Αμπελοφιλοσοφίας...στοχασμοί (2)

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν...

Και ας μην υπάρχουν πλέον ντουφέκια και καριοφίλια.
Οι σύγχρονες ωτοασπίδες και οι τρισδιάστατες μάσκες της εικόνας δεν αφήνουν να ακουστεί και να ιδωθεί τίποτα πραγματικό και αληθινό.
Τα αυτιά και τα μάτια, οι δύο κύριες Πύλες της νόησης, έχουν επικαλυφθεί με μεμβράνες που λειτουργούν ως φίλτρα οιασδήποτε πρωτογενούς πληροφορίας.
Η αφή, η γεύση και η όσφρηση, από συμπληρωματικές λειτουργίες κατέστησαν πρωταρχικές. ‘Ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο ...... μας.
Λειτουργούν χώρια από την όραση και την ακοή, καθιστώντας αδύνατη την σωστή πρόσληψη και επεξεργασία από τα όργανα που μαρτυρούν τα αντικείμενα.

Έτσι έμεινε ορφανή η νόηση.
Της στέρεψαν την ουσία που την κινεί.
Η αμφισβήτηση πήγε περίπατο.
Εκεί που ανέβαινε σκαλοπάτια αμέτρητα, διατηρώντας με την άσκηση την νεανική της υγεία και φρεσκάδα, πέρασε σε ένα ίσιωμα ατελείωτο.
Μήτε εμπόδια βρίσκει πια, μήτε ανισοεπίπεδα.
Σταμάτησε να αντιμετωπίζει και να σχεδιάζει το επόμενο βήμα.
Πηγαίνει σημειωτόν.

Σήμερα ο πολίτης καλείται να δεχθεί ότι απεχθέστερο για αυτόν.
Μείωση της εθνικής του υπόστασης, μείωση του γηγενούς πληθυσμού, μείωση της εθνικής αλλά και προσωπικής αξιοπρέπειας, μείωση της Ιστορικής του ύπαρξης, μείωση της αμοιβής της εργασίας, μείωση των μελλοντικών του προσόδων...
Μία μόνιμη και διαρκής έκπτωσις από αυτούς που εμπιστεύτηκε, τυχάρπαστους κλέφτες αξιών και ονείρων.
Σειρήνες του τραγουδούσαν με την πλανεύτρα φωνή τους, συνοδευόμενες από καραμούζες ευημερίας.
Σειρήνες και τώρα, πολέμου, συνοδευόμενες από σάλπιγγες της καταστροφής.
Κλονίζουν τις καρδιές και τις ψυχές αυτών που συναίνεσαν στην τραγική τους απονεύρωση.

Ένα κύμα απύθμενου μίσους αρχίζει και συσσωρεύει ορμή.
Ένα κύμα που θα ξεσπάσει επί δικαίων και αδίκων.
Και οι ίδιοι που δημιούργησαν το κύμα κρατάνε τον ρυθμό.
Απώτερος σκοπός, να συντονίσουν το επαχθές τους έργο με τις ψυχές των πολιτών.
Είτε φόβο διασπείρουν, είτε μίσος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Τυφλή πορεία προς το ξέσπασμα.
Αρκεί να μείνουν αυτοί εκτός.

Και μέσα σε αυτήν την θαλασσοταραχή, σε αυτήν την πρωτοφανή καταιγίδα συναισθημάτων, ένα καρυδότσουφλο παλεύει εναγωνίως να σταθεί στις κορυφές των ορμητικών κυμάτων.
Ένα μικρό καράβι, αταξίδευτο, που του έμελλε το πρώτο του ταξίδι να γίνει εν μέσω αφρισμένων κυμάτων που βογκάνε στην προσπάθειά τους να μην τους προλάβει το προηγούμενο.

Ένα μικρό αλιευτικό, που το μόνο που ήθελε ήταν να βγει στα ανοιχτά της θάλασας, να ψαρέψει τροφή για να μεγαλώσει όπως έπρεπε καπεταναίους και ναύτες.
Κάποτε το έφτιαχναν τεχνίτες καλοί, ναυπηγοί που είχαν ταξιδέψει σε παρόμοια νερά.
Κάποτε τα καρνάγια ήταν τόπος δημιουργίας και μόχθου.
Κάποτε τα υλικά, επειδή ήταν μέρος της φύσης, τα αγαπούσαν και τα μεταχειρίζονταν με σεβασμό.
Κάποτε αυτά τα υλικά έδιναν ζωή.

Σήμερα το καρυδότσουφλο έχει μπει στο στοίχημα που έχουν στήσει οι κακοτεχνίτες.
Σε ένα στημένο αγώνα, με στημένους κανόνες και ελαττωματικά υλικά.
Το σκάφος φτιάχτηκε για να μην αντέχει.
Οι ναύτες είναι ανεκπαίδευτοι, και ο καπετάνιος σαστισμένος.

Έ και λοιπόν;
Έτσι θα συνεχίσουμε;
Παραδομένοι στην μήνιν των πονηρών κυμάτων;
Θα τους κάνουμε την χάρη να πηδήξουμε από τα καραβάκι μας;
Θα τους κάνουμε την χάρη να αγνοήσουμε την στεριά;
Θα τους κάνουμε την χάρη στραφούμε κατά των συντρόφων μας;
Και ο καπετάνιος τι κάνει;
Δεν ήρθε η ώρα να δεθεί στο κατάρτι;
Δεν ήρθε η ώρα να αρχίσει να βάζει σε τάξη το τσούρμο;
Αυτός δεν δικαιολογείται.
Το ταξίδι το έχει κάνει και παλαιότερα.
Τι και αν ξέμαθε από καρυδότσουφλα;
Τι και αν έμαθε σε κότερα;
Η τέχνη πάντα τέχνη θα είναι.
Και πριν τα ραντάρ υπήρχαν τα άστρα.
Και πριν τις ντιζελομηχανές υπήρχαν τα κουπιά.
Και πριν τους μισθωμένους υπήρχαν τα παλικάρια.

Πίσω τα κύματα, εμπρός εμείς.
Κοιτάξτε ψηλά.
Μετά τον Αποσπερίτη θα φανεί ο Αυγερινός.
Τραβάτε κουπί, και αν χρειαστεί ρίξτε κατακέφαλα στα τέρατα που ξεπροβάλλουν από τα αβαθή.
Στείλτε τα πίσω στους υγρούς τους τάφους.
Πετάξατε τα νερά που πάνε να σας πλημμυρίσουν.
Πιάστε το τραγούδι από κει που το αφήσατε.
Πείτε μία καλή κουβέντα στον σύντροφό σας.
Πάρτε και δώστε κουράγιο.
Δεν είναι δυνατόν να σας χωρίζουν οι «ειδικότητες».
Όλοι πλήρωμα του ίδιου σκάφους είμαστε, εν μέσω θυέλλης.
Κλείστε τα αυτιά στις σειρήνες και ακούστε «τα λόγια της πλώρης».

Ξεκινήστε τώρα.
Μην πιστεύετε στα σήματα κινδύνου που σας λένε ότι εκπέμπουν.
Μην περιμένετε άλλο τα ρυμουλκά που σας υποσχέθηκαν.
Μην ακούτε τους «νέους» μετεωρολόγους.
Μην ονειρεύεστε τεχνητά λιμάνια με μπουνάτσες.
Μην πλανάσθε από «φάρους» ετερόφωτους.
Πετάξτε τους πειρατές από το σκαρί σας.

Το ταξίδι είναι μακρύ, δύσκολο και επώδυνο.
Δεν έχει στάσεις, παρά μόνο αποστάσεις να διανυθούν.
Δεν έχει ανέσεις, αλλά θυσίες.
Δεν έχει τσιρότα για τις πληγές, παρά αλμύρα.
Δεν έχει λάφυρα για μοιρασιά.
Τα λάφυρα είναι για τους πειρατές.

Έχει όμως στο τέλος του στεριά.
Στέρεη γη που περιμένει να δώσει απλόχερα ξεκούραση και τροφή.
Γη που είχαμε ξεχάσει ότι υπάρχει.
Γη που θα μας καλέσει να κάνουμε μία νέα συμφωνία.
Και εάν δεν δώσουμε την ψυχή μας σε αυτό το ταξίδι, όχι μόνον δεν θα μάθουμε ποτέ εάν υπάρχει τέτοια στεριά, αλλά συνάμα δεν θα θυμόμαστε ποτέ πια ότι έπρεπε να κάνουμε και αυτό το ταξίδι.
Διότι το ταξίδι θα έχει τελειώσει προτού καν αρχίσει.

Ας γίνουμε όλοι καπετάνιοι του εαυτού μας και ναύτες της Πατρίδας μας.
Το έχουμε ξανακάνει με επιτυχία.

Αμπελοφιλοσοφίας ...στοχασμοί.

Αυτό που θέλουν να γίνει, θα γίνει με βία.
Όχι γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος, αλλά διότι είναι ο πιο πρόσφορος.
Αυτή που το κάνει είναι αυτή που θαύμαζες, και τώρα φοβάσαι.
Την λένε και παγκοσμιοποίηση.

Αυτό που θέλουν να γίνει, έχει ήδη γίνει.
Όχι γιατί ήθελες να γίνει, αλλά διότι δεν ήθελες να το γνωρίζεις.
Αυτό που το έκανε είναι αυτό που ακολουθούσες, και τώρα το φοβάσαι.
Το λένε και χρήμα.

Αυτό που θέλουν να γίνει, έχει ήδη γίνει.
Όχι γιατί δεν το είδες αλλά, διότι δεν ήθελες να το δεις.
Αυτός που το έκανε είναι αυτός δεν του έδωσες σημασία, και τώρα φοβάσαι.
Είναι ο χρόνος.

Αυτό που θέλουν να γίνει, έχει ήδη γίνει.
Όχι γιατί δεν το σκέφθηκες, αλλά διότι έπρεπε να ξεχάσεις.
Αυτό που το έκανε είναι αυτά που ξέχασες, και ακόμα και τώρα φοβάσαι.
Τα λένε και παιδεία, αρχές, αξίες.

Αυτό που πρέπει να γίνει, μπορεί και να συμβεί.
Όχι γιατί έτσι πρέπει, αλλά διότι έτσι του πρέπει.
Αυτός που θα το κάνει είναι αυτός που φοβάσαι.

Αυτό που του πρέπει να γίνει, θα συμβεί.
Εσένα περιμένει.
Φοβάσαι;
Τι φοβάσαι;

Μήπως στενέψουν οι ορίζοντες της αέναης κίνησης του επιχειρείν, της εργασίας, της θρησκείας, και της εξουσίας;
Μήπως ανακαλύψεις ότι αυτό που κυνηγούσες, τελικά σε είχε πάρει στο κατόπι;
Μήπως αντιληφθείς ότι πρέπει να φέρεις το παρελθόν στο παρόν, για να προχωρήσεις στο μέλλον;
Μήπως θυμηθείς αυτά που καταχώνιασες τόσο γρήγορα, με αντάλλαγμα τόσα πρόχειρα;

Δεν φοβάσαι μήπως μπορείς να λες καλημέρα στο Πινατούμπο, αλλά θα είσαι σιωπηλός στην Κυψέλη;
Δεν φοβάσαι μήπως αποκτήσεις αρκετές «μονάδες» αλλά δεν θα έχεις καθόλου «μοναδικές» αξίες;
Δεν φοβάσαι μήπως αδιαφορώντας για το χθες και το σήμερα, δεν θα έχεις δικό σου αύριο;
Δεν φοβάσαι μήπως η μνήμη δικάσει το ήθος σου;

Και εγώ γιατί πρέπει να σε καταλάβω;
Γιατί πρέπει να σε συγχωρήσω;
Γιατί πρέπει να σε δικαιολογήσω;
Γιατί πρέπει να σε νουθετήσω;

Αναρωτήθηκες μήπως προτιμώ να εξασφαλίζω πρώτα τον χώρο μου;
Αναρωτήθηκες μήπως δεν έχω ανάγκη τόσες «μονάδες»
Αναρωτήθηκες μήπως μπορώ ακόμα να κοιτάζω ολόγυρα;
Αναρωτήθηκες μήπως θυμάμαι;

Δεν βαρέθηκες την μοναξιά των πολλών;
Δεν σε κούρασε το συνεχές έλλειμμα του ετήσιου απολογισμού;
Δεν σε ζάλισε η στασιμότητα;
Δεν δίψασες για μνημοσύνη;

Φοβάσαι το άγνωστο;
Φοβάσαι το αύριο;
Να ανησυχείς, αλλά να μην φοβάσαι.
Να νοιάζεσαι.

Εάν δεν συνηγορήσεις, δεν μπορούν να κάνουν ΤΙΠΟΤΑ.
Εάν δεν αποδεχθείς, δεν μπορούν να κάνουν ΤΙΠΟΤΑ.
Εάν δεν βολευτείς, δεν μπορούν να κάνουν ΤΙΠΟΤΑ.
Εάν σκεφθείς, δεν μπορούν να κάνουν ΤΙΠΟΤΑ.

Φωνή λαού...οργή λαού...

Επιστολή Γεώργιου Κ. Αποστολόπουλου προς Υπουργό Δικαιοσύνης, αλλά και προς το ανάλγητο και άθλιο πολιτικό, κοινοβουλευτικό, σύστημα.
Διαβάστε προσεχτικά, κρίνετε ψύχραιμα, πράξτε τα δέοντα.

Με κοροϊδέψατε όταν μου τάξατε προκοπή κι ένα καλύτερο μέλλον αν έστηνα τη δική μου επιχείρηση και με εξαπατήσατε λέγοντάς μου πως είναι υποχρεωτικό να ασφαλιστώ, για να μου φυλάξετε τα χρήματα που πιθανόν δεν θα μπορούσα να αποταμιεύσω μόνος μου για την περίθαλψη και τα γεράματά μου. Με ξεγελάσατε όταν μου είπατε πως δεν μ΄αφήνετε να διαλέξω μόνος τον ασφαλιστικό μου φορέα, γιατί ο μόνος αξιόπιστος ήταν αυτός που διαλέξατε εσείς για λογαριασμό μου. Κι ύστερα πήρατε τα χρήματα αυτά και τα παίξατε, τα χάσατε στο τζόγο, στο χρηματιστήριο, στα δομημένα ομόλογα. Και συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε κυνηγώντας τους απατεώνες με άσφαιρες επιτροπές και εξεταστικές του τύπου: «όσα κόμματα, τόσα πορίσματα», που δε θα στείλουν ποτέ κανένα κλέφτη στη φυλακή και το ξέρουμε όλοι.

Εγώ όμως θα πάω στη φυλακή Υπουργέ μου. Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εξάμηνης φυλάκισης μου, επειδή δεν πλήρωσα τις εισφορές μου στο ΤΕΒΕ από το 2006 μέχρι το 2009. Μα η επιχείρησή μου βούλιαξε το 2003. Από τότε είμαι ανασφάλιστος. Τι μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια το ΤΕΒΕ; (μπορεί εσείς να το λέτε ΟΑΕΕ, αλλά ο λαός σας το λέει ΤΕΒΕ, κύριε, και είναι η πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό του κάθε επαγγελματία).

Τι τους χρωστάω; Γιατί να τους πληρώσω; Τι θα μου προσφέρουν; Το ταμείο το βουλιάξατε εσείς, όχι εγώ. Όλοι πια ξέρουν πως ο μεγαλύτερος οφειλέτης προς τα ταμεία, ο χειρότερος κακοπληρωτής είναι το κράτος. Πήγε κάποιος από σας φυλακή για να πάω κι εγώ;

Γιατί να φυλακιστώ; Μήπως εγώ δεν ήθελα να είμαι ασφαλισμένος; Τα λεφτά μου έχασα. Δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα κανέναν. Μαζί με την επένδυσή μου έχασα και τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Τόσος κόπος, τόσα όνειρα και τόσο μεράκι πήγαν χαμένα. Έχασα και την αξιοπρέπειά μου. Έγινα «αυτός που φαλίρισε», «αυτός που βάρεσε κανόνι». Επειδή είμαι φτωχός θα με φυλακίσετε; Τι θα κερδίσει το κράτος μ΄εμένα στη φυλακή; Τίποτα, αντίθετα θα επιβαρυνθεί με την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.

Ποιο έγκλημα διέπραξα ώστε να χρειάζομαι σωφρονισμό; Κανένα και το ξέρετε. Ποιος κινδυνεύει από μένα και μου πρέπει εγκλεισμός; Κανείς και το γνωρίζετε. Με κλείνετε μέσα, για να εκβιάσετε εμένα και μέσα από μένα τους δικούς μου ανθρώπους, να σφιχτούν, να βρουν λεφτά, να πληρώσουν για να με βγάλουν. Για να μπορέσετε να συντηρήσετε την απάτη που εσείς λέτε ΟΑΕΕ κι εγώ ΤΕΒΕ, με τους εκατονταπλάσιους απ΄όσους χρειάζεται υπαλλήλους και τις μισές παροχές σε σχέση με τις εισφορές, από οποιαδήποτε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Για να΄χετε κάπου να διορίζετε τους δικούς σας ανθρώπους, να μαζεύετε τους ψήφους.

Όμως όχι κύριε. Τούτη τη φορά δεν πιάνομαι κορόιδο. Ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου έχουμε τα χρήματα, αλλά και να τα΄χα δεν τα΄δινα. Χίλιες φορές κρατούμενος, παρά ξανά κορόιδο. Το χρέος προς την πατρίδα μου το΄καμα. Το χρέος προς το κράτος, την πολιτεία σας -που καμιά σχέση δεν έχει με την πατρίδα μου έτσι πως την καταντήσατε- θα το πληρώσω στο κελί. Δεκάρα δε σας δίνω, γιατί δεν την αξίζετε, γιατί δε δουλέψατε για να την δικαιούστε.

Αλλάξατε πολλοί Υπουργοί δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν είχε την τιμιότητα να πει: «αυτός ο νόμος που φυλακίζει νοικοκύρηδες γιατί φτωχύνανε, είναι άδικος, τον καταργώ». Μα αυτή η ανοησία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Ξέρετε Υπουργέ μου ότι σήμερα στη χώρα μας χρειάζεται κανείς περισσότερα χρήματα για να κλείσει μια επιχείρηση από όσα για να την ανοίξει; Ξέρετε άραγε πόσες εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών είναι επιχειρηματίες μόνο στα χαρτιά και ψάχνουν μεροκάματο για να΄χουνε να φάνε; Επιχειρηματίες φαντάσματα, φορτωμένοι με νεκρές επιχειρήσεις που το μόνο που προσφέρουν πια είναι ποσοστιαίες μονάδες σε κάποιες κάλπικες στατιστικές. Σας βολεύει να λέτε πως είμαστε χώρα αυτοαπασχολούμενων;

Άνθρωποι σαν και μένα, σήμερα, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δεν τους αφήνει το πτώμα που κουβαλούν στη ράχη τους. Γιατί δεν απλοποιείτε τα πράματα; Ίσως αν απαλλαγούμε απ΄το νεκρό βάρος να μπορέσουμε να προσφέρουμε κάτι στο σύνολο. Χρεοκοπημένοι είμαστε, όχι πεθαμένοι. Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα της δεύτερης προσπάθειας; Εσείς αν δεν εκλεγείτε με την πρώτη, δε θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα την επόμενη τετραετία; Αν δεν πάει καλά το εκλογικό σας ποσοστό, θα πάτε στη φυλακή;

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για μας τους μικρούς. Οι άλλοι οι μεγάλοι, οι φίλοι και σπόνσορες, όσες φορές χρεοκοπούν, άλλες τόσες επιδοτούνται. Κι αυτοί που πήραν τις επιδοτήσεις κι έφυγαν συνεχίζουν τη ζωή τους στη βίλλα τους στην Κούβα ή πάνε και ρίχνουν τη θαλαμηγό τους πάνω στις ξέρες του Αιγαίου. Εγώ ο εχθρός της έννομης τάξης πάω στη φυλακή, επειδή δεν είχα να πληρώσω για την ασφάλειά μου, για το γιατρό του παιδιού μου. Δικαιοσύνη Υπουργέ μου!

Αλλάξανε πολλοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης όλον αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν είχε τα κότσια να πει: «αυτός ο νόμος που κλείνει σπίτια είναι άτιμος. Δεν τον εφαρμόζω». Και πώς να το κάνετε; Κάτι τέτοιοι νόμοι είναι που γεμίζουν τα δικαστήρια με κατηγορούμενους, που δίνουν δουλειά στους συναδέλφους σας δικηγόρους. Κι αυτής της κυρίας με την παλάντζα, που χετε πάνω απ΄τα κεφάλια σας, δεν της βάλατε το πανί για να μη βλέπει ποιόν δικάζει, το βάλατε για να μη βλέπει ο κόσμος πως της τα΄χετε βγάλει τα μάτια από τη ρίζα. Και μάλλον την κουφάνατε κι όλας. Αλλιώς, δεν μπορεί, κάτι θ΄άκουγε απ΄το κλάμα ενός ολόκληρου λαού.

Ερήμην με δικάσανε, Υπουργέ μου. Δεν με ειδοποιήσανε να πάω στο δικαστήριο. Ίσως για να μην ακούσουνε αυτά που σου γράφω σήμερα. Δεν είναι που δε με βρήκανε, ξέρανε που μένω όταν ήταν να μου κοινοποιήσουν την απόφαση. Αυτή είναι η δικαιοσύνη, αυτή η διαφάνεια κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρετείτε. Με κοροϊδέψατε όταν μου μιλήσατε για αλλαγή, με εξαπατήσατε όταν μου υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους. Τίποτα δεν αλλάξατε, τίποτα δεν επανιδρύσατε. Ψέματα μου είπατε. Εκτός τόπου και χρόνου είσαστε όλοι σας. Έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το λαό σας.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε μια εισπρακτική Α.Ε. που το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει τρόπους και να ψηφίζει νόμους για να πάρει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα απ΄τον πολίτη. Οι πολίτες σας αποκαλούν κλέφτες εκεί έξω αλλά μάλλον δεν το ακούτε ή αν το ακούτε δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Οι πολίτες δε νοιάζονται αν τα χρήματα που πήρατε ήταν μίζα ή προεκλογική χορηγία. Πως θα διαπραγματευτεί μετεκλογικά ο Υπουργός με τον επιχειρηματία που του ΄δωσε χρήματα προεκλογικά για να γίνει Υπουργός; Ίσως στη δικαιοσύνη να περνούν τέτοια τερτίπια και η διαφορετική ονοματοδότηση του «δώρου» να αθωώνει. Η κοινή γνώμη όμως δεν γελιέται πια. Για τον απλό πολίτη τα πράματα είναι απλά: ή πήρες χρήματα ή δεν πήρες.

Ο κόσμος εδώ έξω έχει σχεδόν πειστεί ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν η χούντα αλλά η μεταπολίτευση. Το δίλημμα πλέον δεν είναι αν θα κυβερνήσει το ένα κόμμα ή το άλλο αλλά αν αυτός που θα μας απαλλάξει από σας θα είναι λοχίας, λόγιος ή επιχειρηματίας. Κι αυτό είναι ντροπή για κάθε δημοκράτη και για κάθε Έλληνα. Ξεφτιλίσατε τη δημοκρατία μέσα στο ναό της, το κοινοβούλιο. Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως γίνεται σ΄ένα κοινοβούλιο που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, να υπάρχουν κομματικές γραμμές; Γιατί ο δημοκρατικά εκλεγμένος βουλευτής πρέπει να ψηφίσει ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων του και της περιοχής που τον εξέλεξε για να προασπίσει τα συμφέροντά της και γιατί αν δεν το κάνει ο αρχηγός τον διώχνει από το κόμμα; Δεν αντιπροσωπεύει εμένα εκεί; Για να στηρίζει τον αρχηγό του τον έστειλα;

Είναι δημοκρατικό να διορίζει ο αρχηγός υπουργούς που δεν έχουν εκλεγεί απ΄το λαό; Αν είναι τι τους θέλουμε τους βουλευτές; Μόνο για να τους πληρώνουμε; Ας ψηφίζουμε έναν αρχηγό, να διαλέγει ποιους θέλει για υπουργούς, να κάνει τα κουμάντα του όπως καταλαβαίνει. Βλέπετε; Μόνοι σας απαξιωθήκατε. Εσείς κάνατε τον κόσμο να πιστέψει πως δεν σας χρειαζόμαστε, πως ο βουλευτής το μόνο που κάνει είναι θεατρινίστικα ξεσπάσματα, άσκοποι λόγοι γεμάτοι βερμπαλισμούς και επίδειξη ρητορικής δεινότητας και στο πηλίκον ουδέν!

Γιατί η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σ ένα σχολειό (ΙΒ θαρρώ το λένε) από το οποίο δεν μπορεί να μπεί παρά μόνο σε πανεπιστήμια του εξωτερικού; Δεν της κάνουν τα Ελληνικά; Υπουργός παιδείας είναι, ας τα κάνει καλύτερα. Εμένα όταν οι κόρες μου παίρνανε το πτυχίο τους από τα ΙΕΚ καμάρωνα Και συγχρόνως έκλαιγα που δεν είχα τα λεφτά να τις στείλω κάπου ψηλότερα.

Έτσι όπως κλαίω και σήμερα, στη σκέψη πως το 3,5 χρονών παλικαράκι μου (ένα δώρο που μου΄στειλε ο Θεός στα 47 μου, τότε, να γλυκάνει τη δυστυχία μου, να διώξει απ΄το χέρι μου το όπλο που μέρα με τη μέρα ζύγωνα πιο κοντά στο κεφάλι μου, να μου ξαναδώσει δύναμη και θέληση για ζωή) που είναι κολλημένο πάνω μου σα βδέλλα, θα πρέπει να ζήσει μακρυά μου όσο καιρό θα είμαι κρατούμενος. Για μένα, βλέπετε, δεν είναι τίτλος τιμής να μεγαλώνει το παιδί μου χωρίς πατέρα.
Σήμερα θα τις έστελνα κι εγώ έξω γιατί θα θεωρούσα ντροπή να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα στο εκπαιδευτικό σύστημα που έδιωξε τη Χαρά Νικοπούλου απ΄το Μεγάλο Δέρειο.

Αυτά κι άλλα πολλά τέτοια κουβεντιάζει ο λαός σας σήμερα, Υπουργέ μου. Αυτά ρωτάει κι απαντήσεις δεν παίρνει. Δεν ήταν αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές που φωνάζανε τις προάλλες να καεί η βουλή. Άνθρωποι σαν εμένα ήτανε και σαν το συχωρεμένο τον πατέρα μου. Άνθρωποι που πιθανόν να μην έχουν ξαναπάει σε συλλαλητήριο ποτέ τους. Και το «να καεί» δεν ήταν μίσος ούτε κακία. Η τελευταία, η απελπισμένη λύση είναι. Όταν δεν αποδίδει κανένα άλλο μέσο, βάζεις φωτιά στο χωράφι για να ξεφορτωθείς τα ζιζάνια. Αυτό σας φώναξε ο κόσμος. Μα ούτε κι αυτό τ΄ακούσατε. Τίποτα δεν ακούτε πια.


Τέλειωσε η εποχή σας κύριε. Μόνοι σας την τελειώσατε. Δεν θα΄χει πιά λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις σας. Ούτε οι «βολεμένοι» θα΄ρχονται πια από φόβο μη τους πάρει κι αυτούς η μπάλα. Ήδη άρχισαν να σας «κράζουν» στο δρόμο. Ο λαός ψάχνει να βρει αλλού τη σωτηρία. Δεν πιστεύουμε πως θα δώσουν τη λύση οι ξενόφερτοι σωτήρες, όσα δανεικά κι αν φέρουν, ούτε οι ξενοσπουδαγμένοι μας πολιτικοί που τά ΄μαθαν όλα εκεί έξω, εκτός απ΄το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο λαός που ήρθανε να κυβερνήσουν. Ούτε και στους παλιότερους έχουμε εμπιστοσύνη. Επί 36 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μας πήγαν απ΄το κακό στο χειρότερο, εξαφάνισαν τον όποιο πλούτο παρήγαγε η χώρα. Τι άλλαξε σήμερα και θα μας πάνε στο καλύτερο;

Και ούτε το: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» περνάει πιά. Αν υπάρχουν καλοί και κακοί στο κοινοβούλιο, τότε τα πράματα είναι απλά. Αν οι καλοί είστε περισσότεροι διώξτε τους κακούς. Αν πάλι είναι οι κακοί περισσότεροι ας σηκωθούν να φύγουν οι καλοί, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μα ούτε το ΄να θα γίνει ούτε τ΄άλλο. Η καρέκλα έχει κόλλα, έτσι δεν είναι; Ή μήπως είναι μέλι;

Έτσι είναι και το ξέρω, κύριε. Και, αντίθετα από σας, τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει. Την ερχόμενη βδομάδα θα πάω στον κ. εισαγγελέα της Κομοτηνής για να εκτελέσει την ποινή που μου επέβαλε. Με το κεφάλι ψηλά θα πάω, να πληρώσω για τα λάθη μου, το μεγαλύτερο απ΄τα οποία είναι που πίστεψα σε σας και το νόμο σας και σας άφησα να με ξεγελάσετε τόσες φορές.

Κι αφού ξεχρεώσω ότι χρωστώ στην πολιτεία σας, θα περάσω στην απέναντι πλευρά του ποταμιού, να ζητήσω απ΄τους γειτόνους να με αφήσουν να στήσω εκεί το καλύβι μου. Είναι φιλόξενοι άνθρωποι, δε φαντάζομαι να μου αρνηθούν. Από κει και πέρα, όταν η χώρα που ζώ με πληγώνει, θα πονάει λιγότερο γιατί δεν θα είναι η πατρίδα μου. Δεν φεύγω χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό, δεν με λένε Χριστοφοράκο και θέλω τα παιδιά μου να συνεχίσουν να φέρουν το όνομά μου με περηφάνια.

Θα φύγω για να ζήσει ο γιός μου μακριά από σας, μη μάθει πως φερθήκατε στον πατέρα του και γίνει αντιεξουσιαστής για να σας χτυπήσει. Γιατί εξουσία εξασκείτε όχι διακυβέρνηση. Γιατί εξουσιάζετε, δεν διοικείτε. Γιατί η εξουσία είναι βία και βία θα φέρει.

Δεν έγραψα για να ζητήσω χάρη, δε σας την κάνω τέτοια χάρη. Δε θέλω κάποιο ρουσφέτι, θέλησα να μιλήσω στον υπουργό της δικαιοσύνης, για τις αδικίες που, χρόνια τώρα, βασανίζουν τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Δεν έγραψα την ιστορία της ζωής μου, την ιστορία του Θρακιώτη μικρομεσαίου της γενιάς μου σας αφηγήθηκα και την ιστορία του πολιτικού της γενιάς σας έτσι όπως την είδαμε εμείς.Θέλησα να μοιραστώ την πίκρα μου με τον Υπουργό, γιατί είμαι σίγουρος πια πως τα βογγητά του λαού δεν φτάνουν στα υπουργεία και αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.

Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος

16 χρόνια χωρίς τον "αστό επαναστάτη".

Συμπληρώνονται 16 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου ίσως Έλληνα μουσικοσυνθέτη, του Μάνου Χατζιδάκι, του ανθρώπου που κατάφερε «να μετατρέψει τα πάθη του σε μουσική».

Με τον θάνατο του η Ελλάδα δεν έχασε μόνο μια μουσική ιδιοφυία αλλά και έναν σπουδαίο επαναστάτη. Έναν πραγματικό "Πολίτη". Έναν δημιουργό που η επαναστατική του φιλοσοφία ήταν στάση ζωής. Αυτή η επαναστατική θεώρηση τον έκανε να τα βάζει με όλους και με όλα τα κακώς κείμενα της μονίμως πάσχουσας ελληνικής κοινωνίας.

Αυτός που αυτοπροσδιορίζοταν ως «φιλελεύθερος αστός» και στενός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν θερμός υποστηρικτής όλων των μειοψηφιών και των καταπιεσμένων.
Ο ίδιος έλεγε: "Δεν είναι το τραγούδι μου απλοϊκό κι ευχάριστο σαν το τενεκεδένιο σήμα μιας πολιτικής παράταξης ή ενός αθλητικού συλλόγου. Δεν κολακεύει τις συνήθειές σας ούτε και διασκεδάζει την αμηχανία σας, την οικογενειακή σας πλήξη ή την ερωτική σας ανεπάρκεια. Δεν είναι το τραγούδι μου μονόφωνη αρτηρία ούτε μια πολυφωνική και λαϊκή υστερία. Είναι μια μυστική πηγή, μια στάση πρέπουσα και ηθική απέναντι στα ψεύδη του καιρού μας, ένα παιχνίδι ευφάνταστο μ' απρόβλεπτους κανόνες, μια μελωδία απρόσμενη που γίνεται δική σας, δεμένη αδιάσπαστα με άφθαρτες λέξεις ποιητικές και ξαναγεννημένες"...

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες.

Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ). Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη«ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο.

Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου. Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά.

Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και να εξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή. Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου.

Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στο Υπουργείο Πολιτισμού , εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες.

Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :

Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθέντες συνήθειές μας.

Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα. Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας καιΜεγάλος Ερωτικός.

Το κείμενο είναι από την εξαιρετική, επίσημη ιστοσελίδα του Μάνου Χατζιδάκι.

Πηγή: The Insider.

Ισραήλ, σήμερα και εχθές.

Πηγή: David Icke



Πηγή: www.whatreallyhappened.com

Μήνυμα αντίστασης στο τουρκικό προξενείο από την Χαρά Νικοπούλου.

Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου προσκαλεί όλους όσους θέλουν να δώσουν ένα μήνυμα αντίστασης στο τουρκικό προξενείο να παραβρεθούν στην γιορτή που θα κάνει το σχολείο για τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σχετική αναφορά μπορεί να βρεθεί μέσω της σελίδας στο facebook όπου η Χ.Νικοπούλου αναφέρει χαρακτηριστικά «Σας περιμένω στην εορτή λήξης του σχολείου μας στις 15 Ιουνίου στις 11 το πρωί για να γνωρίσετε τα ηρωικά Ελληνόπουλα των Πομάκων. Ο Θεός μαζί σας».

H δασκάλα Χαρά Νικοπούλου διδάσκει στο χωριό Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου. Βρέθηκε στο στόχαστρο των παραγόντων του τουρκικού προξενείου όταν προσπάθησε να εφαρμόσει στο σχολείο του χωριού το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του ελληνικού υπουργείου Παιδείας όπως εφαρμόζεται και στα υπόλοιπα σχολεία της χώρας.

Προσπάθησε να δώσει στα παιδιά αυτά την ευκαιρία να ασχοληθούν δημιουργικά με δραστηριότητες που μέχρι τότε τους ήταν άγνωστες, όπως χωρωδίες, θεατρικές παραστάσεις κτλ.

Παράλληλα αξιοποιώντας τις δυνατότητες που τις παρείχαν πολιτιστικοί σύλλογοι και τοπικοί επιχειρηματίες προσπάθησε να διευρύνει τους ορίζοντες της γνώσης των παιδιών αυτών διοργανώνοντας εκπαιδευτικά ταξίδια στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.

Επισημαίνεται ότι τα περισσότερα παιδιά του σχολείου δεν είχαν φύγει ποτέ από το χωριό τους και δεν είχαν δει ποτέ πώς είναι η θάλασσα, αν και ζουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από αυτήν.

Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών της Χαράς Νικοπούλου, ήταν η υπονόμευση του έργου της από τους τούρκους πράκτορες του προξενείου με αποκορύφωση την επίθεση που δέχθηκε η δασκάλα από τον πατέρα ενός μαθητή της ο οποίος την χτύπησε και την τραυμάτισε στο χέρι.

Η τρομοκρατία του τουρκικού προξενείου όμως δεν περιορίζεται μόνο στην Χαρά Νικοπούλου, αλλά στοχεύει και τους απλούς κατοίκους του χωριού, αξιοποιώντας ακόμα και τον τοπικό ιμάμη, απειλώντας τους μουσουλμάνους κατοίκους του χωριού ότι δεν θα ταφούν (!) όταν πεθάνουν αν δεν πράξουν αυτά που προστάζει «η αυτού εξοχότης», το προξενείο της Κομοτηνής.

Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα όπως εκβιασμοί, δωροδοκίες, απειλές για την ζωή, υπάρχουν καταγεγραμμένα σε επίσημα έγγραφα και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Και είναι άξιο ενδιαφέροντος ότι όλα κατευθύνονται από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Έτσι, παρατηρείται το εξής παράδοξο, οι καθοδηγούμενοι από το προξενείο να διατυμπανίζουν στην Ελλάδα, στην Τουρκία αλλά και στην Ευρώπη την καταπίεση που δέχεται η μουσουλμανική («τουρκική» για αυτούς) μειονότητα στην Θράκη οι μόνοι αληθινοί τρομοκράτες, και με αποδείξεις, είναι αυτοί οι ίδιοι.

Δεν είναι το ελληνικό κράτος που τρομοκρατεί τους Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες της Θράκης, αλλά το τουρκικό κράτος, το οποίο εφαρμόζει την γνωστή του πολιτική που εφάρμοσε το 1925, 1927 και το 1930 στους κουρδικούς πληθυσμούς της Τουρκίας, το 1938 στους Άραβες της Αλεξανδρέττας, το 1942, 1955, 1964 στους ελληνικούς πληθυσμούς της Κωνσταντινούπολης, καθώς και στους ελληνικούς πληθυσμούς των αυτόνομων νήσων Ίμβρου και Τενέδου.

Η πρόσφατη συνέντευξη της Χαράς Νικοπούλου στην εκπομπή «Αθέατος Κόσμος» του κ. Κ. Χαρδαβέλα, και τα αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία που αυτή προσκόμισε αποτελούν, την κατάλληλη απάντηση σε όλους αυτούς τους Έλληνες και ξένους «συνηγόρους» της τουρκικής ιμπεριαλιστικής και ρατσιστικής πολιτικής.

Δυστυχώς, αρκετοί Έλληνες με «προοδευτικές» και «δημοκρατικές» ιδέες έχουν πέσει θύματα ή ηθελημένα αποδέχονται την τουρκική προπαγάνδα με αποτέλεσμα να γίνονται συνεργάτες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών και παρακρατικών οργανώσεων που επιδιώκουν την πλήρη εξαφάνιση της ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά της περιοχής και την μετατροπή της μειονότητας από θρησκευτική σε εθνική δίνοντας έτσι στην Τουρκία την δυνατότητα να διεκδικήσει την προστασία Ελλήνων πολιτών μουσουλμανικού θρησκεύματος μέσα στην ίδια την Ελλάδα.

Εάν αυτός δεν είναι ο ορισμός της προδοσίας, άραγε τι είναι;

Μπορείτε να συζητήσετε το παραπάνω άρθρο στο σχετικό θέμα στο φόρουμ του defencenet.gr εδώ.

Πηγή: Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Φωνή=Ελευθερία, Σιωπή=Θάνατος

Όπως σε κάθε συνταρακτικό γεγονός, ποτέ δεν σπεύδω να πάρω θέση άμεσα.
Στην προκειμένη περίπτωση, με την δολοφονική επιδρομή του Ισραηλινού κράτους, κακώς δεν το έκανα.
Γράφτηκαν πολλά, ακουστήκαν περισσότερα.
Ελάχιστοι όμως έμειναν στην ουσία.
Και η ουσία δεν βρίσκεται στα γεωπολιτικά παίγνια των μεγάλων.
Αυτά πάντα είχαν ρίζες από πολύ παλιά, και ραίνονταν συνεχώς με φυτοφάρμακα άγνωστα στους πολλούς.
Οι αναλύσεις είναι για τους λίγους που μπορούν να ιδούν τι περιέχουν τα "δοχεία", και μπορούν να "διαβάσουν" αυτούς που τα κουβαλούν.
Ακόμα πιο λίγοι όμως, τους εκθέτουν στα μάτια των αδαών, όπως εγώ, στεγνά, χωρίς αντηλιακό, ασχέτως εάν οι κουβαλητές δεν καίγονται διότι κυκλοφορούν πάντα την νύχτα.
Μένει να βρεθούν αυτοί που θα τους αναγκάσουν να βγουν στον φως του ήλιου.
Και τότε, να είστε σίγουροι, θα βρωμίσει ο τόπος από καμένη σάρκα.

Η ουσία είναι, ότι αυτό το αιμοβόρικο κράτος, και όχι οι πολίτες του, πάντα έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια την νομιμότητα.
Σκότωνε αδιακρίτως, ξεκλήριζε οικογένειες και υποθήκευε την ζωή και την υγεία όποιων δεν μπορούσε να σκοτώσει.
Παράπλευρες απώλειες λέει το ταμπελάκι που κουβαλάνε στον τάφο τους.
Η ουσία είναι, ότι με την τελευταία δολοφονική του ενέργεια, άνοιξε τους ασκούς του μίσους διάπλατα.
Η ουσία είναι, ότι πέταξε και το τελευταίο προσωπείο που εμφάνιζε, προκειμένου να συγκρατήσει ή να ελέγξει, την παγκόσμια κατακραυγή, αυτό της άμυνας.
Η ουσία είναι ότι ποτέ δεν το ενδιέφερε η άμυνα αλλά η αιμοσταγής επίθεση, με σκοπό την κεκαλυμμένη σκοτεινή οντότητά του.
Η ουσία είναι, ότι πέθαναν άνθρωποι, επειδή το κράτος του Ισραήλ, και ίσως μία μειοψηφία των πολιτών του, θέλει να γονατίσει όποιον ζητά τα πανανθρώπινα δικαιώματα της ελευθερίας και της ζωής.
Η ουσία είναι, ότι εάν δεν υπάρξει παγκόσμια καταδίκη θα το ξανακάνουν.
Η ουσία είναι ότι δίνει το δικαίωμα στους έτερους διαχρονικά δολοφόνους και δυνάστες, να τολμούν να ομιλούν για διεθνές δίκαιο
Η ουσία είναι, ότι ο λαός της Παλαιστίνης είναι μακυά, όπως και όλοι οι λαοί που υποφέρουν χρόνια τώρα από ανάλογους δυνάστες.
Η ουσία είναι, ότι εάν δεν φωνάξουμε για αυτούς και για αυτά που πρέπει, χωρίς να περιμένουμε να φωνάξουν πρώτα οι άλλοι για εμάς, σε λίγο καιρό δεν θα έχουμε φωνή ούτε για να "ξεψυχήσουμε".
Διότι θα έχουμε απομακρυνθεί από αυτά και αυτούς που μας έφθασαν ως εδώ.

Δεν καίγονται οι έλληνες, φουντώνουν οι ψυχές τους

Την προηγούμενη Πέμπτη, κάποιοι άγνωστοι μέχρι στιγμής, έβαλαν φωτιά στο σπίτι του Σωκράτη Χριστοδουλαρή στην Καμάριζα.  Μετά τους εμπρησμούς σε βιβλιοπωλεία (βλ. Τα βιβλία διαβάζονται, δεν καίγονται, Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ, Η ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ) κάποιοι θεώρησαν ότι ο εμπρησμός σε οικία είναι η επόμενη κίνηση καταστροφής.

Ο Σωκράτης Χριστοδουλαρής έχει χρόνια που ζει και εργάζεται, όπως λέει και ο ίδιος, για την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

Σαν Ιατρός είναι από τους λίγους επαγγελματίες που λειτουργούν με βάση την Ιπποκράτειο Ιατρική και έχει ιδρύσει εξειδικευμένα θεραπευτήρια, ενώ με μαζί με άλλους τέσσερεις βετεράνους στο λειτούργημα της Ιατρικής, ιδρύσανε την Ελληνική Εταιρία Χειροπρακτικής, Φυσικής Θεραπευτικής και Οστεοπαθολογίας.

Την κοινωνική του προσφορά εκφράζει μέσα από την "Λακωνική Αγωγή" και το πρόγραμμα της σκοπεύει να αποδείξει ότι υπάρχει και άλλος τρόπος να ζήσουμε ολοκληρωμένα και κυρίως ικανοποιητικά, αγνοώντας ή αποφεύγοντας τον τρυφηλό, μαλθακό και άνευ νοήματος και αξιών τρόπο ζωής, ο οποίος μας υποβάλλεται καθημερινώς από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο, τηλεόραση και διάφορα «σεμινάρια»). Κάθε χρόνο εορτάζει με πολλούς άλλους Έλληνες τα Απολλώνια στο κτήμα του στην Καμάριζα. Στο κτήμα, εκτός από κατοικίες, υπήρχαν εγκαταστάσεις φιλοξενίας παιδιών με σκοπό την εκπαίδευση σύμφωνα με τα πρότυπα του αρχαίου ελληνικού ιδεώδους και ο χώρος είχε λειτουργήσει, μέσω των Απολλωνίων, ως ένας πνευματικός πυρήνας ελληνισμού.

Ασχολούμενος με τα κοινά και χωρίς να είναι επαγγελματίας πολιτικός, έβαλε τις δυνάμεις του για την στήριξη και λειτουργία στο Κόμμα Ελληνισμού, στο Ελληνικό Ανανεωτικό Ρεύμα, στο Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας και στο Πατριωτικό Μέτωπο.

Δεν είναι γνωστό ποιοί προκάλεσαν τον εμπρησμό στην οικία του Σωκράτη στην Καμάριζα. Πέρα από τις υλικές ζημιές, υπήρξαν ζημιές στις αναμνήσεις, στους κόπους μιας ζωής, στα αγαπημένα ελληνικά βιβλία και τα αντικείμενα συναισθηματικής αξίας του Σωκράτη. Οι φίλοι του πολλοί, έσπευσαν να τον βοηθήσουν από τα πρώτα κιόλας εικοσιτετράωρα.

Ένα καταλάβαμε όλοι από τον Σωκράτη και την στάση του, στις κουβέντες που είχαμε μαζί του. Οι Έλληνες είμαστε ακόμη πιο κοντά. Αυτό που κάψανε είναι το παλιό μοντέλο και ο αφύσικος κόσμος που έχουν προβάλει γύρω μας. Αυτό που καταστράφηκε είναι αυτό που μας έκανε να αφεθούμε στην λήθη και να μας χωρίζει. Αυτό που γίνεται τώρα είναι να είμαστε περισσότεροι και να βγάζουμε περισσότερη ισχύ και θέληση.