Fukushima beyond point of no return as radioactive core melts through containment vessel

(NaturalNews) The battle to save the Fukushima nuclear power plant now appears lost as the radioactive core from Reactor No. 2 has melted through the containment vessel and dropped into the concrete basement of the reactor structure. This is “raising fears of a major release of radiation at the site,” reports The Guardian, which broke the story (http://www.guardian.co.uk/world/201…). A former General Electric nuclear expert told The Guardian that Japan appears to have “lost the race” to save the reactor.
The only feasible interpretation from this analysis is that radiation emissions from Fukushima could suddenly become much greater. It is also now obvious that the radioactive fallout from Fukushima will last for decades, if not centuries.
Japan’s Prime Minister Naoto Kan last night admitted the situation at Fukushima remains “unpredictable.” Meanwhile, the presence of plutonium in soil samples is proof that the nuclear fuel rods have been compromised and are releasing material into the open atmosphere. (http://www.breitbart.com/article.ph…)

But don’t worry (and don’t prepare)

How many times were we told over the last two weeks that the Fukushima situation was solved? How many times were we assured there was “no danger” to the world? President Obama even went out of his way to tell Americans they should not prepare for anything, since there was nothing to worry about.
Don’t acquire any potassium iodide, people were told. The situation is completely under control and nuclear power is safe, clean and green!
That’s the GE spin machine talking, of course, and I don’t mean the spin cycle on your rusty old washing machine. It’s the network of corporate lies that has characterized the nuclear power industry for at least the last three decades. And now those lies are coming back to haunt us all.

What’s next: Radioactive gas

So what happens now that the fuel core from Reactor No. 2 has burned its way through the containment vessel and dropped to the concrete floor? It follows the laws of physics, of course: The super-heated nuclear fuel reacts with the concrete material in the floor, producing highly radioactive gas which now runs the risk of escaping into the atmosphere if it gets through the outer containment wall.
But that’s precisely the problem, you see. The outer containment wall was partially destroyed by the original hydrogen gas explosion that rocked Reactors 2 and 3. So we may be looking at a situation right now where there is nothing in the way of a massive release of radioactive gas from Fukushima. It all has the makings of a ticking (dirty) time bomb.

When should Americans actually start preparing? Never!

It makes you wonder: At what point will the worsening situation in Fukushima cross the threshold of President Obama’s resistance to urge Americans to take prudent precautions against the possibility of serious radioactive fallout? The policy in Washington today seems to be that no event is serious enough to warrant preparedness actions among the American people.
Our Nobel Peace Prize-winning President seems to be too busy declaring illegal wars in Libya to spend even five minutes urging people on the West Coast to take sensible precautions against the increasing possibility of increased radiation exposure.
That’s what the alternative press is for, of course: Bringing people the news and information they won’t get from “official” sources that have strong financial ties to the nuclear power industry. While Obama tells Americans to do nothing, NaturalNews urges Americans to take basic preparedness precautions to be ready for any event the world may throw our way.

Preparedness is a rarity in modern cities

As the citizens of Japan have recently learned the hard way, virtually no one has any extra stored water, food or medicine in the cities these days. Very few people are prepared for even small disruptions in basic infrastructure and supply lines. The average American living in a city today would die in less than 7 days if cut off from the grid supply of food and water. Their entire preparedness plan is to “trust the government.”
That’s what the Japanese people did, too. And now they’re paying for that misplaced trust with what may soon become the most catastrophic nuclear disaster in the history of human civilization.
Although Fukushima doesn’t look likely to suffer a large, one-time radiation explosion like Chernobyl, it’s now clear that the Fukushima nuclear complex is going to emit radiation for a very, very long time. It now seems almost certain that Japan must bury the facility under millions of tons of concrete and sand.

How do you bury Fukushima for good?

The problem is that there’s not even enough concrete in Japan to handle the job. To accomplish such a task, Japan would have to import not only thousands of pieces of industrial concrete-handling trucks and machinery; it would also have to import concrete materials by the ship-load. We’re talking about millions of tons of concrete materials, shipped in by ocean, from all over the world.
Has anybody done the math on how long that will take to coordinate? Just getting the materials shipped to Japan within 30 days would be a miracle. And you can’t just plop down concrete and hope it sticks: You have to engineer the concrete effort so that it can resist future tsunamis and earthquakes. Normally, this would be at least a five-year project.
Essentially, you have to build a whole new massive concrete containment structure on top of the existing nuclear complex. And remember: It was the corruption and cover-ups from the first such engineering project that helped cause this situation in the first place!
That’s why this situation in Fukushima looks a lot more like Fubar than Fukushima. Fubar, of course, is an endearing snippet from American slang which means “don’t worry; the government is here to save you!”
Watch for more reporting on this incident here at NaturalNews.com, and subscribe to our daily email alerts to be kept up to date on this developing situation: http://www.naturalnews.com/ReaderRe…

Learn more: http://www.naturalnews.com/031894_Fukushima_meltdown.html#ixzz1I41Nl9GD

Related posts:

1. Fukushima Reactor No. 3 suffers likely core breach, now leaking water at 10,000 times normal radiation levels
2. Radioactive particles from earthquake-hit Japanese nuclear plant are detected in OXFORDSHIRE
3. Total information blackout on Fukushima Unit 4 reactor raises serious questions about truth of situation
4. Nuclear Expert: “Fukushima Has 24 Hours To Avoid A Core Meltdown Scenario”
5. Radioactive iodine at 126.7 times allowed limit in sea samples

Πηγή: OneWorldScam  

Guardian: Πόσο νόμιμο είναι το δημόσιο χρέος;

Με άρθρο του στον βρετανικό Guardian, ο Έλληνας δημοσιογράφος Κώστας Λαπαβίτσας, καλεί τους αναγνώστες να στηρίξουν την καμπάνια για το έλεγχο του δημόσιου χρέους της Ευρώπης. «Το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης της ευρωζώνης. Το ελληνικό δημόσιο χρέος, που είναι πολύ υψηλό εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί εξαιρετικά από το 2009. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος κλιμακώθηκε από τα χρέη των ιδιωτικών τραπεζών που προστέθηκαν σε αυτό. Η Πορτογαλία και η Ισπανία κινδυνεύουν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο. Παρόμοιες τάσεις μπορούν να υπάρξουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς να αποκλείεται ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο», λέει ο αρθρογράφος.
Η αύξηση του δημόσιου χρέους οδήγησε στην υιοθέτηση πολιτικών λιτότητας σε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Οι δημόσιες δαπάνες, μεταξύ άλλων για την υγεία και την εκπαίδευση, κόπηκαν. Μισθοί και συντάξεις συμπιέστηκαν. Έμμεσοι φόροι επιβλήθηκαν. Το κόστος της κρίσης μεταφέρθηκε στους ώμους των ανθρώπων που δεν είχαν καμία σχέση με το οικονομικό όργιο του 2001-7. Στην περιφέρεια δε της ευρωζώνης η μεταφορά του κόστους έχει λάβει καταστροφικές διαστάσεις, με την κατάρρευση των εισοδημάτων και τη μαζική ανεργία.

Αυτές οι πολιτικές λιτότητας έχουν δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στην αξιοπιστία της δημοκρατίας, πέρα από τις κοινωνικές και τις οικονομικές επιπτώσεις. Οι εργαζόμενοι, έχουν κληθεί να επωμισθούν το βάρος του δημόσιου χρέους, αλλά έχουν ενημερωθεί πραγματικά για τη σύνθεσή του, τους όρους και τις πηγές του; Η απάντηση είναι ένα ηχηρό όχι σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Οι δημόσιες διαθέσιμες πληροφορίες είναι ελάχιστες. Σημαντικές πτυχές της έκδοσης του χρέους, όπως οι εργασίες των τραπεζών στις αγορές ομολόγων, καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου. Ακόμη λιγότερα είναι γνωστά σχετικά με το ρόλο των πολιτικών και των συνδέσεών τους με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τους εργολάβους και άλλους επικεφαλής ιδιωτικών επιχειρήσεων. Οι βουλευτικές εκλογές είναι εντελώς ανεπαρκείς για να ρίξουν φως σε αυτά τα ερωτήματα.

Πόσο βέβαιοι μπορούμε να είμαστε για παράδειγμα ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι νόμιμο, δεδομένου ότι έχει ήδη τεθεί σε άμεση αντίθεση με τους κανονισμούς της ΕΕ, που αναφέρουν ότι το δημόσιο χρέος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ; Οι πιστωτές - κυρίως ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες - είχαν πλήρη επίγνωση της περιφρόνησης αυτής της νομικής απαίτησης όταν δάνειζαν το ελληνικό κράτος.

Για να βρεθούν απαντήσεις, οι χώρες θα πρέπει σχηματίσουν επιτροπές ελέγχου που θα είναι ανεξάρτητες από τα πολιτικά κόμματα, αλλά και από το κοινοβούλιο και άλλους μηχανισμούς του κράτους. Θα πρέπει να περιλαμβάνουν δημόσιους ελεγκτές, οικονομολόγους, νομικούς και άλλους ειδικούς, αλλά και εκπρόσωπους της κοινωνίας των πολιτών και των εργατικών συνδικάτων.

Σε αυτή τη βάση θα πρέπει να εξετασθεί το δημόσιο χρέος για να διαπιστωθεί αν είναι παράνομο ή απλώς απαράδεκτο. Η κοινωνία στη συνέχεια θα έχει περισσότερο λόγο στο πώς θα αντιμετωπισθεί. Αν μη τι άλλο δε θα αποδεχθεί αυθαίρετα κανόνες που η Γερμανία θέλει τώρα να επιβάλει στα συντάγματα των μελών της ευρωζώνης.


Μια καμπάνια για να σχηματισθεί μια επιτροπή ελέγχου ξεκίνησε στις 3 Μαρτίου με την υποστήριξη από 200 εξέχοντες υπογράφοντες από όλο τον κόσμο και χιλιάδες άλλους στην Ελλάδα. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ευρύ κίνημα που θα απαιτήσει ανεξάρτητη γνώση και τον έλεγχο του δημόσιου χρέους.

Ποιοι συμμετέχουν στην καμπάνια

Από το εξωτερικό την έκκληση υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέττης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς, ο πρώην βουλευτής των Βρετανών Εργατικών Τόνι Μπεν, πρώην υπουργοί από τον Ισημερινό, βουλευτές και ευρωβουλευτές από την ΕΕ.

Στην πρωτοβουλία μετέχουν και Έλληνες βουλευτές, συνδικαλιστές, οικονομολόγοι, συνταγματολόγοι, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, κ.ά.

Μεταξύ αυτών είναι οι βουλευτές κ. Π. Λαφαζάνης και κυρία Σοφία Σακοράφα, ο ομότιμος καθηγητής Νομικής και ακαδημαϊκός κ. Γιώργος Κασιμάτης, οι οικονομολόγοι-πανεπιστημιακοί κ. Κώστας Βεργόπουλος και Κ. Λαπαβίτσας, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Τμήματος Νομικής ΑΠΘ κ. Κώστας Χρυσόγονος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, ο καθηγητής εργατικού δικαίου κ.΄Αρης Καζάκος, οι πανεπιστημιακοί Αριστείδης Μπαλτάς, Σάββας Ρομπόλης,Ευτύχης Μπιτσάκης και κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου και Τζίνα Πολίτη, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο επ. καθηγητής Ιστορίας Ιδεών, τμ. Πολ. Επιστημών ΑΠΘ κ. Σπύρος Μαρκέτος, ο πρώην αντιπρόεδρος ΣτΕ κ. Μιχάλης Δεκλερής, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπύρος Παπασπύρος, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος(υπογράφει ως πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο κ. Μανώλης Γλέζος, ο πρώην βουλευτής κ. Π. Κοροβέσης, η σκηνοθέτης κυρία Αλίντα Δημητρίου, οι συγγραφείς κυρίες Μάρω Δούκα, Ιωάννα Καρυστιάνη και Νάντια Βαλαβάνη, οι μουσικοσυνθέτες Διονύσης Τσακνής και Γιάννης Αγγελάκας, ο σκιτσογράφος κ.Στάθης Σταυρόπουλος, οι δημοσιογράφοι κ.κ. Γιώργος Δελαστίκ , Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Αρης Χατζηστεφάνου, Αντ. Νταναβέλλος , ο δικηγόρος κ.Δήμος Τσακνιάς.


O ''Λόγιος Ερμής'' όπως και πολλά άλλα ιστολόγια στην μπλοκόσφαιρα, έχει γράψει επανειλημμένως για το παράνομο χρέος με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το πρόσφατο άρθρο με τίτλο ''Έλληνα μην συμβιβάζεσαι, υπάρχει λύση!'' Διαδώστε το λοιπόν όπου μπορείτε, ενημερώστε του φίλους σας, τους γείτονες, τους συνανθρώπους σας.


Όπως έχω ξαναγράψει, άλλο είναι το "δεν έχω να πληρώσω", κι άλλο το "εχω, αλλά δε σε πληρώνω γιατί δε σου χρωστάω. Με εξαπάτησες". Το δεύτερο ΔΕΝ ειναι χρεοκοπία. Είναι καταγγελία απάτης. Αυτό θέλει τόλμη που η πολιτική μας ηγεσία δεν την έχει διότι δεν τολμά κανείς να απαλλαγεί από τα ταμπού της υποτέλειας.


Πηγή: Λόγιος Ερμής

Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του.

Είμαστε πολύ κοντά στην αποδοχή μίας «ανεξάρτητης Θράκης» από την Ελληνική πλευρά –Μένει απλώς να τεθεί το αίτημα

Επί χρόνια γίνεται μία προσπάθεια ανάδειξης του Θρακικού προβλήματος, ενός εθνικού προβλήματος που όσο η Αθήνα αποφεύγει, τόσο αυτό γιγαντώνεται και απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών της περιοχής. Επιχειρήσαμε, να αποδώσουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό και την γενικότερη παρεμβατικότητα της Τουρκίας στην Θράκη, αναλύσαμε πλείστες όσες περιπτώσεις της μεθοδικής «εργασίας» που έχουν αναλάβει μυστικές υπηρεσίες της γείτονος Τουρκίας προκειμένου να αλλοιώσουν την πραγματικότητα και να «χτίσουν» με υπομονή όλα εκείνα τα απαραίτητα «δομικά στοιχεία» που μπορούν να στοιχειοθετήσουν σοβαρότατο πρόβλημα για τον χαρακτηρισμό της Ελληνικότητας της περιοχής…
Πολιτική ανικανότητα και αδικαιολόγητη δουλικότητα σε παροτρύνσεις ξένων.
Εγκληματικά λάθη πολιτικών, ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, εξυπηρετήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά κυρίως η αδυναμία της Αθήνας να κατανοήσει την ευθύνη της προς την περιφέρεια, οδηγεί σήμερα τη Θράκη (και όχι μόνο) στις διαθέσεις εκείνων που σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα μακρόχρονο σχέδιο πολιορκίας και άλωσης ελληνικών περιοχών…

Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε, όσο πιό σύντομα γίνεται, να αποδείξουμε πως πλησιάζει πολύ επικίνδυνα η στιγμή εκείνη κατά την οποία ο Ελληνισμός θα τεθεί μπροστά σε τεράστια εκβιαστικά διλήμματα ως προς την Θράκη, αλλά και ως προς το Αιγαίο. Εγνωσμένης αξίας ορυκτού πλούτου, η Θράκη, έχει ουσιαστικά παραδοθεί και λείπουν οι... υπογραφές για την δημιουργία μίας -εντός της Ελλάδος- περιοχής που θα λειτουργεί ως μόνιμο αγκάθι και με μεγάλους κινδύνους να μετατραπεί σε μία άτυπα κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή. Ζητάμε τον σεβασμό, την κατανόηση, την βοήθεια αλλά και την προσοχή όλων εκείνων των Ελλήνων που ενδιαφέρονται να αναδειχθεί το πραγματικό πρόβλημα της Θράκης. Ευελπιστούμε πως αυτή η προσπάθεια που καταβάλλουμε θα τύχει του δέοντος σεβασμού και της προσοχής που της αξίζει...

• Οι ειδικοί έχουν σημάνει συναγερμό

Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ειδικοί επιστήμονες, αναλυτές γεωπολιτικής, διπλωμάτες, αλλά και ιστορικοί και κοινωνιολόγοι, έχουν ποικιλοτρόπως καταδείξει το μέγεθος του συνεχώς διογκούμενου προβλήματος, που λέγεται Θράκη.
Οι φόβοι όλων πάντα ενέτειναν στο σοβαρότατο ενδεχόμενο μίας μικρής «επανάστασης» (σε πολιτικά πλαίσια ενισχυμένη από την διπλωματία της Άγκυρας) και αίτησης ανεξαρτησίας.
Αργότερα, άρχισε να συζητείται σοβαρά το ενδεχόμενο Κοσοβοποίησης της Θράκης, αφού πληρούσε τα κριτήρια, αλλά είχε και τους ανθρώπους (π.χ. τούρκος πρόξενος Σαρνίτς) για να υλοποιήσουν ένα νέο Κόσοβο.
Ίσως, το ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση (παρά τα όποια σημερινά οικονομικά της προβλήματα), ανάγκασε την Άγκυρα να «υποχωρήσει» σε περισσότερο ήπιες μεθόδους τουρκοποίησης της Θράκης.

• Γιατί η Τουρκία θέλει μία «Ανεξάρτητη Δυτική Θράκη»

Είναι γνωστό πως οι «δεξαμενές σκέψης» της Τουρκίας και οι γενικότερες στρατηγικές που ακολουθούνται από την τουρκική εξωτερική πολιτική, καθώς και από τις υπηρεσίες (κυρίως εθνικού ενδιαφέροντος) της γείτονος, έχουν «στοχεύσει» την Ελληνική Θράκη πριν από δεκαετίες. Ίσως και από την ίδρυση του σύγχρονου τουρκο-Κεμαλικού κράτους, όταν τα Ελληνικά στρατεύματα αποχώρησαν από την Ανατολική Θράκη χωρίς να πέσει ούτε μία σφαίρα (ελέω συμφωνιών που υπέγραψε η τότε ελληνική κυβέρνηση).
Από τότε μέχρι σήμερα, έχoυν αποκαλυφθεί μία σειρά από θέματα (π.χ. χρυσός, ουράνιο, πετρέλαιο κ.α.) που διαθέτει η Θράκη. Όμως, το ότι αποτελεί το τμήμα σύνδεσης Ασίας και Ευρώπης, με δρόμους συγκοινωνιών, αλλά και ενέργειας, η περιοχή της Θράκης σήμερα μεταβάλλεται σε περιοχή ελέγχου ροής ενέργειας προς την Ευρώπη, καθιστώντας την στο εγγύς μέλλον (την αμέσως επόμενη δεκαετία) περιοχή που θα συγκεντρώσει βαριά βιομηχανία και σημαντικά οικονομικά και τραπεζικά κεφάλαια θα ζητήσουν να κατοικοεδρεύσουν σε αυτήν…
Η Άγκυρα θέλει όχι μόνο να είναι παρούσα, αλλά να «διευθύνει» και να αποκομίσει τα μέγιστα οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη που προκύπτουν από τα ανωτέρω.

• Πως μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη Θράκη;

Το ερώτημα που σήμερα θα πρέπει να απαντηθεί είναι: μπορεί ειρηνικά να τεθεί θέμα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κρατιδίου στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης; Η απάντηση είναι πως είμαστε πολύ κοντά στο ενδεχόμενο αυτό. Αλλά όχι ακόμη. Εκτός αν κάποιοι αποφασίσουν να ρίξουν τις μάσκες της φιλίας τους επειδή θα πρέπει να επιταχύνουν τις… «δουλειές» τους στην Βαλκανική και στην Ανατολική Μεσόγειο…
Πότε όμως θα είναι δυνατό να υλοποιηθεί μία ανακήρυξη της Θράκης ως ανεξάρτητου κρατιδίου; Μα φυσικά, όταν αυτό το κρατίδιο θα πληρούσε τα απαραίτητα «δομικά στοιχεία» ενός κράτους, είναι η απάντηση. Δηλαδή να έχει:

• Ενιαίο, συμπαγές και αδιαίρετο γεωγραφικό χώρο
• Οργανωμένη Διοίκηση ή σύστημα αυτοδιοίκησης
• Υποτυπώδες σύστημα οικονομίας ή Τραπεζικό σύστημα
• Υποτυπώδες έστω σύστημα Υγείας
• Οργανωμένο σύστημα Παιδείας
• Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών

Αυτά αποτελούν τα συστατικά στοιχεία αποτελούν την «μαγιά» για να γίνει ο εφιάλτης πραγματικότητα.

• Τι συμβαίνει σήμερα στη Θράκη;

Επειδή, λοιπόν, το «ψηφιδωτό» είναι πλέον μπροστά μας, καλό θα είναι να το αποκωδικοποιήσουμε και να το δούμε επιτέλους ολόκληρο, όπως έχει μέχρι σήμερα στηθεί από την Άγκυρα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει επίσης να σημειωθεί πως οι ευθύνες των Ελλήνων πολιτικών από την Αθήνα ή οι ευθύνες των εκάστοτε τοπικών αρχόντων της Θράκης, συνετέλεσαν τα μέγιστα ώστε ο κίνδυνος μεταβολής της Ελληνικής Θράκης σε περιοχή υπό άτυπη Ελληνική συγκυριαρχία να έχει μεγιστοποιηθεί σε βαθμό λίαν επικίνδυνο…
Δυστυχώς, είμαστε πολύ κοντά στο να ολοκληρωθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα μας στερήσουν ως χώρα το αναφαίρετο δικαίωμα να ονομάζουμε την Θράκη αμιγώς Ελληνική και περιοχή υπό πλήρη Ελληνική κυριαρχία. Και αυτή η ομιχλώδης κατάσταση έχει δημιουργηθεί λόγω μηδενικής μέριμνας και έλλειψης μακροχρόνιου σχεδιασμού εκ μέρους των Αθηνών.
Οι εκάστοτε προσωπικές πολιτικές υπουργών, βουλευτών, Νομαρχών και Δημάρχων, κατάφεραν να αποδομήσουν και σε πολλές περιπτώσεις να παραχωρήσουν σοβαρά δικαιώματα στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς της Άγκυρας και τους εκάστοτε πρακτορίσκους και ανθυπρακτορίσκους της ΜΙΤ και του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, που διαφεντεύουν πλέον σε μεγάλες περιοχές με μουσουλμανικό πληθυσμό…
Η εφήμερη δόξα κάποιων πολιτικών ή οι μακροχρόνιοι σχεδιασμοί τους για ανέλιξη στην πολιτική, δυστυχώς, έχει ως αντίκρισμα την ίδια την Θράκη… Η ψήφος έχει καταστεί ναρκωτικό για τους πολιτικούς, που δεν διστάζουν να το καταναλώνουν σε υπέρμετρες δόσεις, προκειμένου να ικανοποιήσουν την πολιτική τους ματαιοδοξία, αγνοώντας ηθελημένα τις επιπτώσεις της «δουλικότητας» που απαιτείται ως «αντίδωρο». Μάλιστα, όπως θα καταδείξουμε στη συνέχεια ο περίφημος «Καλλικράτης» αποτελεί το καλύτερο δυνατό δώρο προς την κατεύθυνση πιθανότατης (απ)αίτησης ανεξαρτησίας της Θράκης. Ένα δώρο, που χαρακτηρίζεται ως αυτοκτονικός ιδεασμός του νομοθέτη ή κενότητα πολιτικής και εθνικής ευθύνης του πολιτικού συστήματος…
Αργά, αλλά σταθερά, με ευγενικές «χορηγίες» από την Αθήνα, από την Άγκυρα αλλά κυρίως από τις ΗΠΑ, η Θράκη είναι ένα σχεδόν βήμα πριν «σκάσει» σαν βόμβα, με άγνωστα αποτελέσματα.

• Σύστημα Αυτοδιοίκησης (υπάρχει ήδη)

Ο «Καλλικράτης» παρέχει τοπική αυτοδιοίκηση, με δομημένη ιεραρχία. Μέσα από ένα νομοσχέδιο για την τοπική Αυτοδιοίκηση και χωρίς προφανώς οι σχεδιαστές του να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους την εθνική ιδιαιτερότητα της Θράκης, κατέστη δυνατό να παραχωρηθεί το «δικαίωμα» σε φανατικούς τουρκόφρονες, πιστούς υπηρέτες του εκτουρκισμού της Θράκης, να αναλάβουν την τοπική αυτοδιοίκηση σε συγκεκριμένες περιοχές που συνορεύουν μεταξύ τους.
Τι θα κάνει άραγε ο «σοφός νομοθέτης» εάν αύριο δηλώσουν όλοι αυτοί οι τουρκόφρονες –προσφάτως εκλεγέντες- δήμαρχοι, ότι νιώθουν τούρκοι και ασκούν το καθήκον τους ως τούρκοι πολίτες; Μπορεί άραγε ο «νομοθέτης» να κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνει για τη Θράκη μία ενιαία τοπική αυτοδιοίκηση, που δεν είναι φίλα προσκείμενη στο Ελληνικό Σύνταγμα και στην εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση; Ας θεωρήσουμε, όμως, πως απλώς ο νομοθέτης έκανε λάθος και δεν υπολόγισε παραμέτρους που του ήταν άγνωστες… Το λάθος όμως, του νομοθέτη δυστυχώς, επεκτείνεται… και γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα όργανα του τουρκισμού στην Θράκη.
Έτσι, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει ήδη μία άτυπη κυβέρνηση, που έχει ορκιστεί στον Εχίνο Ξάνθης, μέλη της οποίας είναι όλοι οι πρώην και νυν μουσουλμάνοι βουλευτές όλων των Ελληνικών κομμάτων. Η άτυπη κυβέρνηση δρα με την «βιτρίνα» της «Συμβουλευτικής Επιτροπής Μειονότητας Τούρκων Δυτικής Θράκης» και έχει άμεσες σχέσεις με το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Μάλιστα, τελευταία, με την ευγενική χορηγεία του τούρκου προξένου, και την επιμέλεια της άτυπης αυτής κυβέρνησης των «τούρκων» της Θράκης, έχει ξεκινήσει μία καταιγίδα δημιουργίας «τουρκικών συλλόγων» (κυρίως πολιτιστικών, που βάζουν ιστορικά θεμέλια τουρκικού πολιτισμού στην περιοχή, διαστρεβλώνοντας την ιστορία αλλά και οικειοποιούμενοι ως τουρκικό τον ήδη υπάρχοντα πολιτισμό των μουσουλμάνων της περιοχής), που διασπείρονται στην ορεινή Θράκη αλλά και στο νοτιοανατολικό πεδινό τμήμα του νομού Ροδόπης.
Μία ευρεία γεωγραφική περιοχή, αυτοδιοικούμενη, με επίπεδα τοπικής αλλά και κεντρικής διοίκησης, ήδη υπάρχει, ελέω Καλλικράτη… Κάποιοι στην Αθήνα είτε δεν υπολόγισαν σωστά τις εξελίξεις, είτε τις υπολόγισαν με λάθος «μέτρα» και «σταθμά»… συνεχίζοντας τα λάθη εις βάρος της Θράκης και του Ελληνισμού…

• Ενιαία γεωγραφική περιοχή (υπάρχει ήδη)

Μέσω του Καλλικράτη, το πολιτικό έγκλημα των Αθηνών στην Θράκη, γιγαντώθηκε. Μέσα από παράξενες μεθοδεύσεις (πολλοί μίλησαν για συμφωνίες μεταξύ ΠΑΣΟΚ και φανατικών τουρκοφρόνων) και επιλογές, κατέστη δυνατό να εκλεγούν 3 μουσουλμάνοι δήμαρχοι σε 3 Δήμους της Θράκης (δήμος Γλαύκης στην Ξάνθη, δήμος Ιάσμου και δήμος Φιλύρας στην Ροδόπη), σε γειτονικούς γεωγραφικά δήμους, στην ορεινή Θράκη, δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό μία ενιαία –εκτεταμένη γεωγραφικά κατά μήκος σχεδόν ολόκληρης της ορεινής Θράκης- περιοχή, που κατοικείται σχεδόν ολοκληρωτικά από μουσουλμάνους και ελέγχεται αποκλειστικά από το τουρκικό προξενείο και τους ανθρώπους του!!! Αν αυτό σε κάποιους θυμίζει γκέτο, θα τολμούσα να συμπληρώσω πως ίσως θα έπρεπε να μην παραμείνουν μόνο σε αυτή την εικόνα, αλλά στην σημασία που αυτή η εκτεταμένη ομοιογενών χαρακτηριστικών περιοχή μπορεί να πάρει…
Να σημειωθεί, βέβαια, πως στη νότια Βουλγαρία έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα οι φιλοτουρκικές τάσεις, αφού η δράση των τουρκικών υπηρεσιών εκεί είναι ιδιαίτερα έντονη και έχουν ήδη δημιουργηθεί εντάσεις με την κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Μία ακόμη ευρύτερη περιοχή τουρκοφρόνων ή μουσουλμάνων εξαρτώμενων από τουρκόφρονες, δημιουργεί αυτόματα σημαντική «πληγή» για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Όμως, για να συμβεί αυτό έπρεπε πρώτα να γίνει ο δικός μας «Καλλικράτης», και στη συνέχεια θα πρέπει να πραγματοποιηθούν και άλλα απαραίτητα «δομικά στοιχεία»…
Τα λάθη των Ελλήνων πολιτικών, δείχνουν να επηρεάζουν και την Βουλγαρία, αφού καταφέρνουν να διογκώσουν ένα πρόβλημα που έρχεται επάνω μας, με μεγάλη ταχύτητα… Το Θρακικό πρόβλημα είναι ήδη εδώ, άσχετα αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν ή να το δούνε. Το ειρωνικό είναι πως το «Θρακικό Πρόβλημα» είναι εδώ εξαιτίας της ανυπαρξίας βούλησης, σχεδιασμού ή της φιλοπατρίας Ελλήνων πολιτικών, που στάθηκαν πολύ μικροί έως ανίκανοι να αντιληφθούν πως παρέδιδαν και παραδίδουν τα υλικά ανεξαρτητοποίησης της Θράκης…

• Αυτοδύναμη οικονομία (υπάρχει ήδη)

Σε όσους ζούνε στην Θράκη ή σε όσους θέλησαν να ασχοληθούν σοβαρά με αυτήν, έχει ήδη γίνει απολύτως σαφές πως ο μουσουλμανικός πληθυσμός λειτουργεί σε καθεστώς γκέτο. Και αυτή η λειτουργία σε ένα πολύ μεγάλο της μέρος αφορά την οικονομία. Έτσι, υπάρχουν μουσουλμάνοι έμποροι που έχουν προϊόντα μόνο για μουσουλμάνους, ενώ είναι πολύ σπάνιο το φαινόμενο κατά το οποίο μουσουλμάνος θα αγοράσει από κατάστημα χριστιανού (οι χριστιανοί αγοράζουν από όπου τους αρέσει, ενώ οι μουσουλμάνοι αγοράζουν μόνο από μουσουλμάνους!!!). Υπάρχουν μουσουλμάνοι οικοδόμοι – εργολάβοι (απορίας άξιο πως αναπτύσσονται οικονομικά, όταν καταγγέλλουν την Ελλάδα για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για δημιουργία προβλημάτων στην ανάπτυξη, για άνιση αντιμετώπιση από το νόμο κ.α.) που δίνουν εργασία μόνο σε μουσουλμάνους εργάτες. Να σημειωθεί επίσης πως η φωτογραφία του Κεμάλ μπαίνει στα εγκεκριμένα από το τουρκικό προξενείο καταστήματα, τα οποία με αυτόν τον τρόπο κάνουν «χρυσές δουλειές».
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος, αλλά και το βάθος της οικονομικής διείσδυσης, δύναμης και ανεξαρτησίας που ήδη υπάρχει στους μουσουλμάνους της Θράκης (αιτία γι αυτό υπήρξε σειρά τραγικών λαθών της Αθήνας) σημειώνεται πως δεν είναι μόνο η εμπορική οικονομική δραστηριότητα που αναπτύσσεται (έστω και σε καθεστώς οικονομικού γκέτο). Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες των μουσουλμάνων (πλην ελαχίστων ηρωικών εξαιρέσεων που δεν διστάζουν να τα βάλουν με το «σύστημα του προξενείου» αμφισβητώντας την «βοήθεια» που αυτό μπορεί να τους παρέχει). Σαν παράδειγμα, της άνθησης αυτής της κλειστής οικονομίας, αρκεί να αναφερθεί ένα γεγονός που συνέβη σε τράπεζα της Ξάνθης κατά την είσοδο του ευρώ στην οικονομική καθημερινότητά μας. Ένας γέροντας πομάκος επισκέφθηκε την τράπεζα με ένα τσουβάλι δεκαχίλιαρα και όταν είδε τι του έδωσαν απογοητεύτηκε. Μέχρι τότε, πολλοί μουσουλμάνοι της Θράκης επένδυαν τα χρήματά τους στην Τουρκία, αλλά μετά από κάποια γεγονότα απαγωγών και ουσιαστικής απώλειας των επενδύσεών τους, αποφάσισαν (τουλάχιστον) την παύση επενδύσεων στην επικίνδυνη για επενδύσεις «μητέρα πατρίδα»…
Είναι γνωστό πως μέχρι και σήμερα ένας μεγάλος όγκος χρημάτων των μουσουλμάνων της Θράκης βρίσκεται σε σεντούκια. Αυτά τα χρήματα θα προσπαθήσει να προσεταιριστεί η τουρκικών συμφερόντων Ziraat Bank, αλλά και οι τούρκοι επιχειρηματίες που σκοπεύουν να «επενδύσουν» στην Θράκη. Η Τουρκία σκοπεύει να «αγοράσει» τη Θράκη με βοήθεια που θα πάρει από τα χρήματα των Ελλήνων μουσουλμάνων. Και αν δεν καταφέρει σήμερα να τους πάρει τα χρήματα, η παρουσία της Άγκυρας στη Θράκη τους υπόσχεται πως αύριο θα τους πάρει την γη που κατέχουν… Γιατί; Μα, αφού η Ελληνική Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται να καλύψει το ήδη υπάρχον κενό απέναντι στους πολίτες της, η πολιτική της γείτονος θα έρθει ως φυσικός κανόνας, να συμπληρώσει τα αθηνοκεντρικά κενά…
Η πρόσφατη οικονομική τάση, με τις επισκέψεις τούρκων επιχειρηματιών στην Θράκη, δημιουργεί μία παράξενη δυναμική στην τοπική οικονομία. Δεν είναι μόνο τα έπιπλα τουρκικής κατασκευής, αλλά κυρίως η μεταφορά τουρκικών βιοτεχνιών (κυρίως στην Κομοτηνή), που θα αγκαλιάσουν» τους μουσουλμάνους της Θράκης, θα τους δώσουν δουλειά και θα αποκτήσουν απόλυτη κυριαρχία – εξάρτηση στην διαβίωσή τους… Μήπως θα ήταν καλύτερα οι κομπορημονούντες οικονομολόγοι των ΕΒΕ να υπολογίσουν και κάποιες άλλες παραμέτρους των σχεδιασμών ανάπτυξης που ονειρεύονται; Πώς είναι δυνατόν οι «ειδικοί» να μην βλέπουν πως μέσω των σημερινών τους σχεδιασμών πρόκειται να επηρεάσουν (σε εκβιαστικό βαθμό μάλιστα) τους μουσουλμάνους και τους χριστιανούς πολίτες της Θράκης;

• (Απορία συντάκτη: Γιατί έρχονται να επενδύσουν στην Ελλάδα οι τούρκοι βιομήχανοι, όταν το κόστος εργασίας στην Τουρκία είναι πολύ μικρότερο; Ποιός μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, χωρίς να εικάσει κάποια έστω και υφέρπουσα επιθετική κίνηση της Άγκυρας;)

Η δημιουργία μίας (έστω υποτυπώδους) οικονομικής κίνησης που θα βασίζεται σε μικρής και μέσης εξαγωγικής μορφής βιοτεχνία ή βιομηχανία, είναι ένα ακόμη «δομικό στοιχείο» δημιουργίας μίας ανεξάρτητης Θράκης… «δομικό στοιχείο» που η οικονομική και πολιτική ελίτ το προσφέρει με πλατιά χαμόγελα στον Ταγίπ Ερντογάν, στον Αχμέτ Νταβούτογλου και στον τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, που εργάζονται μεθοδικά στα πλαίσια του νέο-οθωμανισμού και της δημιουργίας μίας μεγάλης Τουρκίας που θα «πατάει» στα Βαλκάνια.
Η πρόσφατη συνάντηση στην Κομοτηνή, όπου οι τούρκοι επιχειρηματίες εκδήλωσαν ανοιχτά το ενδιαφέρον τους για αγορά και εκμετάλλευση εγκαταλελειμμένων βιοτεχνιών και βιομηχανιών στην Ροδόπη, αποτελεί την μέγιστη απόδειξη της οικονομικής παράδοσης – μεταβίβασης της Θράκης σε τουρκικά χέρια.
Η ανάπτυξη ενός οικονομικού πόλου, που θα έχει άμεση και αμέριστη, χρηματική και πολιτική στήριξη από την Άγκυρα, είναι ήδη γεγονός. Η οικονομική εξάρτηση του μουσουλμανικού στοιχείου θα σημάνει την αυτόματη πολιτική χειραγώγησή του.
Τί έχει να απαντήσει η Αθήνα σε αυτό; Πρόκειται για ένα ακόμη επικίνδυνο λάθος που προστίθεται στα προηγούμενα; Ένα ακόμη μοιραίο λάθος, που παραδίδει την τοπική οικονομία σε φορείς που εδράζονται στην Τουρκία και οι οποίοι ασφαλώς δεν ενδιαφέρονται για τα Ελληνικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα!!!
Μήπως όμως θα έπρεπε να αναφερόμαστε ξεκάθαρα σε τουρκική «εισβολή»; Σαν παράδειγμα αναφέρεται καθαρά για ιστορικούς σκοπούς και από στοιχεία της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας Τurkstat για το ενδεκάμηνο Ιανουαρίου - Νοεμβρίου 2008 προκύπτει ότι οι ελληνικές εξαγωγές προς την Τουρκία έφθασαν στα 1.094 εκατ. δολ. και οι τουρκικές εξαγωγές προς την Ελλάδα στα 2.326 εκατ. δολ. (εμπορικό ισοζύγιο: -1.232 εκατ. δολ.). Ενώ για την περίοδο 2008-2009 τα νούμερα ήταν 1,1 δις και 1,6 δις δολάρια αντίστοιχα (εμπορικό ισοζύγιο: -500 εκατ. δολ). Επομένως τι είδους εξαγωγές θα μπορούσαν να πετύχουν οι ελληνικές επιχειρήσεις όταν ο μέσος μισθός στην Τουρκία είναι 320 ευρώ και τα ελληνικά προϊόντα κάθε άλλο παρά φτηνά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σε σχέση με τα τουρκικά.
Εντάξει, λοιπόν, ας το προσμετρήσουμε κι αυτό σαν ένα ακόμη λάθος…

• Τραπεζικό σύστημα (υπάρχει ήδη)

Η ύπαρξη της τουρκικών συμφερόντων τράπεζας Ziraat Bank στην Θράκη, με υποκαταστήματα στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη, αποτελεί σήμερα τον συνεκτικό κρίκο της ήδη γκετοποιημένης οικονομίας των μουσουλμάνων της Θράκης. Είναι, δε, απολύτως βέβαιο πως όταν χρειασθεί θα κληθεί να παίξει τον οργανωτικό ρόλο σε μία νέα ανεξάρτητη οικονομία, αφού θα συγκεντρώνει το αποκλειστικό ενδιαφέρον και την εμπιστοσύνη του νέου ανεξάρτητου κράτους… Οπότε, η αδειοδότηση λειτουργίας της στην Θράκη, ήταν μάλλον το αποτέλεσμα εγκεφαλικής δυσλειτουργίας εκείνου που συμφώνησε και υπέγραψε για την ύπαρξη της Ziraat Bank σε μία ευαίσθητη εθνικά περιοχή.
Η Ziraat Bank σήμερα στηρίζει την δημιουργία και της λειτουργίας μίας ανεξάρτητης οικονομίας, αποκλειστικά από και προς μουσουλμάνους, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν πολιορκητικός κριός ισχύος στην ήδη καταρρέουσα (λόγω τεράστιων ευθυνών των κυβερνήσεων της χώρας, που εγκατέλειψαν και εν μέρει – εμμέσως κατέστρεψαν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες που τόλμησαν να αναπτυχθούν σε ολόκληρη την περιφέρεια της Αν. Μακεδονίας και Θράκης) τοπική οικονομία.
Το κύμα δανειοδοτήσεων, αλλά κυρίως η αγορά γης από μουσουλμάνους μέσω της Ziraat Βank, αποτελεί μία εν δυνάμει απειλή αλλαγής ιδιοκτησίας γης… Και κάτι τέτοιο, είναι δυνατόν να μεταβάλει τον γεωγραφικό εθνικό χάρτη, με άγνωστα αποτελέσματα σε περίπτωση που γίνει επίκληση της Συνθήκης της Λωζάνης. Μία συνθήκη στην οποία γίνεται σαφέστατη αναφορά σε πληθυσμιακή και ιδιοκτησιακή ανωτερότητα, με βάση την οποία η σημερινή Θράκη (δυτική Θράκη) δόθηκε στην Ελλάδα…
Ενώ σήμερα η Ziraat Bank έχει ένα σαφή προσανατολισμό, είναι απολύτως βέβαιο πως την επαύριο θα αλλάξει χαρακτηριστικά, θα επαναπροσανατολισθεί και θα μπορεί άνετα να μεταβληθεί σε «εθνική τράπεζα» της ανεξάρτητης τουρκικής Θράκης. Είναι σαφές πως με βάση τις ήδη υπάρχουσες οικονομικές συναλλαγές, θα μπορεί να αποδεχθεί μία έκκληση – αίτηση των τουρκοφρόνων, για να δημιουργήσει τον οικονομικό κορμό και να λειτουργήσει σαν κύριος φορέας οικονομικής σύνδεσης με άλλα κράτη…
Η τουρκικών συμφερόντων τράπεζα δεν ήρθε στην Θράκη για να δώσει δάνεια, αλλά για να πάρει ισχύ και να καλύψει (σχεδόν αποκλειστικά) τις αυξημένες οικονομικές δραστηριότητες που επίκειται να αναπτυχθούν από την διέλευση των αγωγών ενέργειας και την ταυτόχρονη έλευση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων στην περιοχή. Η αυξημένη δυναμική, η τεχνογνωσία και οι καλές σχέσεις με τον τοπικό μουσουλμανικό πληθυσμό, θα καταστήσουν την Ziraat Bank σε παίκτη ισχύος.
Τι επεκτάσεις οικονομικές και πολιτικές μπορεί να έχει μία τέτοια εξέλιξη; Δυστυχώς, για την Ελλάδα, τις χειρότερες, αφού η Ελληνική οικονομία θα βρεθεί έξω από την «πίτα» ή θα αναγκαστεί να αποδεχθεί να μοιραστεί την «πίτα» που λέγεται Θράκη!!!
Και τα λάθη της Αθήνας, απλώς συνεχίζονται…

• Υποτυπώδες -έστω- σύστημα Υγείας (υπολείπεται)

Η λειτουργία ενός κράτους (ή η αίτηση για ίδρυση ενός κρατιδίου – μορφώματος) απαιτεί σαφείς υπάρχουσες υποδομές. Μέσα σε αυτές τις απαιτητές υποδομές είναι και η παροχή του αγαθού της Υγείας. Αν και μέχρι στιγμής δεν έχει δημιουργηθεί κάποια νοσηλευτική μονάδα, τουρκικών συμφερόντων, στην Θράκη, οι πληροφορίες που υπάρχουν γύρω από το συγκεκριμένο θέμα, είναι ανησυχητικές για την Ελληνική πλευρά.
Μέσα στα πλαίσια των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων και της ελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης (και οικονομικών δραστηριοτήτων) ανάμεσα στις δύο χώρες, τούρκοι επιχειρηματίες συνοδευόμενοι από γιατρούς, έχουν ήδη επισκεφθεί τον ορεινό όγκο των νομών Ξάνθης και Ροδόπης, συλλέγοντας στατιστικές πληροφορίες για θέματα υγείας και ασθενειών των κατοίκων των περιοχών αυτών. Μάλιστα, έδωσαν διαβεβαιώσεις στους κατοίκους του Εχίνου (Ν. Ξάνθης) πως πρόκειται να λειτουργήσουν πλήρεις ιατρικές κλινικές μονάδες (μικρά ιδιωτικά νοσοκομεία) πολύ σύντομα!!! Στα ίδια επιχειρηματικά πλαίσια, τούρκοι επιχειρηματίες επισκέφθηκαν την πόλη της Κομοτηνής σε μία προσπάθεια συνεργασίας με τον τούρκο πρόξενο προκειμένου να εξευρεθεί οικόπεδο που θα μπορέσει να φιλοξενήσει μία μεγάλη ιδιωτική ιατρική μονάδα (νοσοκομείο), η οποία θα μπορεί να παρέχει υπηρεσίες στο νομό Ροδόπης. Οι πληροφορίες ανέφεραν μάλιστα την επιθυμία των τούρκων επιχειρηματιών η νοσοκομειακή αυτή μονάδα να διαθέτει και ελικόπτερα για αερο-διακομιδή των ασθενών (ιδιαίτερα της ορεινής Ροδόπης)…
Σήμερα, υπάρχει μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων ιατρών, οι οποίοι σε ένα ποσοστό περίπου 99% έχουν σπουδάσει ιατρική στην Τουρκία. Η επιστημονική τους δραστηριότητα στέφεται με επιτυχία αφού έχουν ως ασθενείς – πελάτες περίπου το 90% των μουσουλμάνων. Ακόμη και ο ευαίσθητος χώρος της Υγείας έχει μεταβληθεί σε ένα γκέτο… ενώ στα πλαίσια της ισονομίας και ισοπολιτείας, διορίζονται σε δημόσιους οργανισμούς υγείας, με την βοήθεια πολιτικών (χριστιανών και μουσουλμάνων) παραβιάζοντας την «σειρά» ή και τις «προϋποθέσεις» που απαιτούνται.
Σε περίπτωση που αύριο τεθεί αίτημα δημιουργίας ενός ιδιωτικού νοσοκομείου τουρκικών συμφερόντων, εμείς θα μπορούνε να πούμε πως απλώς ένα ακόμη κομμάτι της «αλυσίδας» μπήκε στη θέση του, ένα ακόμη «λάθος» έχει γίνει στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας και των καλών σχέσεων. Και η ζωή συνεχίζεται, στην… υγεία των κορόιδων…

• Οργανωμένο σύστημα Παιδείας (είναι σχεδόν έτοιμο) και κοινή γλώσσα εκπαίδευσης η τουρκική (αναγνωρίστηκε)

Στο σημείο αυτό το «έγκλημα» είναι παλιό. Μετράει δεκαετίες, περισσότερο από μισό αιώνα, όταν η Ελληνική κυβέρνηση (1954) αποφάσισε να παραβιάσει εις βάρος των Ελληνικών συμφερόντων την Συνθήκη της Λοζάνης, αναγνωρίζοντας τουρκική μειονότητα. Μάλιστα, φρόντισε ο τότε υπουργός Παιδείας να στείλει έγγραφο σε όλα τα σχολεία της Επικράτειας που υπήρχαν μουσουλμάνοι, μέσω του οποίου ζητούσε την διακριτική ευνοϊκή μεταχείριση των τούρκων μαθητών. Έτσι, η λέξη «Τούρκος» μπήκε στο υπουργείο Παιδείας. Την επόμενη χρονιά, η τουρκική κυβέρνηση, αποφάσισε να ανταποδώσει την ευγενική κίνηση της Ελλάδας, οργανώνοντας μία δίχως προηγούμενο επίθεση κατά των Ελλήνων της Πόλης (τα γνωστά αίσχη του τουρκικού παρακράτους, Σεπτεμβριανά).
Από τότε, μέχρι σήμερα, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και οι αναίτιες παραχωρήσεις της Ελληνικής πλευράς άρχισαν να δημιουργούν τις βάσεις για ένα ανεξάρτητο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα εντός της Ελλάδας! Μειονοτικά Δημοτικά Σχολεία, Μειονοτικά Ιδιωτικά Γυμνάσια και Λύκεια, με δασκάλους «προσοντούχους» (άγνωστο τι προσόν διέθεταν πέρα από τη γνώση της τουρκικής γλώσσας και τις πολύ καλές τους επαφές με την Άγκυρα), καθηγητές από την Τουρκία και πάντοτε υπό Τουρκική διεύθυνση!!!
Το έγκλημα της Ελληνικής πολιτείας ήταν συνεχές, αφού φρόντισε να υποβιβάσει (με τις εντολές ειδικές – διακριτικής διαχείρισης, όπως φαίνεται στο έγγραφο που παρατίθεται, έτους 1954) τους μαθητές, παραδίδοντάς τους σε δασκάλους και καθηγητές που είχαν ελάχιστη διάθεση και μπορούσαν να εργάζονται όποτε και όπως ήθελαν, αφού ο έλεγχος για την πρόοδο των μαθητών ήταν σχεδόν μηδενικός. Το έδαφος ήταν πρόσφορο, προκειμένου να εργαστούν οι «προσοντούχοι» και οι εκ Τουρκίας εκπαιδευτικοί με πολύ άνεση στον εκτουρκισμό των συνειδήσεων των μαθητών…
Την οριστική πέτρα στο στρεβλό οικοδόμημα έβαλε ο Γιώργος Παπανδρέου που ως υπουργός Παιδείας αποφάσισε την ειδική πριμοδότηση -με ένα σύστημα ποσόστωσης- των μουσουλμάνων (σύμφωνα με την εγκύκλιο του 1954, τούρκων) μαθητών προκειμένου να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βέβαια, η απόφαση αυτή είχε σαν αιτιολογικό να σταματήσει ή έστω να μειώσει την μετακίνηση των μουσουλμάνων μαθητών στην Τουρκία, προκειμένου να σπουδάσουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο. Στην πραγματικότητα ήταν η ταφόπλακα σε κάθε πιθανότητα επαναφοράς σε φυσιολογική λειτουργία του συστήματος εκπαίδευσης των μουσουλμάνων μαθητών. Δια χειρός Παπανδρέου, λοιπόν, η κάκιστη απόδοση των εκπαιδευτικών, αλλά και του λανθασμένου συστήματος εκπαίδευσης, επιβραβευόταν με ειδική βαθμολογία και με λίγη τύχη κάποιος που στις εξετάσεις έπαιρνε βαθμό 4 (με άριστα το είκοσι) σπούδαζε από δικηγόρος μέχρι γιατρός!!!
Η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης (γνωστή ως ΕΠΑΘ) λειτουργούσε πάντα με χαμηλά κριτήρια αξιολόγησης και παρήγαγε δασκάλους (πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποκλειστικά για μειονοτικά δημοτικά σχολεία) που η απόδοσή τους εξαρτώνταν μόνο από την διάθεσή τους να διδάξουν. Συνήθως οι άνθρωποι αυτοί, με έναν δεύτερο μισθό από την Άγκυρα, δίδασκαν τον τουρκισμό, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις προβιβάζονταν σε ιμάμηδες (ποιος είπε ότι η θρησκεία δεν μοιράζει χρήμα;) ή ακόμη και σε «μάγους» που «διάβαζαν», «ξόρκιζαν», έκαναν μάγια… φυσικά με το αζημίωτο. Το σύστημα της Ελληνικής Εκπαίδευσης στο μεγαλείο του!!!
Όταν έγινε γνωστό πως το πρόβλημα που ουσιαστικά αντιμετώπιζε η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων ήταν η πολυγλωσσία (οι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι Πομάκοι και μιλούσαν τρεις γλώσσες: την μητρική Πομακική, την Τουρκική και την Ελληνική) στην οποία αναγκάζονταν οι μαθητές να ζούνε, η Ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει ειδικά προγράμματα για να δοθεί κάποια λύση στο φυσιολογικό πρόβλημα να μιλάς την μητρική σου γλώσσα, να διδάσκεσαι στην Ελληνική και υποχρεωτικά –και τελείως αναίτια- στην Τουρκική. Και όλα αυτά ενώ θα πρέπει να ζήσουν και να εργαστούν στην Ελλάδα…!
Μέσα από τα καλοπληρωμένα αυτά ειδικά ερευνητικά προγράμματα εμφανίστηκε και η κυρία Δραγώνα, η οποία τελικά κατέθεσε τα αποτελέσματα της έρευνάς της στο Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, το οποίο με τη σειρά του απεφάνθη πως η εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων θα γίνεται σε δύο γλώσσες (Ελληνικά και Τουρκικά), εξαφανίζοντας –κυριολεκτικά- από τον γλωσσολογικό χάρτη την Πομακική γλώσσα και παραδίδοντας ουσιαστικά τους Πομάκους στην αγκαλιά της Άγκυρας!
Το πρωτοφανές αυτό γεγονός συνέβη στο τέλος του 2010, και θεωρείται μοναδικό στην παγκόσμια κοινότητα, αφού ένα υπουργείο Παιδείας αποφασίζει να εξαλείψει την ιστορία, τον πολιτισμό, την γενικότερη κουλτούρα και την γλώσσα μίας πληθυσμιακής ομάδας, εντάσσοντάς την εθνολογικά μέσα σε μία άλλη υποδεέστερη αριθμητικά τοπική πληθυσμιακή ομάδα. Και το κριτήριο της ανώμαλης αυτής συγχώνευσης ήταν το θρήσκευμα, που ενώ αποτελεί ευαίσθητο μη δημοσιοποιήσιμο προσωπικό δεδομένο, γίνεται ισοπεδωτικό εθνολογικό κριτήριο…
Με ποια λογική συνέβη αυτό; Ίσως με την λογική της κυρίας Δραγώνα, ίσως με την λογική της κυρίας Διαμαντοπούλου, ίσως με την λογική της Άγκυρας και των φερέφωνων (βλ. Ανεξάρτητη Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης) που διατηρεί εντός της Ελληνικής Θράκης.
Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο, κατάφεραν να αλωθούν από την Τουρκική γλώσσα, ενώ σοβαρές πιέσεις πλέον δέχεται και η εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία (δίγλωσσα), ενώ ήδη άρχισαν οι «φωνές» από τους γνωστούς κύκλους τουρκοφρόνων της Θράκης, που θέλουν τουρκικό Πανεπιστήμιο… Πληροφορίες αναφέρουν πως εδώ και ένα χρόνο γίνεται έρευνα για την ανεύρεση του κατάλληλου χώρου – οικοπέδου στην πόλη της Κομοτηνής.
Αν λοιπόν σκεφτούμε πως η εξέγερση των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου ξεκίνησε έναν χρόνο μετά την ίδρυση του Αλβανικού Πανεπιστημίου, ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να αναλογιζόμαστε τι θα συμβεί όταν ολοκληρωθεί η κλίμακα της Τουρκικής Εκπαίδευσης, καλυπτόμενη σε όλες τις βαθμίδες, εντός της Θράκης…
Και πάλι, μέσα στο πνεύμα της κατανόησης, των δικαιωμάτων για προσέγγιση στην παιδεία, ίσως μας οδηγεί σε ένα τεράστιο λάθος. Μόνο που έρχεται να προσμετρηθεί σε άλλα, ήδη υπάρχοντα λάθη. Και, δυστυχώς, ιστορικά αποδεικνύεται πως η Παιδεία αποτελεί μία ιδανική βάση για δημιουργία εθνικών συνειδήσεων, όταν γίνεται εργαλείο σε χέρια ανθρώπων που δεν αντιμετωπίζουν την εκπαίδευση με σεβασμό, αλλά ως πολιτικό εργαλείο…

• Κοινή ιστορική και εθνική συνείδηση των πολιτών
  (λίγο πριν την ολοκλήρωσή της)

Από τα όσα μέχρι στιγμής αναφέρθηκαν εξάγεται το συμπέρασμα πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης οδηγούνται συστηματικά σε έναν εκτουρκισμό με την πλήρη συναίνεση της Ελληνικής Πολιτείας. Η Παιδεία, δυστυχώς, συμβάλει τα μέγιστα στην δημιουργία κοινής εθνικής πεποίθησης ή στην περίπτωση της Θράκης, συμβάλει στην στρέβλωση της πραγματικότητας και στην δημιουργία αμφιβόλων εθνικών συνειδήσεων.
Στο σημείο αυτό, ακριβώς, παρεμβάλλεται η οικονομία, οι μικρο-κοινωνίες που αναπτύσσονται κυρίως σε χωριά, το θρήσκευμα, αλλά και η δημιουργία έντονης πλην τεχνητής αντιπαλότητας. Οι συνεχείς αναφορές σε τούρκους πολίτες εντός της Ελλάδας, ακόμη και από τον τούρκο πρόξενο της Κομοτηνής, από μουσουλμάνους βουλευτές που ενώ εκλέγονται ως Έλληνες πολίτες και υποτίθεται πως υπηρετούν την κοινωνία των πολιτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δηλώνουν απερίφραστα πως είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την «μητέρα πατρίδα Τουρκία». Την ίδια στιγμή, ενώ απολαμβάνουν πλήρη ισότητα και ισονομία (αρκετές φορές πλέον του δέοντος), επικαλούνται παραβιάσεις των ανθρωπίνων τους δικαιωμάτων και δημιουργούν πόλους συσπείρωσης, επικαλούμενοι πως αυτά συμβαίνουν επειδή είναι μουσουλμάνοι και πιστοί στο Ισλάμ!!!
Μέσα σε αυτόν τον «αχταρμά» (τουρκική λέξη που σημαίνει «μπέρδεμα», «ανακάτωμα»), δέχονται και βοήθειες από την Ελληνική πλευρά, που ανέχεται την οικειοποίηση του πολιτισμού του τοπικού μουσουλμανικού πληθυσμού από τα «πολιτιστικά καραβάνια» και από τις «πολιτιστικές εκδηλώσεις» που οργανώνει η Άγκυρα εντός της Θράκης. Μάλιστα, η κλοπή τοπικών ενδυμασιών και η εμφάνισή τους ως «τουρκικές» αποτελεί ένα απλό μόνο δείγμα του θράσους της πολιτιστικής κλοπής (και όχι επίθεσης) που συμβαίνει εις βάρος των Πομάκων της Θράκης.
Αυτά συμβαίνουν, υπό την ανοχή των Αθηνών και των εκεί υπευθύνων, που προφανώς στο όνομα της ωραιοποίησης της πραγματικότητας και κυρίως των καλών Ελληνοτουρκικών σχέσεων, προχωρούν σε λάθη που είναι άγνωστο εάν το τίμημά τους είμαστε σε θέση να τα πληρώσουμε ως λαός όταν μας ζητηθεί…

• Τι σχεδιάζεται τελικά ως «λύση»;

Μέσα σε αυτή την πληθώρα των εγκληματικών λαθών, της πολιτικής αναποφασιστικότητας και του ακατανόητου μη κρατικού παρεμβατισμού, η Θράκη σήμερα έχει αφεθεί σε έναν επικίνδυνο δρόμο που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε περιπέτειες.

• Τι μέλλει γενέσθαι όταν θα ολοκληρωθεί το παζλ των απαιτητών για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου κρατιδίου;
• Πώς είναι δυνατόν, ακόμη και σήμερα οι κυβερνώντες την Ελλάδα να μην βλέπουν την «εικόνα» αυτού του παζλ κοντεύει να ολοκληρωθεί;
• Πώς θα αντιδράσει η Ελληνική κυβέρνηση σε ένα αίτημα το οποίο απλώς θα ολοκληρωθεί από την πλευρά των οργάνων της Άγκυρας, ενώ επί σειρά δεκαετιών η ίδια η Ελληνική κυβέρνηση επέτρεψε ή προέτρεψε στο να δημιουργηθούν όλα τα προαπαιτούμενα για την αίτηση – ανακοίνωση μίας Ανεξάρτητης Δημοκρατίας Δυτικής Θράκης; Οι κυβερνήσεις της Ελλάδας δεν αντέδρασαν (με ποινικές διώξεις για δημιουργία εσωτερικής ανωμαλίας και κίνδυνο διασάλευσης της ειρηνικής συμβίωσης και ασφάλειας Ελλήνων πολιτών) ούτε όταν κυκλοφόρησε η σημαία της Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης!!!
• Πώς θα αντιδράσουν, άραγε, οι κυβερνώντες όταν η παράνομη κυβέρνηση των «Τούρκων» της Ελληνικής Θράκης, αιτηθεί την ανεξαρτησία της από την Διεθνή Κοινότητα;
• Σαν κράτος, έχουμε προσφέρει σχεδόν τα πάντα ώστε να παραδώσουμε Ελληνική γη. Θα μπορέσουμε άραγε να δρομολογήσουμε όλα τα απαιτητά για να αντιστρέψουμε τις επερχόμενες εξελίξεις;

• Η Άγκυρα έχει τα δικά της σχέδια

Είναι βέβαιο πως μία αίτηση για ανεξαρτησία της Θράκης θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης από την Άγκυρα προς την Αθήνα, ώστε με τη σειρά της να υποχωρήσει σε άλλες απαιτήσεις της Άγκυρας. Είναι βέβαιο πως μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολύ δύσκολο, αν όχι ανέφικτο, να δημιουργηθεί ένας νέος ανεξάρτητος γεωγραφικά και εθνικά χώρος. Όμως, πόσο δύσκολο μπορεί να νοηθεί κάτι τέτοιο, σε μία περίοδο γενικότερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων;
Με περισσή βεβαιότητα, η Άγκυρα θα εμφανισθεί ως εγγυήτρια δύναμη υπέρ των «Τούρκων» της Δυτικής Θράκης. Άλλωστε, ο Ταγίπ Ερντογάν, ως πρωθυπουργός της Τουρκίας πριν έναν χρόνο σε ομιλία του αναφέρθηκε στους μουσουλμάνους της Θράκης αποκαλώντας τους, «οι Τούρκοι της Θράκης, οι πολίτες μου…».
Οι "εγγυήσεις" της Άγκυρας, η οποία χρησιμοποιεί το «μοντέλο Κύπρου», θα σταθούν σε κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας κάπου στο Αιγαίο. Κι επειδή οι εξελίξεις στο ενεργειακό του Αιγαίου πραγματοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς, είναι πολύ πιθανό το «Θρακικό ζήτημα» να μετανσαρκωθεί σε «Θρακικό Πρόβλημα». Και για να γίνει αυτό, αρκεί μία ανακοίνωση από τους τουρκόφρονες καλοπληρωμένους πρακτορίσκους που έχουν μεταβάλει τη Θράκη σε χωράφι τους.

• Πώς θα γλιτώσει η Θράκη από τον κίνδυνο;

Πώς η Θράκη μπορεί να ξεφύγει από την παγίδα που επί δεκαετίες έστησαν σύμμαχοι και γείτονες, ώστε να την θέσουν (ολόκληρη ή μέρος της) υπό αμφισβήτηση;
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι εξωφρενικά απλή. Αρκεί να υπάρξει πραγματική πολιτική μέριμνα, με κύριο και μοναδικό άξονα ενδιαφέροντος τη διατήρηση του Ελληνισμού σε αυτήν. Πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, όταν μάλιστα στην αρχή της δεκαετίας του 1990 με το σχέδιο της τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη, ενισχύθηκε η Θράκη πληθυσμιακά με Έλληνες παλιννοστούντες ομογενείς από διάφορες περιοχές – δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χωρίς να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα; Και πάλι η απάντηση είναι απλή. Να εφαρμοσθούν πολιτικές που δεν θα είναι ελαστικές, αλλά θα απαιτούν (αν χρειαστεί και υπό δαμόκλειο σπάθη) την υλοποίησή τους. Τα κομματικά συμφέροντα θα πρέπει να παυθούν οριστικά και να εφαρμοσθούν απαρέγκλιτα μέτρα τέτοια που θα σταθούν πυλώνες αναδημιουργίας, ανασύστασης και ισχυροποίησης της Ελλάδας, μεταβάλλοντας την ευρύτερη περιοχή σε έναν παράδεισο και ταυτόχρονα πόλο έλξης τόσο για νέους Έλληνες κατοίκους, όσο και για επιχειρήσεις που θα μεταφερθούν –κάτω από αυστηρές και μακροχρόνιες δεσμεύσεις- στην ευαίσθητη αυτή γωνιά της Ελλάδας.
Αρχικά, θα πρέπει να νομοθετηθεί ένα πλαίσιο υποστηρικτικό για την οικονομία της Θράκης. Έτσι, με ειδική νομοθεσία απαιτείται πλέον η Θράκη

• να μεταβληθεί σε μία περιοχή με ειδική χαμηλότατη φορολόγηση για όσους διαμένουν μόνιμα και εργάζονται σε αυτήν
• να ορισθεί ως περιοχή ειδικής χαμηλής φορολόγησης για όσες επιχειρήσεις από κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και από την Ρωσία, μεταφερθούν στην περιοχή, με οικονομικές δικλείδες μακροχρόνιας (τουλάχιστον για μία εικοσαετία) παραμονής
• να ισχύσουν τα ίδια και για όσες Ελληνικές βιομηχανίες επιθυμούν να μεταφερθούν ή να πρωτο-λειτουργήσουν στην περιοχή και στις ήδη υπάρχουσες βιομηχανικές περιοχές
• να ορισθεί ειδική φορολόγηση προϊόντων προς την κατεύθυνση της τόνωσης –οικονομικής και ηθικής- των ήδη υπαρχόντων κατοίκων, αλλά και προς την κατεύθυνση προσέλκυσης Ελλήνων πολιτών από άλλες περιοχές της Ελλάδας
• να μεταφερθούν δύο τουλάχιστον υπουργεία (Ανάπτυξης και Μεταφορών) από την Αθήνα στην Θράκη. Η Καβάλα μπορεί να φιλοξενήσει το υπουργείο Μεταφορών, ενώ η Δράμα το υπουργείο Ενέργειας.
• να ενισχυθεί οικονομικά το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, δίνοντας βαρύτητα στους τομείς έρευνας και ανάπτυξης
• να μεταφερθεί μέρος της Σχολής Ευελπίδων (4ο έτος) στην Αλεξανδρούπολη και να λειτουργήσει ως ηθική προμετωπίδα της Ελληνικής Άμυνας επί του Έβρου και του Βορείου Αιγαίου
• να λειτουργήσουν οι κανόνες που υπήρχαν για την εγκατάσταση των παλιννοστούντων, οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν δεχθεί την κρατική βοήθεια και έχουν αποχωρήσει οριστικά από την περιοχή, διαμένοντας μόνιμα -σε πολλές περιπτώσεις- εκτός Ελλάδας
• να λειτουργήσει η Δικαιοσύνη χωρίς ειδική μεταχείριση-προσέγγιση σε ζητήματα μουσουλμάνων και να εφαρμόζεται ο νόμος χωρίς εξαιρέσεις λόγω καλών σχέσεων με την γείτονα Τουρκία

Τα παραπάνω μέτρα θα πρέπει να εφαρμοσθούν χωρίς εξαιρέσεις για ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην δημιουργία οργάνων ελέγχου και τήρησης των όρων, ενώ απαιτείται και η δημιουργία ειδικού τμήματος παρακολούθησης της οικονομικής πορείας της περιοχής. Τα μέλη του συμβουλίου θα ελέγχονται οικονομικά σε μηνιαία βάση, προκειμένου να αποφευχθούν περιπτώσεις χρηματισμού. Προτείνεται μάλιστα να ανήκουν στον χώρο της Δικαιοσύνης και να αναδεικνύονται μέσω κλήρωσης που θα γίνεται ετησίως.


Το ιστορικό της εγκατάλειψης της Θράκης

• Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία αποκτά ιδιαίτερο ρόλο

Οι γείτονές μας, οι Τούρκοι, αναγνωρίζοντας το ειδικό γεωστρατηγικό βάρος της Θράκης, εποφθαλμιούσαν πάντα την επιστροφή της τουρκικής κυριαρχίας στην περιοχή. Με το πέρασμα των χρόνων, και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η δειλή και μη συμμετέχουσα Τουρκία, άρχισε αιφνιδίως να γίνεται σημαντικό πιόνι που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν οι αμερικανοί. Αιτία γι αυτή την αμερικανική στρατηγική επιλογή ήταν η απόσταση της Ρωσίας από την Τουρκία…
Κι ενώ η Άγκυρα δεν συμμετείχε στον πόλεμο, βρέθηκε να «κερδίζει» ανταλλάγματα, σε αντίθεση με την Ελλάδα, που έχοντας ενεργό συμμετοχή στον πόλεμο κατά της Ιταλίας και της Γερμανίας (σε όλη την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου), με μεγάλους αριθμούς ανθρώπινων απωλειών και με σοβαρή οικονομική καταστροφή, βρέθηκε να «χάνει» ακόμη περισσότερα λόγω… συμμαχίας!

• Μπάρες: Το πρώτο έγκλημα της Ελλάδας

Το 1936 η μεταξική δικτατορία δημιούργησε τις Επιτηρούμενες Ζώνες, από την ορεινή Θράκη ως την Ήπειρο. Οι κύριες περιοχές κατοικίας των Πομάκων έγιναν απαγορευμένες και ελεγχόμενες με μπάρες. Για την είσοδο στις περιοχές αυτές χρειαζόταν ειδική άδεια εισόδου από την Αστυνομία. Υπήρχε ώρα έναρξης διέλευσης και ώρα λήξης… Δηλαδή, αν κάποιος Πομάκος αρρώσταινε το απόγευμα, θα έπρεπε να περιμένει να ξημερώσει η επόμενη ημέρα για να πάει στο Νοσοκομείο.
Βέβαια, οι επιτηρούμενες ζώνες συνεχίστηκαν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή ουσιαστικά αποτελούσαν τα σύνορα του ΝΑΤΟ! Επεκτείνονταν, δε, μέχρι και την Φλώρινα!!! Θεωρούνταν στρατιωτικές περιοχές και απαγορευόταν ακόμη και η φωτογράφιση! Όλοι οι Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτου θρησκεύματος, έπρεπε να αποκτήσουν ειδική άδεια εισόδου για να εισέλθουν στην ορεινή Θράκη, στα γνωστά Πομακοχώρια.
Οι Έλληνες δικτάτορες και πολιτικοί απομόνωσαν Έλληνες, απαγόρευσαν την ελεύθερη μετακίνηση Ελλήνων πολιτών και ουσιαστικά δημιούργησαν τεράστιες ανοιχτές φυλακές, για να ικανοποιήσουν τους… ΝΑΤΟϊκούς συμμάχους!
Οι Επιτηρούμενες Ζώνες ατόνησαν, για να καταργηθούν από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Γεράσιμο Αρσένη στις 17/11/1995.

• Άρνηση προσάρτησης των Πομάκων της Βουλγαρίας στην Ελλάδα

Το 1946, μία αντιπροσωπεία των Πομάκων (ο Χαμδή Χουσεΐν Φεχμή Μπέης, πρώην βουλευτής Ροδόπης, και ο Χακκή Σουλεϊμάν Μπέης) της Ροδόπης (σημερινή νότια Βουλγαρία και βόρεια Θράκη) μετέβη στο Παρίσι, και ζήτησε με υπόμνημα την προσάρτηση των Πομάκων στην Ελλάδα, επειδή αισθανόντουσαν εθνικά Έλληνες. Η Ρωσία, για να μην δυσαρεστηθεί η Βουλγαρία (η οποία ήταν σύμμαχος του Χίτλερ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) πίεσε τις ΗΠΑ και δεν έγινε δεκτό το αίτημα των Πομάκων, ενώ η τότε Ελληνική αρκέστηκε απλώς να παρακολουθεί τα διαδραματιζόμενα, ενώ στο τέλος δέχθηκε αδιαμαρτύρητα την απώλεια των Πομάκων (και των εδαφών που αυτοί κατοικούσαν, μέχρι και τον αιφνίδιο εγκλωβισμό ελλήνων κτηνοτρόφων μέσα στην Βουλγαρία.
Μόλις είχε ξεκινήσει μία αδικαιολόγητη υποχωρητική και άκρως επικίνδυνη για την ίδια την Ελλάδα πολιτική…

• Αναγνώριση Τούρκων στην Θράκη, κατά παράβαση της συνθήκης της Λοζάνης!

Στην δεκαετία του 1950, μία περίοδο που ο εθνικισμός στο εσωτερικό της Τουρκίας προσπαθούσε να πάρει οτιδήποτε μπορούσε, διαπίστωσε πως ο οικονομικός πλούτος που κατείχε η Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, έπρεπε να περάσει στα χέρια των εθνικιστών και να αποδυναμώσει ταυτόχρονα πέρα από οικονομικά και πληθυσμιακά την παρουσία των Ελλήνων στην Τουρκία. Τα δυσάρεστα γεγονότα του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, ήταν αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της «πολιτικής» ενός τουρκικού βαθέως κράτους που άρχισε να δημιουργείται.
Στον αντίποδα, η Ελληνική κυβέρνηση, μετά από παροτρύνσεις της αμερικανικής πλευράς, για να εξευμενίσει την τουρκική βαρβαρότητα, παραχώρησε αναίτια τον όρο τουρκικός στην Θράκη, παραβιάζοντας η ίδια η Ελλάδα, εις βάρος της, τη Συνθήκη της Λοζάνης! Έτσι, το 1954 τέθηκε σε ισχύ ο νόμος «Περί τουρκικής μειονότητος Θράκης» και η «Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής» (πολιτιστικό ίδρυμα των μουσουλμάνων της πόλης), ξαφνικά μεταβάλλεται σε κάτι πολύ διαφορετικό από ότι το ιδρυτικό της καταστατικό έγραφε. Μετατράπηκε στο πρώτο επίσημο όργανο των τουρκικών υπηρεσιών εντός της Θράκης.
Η Αθήνα ήταν πολύ μακριά για να μπορέσει να κατανοήσει τι ακριβώς σήμαινε αυτό, αλλά ταυτόχρονα, οι πολιτικοί της εποχής αρκούνταν στο να εκτελούν εντολές τρίτων, εάν δεν προσπαθούσαν να εκτελέσουν πολιτικούς τους αντιπάλους…

• Εκτουρκισμός στην εκπαίδευση

Ο πλήρης εκτουρκισμός της μειονοτικής εκπαίδευσης συντελέστηκε με το Μορφωτικό Πρωτόκολλο του 1968. Σήμερα, 56 χρόνια μετά το ψυχροπολεμικό διάταγμα, που αντικαθιστούσε τον όρο «μουσουλμανικός» με τον όρο «τουρκικός», η ελληνική πολιτική απέναντι στους Πομάκους ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει.
Μέσα από τη μειονοτική εκπαίδευση οι Πομάκοι μαθητές γκετοποιούνται και αναγκάζονται να διδάσκονται -πλην της ελληνικής- την τουρκική γλώσσα, ενώ η μητρική τους γλώσσα αγνοείται παντελώς (κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης). Αυτή η θεσμοθετημένη τριγλωσσία ισοδυναμεί με παραποίηση της ταυτότητας των Πομάκων, που γίνεται μέσα από το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας.
Η μόνη λύση στο πρόβλημα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι η κατάργηση των μειονοτικών σχολείων που καταδικάζουν τους Πομάκους μαθητές στην αμάθεια και η παροχή σε όλους τους μουσουλμάνους ισότιμης με όλους τους Έλληνες πολίτες εκπαίδευσης καθώς και διδασκαλίας (πλην του βασικού προγράμματος) των μητρικών γλωσσών της μειονότητας (τουρκικής - πομακικής - ρομά).
Πρόσφατα, μάλιστα, με το ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων (που σχεδίασε η γνωστή κυρία Δραγώνα), και σύμφωνα με την απόφαση η εκπαίδευση να γίνεται στην μητρική γλώσσα των μουσουλμάνων, δηλαδή στην τουρκική, συντελέσθηκε ένα ακόμη έγκλημα κατά της Θράκης και των Ελλήνων μουσουλμάνων που κατοικούν σε αυτήν.
Με μία απόφαση του υπουργείου Παιδείας, καταργείται η Πομακική γλώσσα και οι Πομάκοι χαρακτηρίζονται (από το πρόγραμμα της κυρίας Δραγώνα, δηλαδή του Ελληνικού υπουργείου Παιδείας) ως τουρκογενείς!!! Με μία απλή κίνηση, περίπου 80.000 Πομάκοι τοποθετούνται στην αγκαλιά της Άγκυρας αφού πλέον θα διδάσκονται επίσημα σε ελληνικά σχολεία, την τουρκική γλώσσα!

• Ανακεφαλαίωση

Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, θα πρέπει μέσα από όλα όσα (περιληπτικά) κατατέθηκαν να κατανοήσουμε πως η Θράκη ουσιαστικά έχει δοθεί. Μία σειρά από «επιμελημένα» λάθη και πολιτικές αποφάσεις που σε άλλα κράτη θα επανέφεραν την ποινή της εκτέλεσης, έχουν παραδώσει στους τουρκόφρονες της Θράκης –βήμα προς βήμα και επί σειρά δεκαετιών- ένα προς ένα όλα τα συστατικά στοιχεία ενός κράτους.
Δυστυχώς, εάν μέσα στο αναβράζον σημερινό γεωπολιτικό σκηνικό, με πλήθος ανακατατάξεων και με το ισλαμικό στοιχείο να αναδεικνύεται σε σοβαρό αποσταθεροποιητικό παράγοντα, ικανό να αλλάξει γεωγραφικές δομές κρατών, μία πρόταση – ανακοίνωση των τουρκοφρόνων της Θράκης (μέσω της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τούρκων Δυτικής Θράκης, καθαρό όργανο της Άγκυρας και ταυτόχρονα ορκισμένη παράνομη κυβέρνηση της Ελληνικής Θράκης), δεν θα πέσει ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά θα πιέσει αφόρητα την Αθήνα, η οποία θα βρεθεί απολογούμενη και –πιθανότατα- θα οδηγηθεί σε συζητήσεις και λύσεις που δεν θα τιμούν την Ελληνική ιστορία…
Εάν ακόμη και τώρα δεν βρούμε την δύναμη να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα, να εστιάσουμε στην σκληρή πραγματικότητα παραβλέποντας τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες, πολύ σύντομα δεν θα είμαστε σε θέση να επιλέξουμε, αλλά θα βρεθούμε –δυστυχώς- στην οικτρή θέση να αποδεχθούμε όσα θα μας προτείνουν, η Τουρκία, οι Ευρωπαίοι και οι ΝΑΤΟϊκοί μας σύμμαχοι…

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Σε ειδική δημοσίευση θα αναλύσουμε τον παράγοντα θρησκεία και την επιρροή του Ισλάμ για το σχέδιο τουρκοποίησης της Θράκης. Κι ενώ στην σύγχρονη Ελλάδα η θρησκεία δεν αποτελεί στοιχείο συνεκτικότητας και κατά συνεπαγωγή δομικό στοιχείο για τον ορισμό έθνους, σε πλήρη αντιδιαστολή η Άγκυρα χρησιμοποιεί αυτόν ακριβώς τον παράγοντα, το Ισλάμ, μέσα από το οποίο πιέζει για την μετατόπιση της εθνικοφροσύνης των μουσουλμάνων της Ελλάδας και την μετονομασία τους σε τούρκους. Αν και το εγχείρημα της τουρκικής προπαγάνδας αγγίζει και ξεπερνά τα όρια του γελοίου (αφού με το ίδιο σκεπτικό, ένας μουσουλμάνος εσκιμώος είναι αυτομάτως τούρκος λόγω της θρησκείας!), η πολιτική ανεπάρκεια στην Ελληνική πλευρά δεν δείχνει να μπορεί να αντιμετωπίσει ευθέως τις γελοιότητες της τουρκικής πλευράς, αφήνοντας πεδίο δόξης λαμπρό σε εκείνους που ορέγονται την Ελληνική Θράκη.



Συνεργάστηκαν:
Μαρία Σταματιάδου (δημοσιογράφος)
Όμηρος Φωτιάδης (Αναλυτής Γεωπολιτικής)

Πηγές:
Περιοδικό Αντιφωνητής
Εφημερίδα "Τα Νέα της Ροδόπης"
Εφημερίδα "Χρόνος"
Ιστολόγιο "Τουρκικά Νέα"
Ιστολόγιο "Προξενείο Stop"
Ιστολόγιο Παρατηρητήριο Τουρκίας
Ιστολόγιο Αβόλευτος
Ιστολόγιο Ramnousia

Πηγή: Ας μιλήσουμε επιτέλους

ΟμφαλοΠλακουντιακό Αίμα: Φύλαξη ή Δωρεά;

Τα βλαστοκύτταρα χαρακτηρίζονται ως δομικά στοιχεία της ζωής, δεδομένου ότι είναι αρχέγονα κύτταρα από τα οποία προέρχονται όλοι οι διαφοροποιημένοι κυτταρικοί τύποι του ανθρώπινου σώματος. Το αίμα
του ομφάλιου λώρου και του πλακούντα είναι πλούσιο σε αιμοποιητικά βλαστικά κύτταρα, που μπορούν να διαφοροποιηθούν στα βασικά συστατικά του μυελού των οστών (πρόδρομα αιμοποιητικά κύτταρα), του αίματος (ερυθρά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια) και του ανοσοποιητικού συστήματος (λευκά αιμοσφαίρια). Τα βλαστοκύτταρα λόγω της "πλαστικότητάς" τους δικαίως βρίσκονται στην αιχμή του πρωτοποριακού τομέα της μοριακής βιολογίας. Από την άλλη πλευρά, έχουν πέσει "θύματα" του κέρδους, λαμβάνοντας υπόψη ότι η χώρα μας διαθέτει το 20% των ιδιωτικών τραπεζών φύλαξης βλαστοκυττάρων που λειτουργούν παγκοσμίως! Οι ευάλωτοι συναισθηματικά και ανενημέρωτοι γονείς υποκύπτουν στη φύλαξη βλαστικών κυττάρων του νεογέννητου παιδιού τους (έναντι του ποσού των 2000 ευρώ και άνω) συλλέγοντας αίμα από τον ομφάλιο λώρο κατά τον τοκετό, με σκοπό να διαφυλάξουν την υγεία του παιδιού τους στο μέλλον.

Γνωρίζουν όμως ότι:

- στο 65-70% των περιπτώσεων το αίμα που συλλέγεται μπορεί να κριθεί ακατάλληλο, λόγω ανεπαρκούς ποσότητας αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων που περιέχονται στη μονάδα;

- τα βλαστοκύτταρα αυτά, ιατρικώς, αποκλείεται να χρησιμοποιηθούν στο παιδί τους; Κι αυτό εξηγείται απλοϊκά αν αναλογιστούμε το εξής. Αν ένα παιδί εμφανίσει κακοήθη αιματολογική νόσο πχ λευχαιμία, είναι άχρηστη η αυτόλογη μεταμόσχευση (η χρήση δηλαδή δικού του μοσχεύματος), καθώς τα βλαστοκύτταρά του που έχουν φυλαχθεί θα εξελιχθούν σε λευχαιμικά. Η άλλη εκδοχή είναι να εμφανίσει τη νόσο ως ενήλικας. Και πάλι δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα βλαστοκύτταρά του, διοτι ο αριθμός των κυττάρων που χρειάζεται είναι πολύ μεγάλος, τα φυλαγμένα κύτταρα δεν φτάνουν και είμαστε ακόμα σε πειραματικά στάδια εύρεσης τρόπων πολλαπλασιασμού των κυττάρων αυτών. Συνεπώς, το άτομο αυτό θα υποβληθεί σε αλλογενή ιστοσυμβατή μεταμόσχευση (δηλαδή θα πάρει μόσχευμα από άλλο δότη)

- τελευταίο και σπουδαιότερο είναι ότι οι γονείς με την προσφυγή τους σε ιδιωτικές τράπεζες μειώνουν κατά πολύ τις πιθανότητες να βρεθούν συμβατά βλαστοκύτταρα από άλλα παιδιά, αν κάποτε χρειαστούν για το δικό τους παιδί. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ιδιωτικές τράπεζες φύλαξης βλαστοκυττάρων δεν ασχολούνται με την ιστοσυμβατότητα των κυττάρων που φυλάσσουν. Συνέπεια αυτού είναι η μείωση των πιθανοτήτων εύρεσης κατάλληλου μοσχεύματος για το σύνολο του πληθυσμού!

- τα τρία θανάσιμα αμαρτήματα των ιδιωτικών τραπεζών φύλαξης βλαστοκυττάρων είναι πρώτον ότι παραπληροφορούν τους γονείς, στοχεύουν στην κερδοσκοπία από ένα βιολογικό υλικό που θα πρέπει να είναι διαθέσιμο για όσους το έχουν ανάγκη και βλάπτουν με αυτό τον τρόπο τη δημόσια υγεία.

Η αλληλεγγύη θυσιάζεται στους νόμους της αγοράς!!!
Αν επιθυμούμε ως γονείς να σώσουμε μια ζωή από τα βλαστοκύτταρα του ομφάλιου λώρου του παιδιού μας, ας είναι η ζωή του συνανθρώπου μας...
ΔΩΡΙΣΤΕ το ομφαλοπλακουντιακό αίμα των παιδιών σας σε Δημόσια Τράπεζα ομφαλοπλακουντιακού αίματος. Είναι ΔΩΡΕΑΝ

Χάδλα-Σκαρλάτου Παναγιώτα
Βιολόγος
Γενετική, Κυτταρική-Μοριακή Βιολογία και Φυσιολογία
MSc Systemic Biology

ΠΗΓΗ: ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ

Σιωπή και Πένθος...

ODIO GLI INDIFFERENTI... ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ...

Του Αντόνιο Γκράμσι*

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».
11 Φλεβάρη 1917
Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.

Πηγή: λιθο...Βόλος

Lord Birkenhead: H Γενετικά και Αιώνια Τροποποιημένη Αλήθεια! Η Επιστήμη σήμερα είναι άνευ αντικειμένου! Οι ελίτ είναι πολύ μπροστά!

Foreword by Neil Foster – The Sovereign Independent -
In February 1929, some 82 years ago this month, the article below appeared in Cosmopolitan magazine, the same Cosmopolitan magazine that millions of women around the world read today.
The original can be downloaded here: http://www.scribd.com/doc/36111515/Save-This-for-Your-Children-s-Children-Cosmopolitan-Magazine-Feb-1929
Anyone who thinks history comes about by accident and that nothing is planned had better be prepared to be shocked by what follows. It proves beyond doubt that the general public have been deceived as to the real progress of humanity and science and that history has been falsified continuously by a ruthless, ruling elite whose goal is the total control of all life on this planet of ours. The elitist is talking about things which were never in the public light in 1929 and indeed would have been considered the lunatic ravings of a madman were it not for this man’s place in the society of his day. He is not speculating in my opinion. He knows exactly what he’s talking about because the things he discusses here have obviously been tried out by then or were well on the way to being tested in his day.
I will simply lay it out as it was written all those years ago in 1929 and let the reader decide what to make of it.

This is a startling, prophetic look into the future. Its author is not a dreamer or a harebrained fanatic. Lord Birkenhead is one of the leading statesmen in England today.
Save this issue of Cosmopolitan. You won’t be alive in 2029 but your children’s children will be, and it will be interesting for them to check the accuracy of the predictions here made by Lord Birkenhead.

• Babies will be produced by chemists in laboratories.
• The entire institution of marriage will be changed.
• We will all live to be 150.
• No one will need to work more than two hours a day.
• Agriculture will be abolished—except as a hobby—and all foodstuffs will be produced synthetically.
• Man will be able to alter the geography of climate of the world.
• Coal-mining will be an extinct industry.
• A forty-eight-hour day will come into being by retarding the rotations of the earth.
• Sitting in our homes we will see and hear events the world over.

Save this for Your Children’s Children
It is a Forecast of What This World Will Be 100 Years From Now
By The Earl of Birkenhead
A century hence it appears probable that the application of scientific discoveries will have altered the conditions of human life at least as much as they have done in the past hundred years.
A child born in 1829 arrived in a world which was just beginning to exploit the steam-engine, in which electricity was the useless toy of a few professors, where anesthetics and antiseptics were unknown.
The child of 2029, looking back on 1929, will consider it as primitive and quaint as 1829 seems to the children of the present day.  Our means of travel, our sources of wealth, our medicine and even our ideas will change as drastically during the next century as they did in the course of the last.
Applied physics, which has given us the steam-engine, the internal-combustion motor, as well as wireless, telephones and all the many other practical uses of electrical energy, will certainly make prodigious advances before the year 2029.  At the moment, however, the theoretical basis of physics rests in an undetermined state.  Physics is on the brink of a new synthesis, a fresh simplification and restatement of fundamental ideas.  This, when it comes—and it cannot long be delayed—must radically change all our assumptions concerning time, space and the nature of change.
Such a revolution of ideas must be accounted among the most important effects of science upon human life in the next century; but it is, of course, very difficult to predict what direction this change of ideas will take.  Until another Newton restates physical theory, one cannot determine how his restatement will react upon the every-day world.
It is easier to prophesy concerning the material changes which will be wrought by applied physics in the next hundred years.
The best scientific opinion believes that before 2029 physicists will have solved the problem of supplying the world with limitless amounts of cheap power.
At present we derive the energy which drives the wheels of industry from coal and oil.  Both these substances are won from nature at the expense of much money and vast stores of muscular energy, nor are their supplies inexhaustible.   By means of the most efficient methods, moreover, a pound of coal can only be made to yield energy of the order of one horse-power for one hour.   Yet, locked up in the atoms which constitute a pound of water, there is an amount of energy equivalent to ten million horse-power hours. There is no question that this colossal source of energy exists; but as yet physicists do not know how to release it; or, having done so, how to make it perform useful work.
This problem will be solved before 2029.   Some investigator, at present in his cradle or unborn, will discover the match with which to light this bonfire, or the detonator needed to cause this terrific explosion.
The consequences of tapping such stupendous sources of cheap energy are almost illimitable.   For the first time in his history, man will be armed with sufficient power to undertake operations on a cosmic scale.  It will be opened to him radically to alter the geography or climate of the world.  By utilizing some 50,000 tons of water, the amount displaced by a large liner, it would be possible to remove Ireland to the deeper portion of the Atlantic Ocean.  The heat obtainable from the same quantity of would suffice to maintain the polar regions at the temperature of the Sahara for a thousand years.
 The liberation of this energy naturally will revolutionize travel and transport.  Engines weighing one ounce for each horse-power they develop will become practical possibilities; and a power plant of six hundred horse-power will carry fuel for a thousand hours, working in a tank no bigger than a fountain pen.
Concerning the nature of the vehicles for which such engines will provide the motive power, is it rash to prophesy.  Passengers will travel in enormously swift aeroplanes, which by 2029 will ascend and descend vertically.  Goods will be carried cheaply and rapidly by land or sea, propelled by motors whose fuel bill will be almost nil.
 The coming of this new energy obviously will be accompanied by acute social problems.  Its adaptation to industry will entail, for example, the final extinction of coal mining.  Since, however, it cannot but vastly reduce the cost of all manufactures, there is hope that the new wealth it creates will enable governments adequately to provide for the millions whose livelihood it destroys.
Some authoritative scientists do not believe that the solution of the power problem will not be reached along these lines. They consider that either the winds or the tides will be forced to yield up their energy.  Water-power is too unevenly distributed over the earth’s surface, and too much affected by seasonal variations, ever to become the principal source of the world’s energy; but the winds are never still, and the tides flow and ebb with unvarying precision.
If the winds were harnessed, they could produce a superabundance of cheap power.  During stormy weather their surplus energy could be stored in a variety of ways and so be available during calms.
The exploitation of tidal energy presents difficulties which have yet to be solved in a satisfactory manner.  These difficulties, however, are not those of principle but of technique; and if the wealth and the serious engineering attention of the world were focused on the question for ten years, there is no doubt that they would be overcome.  The tides of the Bay of Fundy alone could supply the whole of North America with electrical energy.
By utilizing tidal energy to any large extent, we should diminish the speed of the earth’s rotation.  As it is, the tides act as a brake upon the rotation of the earth.
Tidal friction occurs principally in the Bering Sea, which divides Alaska from Siberia.  Its present effect is negligible, since it does but lengthen the day by a fraction less than a second in the course of each century.
If sufficient energy were extracted from the tides to supply every imaginable future development of human enterprise with power, this braking effect would not be greatly increased.  Many millions of years would elapse before the day grew as long as our present week.
Five thousand years takes us back to the dawn of recorded human history; so that even a tenth part of one million years carries us forward beyond the reach of imagination.  We need not, therefore, grow alarmed that by harnessing the tides we shall so retard the rotation of the earth as to embarrass our remotest descendants.  But the forty-eight-hour day is a possibility in the far future.
During the next hundred years, applied physics will certainly develop wireless telephony and television beyond our present most imaginative expectations. By 2029 it should be possible for any person sitting at home to be “present” at no matter what distant event.  Stereoscopic television in full natural colours, and perfected wireless telephony will enable him to see and hear any event which is broadcast as effectively as if he stood beside the transmitting apparatus.
Such developments must influence the future of politics; for by their aid it will be feasible once more to revive that form of democracy which flourished in the city-states of ancient Greece.
By 2029, the chosen spokesmen of each political party will be able to address every voter as effectively as he now can address the House of Commons.  And so the electorate itself, rather than its representatives, may decide each vital political issue. After the spokesman of each party has had his (or her) say, the votes of the entire country could be recorded and counted by mechanism installed in the telephone exchanges. Within 20 minutes from the end of the last speech, the will of a national jury on any subject could be ascertained and announced.
Applied chemistry has not affected human life in a manner comparable with the changes produced by physical research.  So far as the ordinary man is concerned, chemistry is only useful to him when it discovers new and desirable substances; or discovers a means of synthesizing a material more cheaply than it is produced in nature.  In the past, chemists have enriched the resources of humanity with new metals, dyes, drugs, explosives, and other substances useful in industry or in private life.  By 2029 thousands more such new substances will be available; aluminum will be cheaper than pig iron is today; malleable, unbreakable glass will be a common place of domestic life.
It has also been suggested that chemical research will turn to the discovery of new physiologically pleasant substances. At present civilized mankind has discovered and adopted only three such substances: tobacco, alcohol and caffeine (tea and coffee).  These certainly have added enormously to the amenities of existence; and Dr. J.B.S. Haldane has proposed that chemists should seriously consider a search for many more such additions to human enjoyment.
Most chemical substances are either disagreeable or dangerous in their physiological effects, though a small number, not more than a few thousands, are valuable to medicine.  Should chemistry in the next hundred years be able to discover a dozen substances as pleasant and as harmless as tobacco, yet each producing a different effect on the consumer, it will have earned the thanks of every hard-worked man and woman in the world.
 Any developments in physics and chemistry which reasonably may be predicted to occur before 2029 do no more than alter the accidentals of human existence.  In biology, however, developments may be predicted which will change the whole nature of life as we experience it today.
Even those who know least about them confidently expect prodigious advances from medicine and surgery in the near future, and their faith will not be in vain. The abolition of epidemic disease by 2029 is fairly certain, as is the discovery of cures for such scourges as cancer and tuberculosis. Complete and prolonged anesthesia will be practicable; so that not only will operations be painless, but the patient will feel no pain afterwards as a result of them. Such an advance also entails completely painless childbirth.
 Biologists by 2029 will have learned the secrets of the living chemistry of the human body-or at least enough of it to achieve startling results.  Rejuvenation will be an ordinary and well-recognized matter of a few injections at appropriate intervals.
The desire to keep old age at bay has ever been one of the dreams of humanity; at last we can predict that it will be achieved “This mortal must put on immortality” by extending the length of his days on earth.
The attraction of such an idea, especially to women, who will no longer grow old quickly, is too clear to require emphasis.  But the universal practice of rejuvenation will be accompanied by grave social problems, the least of which would be the immense increase in population.
 Suppose it possible to guarantee one hundred and fifty years of life to every healthy child, how will the youths of twenty be able to compete in the professions or in business against vigorous men, still in their prime at one hundred and twenty, with a century of experience on which to draw?  The benefits to humanity which will accrue if the lives of men of genius are so prolonged are obvious.
Before 2029 biologists will have solved some of the mysteries of human heredity.
Heredity is determined by certain “genes” or units, concerning which science already knows much.  They are minute bodies, so small that, if a hen’s egg were magnified to the size of the world, one of the genes in it would lie on a fair-sized dining table.  When biologists can control these, they will be able to control heredity.
Most probably by 2029 a clever young man will consider his fiancée’s hereditary complexion before proposing marriage and the young woman of that day will refuse him because he has inherited a gene from his father which will predispose their children to quarrelsomeness. By intelligent combinations of suitable genes, it will be possible to predict with reasonable certainty that truly brilliant children shall be born of a marriage.
It is possible, however, that by 2029 the whole question of human hereditary and eugenics will be swallowed up by the prospect of ectogenetic birth.
By this is meant the development of a child from a fertilized cell outside its mother’s body—in a glass vessel filled with serum on a laboratory bench.  Such a proceeding is neither incredible nor, indeed, impossibly remote.  The results of much research show that the connection between a mother and her growing child are purely chemical; there is no valid reason why one day biologists should not be able perfectly to imitate that chemical connection in the laboratory.
 The possibility of ectogenetic children will naturally arouse the fiercest antagonism.  Religious bodies of many different creeds will rally their adherents to fight such a fundamental biological invention.  In fact the mere mention of its possibility here may strike many readers as gratuitously disgusting.  Nevertheless the thing is possible; and since it is possible, it is certain that scientists will be deterred by no persecution from straining after it.
 Should ectogenesis ever become an established part of human society, its effects will be shattering.  Primarily it will separate reproduction from marriage, and the latter institution will become wholly changed.  Further, the character of the future inhabitants of any state could be determined by the government which happened temporarily to enjoy power.
By regulating the choice of the ectogenetic parents of the next generation, the Cabinet of the future could breed a nation of industrial dullards, or leaven the population with fifty thousand charmingly irresponsible mural painters.
A further immediate consequence of ectogenesis would be a plea that society should be allowed to produce human types it most needs, instead of being forced to absorb all the unsuitable types which happen to be born. If it were possible to breed a race of strong, healthy creatures, intelligent to perform intricate drudgery yet lacking all ambition, what ruling class would resist the temptation?
Many of the arguments brought against slavery would be powerless in such a case; for the ectogenetic slave of the future would not feel his bonds. Every impulse which makes slavery degrading and irksome to ordinary humanity would be removed from his mental equipment. His only happiness would be in his task; he would be the exact human counterpart of the worker bee. Only the arguments of religion could be used to prevent his evolution. His emancipation could never be considered, for in freedom he would find only crushing boredom and misery.
It seems improbable, however, that the future developments of industry will call for such a being to tend its wheels. Production will become so cheap, and, barring political or international upheavals, wealth will accumulate to such an extent, that the ectogenetic Robot will never be needed. It is far more likely that men will work as machine-minders for one or two hours a day and be free to devote the rest of their energies to whatever form of activity they enjoy.
Such a condition obviously presupposes that all drudgery, not only the drudgery of the coal-mine and the machine-shop, will be abolished by science. It predicates the end of agriculture as the fundamental industry upon which human life rests. Probably biology, in alliance with chemistry, will make an end of agriculture even sooner than the cheapening of production will render a ten-hour maximum week universal in the workshops of the world.
By 2029 agriculture, if not abolished, will be in decay – at least in civilized lands. The first steps towards the end of agriculture will be the production of benevolent bacteria able to “fix” the atmospheric nitrogen which is essential to the growth of plant life.
Such bacilli could never develop naturally, since many of their ancestors will be unable to live except under entirely artificial conditions in a laboratory. But when the active nitrogen-fixing bacteria are at least hardened off and allowed to multiply in agricultural land, their immediate effect will be to act as a super-efficient manure. By their aid, five or even ten ears of wheat will grow where one grows now; while the pasture which now feeds ten beasts will feed fifty.
Such a development will, of course, be watched with anxious eyes by all governments. Food prices will slump; millions of labourers all over the world will find their livelihoods vanished. Hard on the heels of this development will come the perfection of synthetic foodstuffs.
At present we nourish ourselves by a curiously wasteful and roundabout method. Solar energy is absorbed by plants and stored by them in their structures, mainly in the form of cellulose. The human body is unable to digest cellulose, and so extract nourishment from it. Many animals, however, aided by obliging bacteria, are able to perform this feat; and we keep herds of sheep, cattle and pigs, all engaged in the task of digesting cellulose and transforming it into the meat and milk upon which we live.
Already it is possible to convert indigestible cellulose into digestible sugar, but as yet the cost of the operation prevents it being carried out except as a laboratory experiment. Such processes as this will certainly be further investigated and developed, so that by 2029 starch and sugar (two of our most valuable foods) will be as cheap as sand or sawdust today.
Concerning proteins, the other most important human foods, two possibilities exist. Either they too will be produced synthetically; or else the more highly prized varieties of animal foods – such, for example, as beefsteak or chicken’s breast – will be grown in suitable media in the laboratory.
From one “parent” steak of choice tenderness, it will be possible to grow as large and as juicy a steak as can be desired. So long as the parent is supplied with the correct chemical nourishment, it will continue to grow indefinitely and perhaps eternally. Whenever it is sufficiently large a few pounds can be cut from it and sent to market.
Synthetic foods and the production of animal tissues in vitro will finally set at rest those timid minds which prophesy a day when earth’s resources will not feed her children. Though all the inhabitable surface of the globe were inconveniently crowded, the millions of mankind could still be fed to repletion by such means.
This second revolution in food production will consummate the decay of agriculture, which can only survive as a rich man’s hobby.
Probably, however, the synthetic foods of the next century will be so  much more easily digested and appetizing than their present equivalents that agriculture will survive only in historical romances.
Since the beginnings of history the city has been the parasite of the countryside. In 2029 science will make the city a self-supporting unit and Britain a land of laboratories capable of feeding no matter how many millions of mouths without importing a ton of foodstuffs.
Many will bewail such a prospect, for they insist that a flourishing agricultural peasantry is the only sound basis of a stable industrial society.
Such an undertaking should lie beyond human wit. The agricultural basis of society, which has existed for so many centuries, was itself evolved from nomads and savages. To reconcile such folk with the peaceful static life of the husbandman needed a far more violent adjustment than will be necessary to urbanize the descendants of the world’s present agriculturalists.
It is conceivable that not all of these changes will have occurred by 2029. The course of scientific discovery is checkered, and subject to no ascertainable regularity or period. In many instances an applied science after a few years of violent progress stagnates, or, at best, is advanced by small refinements and simplifications.
The history of the locomotive steam-engine provides an illustration. During the last half century railway trains have grown steadily longer and heavier. In consequence larger and more powerful engines have been evolved to draw them to their destinations. But the huge locomotive of today differs only in size and power from its parent of the 1860’s and 1870’s. No new principle of any importance has been introduced into its design or construction.
A similar stagnation may overtake the development of airplanes or of wireless telephony. Such halts in progress of any applied science, however, are comparative and not final. A fresh mind produces a new idea or a simplification which inaugurates another period of rapid and sweeping activity.
I have assumed, therefore, that the rate of progress in applied physics, chemistry and biology during the next hundred years will be maintained at approximately its present level. It may even be greatly accelerated by the ever increasing interest in scientific research on the part of industrialists and governments.
Nevertheless, unless science is able to change our ideas no less rapidly than our environment, some of the developments at which I have hinted may not come to pass. Unless, for example, the ideas of Asiatic peoples are changed, it will be impossible to stamp out epidemic disease from the world.
But it is not self-evident that all applications of scientific discovery deserve the support of intelligent men and women. Because science has benefited humanity in the past, there is no reason why it always should do so in the future.
A biological discovery may well plunge the world into such a catastrophe as would destroy civilization for a thousand years.
As you are reading these words, some disinterested researcher may detonate an atomic explosion which will involve the world and reduce it to a flaring vortex of incandescent gas.

Πηγή: Sovereign Independent