες υποψίες ιδεών. Που να πάμε να μπλέκουμε, λέει ο τύπος στην Χ, για πενταροδεκάρες κέρδους σε "επένδυση" 15 μόνο ωρών... Ας ...πάρουμε τα βουνά.

Δείτε τώρα τι άγριες συνέπειες έχει αυτή η βαρετή σκέψη: Το αφεντικό του δεύτερου τύπου, στην Τράπεζα Ψ, νόμιζε ότι θα έχει τα 100 για 15 ώρες, γιατί του λείπουν για 12 ώρες που είχε μια μικρή ...υποχρέωση, όταν δανείστηκε για ένα 12ωρο για να επαναχρηματοδοτήσει μια τοποθέτηση σε ομόλογα της χώρας Σ που ήθελε να κάνει το αφεντικό (καθ' εαυτό, αυτό είναι τζιζ, αλλά είναι ...άλλο θέμα). Πανικός, ξαφνικά, στο dealing room της Τράπεζας Χ... Πρέπει να βρει τα100 γιατί δεν κάνει να έχει ανοίγματα να μην την επιπλήξει η Κεντρική Τράπεζα, και, για να τα βρει θα πληρώσει κάτι παραπάνω. Σε πολύ ακραίες περιπτώσεις, θα "σκοτώσει" τα ομόλογα πουλώντας τα βιαστικά σε άλλους. Σε κάθε περίπτωση, ξενυχτάνε στην Τράπεζα Ψ.

Αυτό έχει ακόμα χειρότερες συνέπειες. Όλες αυτές τις κινήσεις τις βλέπει στην οθόνη του άλλος βαρετός διαπραγματευτής σε άλλη χώρα, και λέει: Ωχ, η Τράπεζα Ψ πρέπει να έχει προβλήματα ρευστότητας, και έχω θέσεις στα ομόλογα της χώρας της... Κάτι θα συμβαίνει... Δεν τα διώχνω σιγά σιγά, μην γίνει καμία στραβήκαι γράψω καμιά ζημιά τέλος του μήνα και με κυνηγάνε; Και διώχνει, διακριτικά, τα ομόλογα.

Και γίνεται χειρότερο: Τα βλέπω εγώ, που είμαι ...ασφαλιστής, αυτά, και λέω "βρε, κάτι γίνεται με την χώρα της Τράπεζας Ψ, και μου ζητάνε να ασφαλίσω κάτι ομόλογά της... Χμμμ... πρέπει να ανεβάσω τα ασφάλιστρα, καλού κακού...

Το βλέπει αυτό άλλος μασκαράς στην Άπω Ανατολή, και λέει "ρε, ξέρω ότι όλα αυτά γίνονται γιατί η Τράπεζα Ψ έχει ομόλογα της Χώρας Σ.... δεν τα ξεφορτώνομαι, μέρες που είναι; Όταν ξεφορτώνεται κάποιος ομόλογα, συνήθως... πέφτει λίγο η τιμή, τους. Η αξία ενός ομολόγου, σε αντίθεση με αυτήν μιας 12ωρης κατάθεσης, ανεβοκατεβαίνει. Και όταν πέφτει η αξία, ανεβαίνουν τα επιτόκια. Στην 12ωρη κατάθεση, δεν ανεβοκατεβαίνει η αξία, αλλά ή βρίσκεις ή δεν βρίσκεις, και εάν δεν βρεις δίνεις κάτι παραπάνω κι αν δεν βρεις με κάτι παραπάνω, πας στην Κεντρική Τράπεζα, κι αν δεν έχει η Κεντρική Τράπεζα -- σπάνιο, αλλά συμβαίνει, χέ_ε ψηλά κι αγνάντευε, καταρρέει ο κόσμος, γιατί όοοολος ο κόσμος, τελικά χρηματοδοτείται από την βαρετή διατραπεζική αγορά. Τα τσιγάρα στο περίπτερο, και το ψωμί στον φούρνο, είναι "κεφάλαιο κίνησης" χρηματοδοτημένο από κάποια διατραπεζική αγορά.

Και από την βαρετή 15ωρη τοποθέτηση που δεν έγινε, ξαφνικά κατέρρευσε ο κόσμος. Βέβαια, αυτά δεν γίνονται έτσι απότομα, γιατί δόξα τω θεώ υπάρχουν αναλυτές που τα αναλύουν, και οίκοι αξιολόγησης που τα ανακοινώνουν, και, κυρίως, κερδοσκόποι, που ψυχανεμίζονται και έτσι προειδοποιούν. Και μην νομίσετε, ότι πρόκειται για αυτοεκπληρούμενες προφητείες,ΜΟΝΟ εάν δεν υπάρχει χρήμα σκάει πρόβλημα. Συνήθως υπάρχει χρήμα, και όλα δουλεύουν ρολόι. Μέχρι που...

Μέχρι που... για λόγους ανισορροπιών σε εμπορικές συναλλαγές, ή από φόβο πληθωριστικών πιέσεων ή επειδή κάποια χώρα έτσι το είδε, κάπου, κάποιος -- μόνο μεγάλος μπορεί να είναι αυτός ο "κάποιος" περιορίζει το χρήμα. Πχ επειδή δεν έχει, ή επειδή χρωστάει και δεν βρίσκει. Κι αν δεν βρίσκει, ψάχνει να βρει ποιος έχει και τα ...ρουφάει. Είτε διορίζοντας Παπαδήμους, είτε επειδή είναι πιο ...ωραίος (και τον προτιμούν).

Αν κατορθώσατε και φτάσατε έως εδώ, να θυμίσω ότι αν τα συνολικά λεφτά που κυκλοφορούν είναι περί τα 100 τρις, και η χρηματαγορά (που είναι υποσύνολο της αγοράς συναλλάγματος) είναι περί τα 4-5 τρις. Το χ_σε ψηλά κι αγνάντευε αναφέρεται κυρίως στην ΕΚΤ. Μάλλον δεν έχει λεφτά. Μάλλον νομίζει ότι κυνηγάει την αγορά των κρατικών ομολόγων αλλά με την τσαχπίνα χρηματαγορά μάλλον δεν μπορεί να ασχοληθεί... εν τάξει δίνει ρευστότητα στις τράπεζες, αλλά πού... Ελπίζω να παρατηρήσατε, παραπάνω, ότι έχει πολλά Αμερικάνικα σημαιάκια, αλλά ένα είναι το Γερμανικό.

Στον πίνακα, το άθροισμα είναι 200% επειδή οι συναλλαγές έχουν αγοραστή και πωλητή.  Σημειώστε παρακαλώ, ότι η χρηματαγορά, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η χρηματαγορά υπάρχει επειδή υπάρχουν εμπορικές συναλλαγές. Οι εμπορικές συναλλαγές κάνουν την χρηματαγορά αναγκαία. Ο αφανής πολυεθνικός ρουχάς, και η προσφορά και η ζήτηση για ρούχα, ή τρόφιμα, ή αυτοκίνητα, ή πετρέλαιο, καθορίζουν την πορεία των χρηματαγορών. Οι Κεντρικές τράπεζες, και η χρηματαγορά είναι ο καθρέφτης. Η προσφορά ή μη χρήματος ελέγχεται και διευκολύνεται από τις τράπεζες, αλλά προσδιορίζεται από το εμπόριο.  Ο φαινομενικός φαύλος κύκλος είναι επειδή το εμπόριο εμπεριέχει πίστωση, και συχνά, οι έμποροι, για να πουλήσουν δίνουν πίστωση. Όλοι μας θα θέλαμε να φάμε κάτι σήμερα και να το πληρώσουμε την Τρίτη. Επειδή πάντα κάποιοι το παρακάνουν πουλώντας βερεσέ, αυτός και μόνο αυτός είναι ο λόγος που κάποια Τράπεζα ξυπνάει και δεν βρίσκει λεφτά για 12 ώρες...

Αν επιθυμείτε περισσότερη πρόχειρη "μόρφωση" στο θέμα: Ηδιατραπεζική αγορά (συναλλάγματος), η Διατραπεζική αγορά(υποσύνολο της προηγούμενης)  Deailing rooms.

Αν θέλετε να δείτε τις ειδήσεις της εβδομάδας:  Οι επενδυτές έχουν πάρει τα βουνά, φόβος για πιστωτική κρίση στην Ευρώπη, το τέλος του κόσμου,  τα συναλλαγματικά ρίσκα από πιθανή διάλυση της Ευρωζώνης (αυτό και στο scribd), οι FINSτης Αποκάλυψης, και τέτοια χαρμόσυνα. Ευχαριστώ τον Π-Π για τα νυχτερινά κουτσομπολιά και ειδήσεις...

Πηγή: archaeopteryx

Τα σχολεία παράγουν, με την εφαρμογή τυποποιημένων μεθόδων, "τυποποιημένους" ανθρώπους, των οποίων η συμπεριφορά θα προβλέπεται και θα ελέγχεται.

Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον Τζον Τέϊλορ Γκάττο ο τίτλος του "Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης", στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές ευχαριστίες, αλλά εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ στην συμβατική λογική που διέπει την εκπαίδευση. Μίλησε για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει η εκπαίδευση για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία στην σύγχρονη εποχή. Δεν απευθύνθηκε μόνο στη Νέα Υόρκη και τους μαθητές του.

Τα λόγια του εκφράζουν και τις ανησυχίες των εκπαιδευτικών και των γονιών όπου και αν βρίσκονται. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη μόρφωση και την δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας είναι σοβαρά και πολύπλοκα και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των σχολείων. Κι όμως τα σχολεία μπορούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την διαμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου που ονειρευόμαστε. Έτσι έχουμε την ευχαρίστηση να δημοσιεύσουμε αυτή την φλογερή ομιλία ενός από τους πιο ένθερμους οπαδούς της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Η ομιλία του Τζον Τέϊλορ Γκάττο

Αποδέχομαι αυτό το βραβείο για λογαριασμό όλων των καλών δασκάλων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όλων των δασκάλων που πάσχισαν να οικοδομήσουν σχέσεις με τους μαθητές τους. Σχέσεις βασισμένες στην τιμή. Άνδρες και γυναίκες που δεν ήταν ποτέ εφησυχασμένοι, που πάντοτε, στην αδιάκοπη προσπάθεια τους να προσδιορίσουν και να επαναπροσδιορίσουν την σημασία της λέξης "Παιδεία", έθεταν ερωτήματα. Ο "Δάσκαλος της Χρονιάς" δεν είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Οι καλοί δάσκαλοι είναι πολύ χαμηλών τόνων για να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Ο "Δάσκαλος της Χρονιάς" όμως, είναι ένας σημαιοφόρος, ένα σύμβολο γι' αυτούς τους αφανείς ήρωες που πρόθυμα αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Η διάκριση αυτή τους ανήκει εξ' ίσου.

Ζούμε σε μία εποχή βαθιάς κοινωνικής κρίσης. Η χώρα μας βρίσκεται πίσω από 19 βιομηχανικές χώρες όσον αφορά στην ανάγνωση, την γραφή και την αριθμητική που μαθαίνουν τα παιδιά. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηρίζεται πάνω στο "ναρκωτικό" του καταναλωτισμού. Αν δεν αγοράζαμε τόσα "πουδραρισμένα" όνειρα, το σύστημα θα κατέρρεε. Και τα σχολεία ακόμα, είναι σήμερα ένα "προϊόν προς πώληση". Έχουμε τον υψηλότερο δείκτη εφηβικών αυτοκτονιών στον κόσμο. Στο Μανχάταν, από τους νέους γάμους, το 70% διαλύεται πριν να συμπληρωθεί πενταετία.

Η κρίση στα σχολεία αντανακλά την ευρύτερη κοινωνική κρίση. Είναι προφανές ότι έχουμε χάσει την αίσθηση της ταυτότητας μας. Μαντρώνουμε τα παιδιά και τους ηλικιωμένους και τους βγάζουμε εκτός του κοινωνικού γίγνεσθαι. Κανείς δεν τους απευθύνει πλέον τον λόγο. Όμως χωρίς τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, μια κοινωνία δεν έχει ούτε παρελθόν αλλά ούτε και μέλλον. Μόνο ένα διαρκές παρόν. Στ' αλήθεια, η λέξη "κοινωνία" δεν έχει καμία σχέση με την φύση των σχέσεων που δημιουργούμε. Ζούμε δικτυωμένοι και όχι μέσα σε κοινωνίες. Αυτό ευθύνεται για όλους τους μοναχικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Κατά περίεργο τρόπο, το σχολείο έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι' αυτή την τραγωδία.

Όπως επίσης ευθύνεται για την διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις.
Χρησιμοποιώντας το σχολείο σαν ένα διαχωριστικό μηχανισμό, οδηγούμαστε στην δημιουργία ενός συστήματος καστών που πλαισιώνεται από παρίες. Αυτοί περιπλανώνται στους υπόγειους σιδηροδρόμους και κοιμούνται στον δρόμο. Στα 25 χρόνια της καριέρας μου σαν δάσκαλος συνειδητοποίησα ένα καταπληκτικό φαινόμενο -ότι τα σχολεία και η εκπαίδευση βρίσκονται πίσω και μακριά από τις σημαντικές εξελίξεις στον πλανήτη μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι μεγάλοι επιστήμονες οφείλουν την επιστημοσύνη τους στα μαθήματα φυσικής ή χημείας, οι μεγάλοι πολιτικοί στα μαθήματα πολιτικών επιστημών και οι ποιητές στα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχολεία δεν σου μαθαίνουν τίποτε άλλο πέρα από το να υπακούς εντολές. Αυτό μου φαίνεται ανεξήγητο, γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται στα σχολεία ως δάσκαλοι, βοηθοί ή διευθυντές, που νοιάζονται και συμπεριφέρονται ανθρώπινα στους μαθητές. Όμως η απρόσωπη λογική του συστήματος καταπνίγει την συνεισφορά των μεμονωμένων προσωπικοτήτων. Παρ' όλο που οι δάσκαλοι νοιάζονται και δουλεύουν σκληρά, το σύστημα είναι "ψυχοπαθητικό". Δεν έχει συνείδηση. Χτυπάει το κουδούνι και ο νεαρός που γράφει ένα ποίημα, πρέπει να κλείσει το τετράδιο του και να μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό κελί όπου εκεί μαθαίνει ότι ο άνθρωπος και η μαϊμού κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο.

Το δικό μας σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης είναι μια εφεύρεση της πολιτείας της Μασαχουσέτης το 1850. Συνάντησε αντίσταση -μερικές φορές ένοπλη-από το 80% περίπου του πληθυσμού. Ο τελευταίος αντιστασιακός προμαχώνας ήταν το Μπάρνστεϊμπλ (Barnstable) στο Ακρωτήριο Κοντ (Cape Cod). Εκεί οι κάτοικοι αρνούνταν να δώσουν τα παιδιά τους μέχρι το 1880, όταν η περιοχή καταλήφθηκε από την Εθνοφυλακή και τα παιδιά πήγαιναν σχολείο με την συνοδεία φρουράς. Εδώ συμβαίνει κάτι παράδοξο.

Το γραφείο του Γερουσιαστή Τεντ Κέννεντι (Ted Kennedy), πριν από λίγο καιρό, δημοσίευσε μια έκθεση όπου αναφέρεται ότι πριν από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, το ποσοστό των ανθρώπων που γνώριζαν γραφή και ανάγνωση ανερχόταν στο 98% ενώ, μετά από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο δείκτης δεν ξεπέρασε το 91% το οποίο ισχύει και στην δεκαετία που διανύουμε. Ελπίζω αυτό να σας κινήσει το ενδιαφέρον.

Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι και αυτό: Η τάση για την εκπαίδευση μέσα στο σπίτι έχει αυξηθεί σημαντικά. Περίπου 1.500.000 άνθρωποι μορφώνονται αποκλειστικά από τους γονείς τους. Τον προηγούμενο μήνα, περιοδικά που ασχολούνται με εκπαιδευτικά θέματα, έγραφαν το εξής εκπληκτικό: Τα παιδιά που μορφώνονται στο σπίτι φαίνεται ότι προηγούνται στην ικανότητα του "σκέπτεσθαι" κατά 5 ή ακόμα και 10 χρόνια από τους συνομήλικους τους που εκπαιδεύονται με τον παραδοσιακό τρόπο, πηγαίνοντας στο σχολείο.

Δεν πιστεύω ότι τα σχολεία πρόκειται να καταργηθούν μέσα στα επόμενα χρόνια -τουλάχιστον όχι όσο ζω. Αν θέλουμε όμως να ανατρέψουμε αυτό που εξελίσσεται σε καταστροφή, λόγω της άγνοιας μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα σχολεία παρέχουν εκπαίδευση και όχι μόρφωση. Αυτό είναι σύμφυτο στον σχεδιασμό του συστήματος. Δεν φταίνε οι κακοί δάσκαλοι ή τα λίγα χρήματα που ξοδεύονται για την Παιδεία. Η έννοια της "σχολικής διδασκαλίας" και η έννοια της Παιδείας δεν ταυτίζονται.

Τα σχολεία σχεδιάστηκαν από τον Χόρας Μαν (Horace Mann), τον Μπάρνας Σίαρς (Barnas Sears) και τον Γ. Ρ. Χάρπερ (W. R. Harper) του Πανεπιστημίου του Σικάγο, τον Θόρνταϊκ του Κολεγίου Κολούμπια και άλλους, σαν εργαλεία επιστημονικής χειραγώγησης της μαίας. Ο σκοπός τους είναι να παράγουν, με την εφαρμογή τυποποιημένων μεθόδων, "τυποποιημένους" ανθρώπους, των οποίων την συμπεριφορά θα μπορούν να προβλέπουν και να ελέγχουν.

Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το καταφέρνουν. Η κοινωνία μας όμως βρίσκεται σε αποσύνθεση και σε μια τέτοια κοινωνία επιτυχημένοι θεωρούνται οι άνθρωποι που δρουν ατομικιστικά, είναι αυτάρκεις και έχουν αυτοπεποίθηση -κι αυτό επειδή η κοινωνία που προστάτευε τους αδύνατους και τους εξαρτημένους ανήκει πλέον στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα της σύγχρονης εκπαίδευσης είναι ασήμαντα. Οι άνθρωποι που έχουν τύχει "καλής εκπαίδευσης" είναι κυριολεκτικά άσχετοι. Μπορούν να πουλήσουν από φιλμ μέχρι ξυριστικές μηχανές, να διεκπεραιώσουν δουλειές γραφείου και να μιλούν στο τηλέφωνο, ή να κάθονται αποχαυνωμένοι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή που αναβοσβήνει αλλά, σαν ανθρώπινα όντα είναι άχρηστοι -άχρηστοι για τους άλλους και άχρηστοι για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η καθημερινή μιζέρια γύρω μας, νομίζω, οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός -όπως το έθεσε ο Τζον Γκούντμαν (John Goodman) πριν από τριάντα χρόνια- ότι αναγκάζουμε τα παιδιά μας να "μεγαλώνουν παράλογα". Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει στην Παιδεία πρέπει να σταματήσει αυτούς τους παραλογισμούς.

Είναι παράλογο και αντίθετο με τη Ζωή να είσαι μέρος ενός συστήματος το οποίο σε υποχρεώνει να είσαι έγκλειστος μαζί με άτομα της ίδιας ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Το σύστημα αυτό σε απομονώνει από την απέραντη πολυμορφία της ζωής και την απόλαυση της ποικιλίας των εμπειριών. Σε αποκόπτει από το παρελθόν σου και το μέλλον σου, και σε φυλακίζει σε ένα ατέρμονο παρόν. Ακριβώς ό,τι κάνει και η τηλεόραση.

Είναι παράλογο και ενάντιο στους φυσικούς νόμους να είσαι μέρος ενός συστήματος που σε υποχρεώνει να ακούς έναν ξένο να απαγγέλλει ποίηση όταν εσύ θέλεις να μάθεις πως χτίζονται τα σπίτια ή να κάθεσαι σ' ένα μέρος με έναν ξένο που σου λέει πως χτίζονται τα σπίτια όταν εσύ θέλεις να ασχοληθείς με την ποίηση.

Είναι παράλογο και αντίθετο με τους νόμους της ζωής να μετακινείσαι από κελί σε κελί με τον ήχο ενός κουδουνιού, κάθε ημέρα της νεότητας σου, μέσα σε έναν οργανισμό που δεν σου αφήνει καθόλου ιδιωτική ζωή και σε ακολουθεί ακόμα και μέσα στο άσυλο του σπιτιού σου "απαιτώντας να κάνεις τις εργασίες σου".

Ρωτάτε "Και πώς θα μάθουν να διαβάζουν"; Απαντώ. "Θυμηθείτε το παράδειγμα της Μασαχουσέτης"! Αν τα παιδιά ζουν με φυσιολογικό τρόπο, αντί να συναγελάζονται σε κελιά, θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, και να κάνουν την αριθμητική τους με ευκολία -αφού αυτά είναι σήμερα τα σημαντικά εφόδια για τη ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά τους.

Να έχετε όμως υπ' όψη ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκτιμούμε και τόσο αυτόν που γράφει, διαβάζει και ασχολείται με την αριθμητική. Είμαστε μια χώρα πολυλογάδων. Πληρώνουμε αυτούς που ξέρουν να μιλάνε, τους θαυμάζουμε, και έτσι τα παιδιά μας μιλούν κι αυτά συνεχώς, ακολουθώντας τα πρότυπα της τηλεόρασης και των καθηγητών τους. Είναι πολύ δύσκολο να διδάξει κανείς τα "βασικά", γιατί δεν είναι πια βασικά για την κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει.

Δύο θεσμοί είναι αυτοί που ελέγχουν σήμερα τη ζωή των παιδιών μας: Η τηλεόραση και τα σχολεία, με αυτήν ακριβώς τη σειρά προτεραιότητας. αυτοί "θεσμοί" αποπροσανατολίζουν. Υποβαθμίζουν την αληθινή σοφία, τη γενναιότητα, την εγκράτεια και τη δικαιοσύνη σε μια διαρκή αοριστία, σε κάτι το αφηρημένο.

Αιώνες πιο πριν, ο χρόνος του παιδιού και του εφήβου, αφιερωνόταν στην παραγωγή πραγματικού έργου, αληθινής αγαθοεργίας, πραγματικής περιπέτειας και ουσιαστικής αναζήτησης του πνευματικού καθοδηγητή που θα τους δίδασκε αυτό που πραγματικά ήθελαν να μάθουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι ανάλωναν το χρόνο τους στην προσπάθεια επίτευξης κοινωνικών στόχων, η στοργή και η τρυφερότητα αποτελούσαν καθημερινή πρακτική, γνώριζαν και μελετούσαν κάθε πτυχή της κοινότητας τους, μάθαιναν πώς να κάνουν οικογένειες και δεκάδες άλλα πράγματα που χαρακτηρίζουν τον ολοκληρωμένο άνδρα και την ολοκληρωμένη γυναίκα.

Τώρα όμως εγώ και τα παιδιά μου πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του χρόνου. Από τις 168 ώρες της εβδομάδας, τα παιδιά ξοδεύουν τις 56 στον ύπνο. Αυτό τους αφήνει περιθώριο 112 ώρες την εβδομάδα. Μέσα σ' αυτές τις ώρες πρέπει να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους. Τα παιδιά μου βλέπουν 55 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα. Έτσι τουλάχιστον αναφέρουν πρόσφατες στατιστικές. Αυτό τους αφήνει 57 ώρες την εβδομάδα για να "μεγαλώσουν".

Τα παιδιά μου παρακολουθούν τα μαθήματα του σχολείου 30 ώρες την εβδομάδα. Χρειάζονται ακόμα 8 ώρες για να ετοιμαστούν, να φύγουν για το σχολείο και να επιστρέψουν στο σπίτι, και σπαταλούν -κατά μέσον όρο- 7 ώρες την εβδομάδα για να κάνουν τις εργασίες τους και να διαβάσουν τα μαθήματα τους. Δηλαδή 45 ώρες συνολικά. Όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση, δεν έχουν χώρο ή χρόνο για τον εαυτό τους και αν προσπαθήσουν μόνα τους να ορίσουν το χρόνο τους και τις ασχολίες τους "συνετίζονται" αναλόγως. Έτσι λοιπόν μένουν 12 ώρες την εβδομάδα για να δημιουργήσουν την ατομική τους συνείδηση και προσωπικότητα. Φυσικά, τα παιδιά τρώνε, και αυτό απαιτεί κάποιο χρόνο, αλλά όχι πολύ αφού η παράδοση του οικογενειακού γεύματος αποτελεί πλέον παρελθόν. Εάν αφαιρέσουμε τις τρεις ώρες του φαγητού, έχουμε 9 ώρες ελεύθερου χρόνου για κάθε παιδί.

Δεν αρκεί. Έτσι δεν είναι; Όσο πιο πλούσιο είναι ένα παιδί τόσο λιγότερη τηλεόραση βλέπει.. Όμως ο χρόνος του είναι εξ' ίσου περιορισμένος εξαιτίας μιας ευρύτερης γκάμας διασκεδάσεων και αναπόφευκτων δεσμεύσεων όπως τα ιδιαίτερα μαθήματα -που τελικά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις τα έχει επιλέξει.

Όλα τα παραπάνω είναι, όλως παραδόξως, απλά ένας πιο εύσχημος τρόπος δημιουργίας εξαρτημένων ανθρώπων που δεν θα είναι ποτέ σε θέση να δώσουν νόημα και ουσία στις ζωές τους και να διασκεδάσουν πραγματικά. Αυτή η εξάρτηση και η έλλειψη στόχων έχει καταντήσει εθνική αρρώστια και κατά τη γνώμη μου γι' αυτό ευθύνονται η τηλεόραση και τα σχολεία.

Σκεφτείτε τα πράγματα που μας δολοφονούν ως έθνος: Τα ναρκωτικά, ο ανελέητος ανταγωνισμός, το σεξ ως μέσον αναψυχής, η πορνογραφία της βίας, ο τζόγος, το αλκοόλ και η χειρότερη πορνεία απ' όλες: Ζωές αφιερωμένες στην αγορά αγαθών -ο καταναλωτισμός ως φιλοσοφία και στάση ζωής. Σε όλα αυτά τα "ναρκωτικά" είναι εθισμένος ο εξαρτημένος άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του είναι ένα μοιραίο προϊόν του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει στα παιδιά το να τους αφαιρούμε όλο τους το χρόνο -χρόνος που τους είναι απαραίτητος για να μεγαλώσουν- και να τα εξαναγκάζουμε να ασχολούνται συνεχώς με γενικότητες. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει -που δεν θα συνοδεύεται από προσπάθεια να εξαλειφθούν αυτές οι συγκεκριμένες ασθένειες- θα είναι μια παρωδία.

1 .Τα παιδιά που διδάσκω δείχνουν αδιαφορία για τον κόσμο των μεγάλων. Αυτό ανατρέπει την εμπειρία χιλιάδων ετών. Η στενή παρακολούθηση του τι σκοπεύουν να κάνουν οι μεγάλοι, ήταν πάντοτε η πιο συναρπαστική ασχολία για τη νεολαία. Όμως σήμερα κανένα παιδί δεν θέλει να μεγαλώσει -και ποιος μπορεί να το κατηγορήσει γι' αυτό; Εμείς είμαστε τα παιχνίδια τους.

2.Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν καμιά περιέργεια για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, και αν έχουν κάποια, αυτή είναι παροδική. Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα, ακόμα και στα πράγματα που τους αρέσουν. Μπορείτε να διακρίνετε τη σχέση ανάμεσα στο συνεχές χτύπημα του κουδουνιού και στην συνεχή αλλαγή αιθουσών διδασκαλίας με την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης;

3.Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν αίσθηση του μέλλοντος, την αίσθηση ότι το αύριο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το σήμερα. Ζουν σε ένα διαρκές παρόν. Η στιγμή την οποία ζουν είναι το όριο της συνειδητότητάς τους.

4.Τα παιδιά που διδάσκω είναι ανιστόρητα. Δεν έχουν συναίσθηση του τρόπου με τον οποίο το παρελθόν καθόρισε το παρόν διαμορφώνοντας τις αξίες τους και τις ζωές τους και περιορίζοντας τις επιλογές τους.

5.Τα παιδιά που διδάσκω είναι σκληρά στις σχέσεις τους με τα άλλα παιδιά. Δεν συμπάσχουν με την δυστυχία, γελούν με τις αδυναμίες των άλλων και νιώθουν περιφρόνηση για τους ανθρώπους που φαίνεται καθαρά ότι χρειάζονται βοήθεια.

6.Τα παιδιά που διδάσκω δεν ανοίγονται εύκολα και δεν είναι ειλικρινή στις σχέσεις τους. Έχουν μάθει να κρύβουν τον αληθινό εαυτό τους πίσω από ένα εξωτερικό προσωπείο που έχουν "συναρμολογήσει" με κομμάτια από χαρακτήρες και συμπεριφορές που έχουν δανειστεί από τα τηλεοπτικά τους πρότυπα ή έχουν δημιουργήσει μόνα τους για να ξεγελούν τους δάσκαλους τους. Επειδή δεν είναι αυτό που δείχνουν προς τα έξω, η μάσκα πέφτει όταν εκθέτουν τις εσώτερες πτυχές του εαυτού τους σε μια στενή σχέση. Γι' αυτό και τις αποφεύγουν.

7.Τα παιδιά που διδάσκω είναι υλιστές. Ακολουθούν το παράδειγμα των δασκάλων τους που "βαθμολογούν" τα πάντα με υλιστικά κριτήρια και τους τηλεοπτικούς αστέρες που ξεπουλούν ό,τι έχουν και δεν έχουν.

8.Τα παιδιά που διδάσκω είναι εξαρτημένα, παθητικά και φοβισμένα μπροστά στις νέες προκλήσεις. Αυτή η δειλία πολλές φορές εκδηλώνεται με έναν επιφανειακό "τσαμπουκά" ή θυμό ή επιθετικότητα, όμως κατά βάθος υπάρχει έλλειψη θάρρους.
Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλες καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν από μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αν θέλουμε να σταματήσουμε την κατρακυλά του έθνους μας, αλλά πιστεύω ότι μέχρι τώρα έχετε αντιληφθεί τις θέσεις μου, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε. Αυτή την ασθένεια την έχει προκαλέσει ή το σχολείο ή η τηλεόραση ή και τα δύο μαζί. Είναι απλά θέμα αριθμητικής. Τα παιδιά τρώνε το χρόνο τους στην τηλεόραση και στο σχολείο. Αυτό είναι που κατέστρεψε την Αμερικανική οικογένεια. Η οικογένεια δεν είναι πλέον το σχολείο των παιδιών της.
Τι μπορεί να γίνει; Πρώτα απ' όλα χρειαζόμαστε έναν εφ' όλης της ύλης, αδιάκοπο, διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Έναν διάλογο που θα γίνεται συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε χρόνο. Πρέπει να του δοθεί τόση έμφαση, να διεξάγεται με τέτοια επιμονή που οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν να τον βαριούνται -όπως βαριούνται κάθε τι που έχει διάρκεια. Πρέπει να διατυπώσουμε επιχειρήματα, να φωνάξουμε μέχρι να βρεθεί λύση για το ζήτημα των σχολείων ή να διαπιστώσουμε ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Εάν μπορέσουμε να το λύσουμε έχει καλώς. Αν όχι, τότε η επιτυχία της κατ' οίκον μόρφωσης ανοίγει έναν διαφορετικό και πολλά υποσχόμενο δρόμο.

Διοχετεύοντας τα χρήματα που ξοδεύονται για την μόρφωση των παιδιών, πίσω στην οικογένεια, πετυχαίνουμε μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Κάνουμε καλό και στην οικογένεια και στα παιδιά.
Η πραγματική μεταρρύθμιση είναι εφικτή. Δεν κοστίζει τίποτα. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις θεμελιώδεις αρχές της εκπαίδευσης και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας και γιατί. Εδώ και 140 χρόνια αυτό το έθνος προσπάθησε να επιβάλλει τους στόχους της εκπαίδευσης από ένα απρόσιτο κέντρο αποφάσεων, απαρτιζόμενο από "ειδικούς" -μια συγκεντρωτική ελίτ κοινωνικών καθοδηγητών. Όμως αυτό απέτυχε. Ούτε πρόκειται να πετύχει ποτέ. Είναι πρωτομεγέθης προδοσία του δημοκρατικού οράματος που καθιστούσε κάποτε αυτό το έθνος ένα ευγενές πείραμα.

Μπροστά στα μάτια μας διαδραματίστηκε η απόπειρα των Ρώσων να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν την Ανατολική Ευρώπη. Η προσπάθεια μας να επιβάλουμε την δική μας κοινωνική ορθότητα, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τα σχολεία, είναι εκ θεμελίων σαθρή και καταρρέει, αν και με πιο αργό και επώδυνο τρόπο. Δεν έχει φέρει αποτελέσματα γιατί οι θεμελιώδεις αρχές της είναι μηχανιστικές, απάνθρωπες και εχθρικές προς τις αρχές της οικογενειακής ζωής. Η μηχανιστική εκπαίδευση μπορεί να ελέγξει τις ανθρώπινες ζωές. Η πραγματικότητα όμως εκδικείται με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας: Ναρκωτικά, βία, αυτοκαταστροφή, αδιαφορία και τα συμπτώματα που βλέπω στους μαθητές μου.

Είναι καιρός να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να αποκτήσουμε ξανά μια λειτουργική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Εκείνη που προτιμώ εγώ, είναι αυτή που εφάρμοζαν για χιλιάδες χρόνια οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Θεωρώ ότι λειτουργεί το ίδιο καλά και για τα φτωχά παιδιά και για τα πλούσια. Την χρησιμοποιώ όσο μπορώ στα πλαίσια της δικής μου διδασκαλίας -δηλαδή όσο μου αφήνουν περιθώρια οι κανονισμοί της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Στον πυρήνα αυτού του ελιτιστικού εκπαιδευτικού συστήματος βρίσκεται η πίστη ότι η αυτογνωσία είναι η μοναδική βάση της πραγματικής γνώσης. Σε πολλές περιπτώσεις, και σε κάθε ηλικία, το παιδί καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα μόνο του. Χωρίς να το βοηθήσει κανείς. Μερικές φορές η δοκιμασία αυτή είναι επικίνδυνη, όπως το να καλπάσει πάνω σ' ένα άλογο ή να το κάνει να πηδήξει, αλλά αυτή βέβαια, είναι μια δοκιμασία που ξεπερνούν με επιτυχία πριν να συμπληρώσουν τα δέκα τους, χιλιάδες παιδιά κοινωνικά επιφανών οικογενειών. Μπορείτε να φανταστείτε ένα παιδί που έχει ξεπεράσει μόνο του ένα τέτοιο πρόβλημα να μην έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με οτιδήποτε καταπιαστεί;

Μερικές φορές το πρόβλημα είναι να δαμάσεις τη μοναξιά, όπως έκανε ο Θορώ (Thoreau) στη λίμνη Γουόλντεν ή ο Αϊνστάιν στο Ελβετικό τελωνείο.
Ένας πρώην μαθητής μου, ο Ρόλαντ Λεγκιάρντι-Λάουρα (Roland Legiardi-Laura), αν και οι γονείς του είχαν πεθάνει και ο ίδιος δεν είχε κληρονομήσει τίποτα, διέσχισε τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος του, με ποδήλατο. Δεν είχε μπει ακόμα ούτε καν στην εφηβεία. Άρα δεν μας προξενεί καμία έκπληξη που όταν πια έγινε άντρας γύρισε ένα φιλμ για τη Νικαράγουα και κέρδισε ένα διεθνές βραβείο -αν και η κανονική του δουλειά ήταν ξυλουργός. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να αφαιρούμε από τα παιδιά το ζωτικό χρόνο που τους είναι απαραίτητος για να αποκτήσουν αυτογνωσία. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Πρέπει να βρούμε εκπαιδευτικές διαδικασίες για να κερδίσουν τα παιδιά τον χαμένο τους χρόνο. Πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά, από την πολύ μικρή τους ηλικία, αναθέτοντας τους ανεξάρτητες εργασίες, που θα μπορούν ίσως να έχουν προκαθοριστεί από τα σχολεία τους, αλλά θα γίνονται εκτός των σχολικών κτιρίων. Πρέπει να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σπουδών όπου το κάθε παιδί θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τα στοιχεία της προσωπικότητας του που είναι μοναδικά και να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του.

Λίγο καιρό πριν, έστειλα με ένα λεωφορείο (δίνοντας τους 70 δολάρια) ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και τη μητέρα του -που δεν μιλάει αγγλικά- στην ακτή του Νιου Τζέρσι. Εκεί το κορίτσι γευμάτισε με τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος του Σι Μπράϊτ (Sea Bright) και του ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε ρυπάνει την παραλία, πετώντας ένα άδειο κουτί αναψυκτικού. Γι' αυτή τη δημόσια παραδοχή του λάθους της, είχα κανονίσει να ανταμειφθεί το κορίτσι με το να "προσληφθεί" για μια ημέρα από την αστυνομία και να βοηθά στις μικροϋποθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα, άλλοι δύο δωδεκάχρονοι μαθητές μου ταξίδεψαν μόνοι τους από το Χάρλεμ μέχρι την 31 η οδό Γουέστ (West 31 st Street), όπου δούλεψαν ως βοηθοί στην έκδοση μιας εφημερίδας. Την επόμενη εβδομάδα, τρεις από τους μαθητές μου θα βρεθούν στους βάλτους του Νιου Τζέρσι, και θα παρατηρούν το πώς σκέφτεται και δρα ένας πρόεδρος μεταφορικής εταιρίας όταν στέλνει τριαξονικά φορτηγά στο Ντάλας, το Σικάγο και το Λος Αντζελες.

Αυτά είναι "παιδιά θαύματα" που έχουν ενταχθεί σ' ένα "ειδικό" πρόγραμμα; Όχι. Απλώς είναι καλά παιδιά από το κεντρικό Χάρλεμ, έξυπνα και ζωντανά, που είχαν όμως τόσο κακή εκπαίδευση που τα περισσότερα απ' αυτά όταν ήλθαν σ' εμένα δεν ήξεραν καλά -καλά να προσθέτουν και να αφαιρούν. Κανένα απ' αυτά δεν ήξερε ούτε καν πόσο πληθυσμό έχει η Νέα Υόρκη, ή την απόσταση της Ν. Υόρκης από την Καλιφόρνια.

Πρέπει αυτό να με ανησυχεί; Μα φυσικά και πρέπει. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν αποκτήσουν γνώση του εαυτού τους, θα μπορέσουν και να διδάξουν τον εαυτό τους, γιατί μόνο αυτού του είδους η γνώση έχει δια χρονική αξία. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά ελεύθερο χρόνο. Τώρα! Αυτό είναι το κλειδί της αυτογνωσίας τους. Πρέπει να τους φέρουμε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο όσο πιο γρήγορα μπορούμε, έτσι ώστε ο ελεύθερος χρόνος τους να μην ξοδεύεται σε αοριστίες και αφηρημένα πράγματα. Αυτό είναι κατεπείγουσα προτεραιότητα. Χρειάζεται δραστική παρέμβαση για να διορθωθούν τα λάθη. Τα παιδιά μας πεθαίνουν στα σχολεία σαν τις μύγες. Είτε καλό είτε κακό, το σχολείο παραμένει το ίδιο: Άσχετο με την πραγματική ζωή.

Τι άλλο χρειάζεται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Να παύσει να είναι ένα παράσιτο στην κοινωνία που εργάζεται. Πρέπει να κάνουμε την κοινωνική εργασία μέρος της εκπαίδευσης. Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι υπεύθυνα.

Επί πέντε χρόνια διηύθυνα ένα "αντάρτικο" σχολικό πρόγραμμα. Κάθε παιδί, πλούσιο ή φτωχό, έξυπνο ή όχι, έπρεπε να συμπληρώσει μέσα σ' ένα χρόνο 320 ώρες σκληρής κοινωνικής εργασίας. Πολλά από αυτά τα παιδιά, χρόνια αργότερα, ήλθαν σ' εμένα και μου είπαν ότι αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή τους, ότι τους έμαθε να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και τους βοήθησε να επανεξετάσουν τους στόχους και τις αξίες τους. Αυτό συνέβη στα 13 τους χρόνια, όταν ήταν στο πειραματικό σχολείο. Αυτό πέτυχε, γιατί στην πλούσια περιοχή που βρισκόταν το σχολείο μου, επικρατούσε χάος. Όταν αποκαταστάθηκε η "τάξη", το πρόγραμμα μου σταμάτησε. Ήταν περισσότερο επιτυχημένο και ανέξοδο απ' ότι έπρεπε για να το αφήσουν να λειτουργεί. Αποδεικνύαμε τα ακριβά και ελιτίστικα προγράμματα σκάρτα. Σε αυτή την πόλη δεν υπάρχει έλλειψη προβλημάτων. Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Σε αντάλλαγμα θα κερδίσουν την προσοχή και τον σεβασμό των μεγάλων. Αυτό είναι καλό και γι' αυτά και για εμάς τους υπολοίπους.

Ανεξάρτητη μελέτη, κοινωνική εργασία, εναλλαγές εμπειριών, ελεύθερος χρόνος και ενδοσκόπηση. Αυτές είναι πολλές και διαφορετικές μαθητείες. Είναι εφικτές, φθηνές και αποτελεσματικές μέθοδοι για το ξεκίνημα μιας αληθινής αναμόρφωσης των σχολείων. Καμία όμως μεταρρύθμιση μεγάλης κλίμακας δεν πρόκειται να επανορθώσει το κακό που έχει γίνει στα παιδιά μας και στην κοινωνία, αν δεν συμπεριλάβουμε και την οικογένεια στο βασικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Οι Σουηδοί το έχουν καταλάβει αυτό από το 1976 και εγκατέλειψαν το σύστημα της υιοθεσίας ανεπιθύμητων στους γονείς τους παιδιών. Αντί γι' αυτό ξοδεύουν τις ώρες τους και τον εθνικό τους πλούτο ενισχύοντας τον θεσμό της οικογένειας, ώστε τα παιδιά που γεννιούνται να μην εγκαταλείπονται από τους γονείς τους. Μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων γεννήσεων. Από 6000 το 1976 σε 15 το 1986. Οπότε κάτι μπορεί να γίνει. Οι Σουηδοί κουράστηκαν να πληρώνουν τα σπασμένα από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Άρα κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Η οικογένεια είναι η κινητήρια δύναμη της εκπαίδευσης. Αν χρησιμοποιούμε τα σχολεία για να απομακρύνουνε τα παιδιά από τους γονείς τους, θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε το τρομακτικό θέαμα που βλέπου με σήμερα. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία των σχολείων από το 1650, τότε που ο Τζον Κόττον (John Cotton) ανακοίνωσε ότι αυτός ήταν ο κύριος στόχος των σχολείων της αποικίας Μπέϊ (Bay), και ο Χόρας Μαν (Horace Mann) το 1850 το ανακοίνωσε σαν σκοπό των σχολείων της Μασαχουσέτης.

Η βάση κάθε καλής ζωής είναι το πρόγραμμα μαθημάτων της οικογένειας. Απομακρυνθήκαμε απ' αυτό το πρόγραμμα. Καιρός είναι να επιστρέψουμε. Ο μοναδικός δρόμος για την επιστροφή σε μια υγιή Παιδεία είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να απελευθερώσου με την οικογενειακή ζωή από την ασφυκτική μέγγενη των εκπαιδευτικών οργανισμών. Να ενθαρρύνουμε, την ώρα του σχολείου, την συνάντηση γονιών και μαθητών. Έτσι θα σφυρηλατηθούν ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί. Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έστειλα το κορίτσι και τη μητέρα του στην ακτή του Ν. Τζέρσι για να συναντήσουν τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος.

Έχω πολλές ιδέες για τη δημιουργία ενός οικογενειακού προγράμματος μαθημάτων, και είμαι βέβαιος ότι και εσείς μπορείτε -αν το σκεφτείτε καλά- να προτείνετε πολλά. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια πλήρη αναθεώρηση της εκπαίδευσης είναι τα μεγάλα συμφέροντα που έχουν επενδύσει κεφάλαια στο τωρινό εκπαιδευτικό σύστημα, και δεν επιθυμούν να αλλάξει -όσο κι αν υποστηρίζουν το αντίθετο.

Πρέπει να απαιτήσουμε να ακουστούν νέες ιδέες. Οι δικές μου και οι δικές σας. Έχουμε χορτάσει από τις απόψεις των "ειδικών" της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Τώρα απαιτείται ένας ανοιχτός διάλογος. Φτάνουν πια οι γνώμες των ειδικών. Οι ειδικοί δεν εξέφρασαν ποτέ σωστή άποψη για την εκπαίδευση. Οι λύσεις τους είναι δαπανηρές. Εξυπηρετούν μόνο τους εαυτούς τους και ευνοούν τον συγκεντρωτισμό. Φτάνει πια!
Καιρός να επιστρέψουμε στην δημοκρατία, στον σεβασμό του ατόμου, και την οικογένεια.
Είπα ό,τι είχα να πω. Σας ευχαριστώ.

(Σημείωση του εκδότη του περιοδικού HOPE: Ζητήσαμε από τον Κο. Γκάττο να μας γράψει λίγα λόγια για το τι συνέβη όταν εξεφώνησε τον παραπάνω λόγο. Μας έστειλε την απάντηση που ακολουθεί. Πρέπει να σημειώσουμε ότι όταν αποφάσισε να σταματήσει να διδάσκει σε αυτό το σχολικό σύστημα δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα εξασφάλιζε το εισόδημα του).

Τ.Γ. Περιοδικό HOPE

Αγαπητέ Τζον,

Ενάμισι χρόνο μετά την ομιλία, σταμάτησα να διδάσκω. Μια εβδομάδα αργότερα μου ζητήθηκε να μιλήσω στους μηχανικούς του διαστημικού κέντρου NASA-Goddard, και μια εβδομάδα αργότερα στον Λευκό Οίκο. Αμέσως μετά με προσκάλεσαν να "ανοίξω" τις εργασίες της νέας σαιζόν του Κέντρου Τέχνης του Νάσβιλ και ήμουν επίσης ο κύριος ομιλητής της Συνόδου των Βιβλιοθηκάριων στο Κολοράντο. Πέρασα 8 ώρες με τους υπεύθυνους 32 τμημάτων της United Technologies Corp. στο Χάρτφορντ (Hartford). Από εκεί πήγα στο κοινόβιο Φαρμ (Farm) στο κεντρικό Τενεσί, σε έναν καταυλισμό Ινδιάνων στο Νέο Μεξικό, και σε ένα Χριστιανικό συνέδριο για την οικιακή εκπαίδευση στην Ατλάντα.

Εδώ και 5 χρόνια που έχω πάψει να διδάσκω, έχω κάνει 522 ομιλίες και έχω συμμετάσχει σε συνέδρια σε 49 πολιτείες (δεν έχω πάει ακόμα στην Οκλαχόμα) και σε έξι ξένες χώρες. Δεν κάνω διαφήμιση, αλλά πάω όπου με καλέσουν, αρκεί οι οικοδεσπότες μου να μην προσπαθούν να καθορίσουν τι πρέπει να πω.

Βρίσκομαι σε αεροπλάνο σχεδόν μέρα παρά μέρα, έχω πάρει 42,5 κιλά και πιστεύω ότι θα σας αφήσω χρόνους αν δεν βρω κάποιο τρόπο για να αδυνατίσω, αλλά εν τω μεταξύ έχω βρει πολλούς εκπληκτικούς, γενναίους, καθημερινούς ανθρώπους σε κάθε σημείο του κοινωνικοπολιτικού φάσματος. Έχω πειστεί ότι υπάρχει μια Αμερικανική Αναγέννηση σε λανθάνουσα κατάσταση στον λαό αυτής της χώρας. Αρκεί να βρούμε έναν τρόπο να αποκαταστήσουμε το όραμα της δημοκρατίας.

Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε. Έχω και την πίστη και την ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε.
-Τζον Τέϊλορ Γκάττο.

Σχετικά με τον Γκάττο

Ήταν δάσκαλος για 30 χρόνια σε δημόσια σχολεία της Νέας Υόρκης. Ανακηρύχθηκε Δάσκαλος της Χρονιάς της πόλης της Νέας Υόρκης το 1989, το 1990 και το 1991 και Δάσκαλος της Χρονιάς της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1990 και το 1991. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων: "Dumping Us Down", του "The Exhausted School" και του "The Empty Child: A Schoolteacher's Intuition about the Problem of Modern Schooling" ( πρόκειται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 1998 από τις εκδόσεις Simon & Schuster).

NEXUS ΜΑΪΟΣ 1998

http://eleftheri-epistimi.blogspot.com

Πηγή: ΣΥΜΠΟΣΙΟ

ΣΥΡΡΙΚΝΩΝΕΤΑΙ ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

1. ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ ΠΛΑΝΗΤΗ

Παλαιότερα, για να επιβληθεί ένα πραξικόπημα έπρεπε να κατέλθουν τα τανκς στους δρόμους, να κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος, να γίνουν συλλήψεις αντιφρονούντων, να εξασκείται λογοκρισία, να ανασταλούν οι πολιτικές ελευθερίες.
Τότε γνωρίζαμε κατά πόσο υπήρχε δικτατορία ή κοινοβουλευτικό καθεστώς.
Χούντα σήμαινε κάτι κακό. Για να επανέλθει ο κοινοβουλευτισμός θυσιάζαμε άμα λάχει και την μισή Κύπρο στους τούρκους.
Όταν επανήρχοντο οι σωτήρες από το εξωτερικό, ξεχυνόμαστε στους δρόμους κραδαίνοντας σημαίες, φωνάζαμε συνθήματα υπέρ της δημοκρατίας του τύπου "δώστε την χούντα στον λαό", αισθανόμαστε εθνικά δικαιωμένοι καθότι η χώρα έβγαινε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ για να επανέλθει μετά από λίγο. Ασχέτως εάν ο Γκιζίκης διατηρούσε τον στρατιωτικό νόμο για καμιά δεκαπενταριά χρόνια ακόμη σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, εμείς παρ' όλα αυτά μπορούσαμε εάν θέλαμε να ψηφίζουμε τους Κουκουέδες στην βουλή, είτε σαν μπαστουνόβλαχους, για να διακηρύσσουν ότι " ι ιοκ είνι ου λάκους των λιόντων", είτε ως παραμορφωμένους αστούς για να διακηρύσσουν ότι "η κυβέρνησις έφερε το σχέδιο του νέου συντάγματος στην βουλή εν σπουδή και δη εν τσαλαβουτήματι".
Στην συνέχεια επιζητούσαμε ως είναι φυσικόν περισσότερη "δημοκρατία", "εθνική υπερηφάνεια", εισόδημα για "τους μη προνομιούχους" και μοντερνισμό. Έτσι φέραμε στην κυβέρνηση τον αχυράνθρωπο της CIA, ο οποίος ξωπέταγε κατά βούληση ως δερβέναγας κάθε "αιθεροβάμονα" εκτός νυμφόνος, έδιωχνε τις ξένες βάσεις που έμεναν, έθετε βέτο στο ΝΑΤΟ υπέρ του αλητάμπουρα Γιαρουζέλσκι, διέλυε τον παραγωγικό ιστό ως "προβληματικό" εθίζοντας την χώρα στον εξωτερικό δανεισμό, υπέσκαπτε τα ήθη και τους θεσμούς.
Στην συνέχεια αφού επικράτησε ο αρχοντοχωριατισμός και η λέχρα σε όλους τους τομείς, αισθανθήκαμε ώριμοι για την είσοδο στην Ευρώπη. Γιατί στην Ολλανδία να επιτρέπεται ελεύθερα το χασίσι και στην Σουηδία η τσόντα και εδώ όχι, γιατί να πληρώνουμε τελωνείο για την εισαγωγή των βίντεο που θα την απολαύσουμε, γιατί να μην έχουμε και μεις ο καθένας το αυτοκινητάκι του, ασχέτως εάν το οδικό δίκτυο είναι σχεδιασμένο για κάρα. Γιατί εμείς να πίνουμε ρετσίνα ενώ οι Σκοτσέζοι πίνουν ουίσκυ, γιατί εμείς να τρώμε ροδάκινα, ενώ ο Γάλλοι τρώνε κρέμα καραμελέ με σαντιγύ, γιατί εμείς κάθε βράδυ να κοιμόμαστε με την Μπιρμπίλω ενώ οι Εγγλέζοι είναι ομοφυλόφιλοι, γιατί εμείς να μαγειρεύουμε ενώ η Ευρωπαίοι τρώνε πίτσες και χάμπουργκερ; Έτσι με την βοήθεια του πολιτικού κατεστημένου μπορέσαμε επί τέλους να μπούμε στην Ευρώπη και να απολαύσουμε πολιτισμό. Ειλικρινά πόσο είχα βαρεθεί αυτήν την ελληνικούρα, αυτήν την βαρβατίλα, να πηγαίνω στο περίπτερο και να ζητάω άσσο φίλτρο αντί για μάλμπορο, να τρώω την κρητικιά γραβιέρα και την αργίτικη ντομάτα αντί την γκούντα Ολλανδίας και την ντομάτα από το Βέλγιο.
Για να πω την αλήθεια κάποια στιγμή αισθάνθηκα και βλάκας. Εγώ πήγαινα για δουλειά και μάλιστα με πτυχίο κουρέα, ενώ τα γειτονόπουλα αγράμματα και αστοιχείωτα κονόμαγαν αραχτοί, επειδή είχαν αγοράσει μετοχές. Άσε που δεν πέθαινε εγκαίρως και η γιαγιά, για να εκποιήσω και γω σαν άνθρωπος την γκαρσονιέρα που μου κληροδότησε με τόσο ιδρώτα μου στο χρηματιστήριο.
Διότι αυτή είναι χώρα να αισθάνεται κανείς υπερήφανος. Παλιά στέλναμε εμείς εργάτες στην Γερμανία, αλλά στην συνέχεια αναγκάσαμε τους γερμανούς να έρθουν εδώ και να μας παρακαλάνε να τους δώσουμε έργα. Να ρε μάγκες τους είπαμε, εδώ δουλέψτε για πάρτη μας. Εμείς θα είμαστε τα αφεντικά και εσείς θα φτιάχνετε. Φτιάξτε αεροδρόμιο, φτιάξτε και μετρό, εμείς να ταξιδεύουμε σαν κύριοι. Και να πεις ότι τους πληρώσαμε από την τσέπη μας; Τρίχες. Η Ευρώπη τα έβαλε τα λεφτά. Δηλαδή μας χαρίζανε τα λεφτά, μας κάνανε αφεντικά και μετά ερχόντουσαν εδώ για να δουλέψουνε, ώστε να πάρουνε τα λεφτά, που μας είχανε προηγουμένως χαρίσει. Ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ακόμη, εάν εμείς είμαστε πάρα πολύ έξυπνοι, ή οι Γερμανοί είναι πολύ βλάκες. Υποθέτω βέβαια μάλλον το πρώτο, διότι εμείς είμαστε που ανακαλύψαμε τον πολιτισμό, δηλαδή την δουλοκτητική κοινωνία.


2. ΤΟ ΖΟΦΕΡΟΝ ΠΑΡΟΝ ΩΣ ΝΟΘΕΙΑ ΤΟΥ ΥΓΕΙΟΥΣ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν πολύ. Ξαφνικά εκεί που μας αγαπούσαν οι Ευρωπαίοι, αλλάξανε το τροπάριο και μας ξεκίνησαν τελείως ξαφνικά τον ψυχολογικό πόλεμο. Αυτό είναι όμως φυσικό. Όταν ένας είναι μάγκας και ωραίος, οι άλλοι κομπλεξάρονται. Όταν μια ζωή σου τα ακουμπάει και σου λέει και ευχαριστώ, χωρίς εσύ να χρειάζεται να κάνεις τίποτε, αποδέχεται την πνευματική σου ανωτερότητα, μέχρι που καταλαβαίνει, ότι αυτός δεν είναι άξιος παρά για υποτακτικός σου. Έτσι παθαίνει την πλάκα του και γυρίζει τα πάνω κάτω. Έρχεται μετά με κάτι τρόικες και σου ζητάει πίσω όχι μόνο αυτά που σου έδωσε, αλλά ότι έχεις και δεν έχεις. Τα δικά μου - δικά μου και τα δικά σου - δικά μου.
Σου τραβάει κάτι διπλά πραξικοπήματα και συνταγματικές εκτροπές, χωρίς να κουνηθεί φύλλο, στα καλά του καθουμένου. Σου λέει κύριος αυτή είναι. Δανειακή σύμβασις. Εσύ βέβαια λες: "Και με την βουλή τι γίνεται; Εδώ υπάρχει σύνταγμα, νόμοι, πρόεδρος δημοκρατίας." Τότε βάζει την πρώην αρχικομμουνίστρια και τον κοντό να φωνάζουν ότι δεν προχωράνε τα μέτρα. "Ποια μέτρα;" ρωτάς εσύ. "Τα μέτρα για σώβρακα" σου απαντάνε, "γιατί τα παντελόνια στα πήραμε. Άντε και πολλά σου είναι, γιατί σε λίγο σε βλέπω και χωρίς αυτά".
Εσύ τρέχεις με τα εσώρουχα, διαμαρτύρεσαι, πετάς κάτω από την εξέδρα των επισήμων τον Παπούλια,γιαουρτώνεις τον Πάγκαλο, πετάς παντόφλα στον ΓΑΠ, αμάν σου λέει "δεν καθαρίζουμε καλά με δαύτους εδώ πέρα". Φτάνεις σε απόγνωση, όταν το εσώρουχο έχει μπει τόσο στο πλύσιμο, που χάσκουνε πλέον αυτά που δεν πρέπει. Κοιτάς να τα βολέψεις με το λίγο ύφασμα που απομένει, οπότε σου φωνάζει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: "Τι κάνεις εκεί ρε; Δεν είπαμε ότι πρέπει να τιμήσεις την υπογραφή σου;"
Ενώ ο ΓΑΠ την κάνει από το παράθυρο την ώρα που ετοιμάζεις τα επόμενα γιαούρτια, σου την πέφτει ένα τσούρμο με ένα γυαλάκια τραπεζίτη μπροστά, ενώ τον ακολουθούν αντιεξουσιαστές του πασόκ, ακροδεξιοί, τίμιοι πολιτευταί του μεσαίου χώρου, πανκιά, ιροκέζοι που δεν πρόλαβαν να πεθάνουν με τα δεκαέξι εκατομμύρια εμβόλια του Αβραμόπουλου και στο βάθος ένας χοντρός ονόματι "Πάνκαλος", που κάνει μανούβρες για να ανέβει την σκάλα.
"Τι θέλετε εδώ ρε μάγκα 59 μαντράχαλοι;" τον ρωτάς. "Δεν είμαι πολιτικός!"¨σου απαντάει. "Προσωρινοί είμαστε, μεταβατικοί, πουλάμε κουλούρια, αλλά επειδή τελείωσε το σουσάμι εσύ θα μείνεις νηστικός" επιμένει αυτός. "Καλά ρε φίλε" του λες "σε ψήφισε εσένα κανείς"; "Κάτσε καλά ρε μάγκα" σου απαντάει "αφού ακόμη δεν έγιναν εκλογές".
Το χειρότερο όλων είναι ότι δεν μπορείς πλέον να υποστείς άλλο τέτοια ξεφτίλα. Δεν αρκεί που το εσώρουχο δεν φτάνει πλέον για να σου καλύψει ούτε τον αφαλό, αλλά έχεις κατουρηθεί κιόλας. Από το φόβο σου. Ακούς γύρω σου τα μεγάφωνα να παίζουν την μουσική από την ταινία "Το Μωρό της Ροζ Μαρίτσας". Κοιτάς γύρω σου με τρόμο για να δεις από που θα στην πέσει ο Ρομάν Πολάνσκι ή ακόμη χειρότερα ο Μάνσον.
Η καρδιά σου πάει να σπάσει ακούγοντας ένα καταχθόνιο γέλιο από τα έγκατα της πολιτικής.
Βλέπεις τον Επίτιμο να σε πλησιάζει. Τώρα πλέον γνωρίζεις ιστορία:
Ο Τρωϊκός Πόλεμος έγινε μόνο για μια γυναίκα.
Και ο Δούριος Ίππος κατασκευάστηκε για να γίνει αυτή πρωθυπουργός.

Ευτυχώς ανοίγουν ξαφνικά τα φώτα και η καρδιά σου επανέρχεται στην θέση της. Δεν πρόκειται παρά για μια ταινία κινηματογράφου με τρία μέρη. Φτάσαμε στο πρώτο διάλειμμα.
Το παιδί του μπαρ φοράει γυαλάκια και περιφέροντας το νταμπλάτσο φωνάζει:
"Τσίχλες, μέντες, σάμαλι, ομόλογα, spreads, κουρέματα, πτωχεύσεις, εθνικοί διαμελισμοί, γενοκτονίες, τυρόπιτες, σάντουιτς, απόγνωση μέχρι τρέλας, αυτοκτονίες, υπουργοποιήσεις, καριέρες ανωμάλων ψυχών..."

Βγαίνοντας έξω από την αίθουσα ονειρώξεων με χοντρό πονοκέφαλο, πέφτω απάνω στον προσωπικό μου ντήλερ:
- Μου έχεις κάνει το βίο αβίωτο για την 6η δόση, του λέω.
- Τώρα κατάλαβες ότι είσαι εξαρτημένος; μου απαντάει. Και να ετοιμάζεις τα παιδιά σου για ανθρωποθυσία. Αυτά που λένε, ότι στην τριμερή συζητάμε για πολιτική είναι παραμύθια. Λατρεία του Μολόχ κάνουμε.

Πηγή (αστείρευτη): Μποτίλια στο Πέλαγος

Ο μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ.

 Tης ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος δεν είναι «επαρχιώτης στην Ομόνοια», όπως θα βόλευε ένας τέτοιων χαρακτηριστικών πρωθυπουργός «ορισμένου χρόνου». Ανήκει στην κυβερνώσα ελίτ, έχει εκπαιδευτεί απ' αυτήν, όλη του η καριέρα είναι δρομολογημένη και πειθαρχημένη στα κέντρα που μεριμνούν ώστε μια παγκόσμια οικονομική δύναμη να υπαγορεύει στην πολιτική.

Τα καρτέλ, οι πολυεθνικές, οι τράπεζες κ.ά., μέσα από τα think tank που διαθέτουν, διαλέγουν και τους ανθρώπους που τους εκπροσωπούν στα παγκόσμια κέντρα λήψης αποφάσεων. Διαλέγουν τους managers από τη μια, ενώ από την άλλη «κατασκευάζουν» πολιτικούς.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος, πρωθυπουργός-διασώστης της χώρας, με τη συμφωνία όλων, πλην της Αριστεράς, ανήκει στην παγκόσμια κυβερνώσα ελίτ. Εδώ και χρόνια είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) που «φτιάχνει» παγκόσμιους ηγέτες, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα του καπιταλισμού, τώρα με όρους παγκοσμιοποίησης. Η Tri- lateral από τα δημοσιευμένα ντοκουμέντα της πασχίζει να διαχειριστεί την πολιτική σταθερότητα, χωρίς υπερβολική δημοκρατία, υπεραμύνεται της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, ασφαλώς δεν είναι συνωμοσία, αλλά αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου κεφαλαίου, που αποδέχεται μόνο την «υπαλληλοποιημένη πολιτική» ή τους εκπαιδευμένους απ' αυτήν τεχνοκράτες.

Χθες, ένα μέλος της Trilateral ανέλαβε τα ηνία στην κυβέρνηση των Αθηνών. Εχει προηγηθεί επιτήρηση και επέλαση του ΔΝΤ, της ΕΚΤ κ.ά., ενώ αυτό που έπεται -σίγουρα- δεν είναι ο θρίαμβος της πολιτικής.

Χθες, επίσης, στη γειτονική Ιταλία, που δοκιμάζεται μέσα από μια παρόμοια με τη δική μας πολιορκία των δανειστών και των spreads, γνωστοποιήθηκε ότι μεταβατικός πρωθυπουργός μετά την παραίτηση Μπερλουσκόνι θα αναλάβει ο Mario Monti.

Πρόκειται για ακόμα ένα μέλος τής Trilateral, που μάλιστα ηγείται και του ευρωπαϊκού σκέλους της (προεδρεύει). Προφανώς η Trilateral στην αναμπουμπούλα χαίρεται και «επεμβαίνει».

Πάντως, ο κ. Λ. Παπαδήμος δεσπόζει στη λίστα των μελών της Τριμερούς, αυτού του κλειστού προπυργίου του καπιταλισμού, και στην ιστοσελίδα εμφανίζεται προβεβλημένο, από τις 21 Οκτωβρίου 2011, δημοσίευμα των «Financial Times» «by Loucas Papademos».

Λίστα εκλεκτών

Το όνομα του κ. Παπαδήμου συγκαταλέγεται στη λίστα των εκλεκτών της Τριμερούς, που δεν είναι κοσμική, όπως η λέσχη Bilderberg, και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων: κεντρικούς τραπεζίτες, επιτρόπους, μεγαλοστελέχη των Βρυξελλών, πρόσωπα-κλειδιά τραπεζών και ασφαλιστικών ομίλων, βιομηχάνους, διπλωμάτες, πανεπιστημιακούς, «Αθανάτους», στελέχη εταιρειών οπλικών συστημάτων, πρώην υπουργούς, ΝΑΤΟϊκούς, συστημικούς εκδότες και δημοσιογράφους. Από την Ελλάδα έτερα μέλη της Τριμερούς εμφανίζονται να είναι ο Παναγής Βουρλούμης (τέως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ και νυν μέλος του Δ.Σ. της «Καθημερινής»), ο τέως πρόεδρος του ΣΕΒ, Οδυσσέας Κυριακόπουλος, ο διευθυντής τής «Καθημερινής» Αλέξης Παπαχελάς (παρίσταται και στις συνεδριάσεις της Bilderberg) και ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γ. Βασιλείου.

Παλαιότερα, σε συνθέσεις της Τριμερούς εμφανιζόταν ο καθηγητής Λουκάς Τσούκαλης (ΕΛΙΑΜΕΠ) και ο διατελέσας και πρόεδρος του ΣΕΒ Στέλιος Αργυρός.

Κλίντον, Μπους και Κάρτερ ήταν μέλη της Τριμερούς, που συστήθηκε το 1973 από επίλεκτους του συστήματος, με στόχο να προετοιμάσει πολιτικές και ηγέτες για την παγκοσμιοποίηση που θα σφράγιζαν ιδιώτες από χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Αμερικής και της Ιαπωνίας αρχικά, που έγινε ομάδα Ασίας μετά.

Οι οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ εξακολουθούν να βάζουν τη σφραγίδα τους στην Τριμερή, με τους Ουμπέρτο Ανιέλι, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Μινόρου Μακιχάρα, Σάιρους Βανς, Γουόρεν Κρίστοφερ κ.ά. να διαδραματίζουν τους ρόλους που τους αναλογούν για το συντονισμό των κέντρων πολιτικής, νομισματικής και διανοητικής ισχύος στην υπηρεσία του αναβαπτισμένου καπιταλισμού.

Ο κ. Λ. Παπαδήμος, εν κατακλείδι, ούτε φτωχοδιάβολος είναι ούτε ποτέ αναμείχθηκε με την εγχώρια διαπλοκή, που τόσο πολύ νοιάστηκε για τον ορισμό του ως πρωθυπουργού. Επέλεξε να είναι μάνατζερ της κυβερνώσας ελίτ, τώρα και με πολιτικό ρόλο στον τόπο του, επιβεβλημένος ίσως και μοιραίος πρώτα γι' αυτούς που συναίνεσαν για το διορισμό του. *

Συννέφιασε...

Έχω δηλώσει αφ’ ής εξ’ αρχής, ότι οιαδήποτε απόπειρα εγκατάστασης στον Πρωθυπουργικό θώκο ανθρώπου μη εκλεγμένου από το Ελληνικό εκλογικό σώμα, με σκοπό να διαχειρισθεί και να υπογράψει αποφάσεις που θα δεσμεύσουν την Ελλάδα για τα επόμενα τουλάχιστον δέκα χρόνια, το θεωρώ πολιτικό πραξικόπημα.

Όσοι επιτρέψανε να συμβεί αυτό, είτε λόγω τακτικισμών είτε λόγω ιδιοτέλειας είτε λόγω εκφοβισμών είτε λόγω εκβιασμών είτε λόγω έλλειψης πολιτικού ανδρισμού είτε λόγω μικροκομματικών σκοπιμοτήτων είτε λόγω ιδεολογικών κολλημάτων, καθίστανται αυθωρεί και παραχρήμα, ανάξιοι, ανίκανοι και προδότες.

Κάποτε, υπήρχαν φανερές εγγυήτριες δυνάμεις που καθόριζαν το ύψος της ανεξαρτησίας, άλλοτε της Ελλάδας και άλλοτε της Κύπρου, τοποθετώντας κυβερνήσεις της αρεσκείας τους.

Σήμερα, ωσάν να μην άλλαξε κάτι, ως εγγυήτριες δυνάμεις εμφανίζονται τα ίδια τα κόμματα εξουσίας που ψήφισε το εκλογικό σώμα, για να εγγυηθούν αυτόν που ουσιαστικά εμπιστεύονται, αυτοί που θα μας κυβερνούν φανερά πλέον.

Ο πρώην Πρωθυπουργός, μπορεί να πάει στα τσακίδια.

Εάν έχει μείνει έστω και ένας που αμφιβάλλει για τον ανθελληνισμό του, ας σημειώσει την φράση με την οποία μας αποχαιρέτησε εχθές...«Το να είσαι Έλληνας είναι επιλογή».

Το να είσαι προδότης είναι έμφυτο και οικογενειακό.

Ο Σαμαράς μάλλον υπερεκτιμήθηκε.

Δεν έχει κρατήσει σταθερά, και σε αναλογία με τις πράξεις του, ούτε μία θέση του.

Ιδιαίτερα η πολιτική του συμπεριφορά αυτές τις κρίσιμες ημέρες, φανέρωσε ότι ούτε το κόμμα του ελέγχει ούτε το επιτελείο του διεκδικεί δόξες πολιτικής οξυδέρκειας και ελιγμών.

Οι λεκτικές του παραινέσεις προς τους ψηφοφόρους του, αλλά και το άνοιγμα προς όλους γενικά, με όπλο τον πατριωτικό λόγο, δεν είχαν πολιτικό αντίκρυσμα.

Όλες αυτές οι πατριωτικές «επιταγές» που μοίρασε απλόχερα, σφραγίστηκαν λόγω έλλειψης διαθεσίμων.

Θεωρώ ότι κρατάει ως τελευταίο του όπλο, την εντολή στήριξης αυτής της υβριδικής κυβέρνησης.

Το εάν και πότε θα το χρησιμοποιήσει, άγνωστον.

Σε κάθε περίπτωση όμως, καθίσταται, σήμερα, κατώτερος των περιστάσεων και κοντύτερος του ύψους που έχει ανάγκη η Πατρίδα.

Από την στιγμή που συδαιτημόνας της τελετής παραλαβής παράδοσης ήταν και το πολιτικό αφόδευμα του Μητσοτάκη, καταλαβαίνετε ότι το επίπεδο της πολιτικής μας σκηνής είναι ευθέως ανάλογο των πρωταγωνιστών της.

Το γεγονός ότι δουλεύει για την π....άνα εύθυμη χήρα, όταν θα το καταλάβετε θα είναι αργά.

Το γεγονός ότι τα αριστερά κόμματα αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στην παρωδία δεν τα καθαγιάζει.

Όταν βιάζουν την μητέρα σου και εσύ γυρνάς, και καλά, αηδιασμένος το κεφάλι σου από την άλλη, καταγγέλλοντας τον βιαστή, δεν σου αξίζει τέτοια μάνα.

Τα δύο χρόνια που προηγήθηκαν, ο μόνος πόλος ουσιαστικής αντίστασης στην χίμαιρα της Νέας τάξης μέσω, κυρίως, του Πασοκ υπήρξε το διαδίκτυο.

Για πρώτη φορά στα χρονικά της Ελλάδας, άνθρωποι απλοί, μικροί και μεγάλοι, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, επιστήμονες και τεχνίτες, υπάλληλοι και έμποροι, έδωσαν ένα διαφορετικό στίγμα της κοινωνίας που προσπαθούσε να αναπνεύσει επικοινωνιακά, έξω από τους θαλάμους αερίων ανοησίας και προπαγάνδας των άθλιων ΜΜΑποβλάκωσης.

Διήνυσαν πολύ δρόμο, σε ένα τοπία άγνωστο.

Αποδείχθηκε όμως ότι αυτοί που άξιζαν κέρδισαν την εκτίμηση του κοινού, ενώ αυτοί που δεν άξιζαν κέρδισαν την επισκεψιμότητα

Οι αναγνώστες και οι σχολιαστές, η ψυχή των ιστοσελίδων και των ιστολογίων, καθόριζαν την ποιότητα όχι με τον αριθμό τους αλλά με τον λόγο τους.

Έδειξαν όμως και ένα σχετικά αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας μας.

Με μεγάλη μου λύπη και πολλές φορές οργή, διαπίστωσα το πόσο εύκολα χειραγωγεί κάποιος επιτήδειος πολλούς συνομιλητές μαζί.

Αποκορύφωμα δε αυτού ήταν αυτές οι ημέρες, όπου διάβαζες αρκετούς να εκλιπαρούν ουσιαστικά τον Σαμαρά, μέσα από ιστοσελίδες να μην υποχωρήσει.

Όπως επίσης διάβαζες και αρκετούς κάφρους και βαλτούς, όλον αυτόν τον καιρό, να του επιτίθενται χωρίς ούτε ένα επιχείρημα.
Είμαι σίγουρος ότι διαθέτουν πολύ καλύτερα αντανακλαστικά, από αυτούς που υποστήριζαν και θα καταφέρουν να απομειώσουν τις μεγάλες απώλειες συν τω χρόνω.

Ρίχνοντας μία τελευταία ματιά στο γραπτό, μου δίνει την αίσθηση του επικήδειου.

Δεν είναι.

Είναι απλά το αποτέλεσμα αυτού που αισθάνομαι αυτές τις ώρες.

Θεωρώ ότι από σήμερα, και πάλι η όποια αντίσταση πέφτει αποκλειστικά στους ώμους του πραγματικά ελεύθερου διαδικτύου.

Δύσκολη η αποστολή, αλλά και ωραιοτάτη.

Αυτά που δεν παραδίδεις, δεν μπορούν να σου τα πάρουν.

Θα κλείσω με ένα σχόλιο που είχε κάνει εδώ ένα εξέχων μέλος του διαδικτύου, ο Μποτίλια στο Πέλαγος, που με τιμάει με την παρουσία του και την φιλία του.

Μπορεί να μην συμφωνώ ακόμα 100% μαζί του, αλλά θεωρώ ότι είναι υποχρέωσή μου να αναδεικνύω τον λόγο του.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, όπου η όποια αντίσταση στους δρόμους θα είναι κατά πολύ σκληρότερη και πιο απρόσωπη ως προς τις ευθύνες που θα πρέπει να αναζητάμε.

«Αναφέρομαι στην επερχόμενη κυβέρνηση γκρουπούσκουλων εδώ και τρία χρόνια. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κρίσιμες ημέρες. Την σημερινή ημέρα την είδα να πλησιάζει πριν 25 χρόνια και από τότε την ζω αδιάκοπα. Δεν πιστεύω στις εκλογές, πιστεύω μόνο στην επανάσταση.
Υπάρχει βεβαίως άμεσο πρόβλημα επιβίωσης για πολλούς, το κατανοώ. Ψάχνουν να βρουν τρόπους για να επιβιώσουν.
Όμως είδα κι άλλες μέρες να πλησιάζουν, όταν βρέθηκα με αυτούς, που τους απασχολεί ο τρόπος θανάτου. Πολλές φορές βρέθηκαν μέσα στην μηχανή του κιμά, ξανά και ξανά χιλιάδες χρόνια. Το μόνο που τους απασχολεί είναι βάλουν κι άλλες, ακόμη περισσότερες πρόκες στις τσέπες τους.
Κάθε ημέρα είναι κρίσιμη, κάθε ημέρα μας φέρνει πλησιέστερα στον θάνατο. Αυτό που κρίνεται είναι μόνο εάν αυτός θα είναι ο δικός μας ή ο δικός τους»..

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ

.....Όποιος δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη να ασκήσει η χώρα το νόμιμο δικαίωμά της με βάσει το Διεθνές δίκαιο, δηλαδή την μη αναγνώριση του χρέους ως παράνομο και την μονομερή διαγραφή του, τότε δεν έχει καταλάβει πού μας οδηγούν και ο ρόλος του καμία σχέση δεν έχει με τα προτάγματα που επιβάλλουν οι καιροί για τα συμφέροντα αυτού του τόπου, όσες ανέξοδες κορώνες βγάζει για λάθος συνταγές, αδίστακτους τοκογλύφους, πουλημένες κυβερνήσεις, αντιμνημονιακούς αγώνες.
Μας έχουν κηρύξει πόλεμο.

Σήμερα κανείς δεν δικαιούται να απέχει. Έναν- έναν εδώ και δύο χρόνια μας έβαλαν να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Τους ταξιτζήδες, τους φορτηγατζήδες, κάθε απεργό, όλη την κοινωνία με τους δημοσίους υπαλλήλους…, και τώρα κλείνουν τον κύκλο τους. Θέλουν να παραδώσουν έναν εξαθλιωμένο λαό, υποτελή ραγιά, στην ληστοσυμμορία των τραπεζιτών. Αφού ξεκοκαλίσουν για λογαριασμό τους και τις τελευταίες του οικονομίες και το σπίτι που μένει με τα απανωτά χαράτσια που τελειωμό δεν έχουν. Οι δοσίλογοι πατριδοκάπηλοι τον προσφέρουν φθηνό εργατικό δυναμικό στις δικές του επιχειρήσεις που χαρίζουν στους “επενδυτές” αφεντικά τους του 4ου Ράϊχ.

Πατριώτες πατριώτισσες,
Όταν ο φίλος σου γυρίζει την πλάτη και ο εχθρός οργανώνει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των ΜΑΤ-ομάδες Δ μαζί με τους ρουφιάνους του παρακράτος των κουκουλοφόρων, στηριγμένος στη προπαγάνδα των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης των λαμόγιων και των παρατρεχάμενων που μαζί τα φάγανε.
Όταν η δικαιοσύνη με τις αποφάσεις της και την απόλυτη σιγή της στις κατάφορες παραβιάσεις του Συντάγματος καταγράφετε στην συνείδηση του κόσμου ως συνένοχη στο ξεπούλημα του λαού και του τόπου.
Τότε για όλους εμάς τους ανθρώπους της δουλειάς και του μόχθου μόνο ένας δρόμος μας μένει
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ, πέρα από τις ιδεολογικές μας διαφορές.
Μοναδικό μας όπλο σε αυτό τον όμορφο και δύσκολο αγώνα που σφραγίζει την ενότητά μας είναι η πλατιά ανάπτυξη της αλληλεγγύης μας.

Πρώτο καθήκον για κάθε μέλος ή φίλο του ΕΠΑΜ, κάθε δημοκράτη πατριώτη είναι να κρατήσουμε όρθια την κοινωνία, να κρατήσουμε ζωντανό τον κοινωνικό ιστό. Αυτό το καθήκον απαιτεί συνεύρεση και οργάνωση του λαού στην γειτονιά, στον χώρο δουλειάς.
Να αναζητήσουμε και να στηρίξουμε πρώτα απ’ όλα τους ανέργους, τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απόγνωση, που χάνουν τα σπίτια τους από τις τράπεζες, που τους κόβει η ΔΕΗ το ρεύμα, που δεν έχουν θέρμανση.
Αν δεν το κάνουμε εμείς αυτό, τότε θα το κάνουν οι ίδιοι μεσ’ την απόγνωσή τους με τρόπο που θα μας τρομάξει, με την κλοπή, τον φόνο ,τον βιασμό. Ο κανιβαλισμός που μας επιβάλλουν δεν πρέπει να περάσει . Η αντίστασή μας και η ανατροπή των δοσίλογων κατοχικών περνάει θέλουμε δεν θέλουμε από την δική μας αλληλέγγυα οργάνωση στην γειτονιά μας.

- Κανένα σπίτι με κομμένο ρεύμα
- Κανένα παιδί νηστικό
- Κανένας άρρωστος χωρίς βοήθεια

Πώς ; Με ποιό τρόπο ;
Μόνο αν μετρηθούμε μεταξύ μας θα το ανακαλύψουμε, αυτή είναι η δύναμη που τρέμουν

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ

Με όπλο την αλληλεγγύη λέμε

ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΚΑΝΕΝΑ ΧΑΡΑΤΣΙ

ΣΤΗΡΙΖΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ

ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΡΟΥΡΙΟ – ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΣΤΡΟ

Αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος για κάθε τίμιο πατριώτη δημοκράτη

Μπορούμε να τους νικήσουμε

Με την λαϊκή αλληλεγγύη παλεύουμε για

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΑΧΗ

ΥΓ. Το έλαβα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Ο τρελός, ο ψεύτης και η... τεστοστερόνη

Με χαρακτηρισμό που θυμίζει την έκφραση του Καίσαρα από την Ταινία «Αστερίξ και Οβελίξ» «στόλισε» τον Ελληνα πρωθυπουργό ο Νικολά Σαρκοζί. Ο Γάλλος πρόεδρος χαρακτήρισε τον Γ. Παπανδρέου «τρελό και καταθλιπτικό» σε συνομιλία με τον Μπαράκ Ομπάμα.

Δημοσιεύματα αποκάλυψαν πως ο ΣΑρκοζί είχα χαρακτηρίσει, στην ίδια συνομιλία, «ψεύτη» τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Βέβαια δεν μπορεί να κανείς να ξεχάσει τη δήλωση της Μέρκελ όταν ο Σαρκοζί αποφάσισε την επέμβαση στη Λιβύη, η Γερμανίδα Καγκελάριο είχε πει τότε ότι «αυτός ο άνθρωπος έχει μόνο τεστοστερόνη στο κεφάλι του». Αν σε όλα αυτά προστεθούν οι δηλώσεις και ο βίος του Μπερλουσκόνι τότε η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο… Οι δηλώσεις αυτές και οι χαρακτηρισμοί είναι ενδεικτική του επιπέδου στο οποίο βρίσκεται η Ευρώπη και η παγκόσμια πολιτική σκηνή, ενώ καθιστά σαφές ότι η κρίση είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί από αυτούς τους ανθρώπους. Πηγή: ΣοφοκλέουςIn

Ακούει κανείς;

-Παρακαλώ..
-Γεια σας, σας καλώ για το πρόβλημα με το πολιτικό σύστημα που στηρίζω τα τελευταία 37 χρόνια και με απογοητεύει συνεχώς..
-Μάλιστα, αφήστε μας να το δούμε και καλέστε λίγο αργότερα...

-Γεια σας, είχα καλέσει και προηγουμένως, για το πρόβλημα με το πολιτικό μας σύστημα. Πολλά τρένα περνάνε, τρέχω συνεχώς να τα προλάβω αλλά δεν έχω προλάβει να επιβιβαστώ σε κανένα.
-Μην απογοητεύεστε,  εμείς από την μεριά μας κάνουμε ότι είναι ανθρωπίνως και πατριωτικώς δυνατόν για να καθυστερήσουμε τα τρένα, συνεχίστε να τρέχετε και ξανακαλέστε λίγο αργότερα.

-Γεια σας, έχω καλέσει πολλές φορές, για το πρόβλημα της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος. Οι παλμοί μου έχουν φθάσει στο ανώτερο επίπεδο αλλά δεν βλέπω να μπορώ να τα καταφέρω τελικά. Βοηθήστε με σας παρακαλώ....
-Μην ανησυχείτε. Είμαστε εδώ και παλεύουμε για το δικό σας καλό. Ο επιμένων πατριωτικά νικά.

-................
-Παρακαλώ...εμπρός...με ακούτε; Μάλλον τα έφτυσε επιτέλους ο μπάσταρδος. Αρκετά μας είχε ζαλίσει 37 χρόνια τώρα. Ο αχάριστος, ο τεμπέλης ο βολεψάκιας.
-Μα τι λες τώρα, είσαι με τα καλά σου; Εάν αυτός τα φτύσει εμείς δεν υπάρχουμε.
-Δίκιο έχεις, παρασύρθηκα. Στείλε αμέσως βοήθεια.

-Με ακούτε τώρα; Είστε καλύτερα;
-....εεε, ναι. Τι συνέβη;
-Αγαπητέ μου, για άλλη μία φορά σας σώσαμε.
-Δηλαδή θα το προλάβω επιτέλους αυτό το τρένο;
-Αγαπητέ μου, θα πρέπει αυτήν την φορά να βάλετε τα δυνατά σας για να το προλάβετε. Εμείς από την πλευρά μας δεσμευόμαστε ότι θα κάνουμε το παν για να σας κρατήσουμε θέση. Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

ΥΓ. Οιαδήποτε ομοιότης; με διαφημιστικό μήνυμα, είναι πραγματική.

Εθνική αξιοπρέπεια....και μετά τί;

Εδώ είχα κάνει μία προσωπική αυθαίρετη αναδρομή της νεώτερης Ιστορίας μας.

Όλα τα σημεία της αναφοράς συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα.

Ήμασταν, είμαστε και από ότι φαίνεται θα συνεχίσουμε να είμαστε η αποθέωση του σύγχρονου προτεκτοράτου.

Ο ωμός εκβιασμός που αντιμετωπίζουμε τις τελευταίες δύο ημέρες, όσο και εάν εμείς τους δώσαμε το δικαίωμα, ξεφεύγει και από την μοχθηρότερη εγκεφαλική δυσλειτουργία.

Η απόπειρα απόλυτης ταπείνωσής μας, δια μέσου των πολιτικών εκπροσώπων μας έχει ξεπεράσει τα όρια της ανοχής και της αντοχής, τουλάχιστον τα δικά μου.

Μέχρι και εχθές σχεδόν οι πάντες έκραζαν τον Εθνικό μας εχθρό.

Ο Εθνικός μας εχθρός, πήγε την βόλτα του και ο αντικαταστάτης του πήγε για ύπνο ενώ ακόμη η κυβέρνηση τελεί υπό παραίτηση..

Καταλαβαίνετε ποιοι μας κυβερνούν;

Σήμερα τα φώτα έπεσαν επάνω στον Σαμαρά.

Στην αρχή διέρρευσε το περιβάλλον του ότι αναγκάστηκε να συμφωνήσει σε όλα όσα απαιτούσαν οι επιταγές των κατοχικών δυνάμεων.

Εγένετο έκρηξη αντιδράσεων από ΝΔκράτες και μη, η οποία σίγουρα έφθασε μέχρι τα αυτιά του.

Αμέσως δραστηριοποιήθηκαν οι δικοί του άνθρωποι για να προσπαθήσουν μέσα από την δραματοποίηση της κατάστασης να χτίσουν κάποια αναχώματα με άρθρα και καίριες παρεμβάσεις.

Στην πορεία έπαιξε το τελευταίο του χαρτί που ήταν η μεγαλόστομη άρνηση της υπογραφής του σε όσα υπόσχεται προφορικά, λέγοντας ότι δεν ανέχεται να θίγουν αυτόν και την εθνική του αξιοπρέπεια.

Και εδώ έχω μία ερώτηση κύριε Σαμαρά.

Είστε διατεθειμένος να το φθάσετε στα άκρα εκμεταλλευόμενος την πάσα που σας έδωσαν, ή έχετε δρομολογήσει τις εξελίξεις του αναπόφευκτου;

Και μία ερώτηση για τους συμπαθείς νεοέλληνες που μοιράζουν αναθέματα και μπράβο λες και είναι χαρτομάντιλα.

Η προφορική δέσμευση είναι εθνικά αξιοπρεπής;